অধ্যায় ১২ — হতাশা—তিতা গ্ৰন্থখন

GSAM 185.1"মই দূতৰ হাতৰ পৰা সেই পুথিৰ সৰু নুৰাটো লৈ তাক খালোঁ৷ সেয়ে মোৰ মুখত মৌৰ নিচিনা সোৱাদ লাগিছিল; কিন্তু তাক খোৱাৰ পাছত, মোৰ পেট তিতা হ’ল। পাছত মোক কোৱা হ’ল, 'তুমি অনেক লোকৰ, সকলো জাতিৰ, ভাষাৰ আৰু অনেক ৰজাৰ বিষয়ে আকৌ ভাবোক্তি প্ৰচাৰ কৰিব লাগিব'। পাছত লাখুটিৰ নিচিনা এডাল নল মোক দিয়া হ’ল; আৰু মোক কোৱা হ’ল, 'উঠা, তুমি ঈশ্বৰৰ মন্দিৰ, যজ্ঞবেদি আৰু সেইবোৰক প্ৰণিপাত কৰা সকলক জোখা।"¹

GSAM 185.2শাস্ত্ৰীয় ভাষাত, এখন কিতাপ "খোৱা" মানে হৈছে আনক জনাবলৈ সত্য গ্ৰহণ কৰা, যেনেকৈ যিহিষ্কেলত দেখা যায়, য'ত ভাববাদীক "এখন নুৰিওৱা পুথি" দেখুওৱা হৈছিল, আৰু তেওঁক কোৱা হৈছিল, "এই নুৰিওৱা পুথিখন ভোজন কৰা, তাৰ পাছত ইস্রায়েল পৰিবাৰক গৈ কোৱা।" ৰোলটো খোৱাৰ পিছত তেওঁ কয়, "মই তাক খালোঁ আৰু সেয়ে মোৰ মুখত মৌ-জোলৰ নিচিনা মিঠা লাগিল।"²

GSAM 185.3ভাববাদী যিৰিমিয়াই একেই উপমা ব্যৱহাৰ কৰিছে: "তোমাৰ বাক্যবোৰ পোৱা গ’ল, আৰু মই সেইবোৰ খালোঁ; আৰু তোমাৰ বাক্য মোৰ পক্ষে মোৰ হৃদয়ৰ আনন্দ আৰু উল্লাস হ’ল" (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)।³ এই ভাষাৰ পৰা আমি শিকিব পাৰোঁ যে, গ্ৰন্থখন খোৱাৰ সময়ত ইয়াৰ "মিঠা সোৱাদ"টোৱে সেইসকল লোকৰ আনন্দ আৰু সন্তুষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যিসকলে এইদৰে প্ৰভুৰ বাক্যৰে নিজকে পুষ্ট কৰে।

GSAM 185পুস্তক মিঠা, তাৰ পিছত তিতা

GSAM 185.4প্ৰকাশিত বাক্য ১০-ত উল্লেখ কৰা সেই গ্ৰন্থখন, যিখনৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যে খোৱা জনৰ বাবে ই মৌৰ দৰে মিঠা আছিল, কিন্তু খোৱাৰ লগে লগে ই "তিতা" (বা, কিছুমানে অনুবাদ কৰে, "মই ইয়াক হজম কৰাৰ লগে লগে, মোৰ পেটত ই পিক্ৰা আছিল"⁴) আছিল, সেইখন সেই গ্ৰন্থ আছিল যাৰ পৰা স্বৰ্গ, পৃথিৱী আৰু সাগৰ সৃষ্টি কৰাজনৰ কৰ্তৃত্বত স্বৰ্গদূতজনে ঘোষণা কৰিছিল, "সময় আৰু নাথাকিব।" সেয়েহে, এই কিতাপখন খোৱাটোৱে সময়ৰ ঘোষণাটোক আনন্দৰে গ্ৰহণ কৰাটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগিব। যিসকলে সেই টুকুৰাটো খাইছিল, তেওঁলোকৰ বাবে ইয়াৰ হঠাতে হোৱা তিতা সোৱাদটোৱে কিতাপখনৰ সময়সীমা উকলি যোৱাৰ পিছত তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাত হোৱা দুখজনক বৈপৰীত্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগিব, আৰু তেওঁলোকে নিজকে তেওঁলোকৰ প্ৰত্যাশাত গভীৰভাৱে হতাশ হোৱাটো অনুভৱ কৰিব।

GSAM 186সময় ঘোষণা এক মিঠা টুকুৰা

GSAM 186.1১৮৪৪ চনত সময়ৰ ঘোষণাটো বিশ্বাস কৰাসকলৰ বাবে সঁচাকৈয়ে এক আনন্দৰ খবৰ আছিল, আৰু যিসকলে এই পাপী পৃথিৱীৰ সকলো দুখ-কষ্ট, দুৰ্দশা আৰু শোকৰ পৰা অতি সোনকালে এক চিৰস্থায়ী মুক্তিৰ আশা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ বাবে ইয়াত কোনো সন্দেহৰ অৱকাশ নাছিল। এই কথাটোৱে যে তেওঁলোকক কেইসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে মহিমান্বিত, অমৰ কৰা হ'ব আৰু তেওঁলোকৰ ৰজাৰ সৈতে ঈশ্বৰৰ সোণালী চহৰত থাকিব, সঁচাকৈয়ে আত্মাক প্ৰেৰণাদায়ক আছিল। সেই অভিজ্ঞতা থকা এজনে ব্যক্ত কৰাৰ দৰে, "যিসকলে যীচুক আন্তৰিকভাৱে ভাল পায়, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ আগমনৰ বাবে গভীৰ আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰি থকা সকলৰ অনুভূতিক উপলব্ধি কৰিব পাৰে.... আমি এক শান্ত গাম্ভীৰ্যৰে এই সময়টোলৈ আগবাঢ়িছিলোঁ। প্ৰকৃত বিশ্বাসীসকলে ঈশ্বৰৰ সৈতে এক মধুৰ সম্পৰ্কত জিৰণি লৈছিল, যিটো আছিল উজ্জ্বল ভৱিষ্যতত তেওঁলোকৰ হ'বলগীয়া শান্তিৰ এক প্ৰতিশ্ৰুতি। যিসকলে এই আশা আৰু বিশ্বাসৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল, তেওঁলোকে সেই অপেক্ষাৰ মূল্যবান মুহূৰ্তবোৰ কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে।"

GSAM 186.2যিসকল লোকে সপ্তম মাহৰ এঘাৰ তাৰিখেও এই পৰীক্ষা আৰু প্ৰলোভনৰ অন্ধকাৰ জগতখনত নিজকে বিচাৰি পাইছিল, য'ত তেওঁলোকে সেইসকল লোকৰ উপহাস, বিদ্ৰূপ আৰু ব্যংগৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হৈছিল যিসকলক কেইঘণ্টামান আগতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰভুক লগ কৰিবলৈ সাজু হ'বলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, তেওঁলোকৰ সেই বিশেষভাৱে কষ্টকৰ অৱস্থাটোৰ এক উপযুক্ত উদাহৰণ পোৱা যায় মৰিয়মৰ ক্ষেত্ৰত, যেতিয়া তেওঁ "মৈদামৰ বাহিৰত থিয় হৈ কান্দি আছিল;" আৰু যেতিয়া স্বৰ্গদূতসকলে তেওঁক "হে নাৰী, কিয় কান্দিছা?" বুলি সুধিছিল, তেওঁ উত্তৰ দিছিল, "কোনোবাই মোৰ প্ৰভুক নিলে; কিন্তু তেওঁক ক’ত থলে নাজানো।"⁵

GSAM 187হতাশ, কিন্তু নিৰুৎসাহিত নহয়

GSAM 187.1এই কঠিন পৰিস্থিতিৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা সকলে ইয়াৰ বিষয়ে কৈছিল:

GSAM 187.1"আমি হতভম্ব আৰু হতাশ হৈছিলোঁ, তথাপিও আমি আমাৰ বিশ্বাস ত্যাগ কৰা নাছিলোঁ। আমি অনুভৱ কৰিছিলোঁ যে আমি আমাৰ কৰ্তব্য পালন কৰিছিলোঁ; আমি আমাৰ মূল্যবান বিশ্বাসৰ অনুসাৰে জীয়াই আছিলোঁ; আমি হতাশ হৈছিলোঁ, কিন্তু নিৰুৎসাহিত হোৱা নাছিলোঁ। আমাক অসীম ধৈৰ্যৰ প্ৰয়োজন আছিল, কাৰণ উপহাসকাৰীসকল বহুতো আছিল। আমাৰ পূৰ্বৰ হতাশাৰ প্ৰতি উপহাসমূলক ইংগিতেৰে আমাক প্ৰায়ে সম্ভাষণ জনোৱা হৈছিল। 'তোমালোক এতিয়াও ওপৰলৈ উঠা নাই; কেতিয়া যাবলৈ আশা কৰিছা?' আৰু তেনেধৰণৰ ব্যংগ আমাৰ সাংসাৰিক চিনাকি লোকসকলে, আনকি বাইবেলক স্বীকাৰ কৰা কিন্তু ইয়াৰ মহান আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্যসমূহ শিকিবলৈ বিফল হোৱা কিছুমান স্বঘোষিত খ্ৰীষ্টানেও প্ৰায়ে আমাৰ ওপৰত উজাৰি দিছিল। মৰণশীলতা এতিয়াও আমাৰ লগত লাগি আছিল; অভিশাপৰ প্ৰভাৱ আমাৰ চাৰিওফালে আছিল। আমি চিৰদিনৰ বাবে এৰি দিয়া বুলি ভবা জীৱনৰ অশান্ত চিন্তা-ভাৱনাবোৰ আকৌ গ্ৰহণ কৰাটো কঠিন আছিল।"

GSAM 187হতাশ শিষ্যসকলৰ সৈতে তুলনা

GSAM 187.2আগৰ কেইঘণ্টামানৰ আনন্দৰ তুলনাত তেওঁলোকৰ এনে অনুভূতি নিশ্চয়কৈ পিক্ৰাৰ দৰে তীক্ষ্ণ তিতা আছিল। খ্ৰীষ্টৰ ক্ৰুচাৰোপণৰ পিছত জনসাধাৰণে নিঃসন্দেহে ভবাৰ দৰেই, চাৰিওফালৰ জগতৰ লোকসকলেও ভাবিছিল যে বিশ্বাসীসকলে এতিয়া তেওঁলোকৰ বিশ্বাস ত্যাগ কৰিব আৰু নিজৰ বুলি ভবা মূৰ্খামিৰ প্ৰতি উপহাসত যোগ দিব। তেওঁলোকে অতি সোনকালেই বিস্মিত হৈ গম পালে যে যিসকলে সঁচাকৈয়ে নিজকে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ হৃদয়ৰ পৰা প্ৰভুৰ আগমনৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম সহজে নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰি।

GSAM 187"উপহাসকাৰীসকলৰ লগত বহা নাছিলোঁ"

GSAM 187.3এই আন্তৰিকসকলে অৱলম্বন কৰা পথ আৰু তেওঁলোকৰ অনুভূতিক ভাববাদী যিৰিমিয়াৰ কথাই সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে, য'ত তেওঁ কৈছে,

GSAM 187.3"তোমাৰ বাক্যবোৰ পোৱা গ’ল, আৰু মই সেইবোৰ খালোঁ (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ), আৰু তোমাৰ বাক্যবোৰ মোৰ পক্ষে মোৰ মনৰ আনন্দ আৰু উল্লাসজনক হল, কিয়নো হে বাহিনীসকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, মই তোমাৰ নামেৰে প্ৰখ্যাত। মই আমোদকাৰী সকলৰ সভাত বহি উল্লাস কৰা নাই। তোমাৰ হাতৰ কাৰণে মই অকলেই বহোঁ, কিয়নো তুমি মোক ক্ৰোধেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰিলা। মোৰ বেদনা কিয় চিৰকলীয়া? আৰু মোৰ ঘা কিয় সুস্থ হব নোৱাৰে? সেয়ে ভাল হব নোখোজে? তুমি জানো সচাঁকৈয়ে মোৰ আগত মিছা জুৰি আৰু অস্থায়ী জল স্বৰূপ হবা?"⁶

GSAM 188হতাশাৰ ওপৰত জেমছ হোৱাইট

GSAM 188.1এই হতাশ, তথাপি আশাবাদীসকলৰ কেইজনমানৰ পৰা লোৱা কেইটামান চমু উদ্ধৃতিয়ে পৰিস্থিতিটোৰ বিষয়ে এটা ভাল ধাৰণা দিব। প্ৰথমটো হৈছে পাদুৰী জেমছ হোৱাইটৰ, যিজনে ১৮৪৩ আৰু ১৮৪৪ চনত অতি সফলতাৰে কাম কৰিছিল। তেওঁ কয়:—

GSAM 188.2"সময় পাৰ হৈ যোৱাত হোৱা হতাশাটো অতি তিক্ত আছিল। সত্যিকৰ বিশ্বাসীসকলে খ্ৰীষ্টৰ বাবে সকলো ত্যাগ কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ উপস্থিতি আগতকৈ অধিক অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁলোকে ভবা মতে, তেওঁলোকে জগতক শেষৰ সতৰ্কবাণী দিছিল, আৰু অবিশ্বাসী, উপহাসকাৰী জনতাৰ পৰা নিজকে কম-বেছি পৰিমাণে পৃথক কৰিছিল। আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত ঐশ্বৰিক আশীৰ্ব্বাদ থকাৰ বাবে, তেওঁলোকে নিজকে পৃথক কৰা লোকসকলৰ সলনি তেওঁলোকৰ শীঘ্ৰেই প্ৰত্যাশিত প্ৰভু আৰু পবিত্ৰ স্বৰ্গদূতসকলৰ সৈতে মিলিত হোৱাৰ প্ৰতি অধিক আগ্ৰহী হৈছিল। যীচুৰ প্ৰেমে আত্মাক পৰিপূৰ্ণ কৰিছিল, আৰু প্ৰতিখন মুখত তাৰ প্ৰতিফলন দেখা গৈছিল, আৰু অবৰ্ণনীয় আকাংক্ষাৰে তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, 'হে প্ৰভু যীচু, আহাঁ, আৰু সোনকালে আহাঁ,' কিন্তু তেওঁ নাহিল।

GSAM 188.3"কিন্তু ঈশ্বৰে তেওঁৰ লোকসকলক পৰিত্যাগ কৰা নাছিল.... আৰু পৰীক্ষিত, অপেক্ষাৰতসকলৰ মন আৰু হৃদয়ত হিব্ৰুসকললৈ লিখা নিম্নলিখিত বাক্যসমূহ বিশেষ শক্তি আৰু সান্ত্বনাৰে সোমাই গৈছিল: 'এতেকে আপোনালোকে সাহস নেহেৰুৱাব, সেই সাহসে আপোনালোকক মহা-পুৰষ্কাৰ আনি দিব৷ কিয়নো আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰি প্ৰতিজ্ঞাৰ ফল যেন পায়, তাৰ বাবে আপোনালোকৰ ধৈৰ্যৰ প্ৰয়োজন আছে। কিয়নো অলপতে আহিব লগা জন আহিব ধৰিছে, পলম নকৰিব। কিন্তু মোৰ ধাৰ্মিক জন বিশ্বাসৰ দ্বাৰাই জীয়াই থাকিব; কিন্তু যদি হুঁহকি যায়, তেনেহলে মোৰ প্ৰাণ সেই জনত সন্তুষ্ট নহ’ব। কিন্তু যিবোৰে সৰ্ব্বনাশলৈ হুঁহকি যায়, আমি তেওঁলোকৰ মাজৰ নহওঁ; আমি জীৱাত্মাৰ ৰক্ষা লাভ কৰিবৰ বাবে বিশ্বাস কৰা সকলৰ মাজৰহে হৈছোঁ।'⁷ এই শাস্ত্ৰাংশটোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়সমূহ হ'ল:—

GSAM 188.4"১. যিসকলক সম্বোধন কৰা হৈছে তেওঁলোকৰ সেই কথাত সাহস ত্যাগ কৰাৰ বিপদ আছে য'ত তেওঁলোকে সঠিক কাম কৰিছে।

GSAM 189.1"২. তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰিছিল, আৰু এনে এক পৰীক্ষাৰ অৱস্থালৈ অনা হৈছিল য'ত ধৈৰ্য্যৰ প্ৰয়োজন আছিল।

GSAM 189.2"৩. এই সময়ত ধাৰ্মিকসকলে বিশ্বাসৰ দ্বাৰা জীয়াই থাকিব লাগিছিল, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰিছেনে নাই সেই বিষয়ে সন্দেহ কৰি নহয়, বৰঞ্চ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰা বিষয়টোত বিশ্বাসৰ দ্বাৰা।

GSAM 189.3"৪. যিসকলে বিশ্বাসৰ পৰীক্ষাত স্থিৰ হৈ নাথাকি, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰা কাৰ্যত থকা তেওঁলোকৰ সাহস ত্যাগ কৰি পিছ হুঁহকি গ'ল, তেওঁলোকে ধ্বংসৰ পোনপটীয়া পথ গ্ৰহণ কৰিব।"⁸

GSAM 189Midnight Cry-ৰ সম্পাদক এন. চাউথাৰ্ডৰ পৰা

GSAM 189.4১৮৪৪ চনৰ ৩১ অক্টোবৰৰ Midnight Cryত, তেইশশ দিনৰ অন্ত পৰাৰ প্ৰায় দহ দিন পিছত, সম্পাদকৰ কলমৰ পৰা নিম্নলিখিতটো প্ৰকাশ পাইছিল:—

GSAM 189.5"এই আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত সকলো পৰিস্থিতি, ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলৰ মনত ইয়াৰ ফলত হোৱা আশীৰ্ব্বাদপূৰ্ণ প্ৰভাৱ, আৰু তেওঁৰ শত্ৰুসকলে প্ৰদৰ্শন কৰা ঘৃণা আৰু দুষ্টালিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি, আমি ইয়াকেই প্ৰকৃত 'মাজনিশাৰ চিঞৰ' হিচাপে গণ্য কৰিব লাগিব। আৰু যদি আমাৰ বিশ্বাস পৰীক্ষা কৰিবলৈ কেইদিনমান সময় থাকে, তেন্তে সেয়াও দহগৰাকী কুমাৰীৰ উপমাৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ; কাৰণ যেতিয়া তেওঁলোক সকলোৱে উঠি নিজৰ নিজৰ চাকিৰ শলিতা ঠিক কৰিছিল, তেতিয়াও এনে এটা সময় আহিবলগীয়া আছিল যেতিয়া মূৰ্খ কুমাৰীসকলৰ চাকিবোৰ নুমাই যাব। দশম দিনটো পাৰ নোহোৱালৈকে এয়া হ'ব নোৱাৰিছিল; কাৰণ সেই সময়লৈকে তেওঁলোকৰ চাকিবোৰ জ্বলি থাকিলহেঁতেন। সেয়েহে, মূঢ়বোৰে তেওঁলোকৰ বিশ্বাস ত্যাগ কৰিবলৈ সেই দিনটোৰ পাৰ হৈ যোৱাটো অৱশ্যম্ভাৱী, যেনেকৈ পলম হোৱা সময়ৰ বাবে ১৮৪৩ চনৰ ক্ষেত্ৰতো হৈছিল। সেয়েহে সামান্য পলম হোৱাটো হতাশাৰ কোনো কাৰণ নহয়, বৰঞ্চ ই দেখুৱায় যে ঈশ্বৰে তেওঁৰ বাক্য পূৰণ কৰাত কিমান নিখুঁত। সেয়েহে আহক আমি স্বীকাৰ কৰা আশা দৃঢ় ৰূপে ধৰি ৰাখোহঁক; কিয়নো যি জনে প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে তেওঁ বিশ্বাসী।"

GSAM 189Voice of Truth-ৰ সম্পাদক জোচেফ মাৰ্শ্বৰ পৰা

GSAM 189.6৭ নৱেম্বৰ, ১৮৪৪ চনৰ Voice of Truthত আমি পঢ়োঁ:—

GSAM 189.7"আমি আনন্দেৰে স্বীকাৰ কৰিছোঁ যে সপ্তম মাহৰ দশম দিনা ঘটিব বুলি আমি আশা কৰা ঘটনাটোৰ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে আমি ভুল আছিলোঁ; কিন্তু আমি এতিয়াও স্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ যে আমাৰ মহান মহা-পুৰোহিতজনে সেইদিনা প্ৰতীকটোৱে আমাক আশা কৰিবলৈ যথাৰ্থতা প্ৰদান কৰা সকলোখিনি সম্পূৰ্ণ কৰা নাছিল। আমি এতিয়া বিশ্বাস কৰোঁ যে তেওঁ সেয়া কৰিছিল।"

GSAM 190.1এডভেন্টিষ্টসকলে আশা কৰিছিল যে ১৮৪৪ চনৰ সপ্তম মাহৰ দশম দিনা ২৩০০ দিনৰ অন্ত পৰিব, আৰু সেইদিনাই খ্ৰীষ্টই তেওঁৰ পুৰোহিতৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁৰ লোকসকলক আশীৰ্ব্বাদ দিবলৈ পৃথিৱীলৈ আহিব। পৰৱৰ্তী অনুসন্ধানে দেখুৱাইছে যে সেইদিনা তেওঁৰ স্বৰ্গীয় পবিত্ৰ স্থানৰ শুদ্ধিকৰণৰ কামৰহে আৰম্ভণি হৈছিল, তেওঁৰ পুৰোহিতৰ কামৰ সম্পূৰ্ণতাৰ নহয়।⁹ পবিত্ৰ স্থানৰ শুদ্ধিকৰণৰ কামক খ্ৰীষ্টৰ পুৰোহিতৰ কাৰ্যৰ কোনো অংশ বুলি গণ্য কৰাৰ পৰিৱৰ্তে, এই বুলি দাবী কৰা হৈছিল যে পবিত্ৰ স্থানৰ শুদ্ধিকৰণ মানে খ্ৰীষ্টৰ আগমনৰ সময়ত অগ্নিৰ দ্বাৰা পৃথিৱীৰ শুদ্ধিকৰণহে। যদি সম্পূৰ্ণৰূপে নহয়, তেন্তে কমেও কেনান দেশ সেই সময়ত পৰিশুদ্ধ হ'ব।

GSAM 190পবিত্ৰ স্থান যাক পৃথিৱী বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল

GSAM 190.2এই ধাৰণাটো ১৮৪৪ চনৰ ২৫ এপ্ৰিলৰ Midnight Cryত জিঅ' ষ্টৰ্ছৰ এটা প্ৰবন্ধত প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁ সুধিছে, "পবিত্ৰ স্থানটো কি যিটো পৰিষ্কাৰ কৰিবলগীয়া? মোৰ পূৰ্বৰ ধাৰণা আছিল যে সেয়া সমগ্ৰ পৃথিৱী। সেয়া যে পৃথিৱীৰেই এটা অংশ, সেইটো মই এতিয়াও বিশ্বাস কৰোঁ। কিন্তু কোনটো অংশ? এই অনুসন্ধানৰ উত্তৰ দিয়াৰ প্ৰচেষ্টাই হ'ব মোৰ কাম।"

GSAM 190.3তেওঁ অব্ৰাহামক দিয়া প্ৰতিজ্ঞা, ইচহাকৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা, আৰু যাকোবৰ বাবে ইয়াৰ নৱীকৰণৰ কথা উল্লেখ কৰে, আৰু তাৰ পিছত মিৰিয়মে লোহিত সাগৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত ৰচনা কৰা মোচিৰ গীতটোৰ উদ্ধৃতি দিয়ে, য'ত তেওঁলোকে গাইছিল: "আপুনি তেওঁলোকক আনিব আৰু আপোনাৰ অধিকাৰ কৰা পাহাৰত স্থাপন কৰিব, হে যিহোৱা, আপুনি নিবাস কৰিবলৈ যুগুত কৰা ঠাই, হে প্ৰভু, যি ধৰ্মধাম আপুনি নিজৰ হাতেৰে নিৰ্ম্মাণ কৰিলে"।¹⁰

GSAM 190.4যদি পাঠকে ওপৰৰ পাঠটোৰ সৈতে গীতমালা ৰচকে ইয়াৰ পূৰণৰ বৰ্ণনা কৰা লিপিখিনি মনোযোগেৰে তুলনা কৰে, তেন্তে তেওঁ দেখিব যে ইয়াত আনকি পেলেষ্টাইনৰ ভূমিও যে পবিত্ৰ স্থান আছিল, সেয়া কোৱা হোৱা নাই। দায়ুদে ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলক প্ৰভুৱে লৈ যোৱাৰ কথা কওঁতে কৈছে: "তেওঁ তেওঁলোকক তেওঁৰ পবিত্ৰ স্থানৰ সীমালৈ, আনকি এই পৰ্ব্বতটোলৈ লৈ আহিল, যিটো তেওঁৰ সোঁ হাতে ক্ৰয় কৰিছিল" (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)।¹¹ লোহিত সাগৰৰ গীতটোত কেনান দেশৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যে, সেইখন আছিল তেওঁ "ধৰ্মধাম"ত "নিবাস কৰিবলৈ যুগুত কৰা ঠাই"। সেয়েহে গীতমালাৰ এই উদ্ধৃতিত, য'ত পবিত্ৰ স্থানটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল সেই মৰিয়াহ পৰ্বতক কেৱল "তেওঁৰ পবিত্ৰ স্থানৰ সীমা" বুলিহে কোৱা হৈছে। কিন্তু একেটা গীতমালাতে কোৱা হৈছে, "তেওঁ যিহূদা ফৈদক মনোনীত কৰিলে, সেই চিয়োন পর্বত, যাক তেওঁ ভাল পালে। তাত তেওঁৰ পবিত্ৰ গৃহটি ওখ আকাশ চুব পৰাকৈ নির্মাণ কৰিলে, তেওঁ পৃথিবীৰ নিচিনাকৈ অনন্ত কাললৈকে তাক স্থাপন কৰিলে।"¹²

GSAM 191পবিত্ৰ স্থান পৰিশুদ্ধি কৰাই পৃথিৱী পবিত্ৰ কৰা বুলি ভবা

GSAM 191.1ওপৰত উল্লেখ কৰা প্ৰবন্ধটোত, পৃথিৱী, বা কমেও পেলেষ্টাইনৰ ভূমি যে পবিত্ৰ স্থান আছিল, সেই বুলি ধৰা প্ৰমাণটো উদ্ধৃত কৰাৰ পিছত, পাদুৰীজনে পৰৱৰ্তী সময়ত সুধিবলৈ আগবাঢ়ে, "পবিত্ৰ স্থানটো কেনেকৈ পৰিষ্কাৰ কৰা হ'ব?" ভাববাদী মীখাৰ কথা অনুসৰি তেওঁ উত্তৰ দিয়ে, "চাওক, যিহোৱা নিজৰ স্থানৰ পৰা ওলাই আহিছে; তেওঁ নামি আহিব আৰু পৃথিবীত থকা মুৰ্ত্তি পূজা কৰা মন্দিৰবোৰ ধ্বংস কৰিব। জুইৰ তাপত মম গলাৰ দৰে পৰ্ব্বতবোৰ তেওঁৰ আগত পমি যাব, এঢলীয়া ঠাইৰ পৰা যেনেকৈ পানী ঢালিলে তললৈ বৈ আহে তেনেকৈ তেওঁৰ আগত উপত্যকাবোৰ ভাঙি ছিন্ন ভিন্ন হৈ যাব।"¹³

GSAM 191.2সেই সময়ত সাধাৰণতে গ্ৰহণ কৰা ধাৰণা অনুসৰি যে পৃথিৱীয়েই আছিল পবিত্ৰ স্থান, পাঠকে সহজেই বুজিব পাৰিব যে তেওঁলোকে কিয় কোনো সন্দেহ নোহোৱাকৈ বিশ্বাস কৰিছিল যে তেইশশ দিনৰ শেষত প্ৰভুৱে আহি মীখাই বৰ্ণনা কৰা ধৰণে পৃথিৱীখনক পবিত্ৰ কৰিব। এডভেন্টিষ্টসকলৰ বিৰুদ্ধে উঠা সকলো বিৰোধিতাৰ মাজত, এজনো বিৰোধীয়েও ইংগিত দিয়া নাছিল যে অগ্নিৰ দ্বাৰা পৃথিৱীৰ পৰিষ্কাৰকৰণটোৱেই ২৩০০ দিনৰ শেষত পবিত্ৰ স্থানৰ পৰিষ্কাৰকৰণ হিচাপে ঘটিবলগীয়া ঘটনা নহয়।

GSAM 191পাঁচনিসকল হতাশ, তথাপি শাস্ত্ৰ পূৰ্ণ হ'ল

GSAM 191.3এয়াই একমাত্ৰ উদাহৰণ নহয় য'ত মানুহে প্ৰভুৰ ইচ্ছা পালন কৰি, শাস্ত্ৰ পূৰণ কৰিও হতাশ হৈছিল, কেৱল কাৰণ তেওঁলোকে ঘটিবলগীয়া ঘটনাটোৰ প্ৰকৃতি বুজি পোৱা নাছিল। খ্ৰীষ্টৰ পাঁচনিসকলৰ ক্ষেত্ৰতো এনেকুৱাই হৈছিল। যেতিয়া তেওঁ গাধীৰ পোৱালিৰ ওপৰত উঠি যিৰূচালেমলৈ সোমাই আহিছিল, তেওঁলোকে ভাববাদীৰ বাক্য মনত পৰি চিঞৰি উঠিছিল:¹⁴ "হে যিৰূচালেম-জীয়াৰী, জয়ধ্বনি কৰা! চোৱা! তোমাৰ ৰজা তোমাৰ ওচৰলৈ ধাৰ্মিকতাৰে আহিছে তেওঁ ন্যায়, পৰিত্ৰাণযুক্ত আৰু নম্ৰ; তেওঁ গাধত, গাধীৰ পোৱালিতেই উঠি আহিছে।"¹⁵ সেই উপলক্ষে চিঞৰ-বাখৰ হোৱাটো ইমানেই প্ৰয়োজনীয় আছিল যে, যদি তেওঁলোকে মনে মনে থাকিলহেঁতেন, তেন্তে শিলবোৰেও চিঞৰি উঠিলহেঁতেন।¹⁶ শিষ্যসকলে ভাবিছিল যে খ্ৰীষ্টই সেই মুহূৰ্ততে দায়ুদৰ সিংহাসনত এজন সাংসাৰিক ৰজা হিচাপে আৰোহণ কৰিব ("যি জনে ইস্ৰায়েল লোকক মুক্ত কৰিব, তেৱেঁই সেই জন বুলি আমি আশা কৰিছিলোঁ"¹⁷), আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে চিঞৰি উঠিছিল, "আমাৰ ওপৰ-পিতৃ দায়ুদৰ যি ৰাজ্য আহিছে, সেই জন ধন্য!"¹⁸ সেই অনুষ্ঠানত তেওঁলোকে কিমান চিঞৰ-বাখৰ কৰিলেহেঁতেন যদিহে তেওঁলোকে বুজি পালেহেঁতেন যে এসপ্তাহৰ ভিতৰতে খ্ৰীষ্ট ৰোমান প্ৰহৰীৰে আগুৰি যোচেফৰ সমাধিত মৃত হৈ থাকিব? ১৮৪৪ চনত এডভেন্টিষ্টসকলৰ মাজত ঈশ্বৰক কিমান "গৌৰৱ" দিয়া হ'লহেঁতেন আৰু কিমান আত্মসমৰ্পণ কৰা হ'লহেঁতেন যদিহে তেওঁলোকে বুজি পালেহেঁতেন যে সকলো ভাববাণীমূলক সময়ৰ শেষত প্ৰভুৰ আগমনৰ আগতে পবিত্ৰ স্থানৰ পৰিষ্কাৰকৰণৰ কাম কেইবাবছৰ ধৰি চলিব?

GSAM 192২৩০০ দিন গণনাত কোনো ভুল নাছিল

GSAM 192.1যেতিয়া এই লোকসকলে তেওঁলোকৰ সময় গণনা সাৱধানেৰে পৰীক্ষা কৰিছিল, তেওঁলোকে কোনো ত্ৰুটি বিচাৰি পোৱা নাছিল; কিন্তু প্ৰভু নাহিল, আৰু পৃথিৱীও জুইৰে পৰিষ্কাৰ নহ'ল। ইয়াৰ অৰ্থ কি আছিল? তেওঁলোকে নিশ্চিতভাৱে জানিছিল যে প্ৰভু সেই মহান আন্দোলনত তেওঁলোকৰ লগত আছিল; কিন্তু এতিয়া তেওঁলোক অনিশ্চয়তাত আছিল। প্ৰভুৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ বিশ্বাস অটল আছিল। তেওঁলোকে জানিছিল যে তেওঁ তেওঁলোকক পৰিত্যাগ নকৰিব। পোহৰ কোনোবা এটা উৎসৰ পৰা আহিবই লাগিছিল। তেওঁলোকৰ সন্মুখত থকা কঠিন প্ৰশ্নটো আগতে উল্লেখ কৰা যিৰিমিয়াৰ বাক্যৰে ব্যক্ত কৰা হৈছে, "তুমি জানো সচাঁকৈয়ে মোৰ আগত মিছা জুৰি আৰু অস্থায়ী জল স্বৰূপ হবা?" বিশ্বাসই এই সন্দেহক পোষণ কৰা নাছিল, কাৰণ দৰ্শন সম্পৰ্কে হাবাকুক ভাববাদীৰ দ্বাৰা প্ৰভুৰ বাক্য তেওঁলোকৰ মনলৈ আহিছিল, "শেষত ই কথা ক'ব, আৰু মিছা নক'ব" (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)।¹⁹ Voice of Truth-ৰ সম্পাদকৰ পৰা ইতিমধ্যে উদ্ধৃত কৰা বাক্যশাৰীয়ে তেওঁলোকৰ স্থিতি সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰে: "আমি এতিয়াও এই কথা স্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ যে আমাৰ মহান মহাপুৰোহিতজনে সেই দিনটোত সেই সকলোবোৰ সম্পূৰ্ণ কৰা নাছিল, যিবোৰ প্ৰতীকৰ দ্বাৰা আমি আশা কৰিব পাৰোঁ।"

GSAM 193পবিত্ৰ স্থানৰ ওপৰত পোহৰৰ আৱিষ্কাৰ

GSAM 193.1পোৰ্ট গিবছন, এন.ৱাই.ৰ হিৰাম এডচনে মোক কৈছিল যে ১৮৪৪ চনত নিৰ্ধাৰিত সময় পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছদিনা, যেতিয়া তেওঁ এখন পথাৰত কাটি থূপাই থোৱা মাকৈৰ গছবোৰৰ আঁৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল, তেতিয়া ঈশ্বৰৰ আত্মাই তেওঁৰ ওপৰত ইমানেই শক্তিশালীভাৱে অহা বাবে তেওঁ প্ৰায় মাটিত পৰি গৈছিল, আৰু লগতে তেওঁৰ মনত এই ভাৱটো আহিছিল, "পবিত্ৰ স্থানটো যিটো পৰিষ্কাৰ কৰিব লাগে সেয়া স্বৰ্গত আছে।" তেওঁ এই চিন্তাটো অ'. আৰ'. এল'. ক্ৰ'ছিয়াৰক জনাইছিল, আৰু তেওঁলোকে একেলগে এই বিষয়টো ভালদৰে অনুসন্ধান কৰিছিল। ১৮৪৬ চনৰ আৰম্ভণিতে, শ্ৰীযুত ক্ৰ'ছিয়াৰৰ দ্বাৰা লিখিত বাইবেলৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা পবিত্ৰ স্থান সম্পৰ্কীয় এক বিস্তৃত ব্যাখ্যা, সেই সময়ত চিনচিনাটি, ওহাইঅ'-ত প্ৰকাশিত Day Star নামৰ কাকতখনত ছপা কৰা হৈছিল। সেই দীঘলীয়া প্ৰবন্ধটোত এনেদৰে দেখুওৱা হৈছিল যে পবিত্ৰ স্থানৰ শুদ্ধিকৰণৰ কাৰ্য্যটো আমাৰ মহা পুৰোহিত হিচাপে খ্ৰীষ্টৰ অন্তিম কাৰ্য্য আছিল, যিটো ১৮৪৪ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু তেওঁ স্বৰ্গৰ মেঘত ৰজাৰো ৰজা আৰু প্ৰভুৰো প্ৰভু হিচাপে প্ৰকৃততে পুনৰ অহাৰ ঠিক আগতে শেষ হ'ব।

GSAM 193হেৰুওৱা সদস্যৰ সন্ধানত মণ্ডলীসমূহ

GSAM 193.2সপ্তম মাহৰ দশম দিনটো পাৰ হৈ গৈছিল, আৰু মণ্ডলীসমূহে ভাবিছিল যে "মাজনিশাৰ চিঞৰ" আৰু দ্বিতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ অধীনত তেওঁলোকৰ পৰা পৃথক হৈ যোৱা হেৰুওৱা সদস্যসকলক পুনৰ লাভ কৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে এক সহজ কাম হ'ব; কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত তেওঁলোক অতিশয় হতাশ হৈছিল, যিটো ১৮৪৪ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰৰ Midnight Cryত তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ সংগঠনলৈ উভতি অহাৰ বাবে কৰা অনুনয়ৰ প্ৰতি দিয়া তলৰ উত্তৰটোৱে দেখুৱাইছে:—

GSAM 193.3"কিন্তু তথ্যসমূহ কি? তেওঁলোকে ভালদৰেই জানে যে এই মণ্ডলীসমূহৰ বৃহৎ অংশত প্ৰধান বিষয়বোৰ হ'ল ত্ৰাণকৰ্তাৰ ব্যক্তিগত আগমনৰ পূৰ্বে 'পৃথিৱীৰ ধৰ্মান্তৰ', 'এহেজাৰ বছৰীয়া সহস্ৰাব্দ', আৰু 'ইহুদীসকলৰ পেলেষ্টাইনলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন'। যিসকলে এনে শাস্ত্ৰবিৰোধী, অযৌক্তিক মতবাদৰ নিচুকনি গীতৰ তলত বহিবলৈ ঘূৰি যায়, তেওঁলোকে চকু মেলি সেই কাম কৰে; আৰু তেওঁলোকৰ ফালৰ পৰা এনে আচৰণ সঁচাকৈয়ে 'পিছ হোৱা' হ'ব।

GSAM 194.1"শাস্ত্ৰীয় অৰ্থত 'মুক্ত' হোৱাৰ পিছত, 'পিছলৈ যোৱা' বা 'পিছ হুঁহকি যোৱাতকৈ' 'আগবাঢ়ি যোৱা'টোৱেই অধিক নিৰাপদ, বিশেষকৈ এই সময়ত, যেতিয়া খ্ৰীষ্ট যীচুত বিশ্বাসীসকলক অতি সোনকালেই গৌৰৱৰ মুকুট প্ৰদান কৰা হ'ব।"

GSAM 194.2ওপৰৰ অশাস্ত্ৰীয় মতবাদসমূহৰ পোষকতা কৰি প্ৰভুৰ আগমন বিলম্বিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মণ্ডলীসমূহৰ এই কাৰ্য্যই এডভেন্টিষ্টসকলক ভাববাদী যিহিষ্কেলৰ এই বাক্য মনত পেলাই দিছিল: "হে মনুষ্য সন্তান, চোৱা! ইস্ৰায়েল-বংশই কয়, 'তেওঁ পোৱা দৰ্শনৰ কথা ঘটিবলৈ বহুদিন আছে, তেওঁ অতি দীৰ্ঘকালৰ বিষয়ে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰে।'" একে সম্পৰ্কতে এডভেন্টিষ্টসকলে ব্যৱহাৰ কৰা উত্তৰটো পোৱা যায়, "এই হেতুকে তুমি তেওঁলোকক কোৱা, 'প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: মোৰ বাক্য কোনোটোৱেই ফলিয়াবলৈ পলম নহ’ব; কিন্তু মই যি বাক্য ক’ম, সেয়ে সিদ্ধ হ’ব।' এয়ে প্ৰভু যিহোৱাৰ বচন!"²⁰

GSAM 194তুমি "আকৌ ভাবোক্তি প্ৰচাৰ কৰিব লাগিব"

GSAM 194.3যিসকলে "পুস্তকখন খালে", আৰু "সময়"ৰ ঘোষণা দিলে, তেওঁলোকে ভাবিছিল যে জগতৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাম শেষ হৈছে; সেয়েহে এই ঘোষণা যে তেওঁলোকে পুনৰ জাতি, ভাষা আৰু ৰজাসকলক শিক্ষা দিব লাগিব। কৰ্মটোৰ আন এটা অংশ, যি এতিয়ালৈকে দেখা যোৱা নাই, এতিয়া সম্পূৰ্ণ কৰিব লাগিব,—সেইটো হ'ল লোকসকলক স্বৰ্গৰ ঈশ্বৰৰ মন্দিৰ আৰু ইয়াৰ বেদীৰ সেৱাৰ প্ৰকৃত চৰিত্ৰ উপস্থাপন কৰা। ভাববাণীমূলক সময়ৰ শেষত ঘটিবলগীয়া ঘটনাৰ প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভ কৰিবলৈ মন্দিৰটো জোখ-মাখ কৰাৰ আজ্ঞা²¹ প্ৰয়োজনীয়, আৰু এনেদৰে "তাৰ পাছত সেই পবিত্র স্থান শুচি কৰা হ’ব" বুলি কোৱা বাক্যটোৰ ব্যাখ্যা দিব পৰা যাব।

GSAM 194.4মন কৰিব যে এই সময়ৰ ঘোষণা-বাৰ্তাৰ দূতজন স্বৰ্গৰ পৰা আহিছিল, আৰু তেওঁৰ কাম সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতেই তেওঁ মানুহক পুনৰ শিক্ষাদান কৰাৰ বাবে এক দায়িত্ব দিয়ে। সেয়েহে, যিটো বাৰ্তাই পবিত্ৰ স্থানৰ প্ৰশ্নটো ব্যাখ্যা কৰিব, হতাশ লোকসকলক আত্মবিশ্বাস দিব, আৰু একে সময়তে তেওঁলোকক এটা "নল", বা "লাঠি", বা নিয়ম দিব, যাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ লোকসকলে তেওঁৰ সন্মুখত নিজৰ নৈতিক স্থিতি পৰীক্ষা কৰিব পাৰে, সেই বাৰ্তাত স্বৰ্গীয় উৎপত্তিৰ স্পষ্ট চিন থাকিব লাগিব, ই মানৱ-নিৰ্মিত হ'ব নোৱাৰে।

GSAM 195পূৰ্বগ্ৰহে জনসাধাৰণৰ ওচৰলৈ যোৱাত বাধা দিলে

GSAM 195.1আগমনবাদী শিক্ষাৰ বিৰুদ্ধে থকা পূৰ্বগ্ৰহটো জনসাধাৰণৰ বাবে এক প্ৰায় অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰা বাধা আছিল; আৰু হতাশাৰ কাৰণ সম্পৰ্কে স্পষ্ট আৰু ইতিবাচক পোহৰ অবিহনে তেওঁলোকক পুনৰ শিকাবলৈ চেষ্টা কৰাটো নিষ্ফল হ'লহেঁতেন। জনসাধাৰণক সঠিকভাৱে শিকোৱাৰ আগতে, এডভেন্টিষ্ট বিশ্বাসীসকলৰ নিজৰ আত্মাক এক স্বৰ্গীয় আদেশেৰে পুনৰ প্ৰেৰিত কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল; আৰু এইটো কেনেকৈ সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা গ'লহেঁতেন? কেৱল মানৱীয় জ্ঞানৰ দ্বাৰা এইটো কৰিব পাৰিছিল নেকি? নে যিসকলে পূৰ্বৰ আন্দোলনৰ সময়ত ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ গভীৰ কাৰ্যৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল, তেওঁলোক কেৱল মানৱীয় যুক্তিত সন্তুষ্ট হ'লহেঁতেন? "তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তা"ৰ²² দৰে এক কাৰ্য্যৰ বাহিৰে আন একোৱে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ বিভ্ৰান্তিৰ পৰা উলিয়াই আনিব নোৱাৰিলেহেঁতেন; আৰু এইটো তেওঁলোকে গ্ৰহণ কৰিব পৰাকৈ ক্ৰমান্বয়ে, পৰ্যায়ক্ৰমে যথাবিধি আৰম্ভ কৰা হৈছিল, য'ত ই যে স্বৰ্গীয় উৎপত্তিৰ, তাৰ অতি বিশ্বাসযোগ্য প্ৰমাণ আছিল।

GSAM 195ৰখীয়াহীন ভেৰাৰ দৰে

GSAM 195.2ইয়াত আগমনত বিশ্বাস কৰা বৃহৎ সমুদায়টো এক অৰ্থত ৰখীয়াহীন ভেৰাৰ দৰে আছিল, যাৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকে মাত্ৰ কেইসপ্তাহমানৰ আগতে সকলো মণ্ডলী আৰু বিশ্বাসৰ স্বীকাৰোক্তিৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ আধ্যাত্মিক কল্যাণৰ বাবে কোনো মানৱীয় সংগঠন দায়ী নাছিল। তেওঁলোকৰ এনে কোনো পাৰ্থিৱ পৰামৰ্শদাতা নাছিল যাৰ ওপৰত তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিব পাৰিলেহেঁতেন; কেৱল ঈশ্বৰৰ ওপৰতেই তেওঁলোকৰ বিশ্বাস আছিল।

GSAM 195.3তথাপি তেওঁলোক এটা কথাত নিশ্চিত আছিল, আৰু এইটো তেওঁলোকৰ বাবে এটা নোঙৰৰ দৰে আছিল—সময়ৰ ঘোষণাটো শুদ্ধ আছিল।²³ কিন্তু এটা জনগোষ্ঠী হিচাপে তেওঁলোক এনে এক অৱস্থাত আছিল যে, ঈশ্বৰে যদি তেওঁলোকক পথ দেখুৱাই আৰু ৰক্ষা নকৰে, তেন্তে তেওঁলোকে মিছা ব্যাখ্যা গ্ৰহণ কৰিবলৈ বা "ধৈৰ্য্য" হেৰুৱাই তেওঁলোকৰ অতীত অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস ত্যাগ কৰিবলৈ প্ৰৱণ আছিল। কিছুমানে সেয়াই কৰিলে; আনহাতে আন কিছুমানে, যাক তেওঁলোকৰ আত্মাই প্ৰেম কৰিছিল, তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ চকু ৰাখি, আগ্ৰহেৰে সুধিছিল, "'হে প্ৰহৰী, ৰাতিৰ কিমান ভাগ গ’ল? হে প্ৰহৰী, ৰাতিৰ কিমান ভাগ গ’ল?' প্ৰহৰীয়ে উত্তৰ দিলে, 'ৰাতিপুৱা হৈছে, আৰু ৰাতিও আহিছে; যদি আপুনি সুধিব, সোধক; আৰু তাৰ পাছত পুনৰ ঘূৰি আহক।'"²⁴

GSAM 196হতাশা সম্পৰ্কে জে. এন. এণ্ড্ৰিউজৰ বক্তব্য

GSAM 196.1১৮৪৪ চনত এই অভিজ্ঞতাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা এজন, পাদুৰী জে. এন. এণ্ড্ৰিউজ-এ এই হতাশাৰ বিষয়ে এনেদৰে কৈছে:—

GSAM 196.2"যিসকলে ১৮৪৩ আৰু ১৮৪৪ চনত প্ৰভুৰ আগমনৰ আশা কৰিছিল, তেওঁলোক হতাশ হৈছিল। এই তথ্যটো বহু লোকৰ বাবে এই ক্ষেত্ৰৰ সকলো সাক্ষ্য প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ বাবে এক পৰ্যাপ্ত কাৰণ। আমি এই হতাশাক স্বীকাৰ কৰোঁ, কিন্তু এই কামত ঈশ্বৰৰ হাতক অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে ই এক ন্যায্য কাৰণ বুলি স্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ। যোহন বাপ্তিস্মদাতাৰ কাৰ্যৰ শেষত যেতিয়া যীচুৱে নিজকে প্ৰতিজ্ঞাত মচীহ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, তেতিয়া ইহুদী মণ্ডলী হতাশ হৈছিল। আৰু বিশ্বাসী শিষ্যসকল তেতিয়া অতিশয় হতাশ হৈছিল, যেতিয়া তেওঁলোকে ইস্ৰায়েলক উদ্ধাৰ কৰিব বুলি আশা কৰা জনক দুষ্ট লোকৰ হাতত ধৰা পৰি হত্যা কৰা হৈছিল। আৰু তেওঁৰ পুনৰুত্থানৰ পিছত, যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক ইস্ৰায়েললৈ ৰাজ্য ঘূৰাই আনিব বুলি আশা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে বুজি পাই হতাশ নোহোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে যে তেওঁ নিজৰ পিতৃৰ ওচৰলৈ যাবলৈ গৈ আছে, আৰু তেওঁলোকক এক দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে দুখ-কষ্টত এৰি থৈ যাব। কিন্তু হতাশাই এইটো প্ৰমাণ নকৰে যে ঈশ্বৰৰ তেওঁৰ লোকসকলক পৰিচালিত কৰাত হাত নাই। ই তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ ভুলবোৰ শুধৰাবলৈ লৈ যোৱা উচিত, কিন্তু ই তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ ওপৰত থকা সাহস হেৰুৱাবলৈ লৈ যোৱা উচিত নহয়। ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলে অৰণ্যত হতাশ হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকে প্ৰায়েই ঐশ্বৰিক নিৰ্দেশনাক অস্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকক আমাৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী হিচাপে দাঙি ধৰা হৈছে, যাতে আমি অবিশ্বাসৰ একেই দৃষ্টান্ত অনুসৰণ কৰি নপৰোঁ।"²⁵

GSAM 196অপ্ৰিয়তাৰ এক দীক্ষা সত্যৰ আছে

GSAM 196.3এনে লাগে যেন প্ৰভুৰ পৰিকল্পনা হৈছে গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্যবোৰক এনে এক অপ্ৰিয় মাধ্যমত ৰখা, য'ত সেইবোৰক গ্ৰহণ কৰা আৰু আজ্ঞা পালন কৰাটো এক ক্ৰুচ হ'ব²⁶। এইটো বিশেষকৈ এই শেষৰ দিনবোৰত সত্য। পিতৰে, যেতিয়া সকলো বস্তুৰ শেষ "ওচৰ চাপিছে" আৰু যেতিয়া "ঈশ্বৰৰ গৃহৰ পৰা সোধ-বিচাৰ আৰম্ভ হ’ব" (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ) সেই সময়ৰ বিষয়ে কৈছে, "হে প্ৰিয় লোক সকল, আপোনালোকক পৰীক্ষা কৰিবৰ কাৰণে আপোনালোকৰ মাজত যি অগ্নিময় কষ্টৰ জুই জ্ৱলিছে, এইবোৰত আপোনালোকে বিস্মিত নহ’ব, কোনো অদ্ভুত বিষয় ঘটিছে বুলি মনত নাভাবিব৷ কিন্তু খ্ৰীষ্টৰ দুখভোগৰ সহভাগী হোৱা বাবে আপোনালোকে আনন্দ কৰক, ইয়াৰ উপৰি তেওঁৰ গৌৰৱ প্ৰকাশিত হোৱা সময়ত আপোনালোকে অধিক আনন্দ আৰু উল্লাস কৰিব পাৰিব। আপোনালোক ধন্য, যদি আপোনালোকে খ্ৰীষ্টৰ নামৰ কাৰণে নিন্দিত হয়; কাৰণ ঈশ্ৱৰৰ আত্মা আৰু গৌৰৱৰ আত্মা আপোনালোকৰ ওপৰত স্থিৰ হৈ আছে।"²⁷

GSAM 197.1যেতিয়া সত্যই জনপ্ৰিয়তাৰ অভাৱৰূপ বাপ্তিস্ম লাভ কৰে, তেতিয়া তাক গ্ৰহণ কৰিবলৈ কেৱল জনসাধাৰণৰ বিশ্বাসক অনুসৰণ কৰাতকৈ অধিক অনুগ্ৰহৰ প্ৰয়োজন হয়। ভণ্ড ভাওধৰাসকলে এনে সত্য গ্ৰহণ কৰাৰ কোনো ডাঙৰ প্ৰলোভন নেদেখে, য'ত "বতাহ আৰু সোঁতৰ বিৰুদ্ধে" নিজৰ নাওঁ চলোৱাৰ দৰে কৰ্মৰ প্ৰয়োজন হয়। এইদৰে সত্যই অনুগত, সৎ-হৃদয়, আন্তৰিক আৰু বিবেকৱানসকলৰ বাবে এক পৰীক্ষাত পৰিণত হয়।

GSAM 197.2আমি আগতেই দেখুৱাইছোঁ যে আগমন আন্দোলনৰ ভাববাণীয়ে এক হতাশাৰ পূৰ্বাভাস দিছিল। সেয়া আহিল; আৰু এইদৰে, ঈশ্বৰৰ ব্যৱস্থাপনাত, সেই বাৰ্তাৰ গ্ৰহণৰ বাবে এক ক্ৰুচৰ প্ৰয়োজন আছিল।