অধ্যায় ১৫ — বৰ্ধিত পোহৰ আৰু মহৎ আশ্চৰ্য
GSAM 235.1"সেই পূৰ্বকালৰ দিনবোৰ সোঁৱৰণ কৰক, আপোনালোকে পোহৰ পোৱাৰ পাছত, যিবোৰ দুখ আৰু কষ্ট ভোগ কৰিব লগা হৈছিল, তথাপি আপোনালোক স্থিৰ আছিল৷ কেতিয়াবা অপমান আৰু দুখ-কষ্টৰ দ্বাৰা আপোনালোকক সকলোৰে দৰ্শনৰ বস্তু কৰা হৈছিল (KJVৰ আক্ষৰিক অনুবাদ)৷ কেতিয়াবা অন্য লোকৰ ওপৰত আপোনালোকৰ দৰে নিৰ্যাতন হোৱা দেখি, আপোনালোকেও সেই লোক সকলক সহানুভুতি দেখুৱাইছিল৷"1
GSAM 235.2১৮৪৪ চনৰ হতাশাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পবিত্ৰ স্থান আৰু তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ বিষয়ে স্পষ্ট পোহৰ ওলোৱালৈকে যি সময়ছোৱা আছিল, সেয়া এক বিশেষ পৰীক্ষাৰ সময় আছিল। যিসকল এডভেন্টিষ্টে অতীতৰ আন্দোলনত তেওঁলোক শুদ্ধ আছিল বুলি দৃঢ়তাৰে ধৰি ৰাখিছিল, তেওঁলোক বাৰ্তাটোক সম্পূৰ্ণ বিফল বুলি ভবা সকলৰ বাবে সঁচাকৈয়ে এক "দৰ্শনৰ বস্তু" আছিল; আৰু এই কাৰণেই তেওঁলোক তীব্ৰ নিন্দাৰ পাত্ৰ হৈছিল। বিশ্বাসৰ দ্বাৰা প্ৰভুক খামোচ মাৰি ধৰি ৰাখি আৰু তেওঁৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰি তেওঁলোকে এই নিন্দা আনন্দেৰে সহ্য কৰিব পাৰিছিল।
GSAM 235আক্ৰমণৰ দুটা বিশেষ দিশ
GSAM 235.3এডভেন্টিষ্ট লোকসকলৰ বাবে চয়তানৰ প্ৰলোভনৰ দুটা বিশেষ কৌশল আছিল। প্ৰথমটো আছিল, যিসকলে দৃঢ়ভাৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাববাণীৰ সময় শেষ হৈ গৈছে, তেওঁলোকক এই বিশ্বাস কৰোৱা যে খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমন আধ্যাত্মিক আছিল, আৰু কোনোবা প্ৰকাৰে দুই হাজাৰ তিনিশ দিনৰ শেষত তেওঁৰ এই আগমন ঘটিছিল। দ্বিতীয়টো আছিল যিসকল তেওঁলোকৰ অতীত অভিজ্ঞতাৰ সন্দৰ্ভত অনিশ্চিত আছিল, তেওঁলোকক সেয়া সম্পূৰ্ণৰূপে ত্যাগ কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়া। সেয়েহে, যেতিয়া পবিত্ৰ স্থান আৰু তৃতীয় স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তাৰ সম্পৰ্কীয় সত্য শাস্ত্ৰৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে উন্মোচিত হৈছিল, ভাববাণীৰ দানৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ বাৰ্তাবোৰে অতীতৰ আন্দোলনটোক নিশ্চিত কৰিছিল, ইয়াক "এটা উজ্জ্বল পোহৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল যিটো ঈশ্বৰে পথটোৰ আৰম্ভণিতে স্থাপন কৰিছিল, যাতে ই চহৰখনলৈকে গোটেই পথটো পোহৰাই তোলে, আৰু শাস্ত্ৰৰ প্ৰমাণসমূহৰ দিশত আঙুলিয়াই দিছিল যে খ্ৰীষ্টৰ দ্বিতীয় আগমন আক্ষৰিক আৰু ব্যক্তিগত হ'ব, আৰু সেয়েহে ই "দিন"বোৰৰ শেষৰ ঘটনা হ'ব নোৱাৰে।
GSAM 236আশ্চৰ্যজনক প্ৰকাশ
GSAM 236.1এই শেষ দিনবোৰত যদি প্ৰভুৱে তেওঁৰ লোকসকলৰ সৈতে দৰ্শনৰ দ্বাৰা কথা কয়, তেন্তে আমি আশা নকৰিমনে যে সেই প্ৰকাশনতে ঐশ্বৰিকতাৰ স্পষ্ট চিন থাকিব? এই চিনসমূহ শ্ৰীমতী ই. জি. হোৱাইটৰ দৰ্শনসমূহত স্পষ্টভাৱে দেখা যায়। অধ্যায় ১৩-ত দেখুওৱাৰ দৰে, দৰ্শনসমূহৰ পৰিঘটনাটোৱেই নিঃসন্দেহে অলৌকিক; কিন্তু তেওঁৰ পূৰ্বৰ দৰ্শনসমূহৰ সৈতে জড়িত বহুতো আশ্চৰ্যজনক দিশ আছে, যিবোৰ আপুনি এই গ্ৰন্থখন আগলৈ পঢ়ি গ'লে মন কৰিব; আৰু জনসাধাৰণৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ, আৰু তেওঁলোকক মোচিৰ দৰে ক'বলৈ, "মই এফলীয়া হৈ যাওঁ, আৰু এই আচৰিত বিষয়টো মই চাওঁ," ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা পৰিকল্পিত এনে চৰিত্ৰৰ এক দানৰ ক্ষেত্ৰত আমি ইয়াতকৈ বেলেগ কি আশা কৰিব পাৰোঁ? আপাতদৃষ্টিত মৃত্যুৰ দুৱাৰমুখত থকা এগৰাকী দুখীয়া, ৰুগীয়া, দুৰ্বল ছোৱালীয়ে কৰা এক সাধাৰণ বক্তব্য যে প্ৰভুৱে তেওঁক এক দৰ্শন দিছিল, সেয়াই এই কাম কৰিবলৈ যথেষ্ট নহ'লহেঁতেন। দৰ্শনসমূহৰ সৈতে জড়িত আশ্চৰ্যজনক প্ৰকাশনেই সেইবোৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহ সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু ছোৱালীজনীক ঠাইৰ পিছত ঠাইলৈ গৈ প্ৰভুৱে তেওঁক আনক জনাবলৈ কোৱা কথাখিনি ক'বলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
GSAM 236তৃতীয় দৰ্শনৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশ
GSAM 236.2মই ইয়াত তেওঁৰ তৃতীয় দৰ্শন, অৰ্থাৎ অধ্যায় ১৩-ত উল্লেখ কৰা তেওঁৰ দেউতাকৰ ঘৰত পোৱা দৰ্শনটোৰ বিষয়ে কিছুমান তথ্য উল্লেখ কৰিম, যিবোৰ মোক শ্ৰীমতী হোৱাইটৰ দেউতাক-মাক, তেওঁৰ ভনীয়েক শ্ৰীমতী ছাৰা বেলডেন আৰু আনসকলে কৈছিল।
GSAM 236.3যিটো কোঠাত এই দৰ্শন দিয়া হৈছিল, সেই কোঠাৰ ড্ৰয়াৰযুক্ত আলমাৰী এখনৰ ওপৰত এখন অতি ডাঙৰ পাৰিবাৰিক বাইবেল পৰি আছিল। এইখন ১৮২২ চনত বষ্টনত জোচেফ টিলে ছপা কৰা সংস্কৰণসমূহৰ মাজৰ এখন আছিল। কিতাপখনৰ মাপ ওঠৰ ইঞ্চি দীঘল আৰু এঘাৰ ইঞ্চি বহল, চাৰি ইঞ্চি ডাঠ, আৰু ওজন ওঠৰ পাউণ্ডতকৈ অলপ বেছি। দৰ্শনত থাকোঁতে, তেওঁ উঠি, এই গধুৰ বাইবেলখন নিজৰ বাওঁবাহুত তুলি ল'লে, কিতাপখন খোলা অৱস্থাত, আৰু ইয়াক নিজৰ শৰীৰৰ সৈতে সমকোণত মেলি ধৰিলে; আৰু তাৰ পিছত আধা ঘণ্টাতকৈও অধিক সময় ধৰি, তেওঁৰ সোঁহাতেৰে, ঠাইৰ পিছত ঠাই কৰি, শাস্ত্ৰৰ বিভিন্ন পদলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱাইছিল, যিবোৰ তেওঁ নিজৰ চকু দুটা ওপৰলৈ চাই, আৰু কিতাপখনৰ বিপৰীত দিশত থাকোঁতেই পুনৰাবৃত্তি কৰিছিল। তেওঁৰ ভগ্নী ছাৰাই (পিছলৈ ষ্টিফেন বেলডেনৰ পত্নী), বা কেতিয়াবা উপস্থিত আন কোনো ব্যক্তিয়ে, তেওঁৰ আঙুলিটোৱে দেখুওৱা প্ৰতিটো পদলৈ চাইছিল, আৰু স্পষ্টকৈ দেখিছিল যে প্ৰতিবাৰেই তেওঁ সেই শাস্ত্ৰৰ পদটোকে পুনৰাবৃত্তি কৰিছিল য'ত তেওঁৰ আঙুলিটো ৰৈছিল। মা হাৰমনে কৈছিল যে তেওঁৰ কন্যা এলেনে তেওঁৰ স্বাভাৱিক অৱস্থাত "শক্তিৰ অভাৱত সেই গধুৰ বাইবেলখন বুৰোৰ পৰা দাঙিব নোৱাৰিছিল; কিন্তু দৰ্শনত তেওঁ ইয়াক দেখাত ইমানেই সহজভাৱে ধৰিছিল, যেন ই এখন জেপৰ নতুন নিয়মহে আছিল।"
GSAM 237.1এয়াই আছিল এক আশ্চৰ্য!—এগৰাকী ক্ষীণকায়া ছোৱালী, যাৰ ওজন আছিল মাত্ৰ সত্তৰ পাউণ্ড, তেওঁ আধা ঘণ্টাতকৈও অধিক সময় ধৰি এখন গধুৰ বাইবেল এনে এক অৱস্থাত ধৰি ৰাখিছিল য'ত এজন শক্তিশালী লোকেও দুমিনিটৰ বাবে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলেহেঁতেন; আকৌ, তেওঁৰ চকু কিতাপখনৰ বিপৰীত দিশলৈ ওপৰলৈ উঠাই ৰাখি, তেওঁ আঙুলিবোৰ শাস্ত্ৰৰ এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ লৈ গৈছিল, যিবোৰ প্ৰতিবাৰেই তেওঁ উচ্চাৰণ কৰা পাঠটো প্ৰমাণিত হৈছিল; আৰু শেষত, শৰীৰত হাওঁফাওঁৰ কোনো লৰচৰ বা উশাহ-নিশাহ নথকা এজন ব্যক্তিৰ পৰা ওলোৱা এটা মাত, যিয়ে নিৰ্ধাৰিত শাস্ত্ৰৰ পাঠবোৰ সঠিকভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰিছিল,—এইবোৰ নিশ্চিতভাৱে মানৱীয় কাৰ্যৰ দ্বাৰা উৎপন্ন হোৱা বা ৰোগৰ ফল বুলি ক'ব নোৱাৰি। যিসকলে এইটো দেখিছিল, তেওঁলোকে ইয়াক স্পষ্টভাৱে জ্বলি থকা জোপোহাৰ পৰা কোৱা জনৰ আত্মাৰ এক প্ৰকাশ বুলি গণ্য কৰিছিল। মিছ হাৰমনৰ তৃতীয় দৰ্শনত এইধৰণৰ প্ৰকাশবোৰে, য'ত ইয়াৰ বিষয়ে জ্ঞাত, এইটো বিশ্বাসযোগ্যভাৱে প্ৰমাণ কৰিছিল যে দৰ্শনবোৰত এক সসীম শক্তিতকৈও অধিক শক্তি আছিল।
GSAM 237টপশামৰ দৰ্শন
GSAM 237.2এই ঘটনাৰ ঠিক পিছতে, মেইনৰ প'ৰ্টলেণ্ডৰ পৰা প্ৰায় ত্ৰিশ মাইল উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত টপশামৰ এডভেন্টিষ্টসকলৰ দলে মিছ এলেন জি. হাৰমনৰ সৈতে প্ৰভুৰ আচৰণৰ বিষয়ে শুনি তেওঁক সেই ঠাইলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। আমন্ত্ৰণটো গ্ৰহণ কৰা হ'ল, আৰু এইদৰেই তেওঁ টপশামলৈ প্ৰথমবাৰৰ বাবে গৈছিল। সেই সময়ত এডভেন্টিষ্ট সভা সমূহ শ্ৰীযুত কাৰ্টিছৰ ঘৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। ওকলেণ্ড, কেলিফৰ্ণিয়াৰ শ্ৰীমতী ফ্ৰান্সেছ লান্ট (পূৰ্বতে মিছ ফ্ৰান্সেছ হাউলেণ্ড) এ মোক ১৮৯০ চনৰ ১৯ জানুৱাৰী তাৰিখৰ তলত দিয়া বিবৃতিটো দিছিল:—
GSAM 238.1"মই, মোৰ দেউতাৰ পৰিয়ালৰ সৈতে, ১৮৪৫ চনত টপশামত ভগ্নী হাৰমনৰ সভা সমূহত উপস্থিত আছিলোঁ, আৰু এই সভা সমূহৰ সময়ত তেওঁ এটা দৰ্শন পাইছিল। আমি তেওঁক দৰ্শনত দেখা এইটোৱেই আছিল প্ৰথমবাৰ। সেই পুৰণি ধৰণৰ বাইবেলবোৰৰ এটা [টিল পৰিয়ালৰ বাইবেল, ওজন ওঠৰ পাউণ্ড] ভাতৃ কাৰ্টিছৰ আছিল। এই ডাঙৰ বাইবেলখন ভগ্নী হাৰমনে দৰ্শনত থাকোঁতে ড্ৰয়াৰযুক্ত আলমাৰীৰ পৰা তুলি লৈছিল, আৰু তেওঁ পাতবোৰ লুটিয়াই থাকোঁতে তেওঁৰ চকু কিতাপখনৰ পৰা আঁতৰত ওপৰলৈ চাই শাস্ত্ৰৰ পদবোৰ দেখুৱাইছিল। তেওঁ যিবোৰ পদ আওৰাই কৈছিল সেইবোৰ আছিল নিৰ্দেশনা, উৎসাহ বা তিৰস্কাৰৰ কথা। সেই সময়ৰ প্ৰকাশৰ আন এক অদ্ভুত কথা আছিল কিতাপখনৰ অৱস্থান। তেওঁৰ মুকলি হাতত কিতাপখন পঁয়তাল্লিশ ডিগ্ৰীৰ কোণত ধৰি ৰখা হৈছিল, আৰু আন কোনোৱেই তেনে কোণত কোনো কিতাপ লগে লগে হাতৰ পৰা পিছলি নপৰাকৈ ধৰি ৰাখিব পৰা নাছিল; কিন্তু ভগ্নী হাৰমনে এই বাইবেলখন কেইবা মিনিট ধৰি সেই কোণত, এনেদৰে দৃঢ়ভাৱে ধৰি ৰাখিছিল যেন সেয়া তেওঁৰ হাতত লাগি ধৰিছিল, আৰু সেইখিনি সময়ত তেওঁ কোঠাটোত এজনৰ পৰা আনজনৰ ওচৰলৈ গৈ আছিল।"
GSAM 238শ্ৰীমতী ট্ৰুছডেইলৰ সাক্ষ্য
GSAM 238.2এই একেটা দৰ্শন সম্পৰ্কে আন এটা বিবৃতি হৈছে ট্ৰেণ্টন, মিসৌৰীৰ শ্ৰীমতী এম. চি. ট্ৰুছডেইলৰ পৰা, তাৰিখ ২৭ জানুৱাৰী, ১৮৯১। তেওঁ কৈছে:—
GSAM 238.3"১৮৪৫ চনত মোৰ বয়স আছিল পোন্ধৰ বছৰ, আৰু মই ভগ্নী হাৰমনৰ টপশামৰ প্ৰথম ভ্ৰমণৰ সময়ত উপস্থিত আছিলোঁ, যেতিয়া তেওঁ ভাতৃ কাৰ্টিছৰ ঘৰত দৰ্শন পাইছিল, য'ত তেওঁ ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বাইবেলখন লৈ এনে এক অৱস্থাত দাঙি ধৰিছিল যে আন কোনোৱে হাতত কিতাপখন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলেহেঁতেন, কাৰণ লগে লগেই সেয়া পিছলি গ'লহেঁতেন।
GSAM 238.4"ভগ্নী হাৰমনে দুঘণ্টাতকৈও অধিক সময় দৰ্শনত আছিল। এয়াই আছিল ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ আটাইতকৈ আশ্চৰ্যজনক প্ৰকাশ যিটো মই কেতিয়াও দেখিছোঁ, আৰু মই তেওঁক এডজনতকৈও অধিকবাৰ দৰ্শনত দেখিছোঁ। এইবোৰ সদায় গভীৰ গাম্ভীৰ্য আৰু আত্ম-পৰীক্ষাৰ সুযোগ আছিল, কিন্তু এইবাৰ ই সকলোকে অতিক্ৰম কৰিছিল। হে! আমি কিমান যে কঁপিছিলোঁ যেতিয়া স্বৰ্গৰ মহিমাই তেওঁৰ এই দুৰ্বল আহিলাৰ জৰিয়তে আমাক নিৰ্দেশ দিছিল; যেতিয়া তেওঁ আমাৰ এই কঠিন পৰিস্থিতিৰ বাবে অতি সান্ত্বনাদায়ক আৰু উপযুক্ত কিছুমান পদ আমাক পঢ়ি শুনাইছিল; যেনে হিব্ৰু ২:২, ৩; যাকোব ৫:৭, ৮; হিব্ৰু ১০:৩৫, ৩৯; ১ পিতৰ ১:৭; লূক ১২:৩২-৩৭, আৰু বহুতো, এইদৰে তেওঁ ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বাইবেলখন ইমানেই ওপৰত ধৰিছিল যে তেওঁ য'ত আঙুলিয়াই আছিল সেয়া পঢ়িবলৈ মই এখন চকীৰ ওপৰত উঠিবলৈ বাধ্য হৈছিলোঁ। মই নাভাবোঁ যে ভগ্নী হাৰমন মোতকৈ দুই ইঞ্চিতকৈও বেছি ওখ আছিল।"
GSAM 239.1এনেধৰণৰ প্ৰকাশনে সৎসকলক এইবুলি পতিয়ন নিয়াইছিল যে মানৱীয় শক্তিৰো উৰ্ধ্বৰ কোনো শক্তিয়ে সেই বিনম্ৰ মাধ্যমটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল, আৰু নিউ ইংলেণ্ডৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা তেওঁৰ সাক্ষ্য দিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল।
GSAM 239শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম এক পাপ
GSAM 239.2ইয়াৰ কিছুদিন পিছতে মিছ হাৰমনক এক দৰ্শনত মেইনৰ পেৰিছ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হ'ল, য'ত এনে কিছুমান ব্যক্তি আছিল যিসকলে শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম কৰাটো পাপ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। মেইনৰ উডষ্টকৰ পাদুৰী ষ্টিফেন্ছ এই ভুল ধাৰণাৰ নেতা আছিল, আৰু তেওঁ আনসকলৰ ওপৰত এক শক্তিশালী প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। তেওঁ ইয়াৰ আগতে এজন মেথ'ডিষ্ট ধৰ্মপ্ৰচাৰক আছিল, আৰু তেওঁক এজন নম্ৰ, বিশ্বাসী খ্ৰীষ্টান বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। সত্যৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ উৎসাহ আৰু তেওঁৰ বাহ্যিক পবিত্ৰ জীৱনশৈলীৰ দ্বাৰা তেওঁ বহুজনৰ বিশ্বাস অৰ্জন কৰিছিল, যাৰ ফলত কিছুমানে তেওঁক ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা বিশেষভাৱে নিৰ্দেশিত বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। প্ৰভুৱে মিছ হাৰমনক তেওঁৰ বাবে এক তিৰস্কাৰ দিছিল। তেওঁ কৈছিল যে শ্ৰম পৰিহাৰ কৰি, নিজৰ ভুলবোৰ আনৰ ওপৰত জাপি দি, আৰু সেইবোৰ গ্ৰহণ নকৰাসকলক নিন্দা কৰি তেওঁ ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। প্ৰভুৱে তেওঁক ভুল বুজাবলৈ দিয়া সকলো প্ৰমাণ তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁ মনৰ আবেগৰ অনুসৰণ কৰিছিল, আৰু বহু দূৰ খোজ কাঢ়ি ক্লান্তিকৰ যাত্ৰা কৰিছিল, য'ত তেওঁ কেৱল অপমানহে পাইছিল, আৰু এই সকলোবোৰতে তেওঁ খ্ৰীষ্টৰ বাবে কষ্ট ভোগ কৰিছে বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁৰ যুক্তি আৰু বিচাৰশক্তি একাষৰীয়া হৈ পৰিছিল।
GSAM 239.3মিছ হাৰমনৰ সাক্ষ্য আৰু গোচৰটোৰ পৰিণামৰ বিষয়ে, মই তেতিয়া মেইনৰ পেৰিছত বাস কৰা শ্ৰীমতী এম. চি. ট্ৰুছডেইলৰ পৰা পোৱা এখন চিঠিৰ পৰা উদ্ধৃতি দিম। ওপৰৰ কথাখিনিৰ সৈতে মিল থকা কিছুমান বিৱৰণ দি তেওঁ কৈছে:—
GSAM 240.1"তেওঁলোকৰ নেতা জেছি ষ্টিফেনছৰ বাহিৰে বাকী সকলোৱে স্বীকাৰোক্তি দিছিল। ভগ্নী হাৰমনে তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিছিল যে যদিহে তেওঁ নিজৰ ভুলবোৰ স্বীকাৰ কৰি নিজকে নম্ৰ নকৰে, তেন্তে তেওঁৰ কাৰ্যকলাপ সোনকালেই শেষ হ'ব। সকলোৱে এইটো বুজি পাইছিল যে এয়া এক ভাববাণী আছিল যে তেওঁ কোনোবা প্ৰকাৰে আত্মহত্যা কৰিব।"
GSAM 240.2তেওঁৰ গোচৰটোৰ পৰৱৰ্তী ঘটনা এইধৰণৰ:—
GSAM 240.3"তেওঁৰ সৰু দলটোৱে তেওঁক এৰি যোৱাৰ পিছত, তেওঁ বিষণ্ণ হৈ পৰিল, আৰু তাৰ কিছুদিন পিছতেই তেওঁ মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱালে, তেওঁ দুষ্টসকলে ৰন্ধা একো খাবলৈ মানা কৰিলে। মই যেতিয়া তেওঁৰ বাবে দুপৰীয়াৰ আহাৰ লৈ গৈছিলোঁ, তেতিয়া তেওঁ মেছাচুছেটছৰ পৰা মোৰ উভতি অহাৰ কথা শুনা নাছিল। খিৰিকীৰ এটা সৰু ফুটাৰে তেওঁৰ হাড়-চামনি লাগি থকা হাতখন বাহিৰলৈ উলিয়াই তেওঁ সুধিছিল, 'ভগ্নী মেৰিয়ান, ঈশ্বৰে আপোনাক এইটোৰ সৈতে পঠিয়াইছে নেকি?' মোৰ দ্বিধাগ্ৰস্ত উত্তৰটো লক্ষ্য কৰি তেওঁ সেয়া চখিবলৈও মানা কৰিলে। তেওঁৰ ভাইৰ (এজন অবিশ্বাসী) ঘৰৰ এটা সৰু কোঠাত আৱদ্ধ হৈ থকা তেওঁৰ কৰুণ অৱস্থাই মোক সেই সতৰ্কবাণীটোৰ কথা মনত পেলাই দিছিল যিটো তেওঁক স্বৰ্গৰ পৰা ইমান মৰমতে পঠোৱা হৈছিল, আৰু যাক তেওঁ ইমান জেদীভাৱে প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। এই দুখজনক সাক্ষাৎৰ দুদিন পিছত তেওঁক তেওঁৰ পৰিয়ালৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল, য'ত তেওঁ সোনকালেই নিজৰ বিছনাৰ কাপোৰেৰে এডাল ৰছী সাজি আত্মহত্যা কৰি নিজৰ জীৱনৰ অন্ত পেলাইছিল।"2
GSAM 240এক ভাববাণীৰ পূৰ্ণতা
GSAM 240.4১৮৪৫ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত, অটিছ নিকলছৰ আমন্ত্ৰণত মিছ হাৰমনে মেছাচুছেটছ ভ্ৰমণ কৰে, তেওঁৰ ভগ্নী ছাৰা তেওঁৰ সৈতে আছিল। তেওঁলোকে শ্ৰীযুত নিকলছৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বাস কৰিবলৈ লয়। তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নী তেওঁলোকৰ ৰথত উঠি সভা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ বিভিন্ন ঠাইলৈ লৈ গৈছিল, য'ত মিছ হাৰমনে তেওঁৰ সাক্ষ্যসমূহ প্ৰদান কৰিছিল। এইদৰে তেওঁ বষ্টন, ৰক্সবাৰী আৰু কাৰ্ভাৰ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মেছাচুছেটছৰ বষ্টনলৈ তেওঁলোকৰ দ্বিতীয়বাৰৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত এটা অতি আকৰ্ষণীয় ঘটনা ঘটিছিল।
GSAM 240.5বষ্টন আৰু ইয়াৰ ওচৰ-পাজৰত কিছুমান উন্মাদ লোকৰ এটা দল আছিল যিসকলে এইটোও বিশ্বাস কৰিছিল যে পৰিশ্ৰম কৰাটো এটা পাপ, আৰু তেওঁলোকৰ মূল বাৰ্তা আছিল, "তোমালোকৰ যি যি সম্পত্তি আছে, সেইবোৰ বিক্ৰী কৰি দৰিদ্ৰ সকলক দান কৰা"। তেওঁলোকে কৈছিল যে তেওঁলোক জুবিলীত আছে, যে ভূমিখনে জিৰণি ল'ব লাগে, আৰু দুখীয়াসকলক শ্ৰম নকৰাকৈ পোহপাল দিব লাগে। ছাৰ্জেন্ট, ৰবিন্স আৰু আন কিছুমান নেতা আছিল। তেওঁলোকে দৰ্শনসমূহক চয়তানৰ বুলি নিন্দা কৰিছিল, কাৰণ তেওঁলোকৰ নিজৰ ভুলবোৰ দেখুওৱা হৈছিল। তেওঁলোকৰ লগত বিশ্বাস নকৰা সকলোৰে প্ৰতি তেওঁলোক কঠোৰ আছিল।
GSAM 241.1যেতিয়া মিছ হাৰমন আৰু তেওঁৰ ভনীয়েকে শ্ৰীযুত নিকলছৰ ঘৰত আছিল, তেতিয়া ছাৰ্জেন্ট আৰু ৰবিন্স বষ্টনৰ পৰা তেওঁৰ পৰা এটা উপকাৰ বিচাৰিবলৈ আহিছিল, আৰু কৈছিল যে তেওঁলোক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ লগত ৰাতিটোৰ বাবে থাকিবলৈ আহিছে। শ্ৰীযুত নিকলছে উত্তৰ দিছিল যে তেওঁলোক অহাত তেওঁ আনন্দিত হৈছে, কাৰণ মিছ ছাৰা আৰু এলেন হাৰমন ঘৰতে আছিল, আৰু তেওঁ বিচাৰিছিল যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সৈতে চিনাকি হওক। তেওঁলোকে লগে লগে মন সলনি কৰিলে, আৰু ঘৰৰ ভিতৰলৈ আহিবলৈ মান্তি নহ'ল। শ্ৰীযুত নিকলছে সুধিলে যে এলেনে বষ্টনত তেওঁৰ বাৰ্তা ক'ব পাৰিবনে, আৰু তেওঁলোকে শুনি বিচাৰ কৰিবনে। "হয়," তেওঁলোকে ক'লে, "অহা বিশ্ৰামবাৰে বষ্টনলৈ আহক [অৰ্থাৎ দেওবাৰে, কাৰণ তেওঁলোকে তেতিয়াও বিশ্ৰামবাৰ পালন কৰা নাছিল]; আমি তেওঁৰ কথা শুনাৰ সুযোগ বিচাৰোঁ।"
GSAM 241.2১৮৫৮ চনত ডৰচেষ্টাৰত থকা তেওঁৰ ঘৰত শ্ৰীযুত নিকলছে মোক এই কথা কৈছিল। তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ দেওবাৰৰ ৰাতিপুৱা নিজৰ গাড়ীৰে মিছ হাৰমনক প্ৰস্তাৱিত সভালৈ লৈ যাবলৈ বষ্টনলৈ যোৱাৰ সকলো পৰিকল্পনা কৰিছিল। সেইদিনা সন্ধিয়া, পৰিয়ালৰ সৈতে প্ৰাৰ্থনা কৰি থকাৰ সময়ত, তেওঁ দৰ্শন পাইছিল। সেই অৱস্থাৰ পৰা ওলাই আহি তেওঁ ক'লে, "ভাতৃ নিকলছ, মই কাইলৈ বষ্টনলৈ নাযাওঁ; প্ৰভুৱে মোক দেখুৱাইছে যে মই ৰ্যান্ডলফলৈ যাব লাগিব। তেওঁ মোক তাত কৰিবলৈ এটা কাম দিছে।" শ্ৰীযুত নিকলছে তেওঁৰ বাক্যক যথেষ্ট গুৰুত্ব দিছিল। তেওঁ পিছদিনা মিছ হাৰমনক বষ্টনলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, আৰু তেওঁ চিন্তিত হৈ সুধিলে, "ছাৰ্জেন্ট আৰু ৰবিন্সৰ ওচৰত দিয়া মোৰ কথাটো মই কি কৰিম?" "সেইটো লৈ চিন্তা নকৰিব," মিছ হাৰমনে ক'লে, "প্ৰভুৱে মোক আনফালে যাবলৈহে আদেশ দিছে।" "বাৰু," শ্ৰীযুত নিকলছে ক'লে, "মই এইটো বুজি পোৱা নাই।" "প্ৰভুৱে মোক দেখুৱাইছে যে আমি তাত গৈ উপস্থিত হ'লেহে এইটো বুজি পাম," মিছ হাৰমনে ক'লে। "বাৰু," শ্ৰীযুত নিকলছে ক'লে, "আমি গৈ আপোনাক লৈ নোযোৱা পৰ্যন্ত আপোনাৰ তাত উপস্থিত হোৱাৰ কোনো উপায় নাই, কিন্তু মই নাজানো যে বষ্টনৰ ভাইসকলক মই এই বিষয়টো কেনেকৈ বুজাম।"
GSAM 241.2শ্ৰীযুত নিকলছে মোক আৰু কৈছিল যে "ভগ্নী হাৰমনে দৰ্শনত তেওঁলোকৰ ভণ্ডামি দেখিছিল, যে দেওবাৰে বষ্টনত কোনো সভা নহ'ব, যে ছাৰ্জেন্ট, ৰবিন্স আৰু অন্যান্য বিৰোধীসকলে দেওবাৰে বষ্টনৰ পৰা তেৰ মাইল দূৰত ৰ্যান্ডলফত থকা ডাঙৰ দলটোৰ সৈতে মিলিত হ'ব; আৰু আমি ৰ্যান্ডলফত, দেওবাৰৰ তেওঁলোকৰ সভাত বিৰোধীসকলক লগ কৰিব লাগিব, আৰু তাত তেওঁক তেওঁলোকৰ বাবে এটা বাৰ্তা দিয়া হ'ব, যিয়ে সৎ, নিৰপেক্ষ লোকসকলক পতিয়ন নিয়াব যে তেওঁৰ দৰ্শনবোৰ প্ৰভুৰ পৰা নে চয়তানৰ পৰা।" বষ্টনলৈ গৈ তাৰ পিছত ৰ্যান্ডলফলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, য'ত বাইশ মাইল দূৰত্ব আছিল, তেওঁলোকে পোনপটীয়াকৈ ৰ্যান্ডলফলৈ গ'ল, আৰু সভা আৰম্ভ হোৱাৰ সময়তে তাত উপস্থিত হ'ল। তাত তেওঁলোকে সেইসকল লোককে বিচাৰি পালে যিসকলে বষ্টনত তেওঁলোকক লগ কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল। তেতিয়া শ্ৰীযুত নিকলছে ক'লে, "এতিয়া মই কথাটো বুজি পাইছোঁ।"
GSAM 242.1মিছ হাৰমনৰ সাক্ষ্যৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ছাৰ্জেন্ট আৰু ৰবিন্সৰ এই প্ৰচেষ্টা, আৰু তেওঁক তেওঁলোকক লগ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়াৰ ধৰণে উপস্থিত কিছুমানৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। সভাখনৰ বিষয়ে, মই শ্ৰীযুত নিকলছৰ দ্বাৰা দিয়া বিৱৰণটো উদ্ধৃত কৰিম:—
GSAM 242উল্লেখযোগ্য প্ৰদৰ্শন
GSAM 242.2"ভগ্নী এলেনক এক অসাধাৰণ প্ৰকাশনৰ সৈতে দৰ্শনত লৈ যোৱা হৈছিল, আৰু তেওঁ সন্ধিয়া প্ৰায় নোহোৱালৈকে স্পষ্ট স্বৰেৰে দৰ্শনত কথা কৈ আছিল, যিটো উপস্থিত সকলোৱে সুস্পষ্টকৈ বুজিব পাৰিছিল। এই কথা শুনি ছাৰ্জেন্ট, ৰবিন্স আৰু ফ্ৰেঞ্চ অতিশয় ক্ষুব্ধ আৰু উত্তেজিত হৈছিল, আৰু তেওঁলোকে ঘোষণা কৰিছিল যে এয়া চয়তানৰ কাম; তেওঁলোকে সেই দৰ্শনৰ প্ৰভাৱ নোহোৱা কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ সকলো প্ৰভাৱ আৰু শাৰীৰিক শক্তি ব্যয় কৰিছিল। তেওঁলোকে একেলগে খুব জোৰেৰে গীত গাবলৈ ল'লে, আৰু তাৰ পিছত পাল পাতি জোৰেৰে কথা ক'বলৈ আৰু বাইবেল পঢ়িবলৈ ধৰিলে, যাতে এলেনক কোনেও শুনিব নোৱাৰে। তেওঁলোকে নিজৰ শক্তি শেষ নোহোৱালৈকে আৰু হাত কঁপিবলৈ ধৰালৈকে এইদৰে কৰি থাকিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকে বাইবেল পঢ়িব নোৱাৰা হ'ল। কিন্তু এই সকলো বিশৃংখলতা আৰু হুলস্থূলৰ মাজতো, দৰ্শনত কথা কওঁতে এলেনৰ স্পষ্ট আৰু তীক্ষ্ণ কণ্ঠস্বৰ উপস্থিত সকলোৱে সুস্পষ্টকৈ শুনিবলৈ পাইছিল। তেওঁলোকৰ নিজৰ কিছুমান বন্ধুৱে তিৰস্কাৰ কৰি, বন্ধ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰাৰ পাছতো এই লোকসকলে যেতিয়ালৈকে কথা ক'ব আৰু গীত গাব পাৰিছিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ বিৰোধিতা চলি থাকিল। কিন্তু ৰবিন্সে ক'লে, 'তোমালোকে মূৰ্তিৰ ওচৰত নতজানু হৈছা: তোমালোকে সোণৰ গৰু-পোৱালিৰ পূজা কৰিছা।'
GSAM 243.1"ঘৰটোৰ মালিক শ্ৰীযুত থায়াৰ, ৰবিন্সে ঘোষণা কৰাৰ দৰে তেওঁৰ দৰ্শন যে চয়তানৰ আছিল, সেই কথাত সম্পূৰ্ণৰূপে সন্তুষ্ট নাছিল। তেওঁ ইয়াক কোনো প্ৰকাৰে পৰীক্ষা কৰিব বিচাৰিছিল। তেওঁ শুনিছিল যে চয়তানৰ শক্তিৰ দৰ্শনবোৰ বাইবেলখন খুলি দৰ্শনত থকা ব্যক্তিজনৰ ওপৰত ৰাখিলে বন্ধ হৈ যায়, আৰু তেওঁ ছাৰ্জেন্টক সেইদৰে পৰীক্ষা কৰিবলৈ সুধিছিল, যিটো তেওঁ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছত শ্ৰীযুত থায়াৰে টেবুলত পৰি থকা এখন গধুৰ, ডাঙৰ কোৱাৰ্টো পৰিয়ালৰ বাইবেল, যিখন খুব কমেইহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, সেইখন তুলি লৈ, তেওঁৰ দৰ্শন অৱস্থাত থকা এলেনৰ বুকুত মেলি দিলে, যেতিয়া তেওঁ তেতিয়া কোঠাটোৰ চুকত দেৱালত আঁউজি থকা অৱস্থাত আছিল। বাইবেলখন তেওঁৰ ওপৰত ৰখাৰ লগে লগে, তেওঁ থিয় হৈ উঠিল আৰু কোঠাটোৰ মাজলৈ খোজ কাঢ়ি গ'ল, আৰু এটা হাতত খোলা বাইবেলখন লৈ যিমান পাৰে ওপৰলৈ দাঙি ধৰি, আৰু চকু দুটা স্থিৰভাৱে ওপৰলৈ চাই, এক গম্ভীৰভাৱে ঘোষণা কৰিলে, 'ঈশ্বৰৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত সাক্ষ্য,' বা একেই অৰ্থৰ শব্দ। আৰু তাৰ পিছত, যেতিয়া এখন হাতত বাইবেলখন মেলি ধৰি তেওঁৰ চকু বাইবেলখনৰ ওপৰত নহয়, বৰঞ্চ ওপৰলৈ চাই আছিল, তেওঁ দীৰ্ঘ সময় ধৰি আনখন হাতেৰে পাতবোৰ লুটিয়াই আছিল, কিছুমান নিৰ্দিষ্ট পদত আঙুলি বুলাইছিল, আৰু এক গম্ভীৰ স্বৰেৰে সেইবোৰ সঠিকভাৱে উচ্চাৰণ কৰিছিল। তেওঁৰ আঙুলি যিবোৰ পদৰ ওপৰত আছিল, সেইবোৰ তেওঁ সঠিকভাৱে কৈছে নে নাই সেয়া চাবলৈ উপস্থিত বহুতে সেই পদবোৰলৈ চাইছিল, কাৰণ সেই একে সময়তে তেওঁৰ চকু ওপৰলৈ চাই আছিল। উল্লেখ কৰা কিছুমান শ্লোক আছিল দুষ্ট আৰু ঈশ্বৰনিন্দকসকলৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰ; আৰু আন কিছুমান আছিল আমাৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত উপদেশ আৰু নিৰ্দেশনা।
GSAM 243তেওঁৰ আটাইতকৈ দীঘলীয়া দৰ্শন, ছয় ঘণ্টাতকৈও অধিক
GSAM 243.2"এই অৱস্থাত তেওঁ আবেলিটো সূৰ্যাস্তৰ সময়লৈকে একেৰাহে আছিল, আৰু তেতিয়াই তেওঁৰ দৰ্শন ভংগ হ'ল। যেতিয়া এলেনে দৰ্শনত নিজৰ ভৰিত থিয় হ'ল, হাতত থকা গধুৰ খোলা বাইবেলখন লৈ কোঠাটোত খোজ কাঢ়িলে আৰু শাস্ত্ৰৰ পদসমূহ উচ্চাৰণ কৰিলে, তেতিয়া ছাৰ্জেন্ট, ৰবিন্স আৰু ফ্ৰেঞ্চ নীৰৱ হৈ পৰিল। বাকী সময়ছোৱাত তেওঁলোকে আন বহু লোকৰ সৈতে বিচলিত হৈছিল; কিন্তু তেওঁলোকে চকু মুদি ৰাখিছিল আৰু নিজৰ অনুভূতিৰ কোনো স্বীকাৰোক্তি নকৰাকৈ সাহসেৰে সহ্য কৰিছিল।"3
GSAM 244মিছ হাৰমনৰ বিবাহ
GSAM 244.1১৮৪৬ চনৰ ৩০ আগষ্টত, মিছ ই. জি. হাৰমন আৰু পাদুৰী জেমছ হোৱাইট বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল, আৰু তেওঁলোকে একেলগে বাৰ্তাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰিছিল। ১৮৪৭ চনত তেওঁলোকৰ পৰিশ্ৰম বেছিভাগ মেইন আৰু মেছাচুছেটছতে সীমাবদ্ধ আছিল।
GSAM 244.2এপ্ৰিলৰ প্ৰথম বিশ্ৰামবাৰে, টপশামৰ ষ্টকব্ৰিজ হাউলেণ্ডৰ ঘৰত, য'ত তেতিয়া সাধাৰণতে সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল, শ্ৰীমতী হোৱাইটক এক অতি আকৰ্ষণীয় দৃশ্য প্ৰদান কৰা হৈছিল। এই দৰ্শনটোৱেই হৈছে Early Writingsত উল্লেখ কৰা দৰ্শনটো, য'ত তেওঁ পবিত্ৰ স্থান আৰু ইয়াৰ সঁজুলিবোৰ, সংকটৰ সময়, সাধুসকলে চহৰবোৰৰ পৰা পলায়ন কৰা, দুষ্টসকলে তেওঁলোকক আগুৰি ধৰা, ঈশ্বৰৰ মাতত তেওঁলোকৰ মুক্তি, জুবিলী, মেঘৰ ৰথত প্ৰভুৰ আগমন আদিৰ এক দৃশ্য দেখা পাইছিল। এই দৰ্শনত থকা অৱস্থাত তেওঁৰ কিছুমান গতিবিধিৰ বিষয়ে জনাটো ভাল হ'ব।
GSAM 244দৰ্শনত ব্যৱহৃত বহুতো বাইবেল
GSAM 244.3শ্ৰীমতী ফ্ৰান্সেছ লান্টে (এছ. হাউলেণ্ডৰ কন্যা), ১৮৯০ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত মোক কৈছিল:
GSAM 244.3"সভা অনুষ্ঠিত হোৱা কোঠাটোৰ কাষত এখন টেবুল আছিল, যাৰ ওপৰত বিভিন্ন ধৰণৰ কেইবাখনো কিতাপ আছিল, যাৰ মাজত সাধাৰণ আকাৰৰ কেইবাখনো বাইবেল আছিল। দৰ্শনত থাকোঁতে শ্ৰীমতী হোৱাইটে থিয় হৈ টেবুলখনৰ ওচৰলৈ গ'ল, আন কোনো কিতাপ নুচুই এখন বাইবেল তুলি ল'লে, আৰু বাওঁহাতেৰে মূৰৰ ওপৰত খোলা কিতাপখন ধৰি ৰাখি, সোঁহাতৰ তৰ্জনী আঙুলিৰে তেওঁ যিজন ব্যক্তিৰ বাবে সেইটো আছিল তেওঁৰ সন্মুখত থিয় হৈ পুনৰাবৃত্তি কৰি থকা শাস্ত্ৰৰ পদটোৰ ফালে দেখুৱাইছিল, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ যিজন ব্যক্তিৰ সন্মুখত শাস্ত্ৰটো পুনৰাবৃত্তি কৰিছিল তেওঁৰ বুকুত খোলা কিতাপখন থৈ দিছিল। টেবুলখনলৈ উভতি আহি তেওঁ আন এখন বাইবেল ল'লে, আৰু একেই ধৰণেৰে শাস্ত্ৰৰ আন এটা পদ আবৃত্তি কৰি সেইজন ব্যক্তিৰ বুকুত খোলা বাইবেলখন থ'লে যাৰ বাবে এইটো আছিল। এই কাৰ্যটো প্ৰায় আধা ডজন লোকৰ বাবে কৰা হৈছিল; যাৰ পিছত এক আকৰ্ষণীয় ভঙ্গীৰে তেওঁ এখন চকীত নিজৰ আসন গ্ৰহণ কৰিলে, আৰু তেওঁৰ চকুযুৰি গোটেই সময়ছোৱাই ওপৰলৈ আৰু কিতাপখনৰ পৰা আঁতৰত আছিল।"
GSAM 245.1ইয়াৰ বিষয়ে শ্ৰীমতী ট্ৰুছডেইলে কৈছে:
GSAM 245.1"মই উপস্থিত আছিলোঁ [এপ্ৰিল, ১৮৪৭] যেতিয়া ভগ্নী হোৱাইটে টেবুলখনৰ ওচৰলৈ গৈছিল আৰু টেবুলখনত থকা কিতাপবোৰৰ মাজৰ পৰা এখনিৰ পিছত এখনি বাইবেল তুলি লৈছিল, আৰু যাৰ বাবে তেওঁ শাস্ত্ৰৰ এটা পদ আনিছিল, সেইজনৰ বুকুত বাইবেলখন ৰাখিছিল। এই সকলোবোৰ তেওঁৰ চকু স্বৰ্গৰ ফালে তুলি ধৰি কৰিছিল। এই উপলক্ষে তেওঁ মোৰ লগত কথা পাতি থাকোঁতে বাইবেলখন মূৰৰ ওপৰত তুলি ধৰিছিল; আৰু তাৰ পিছত মোৰ বুকুত থৈ দিছিল। মোক দিয়া পদটো আছিল ২ কৰিন্থীয়া ৬:১৭।"4
GSAM 245.2শ্ৰীমতী ফ্ৰান্সেছ লান্টৰ এখন পত্ৰত তেওঁ এই অনুষ্ঠানত উপস্থিত থকা তিনিজন ব্যক্তিৰ নাম দিছে, যাৰ ওপৰত শ্ৰীমতী হোৱাইটে প্ৰত্যেকৰে বাবে থকা পাঠটোৰ ওপৰত কথা কোৱাৰ সময়ত বাইবেল ৰাখিছিল, আৰু সেই নামবোৰৰ ভিতৰত শ্ৰীমতী ট্ৰুছডেইলৰ নামো আছিল।
GSAM 245প্ৰথম কাম আছিল আগমনবাদী বিশ্বাসীসকলৰ মাজত
GSAM 245.3১৮৪৫ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮৪৬ চনৰ বসন্তকাললৈকে, প্ৰায় ওঠৰ মাহ ধৰি, ভাববাণীৰ দানৰ নিৰ্দেশনাত মিছ হাৰমনৰ কাম আছিল খ্ৰীষ্টৰ সন্নিকট আগমনত বিশ্বাস কৰা "বিশ্বাসীসকলৰ" সৈতে, যাৰ সৈতে তেওঁ আগতেও সম্পৰ্ক ৰাখিছিল। তেইশ শ দিনৰ অন্ত পৰাৰ পিছত (২২ অক্টোবৰ, ১৮৪৪), তেওঁলোকৰ হতাশাৰ কাৰণ আৰু তেতিয়া সংঘটিত হোৱা ঘটনাৰ প্ৰকৃতি বুজি পোৱালৈকে, বিশ্বাসীসকলৰ ভুল ধাৰণাৰ দিশে ঢাল খোৱাৰ বা তেওঁলোকৰ অতীতৰ অভিজ্ঞতা সম্পূৰ্ণৰূপে ত্যাগ কৰাৰ আশংকা আছিল। তেওঁৰ বাৰ্তা এনেসকললৈ আছিল: "যোৱা আন্দোলনটো ঈশ্বৰৰ আছিল। তোমালোকৰ বিশ্বাস দৃঢ় কৰি ধৰি ৰাখা। প্ৰভুৰ নিজৰ লোকসকলৰ বাবে এতিয়াও এটা কাৰ্য্য আছে। বাইবেল অধ্যয়ন কৰক। বাক্যটো অনুসন্ধান কৰক, আৰু আপুনি পোহৰ পাব।"
GSAM 245.4এই নিৰ্দেশনাটো প্ৰভুৰ পৰিকল্পনাৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ। তেওঁৰ উদ্দেশ্য সদায়েই এইটোৱেই আছিল যে তেওঁৰ লোকসকলৰ বাবে তেওঁৰ বিশেষ বাৰ্তাবোৰ সেইবোৰৰ সময়ত তেওঁৰ বাক্যৰ পৰা উন্মোচিত হওক, আৰু তাৰ পিছত বিশ্বাসীসকলক দৃঢ়ীকৰণ আৰু গঢ়ি তোলাৰ বাবে "দ্বিতীয়কভাৱে" ভাববাণীৰ দান আহে।
GSAM 246.1এই সত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ পাঁচনিসকলৰ কাৰ্য্য গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰ্ণেলিয়াছৰ ঘটনাত পোৱা যায়। ঈশ্বৰৰ এজন স্বৰ্গদূত তেওঁৰ ওচৰত আৱিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু তেওঁক নিজৰ ঘৰতে এক দৰ্শন দিছিল। সেই স্বৰ্গদূতজনে শুভবাৰ্তাৰ সত্যবোৰ ভালদৰে জানিছিল, আৰু কৰ্ণেলিয়াছক সেইবোৰ শিকাব পাৰিলেহেঁতেন, কিন্তু তেওঁক পৰিত্ৰাণৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰ্ণেলিয়াছক এক দৰ্শন দি পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ পঠোৱা হৈছিল। তেওঁ তেওঁক আশ্বাস দিছিল যে তেওঁৰ ভক্তি আৰু সমৰ্পণ প্ৰভুৱে গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ তেওঁক শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰা নাছিল, বৰঞ্চ কেৱল জোপা নগৰত চামৰাকাৰী চিমনৰ ঘৰত থকা পিতৰক মাতিবলৈহে কৈছিল। পিতৰ আহিল আৰু শাস্ত্ৰৰ পৰা কৰ্ণেলিয়াছক খ্ৰীষ্টৰ শুভবাৰ্তা ঘোষণা কৰিলে।
GSAM 246ভাববাণীৰ দানৰ স্থান
GSAM 246.2এইখিনিতে দানসমূহৰ বিকাশৰ ক্ৰমটো মন কৰা উচিত হ'ব, যিদৰে প্ৰভুৱে তেওঁৰ বাক্যত ইয়াক চিহ্নিত কৰিছে। পৌলে কৰিন্থীয়া লোকসকললৈ লিখা পত্ৰত এই বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে, য'ত তেওঁ কৈছে, "ঈশ্বৰে মণ্ডলীত প্ৰথমে পাঁচনি সকলক, দ্বিতীয়তে ভাববাদী সকলক স্থাপন কৰিলে।"5
GSAM 246.3শুভবাৰ্তাৰ কাৰ্যত এই দানসমূহৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে পাঁচনিজনৰ বক্তব্যলৈ লক্ষ্য কৰিলে, আমি লগে লগে দেখিবলৈ পাওঁ যে কিয় এই ক্ৰমটো মানি চলিছে। এই দানসমূহৰ তুলনা কৰি পৌলে কৈছে: "এই কাৰণে বেলেগ বেলেগ ভাষাৰে কথা কোৱা, বিশ্বাস কৰা সকলৰ কাৰণে নহয়, অবিশ্বাসী সকলৰ কাৰণে চিন হয়; কিন্তু ঐশ্বৰিক ভাবোক্তি প্ৰচাৰ কৰা, বিশ্বাস নকৰা সকলৰ কাৰণে নহয়, কিন্তু বিশ্বাস কৰা সকলৰ কাৰণে চিন হয়।"6 প্ৰভুৰ ক্ৰম হ'ল যে জগতৰ বাবে তেওঁৰ বিশেষ বাৰ্তাবোৰ তেওঁৰ বাক্যৰ পৰা অনা হ'ব; আৰু সেই অনুসৰি তেওঁ মানুহক শাস্ত্ৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ, আৰু প্ৰভুৰ বাৰ্তাৰে ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পাঁচনি হিচাপে আগবাঢ়ি যাবলৈ, যুগ যুগ ধৰি পৰীক্ষিত বাইবেলৰ পৰা সেইবোৰ ঘোষণা কৰিবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়। যেতিয়া বিশ্বাসীসকল গঢ় লৈ উঠে, তেতিয়া ভাববাণীৰ দান "দ্বিতীয়কভাৱে" আহে, আৰু ই ইয়াৰ অংশ "ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ লোক সকলক প্রস্তুত কৰিবৰ বাবে পৰিচর্যাৰ কার্য কৰিবলৈ আৰু খ্ৰীষ্টৰ শৰীৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ" সম্পন্ন কৰে।7