Раздзел 10 — Поўначы крык
GSAM 160.1«Апоўночы раздаўся крык: Вось, жаніх ідзе, ідзіце яму насустрач! Тады ўсе гэтыя дзевы ўсталі і падрыхтавалі свае лямпы».1
GSAM 160.2Мы ўжо гаварылі пра час затрымкі, паказаны ў прытчы пра «дзесяць дзяў», і цяпер нададзім асаблівую ўвагу той частцы, прадстаўленай у прыведзеным вышэй тэксце, якую адвентысты называюць «поўначы крыкам». Выбітны пісьменнік па гэтым пытанні ў перыядычным выданні пад назвай Midnight Cry 3 кастрычніка 1844 года кажа:—
GSAM 160.3«Але як мы трапілі ў гэтую ноч чакання? Таму што мы пачалі відзенне [відзенне дзвюх тысяч трохсот дзён] вясной, замест восені, 457 года да н.э. Нам не хапіла шасці месяцаў і яшчэ некалькіх дзён, каб дасягнуць прызначанага порта. Гэта кінула нас у ноч чакання на шэсць месяцаў».
GSAM 160.4Іншы пісьменнік, С. С. Сноў, у выданні Cry ад 22 жніўня 1844 года, гаворачы пра дзве тысячы трыста дзён, сказаў:—
GSAM 160.5«Яны пачаліся з выдання ўказа аб аднаўленні і будаўніцтве Ерусаліма. Пастанова была першапачаткова выдадзена Кірам, абнаўлена Дарыем і завершана Артаксерксам Доўгарукім на сёмым годзе яго панавання. Яна была абвешчана і ўступіла ў сілу восенню 457 года да н.э., калі Эздра, прыбыўшы ў Ерусалім дзякуючы ласцы Божай, аднавіў яўрэйскую абшчыну, прызначыў магістратаў і суддзяў і пачаў будаўніцтва сцяны.»2
GSAM 160.6Паколькі час прароцтва складаў дзве тысячы трыста поўных гадоў, для выканання прароцтва патрабаваўся ўвесь 457 і ўвесь 1843 гады, і калі ж рэскрыпт не быў выдадзены да сёмага месяца 457 года да н.э., то вучылі, што перыяд не скончыцца да сёмага месяца 1844 года. Паколькі адзначэнне дзясятага дня сёмага месяца здавалася падзеяй, якая адзначала пачатак перыяду, так жа пераканаўча было паказана, што на дзясяты дзень сёмага месяца (па яўрэйскім часе), 22 кастрычніка 1844 года, дзве тысячы трыста дзён скончацца і надыдзе час для ачышчэння святыні. Усе доказы, якія выкарыстоўваліся для завяршэння перыяду ў 1843 годзе, з такой жа сілай пацвярджалі падлікі на 1844 год, і гэта дало ім упэўненасць, што яны знайшлі тое, што здавалася пэўным рашэннем прычыны іх расчаравання. Таго, як Адвентысты абвяшчалі «сапраўдны поўначы крык», як яго тады называлі, нельга лепш ілюстраваць, чым цытатамі з твораў тых, хто ў той час актыўна ўдзельнічаў у гэтай працы.
GSAM 161«Выйдзіце насустрач Яму»
GSAM 161.1У выпуску Cry ад 3 кастрычніка 1844 года быў артыкул Джорджа Сторса пад загалоўкам «Выйдзіце Яму насустрач», у якім ён пісаў:—
GSAM 161.2«Я бяруся за пяро з пачуццямі, якіх ніколі раней не адчуваў. Без сумневу, я лічу, што дзясяты дзень сёмага месяца стане сведкам з'яўлення Госпада нашага Ісуса Хрыста на хмарах нябесных. Мы ў некалькіх днях ад той падзеі — жахлівага моманту для непадрыхтаваных, але слаўнага для тых, хто гатовы.
GSAM 161.3«„Вось, жаніх ідзе“ сёлета — „ідзіце яму насустрач“. Мы скончылі з намінальнымі цэрквамі і ўсімі бязбожнымі, за выключэннем таго, наколькі гэты крык можа на іх паўплываць. Наша задача цяпер — абудзіць „дзеў, якія ўзялі свае лямпы і выйшлі насустрач жаніху“. Дзе мы цяпер? „Калі ж прадбачанне затрымаецца, чакайце яго“. Хіба не гэта быў наш адказ з мінулага сакавіка ці красавіка? — Так. Што адбылося, пакуль жаніх затрымліваўся? — Усе дзевы задрэмалі і заснулі, ці не так? Слова Хрыста не падвяло; і „Святое Пісанне не можа быць парушана“. Няма сэнсу ў тым, каб мы рабілі выгляд, што былі няспачыя; мы драмалі, але не з нагоды факту прышэсця Хрыста, а з нагоды часу яго прышэсця. Мы трапілі ў час затрымкі; мы не ведалі, „як доўга“ яна працягнецца, і на гэтым мы драмалі. Некаторыя з нас у сне казалі: „Не прызначай іншага часу!“ — і таму мы заснулі. Цяпер задача — абудзіць нас. Госпадзе, дапамажы, бо марная дапамога чалавека. Сам прамоў, Госпадзе. О, каб „Бацька“ цяпер „адкрыў“ час.
GSAM 162Поўнач Паслання
GSAM 162.1«Як доўга будзе час затрымкі? — Паўгода. Адкуль вы ведаеце? — Таму што наш Гасподзь кажа: „апаўночы“, пакуль жаніх затрымліваўся. Прадказанне было на „дзве тысячы трыста вечароў-раніц“, або дзён. „Вечар“, або ноч, — гэта палова аднаго з гэтых прарочых дзён і, такім чынам, складае шэсць месяцаў. Гэта ўся працягласць часу затрымкі. Цяперашні моцны крык часу пачаўся прыкладна ў сярэдзіне ліпеня і распаўсюдзіўся з вялікай хуткасцю і сілай, і суправаджаецца праявай Духа, якой я ніколі не быў сведкам, калі крык быў „1843“. Цяпер гэта літаральна: „Выйдзіце яму насустрач“. Людзі пакідаюць усё, пра што я нават не мог марыць, што можна ўбачыць. Калі гэты крык ахоплівае сэрца, фермеры пакідаюць свае фермы разам з ураджаем. Гучыць моцны плач з слязамі, і адбываецца ахвяраванне ўсяго Богу, якога я ніколі не назіраў. Ёсць такая ўпэўненасць у гэтай праўдзе, якой ніколі не адчувалася ў папярэднім крыку ў такой ступені, і ў ёй — слава, што выклікае плач ці расчуленне, якая пераўзыходзіць усялякае разуменне, за выключэннем тых, хто гэта адчуў.
GSAM 162.2«На гэтай сучаснай праўдзе я, праз ласку, адважваюся паставіць усё і адчуваю, што дазваляць сумневам наконт яе — значыць зграшыць супраць Бога і прывесці на сябе „хуткую згубу“. Я перакананы, што цяпер „хто будзе шукаць зберагчы сваё жыццё“, дзе гэты крык быў выразна абвешчаны, дазваляючы сабе сумневы кшталту „калі гэта не здарыцца“ або баючыся рушыць наперад на гэтай праўдзе, „той страціць сваё жыццё“. Гэта патрабуе той жа веры, якая прывяла Аўраама ахвяраваць Ісаака, або Ноя пабудаваць каўчэг, або Лота пакінуць Садом, або дзяцей Ізраіля стаяць усю ноч у чаканні выхаду з Егіпта, або Данііла ісці ў яму з ільвамі, або трох іўдзеяў у распаленую печ. Мы ўяўлялі, што ўвойдзем у Царства без такога выпрабавання веры, але я перакананы, што не ўвойдзем. Гэтая апошняя праўда прыносіць такое выпрабаванне, і ніхто не адважыцца на яго, акрамя тых, хто не баіцца, што іх палічаць дурнямі, вар'ятамі ці абзавуць любымі іншымі словамі, якімі дапатопныя садаміты, цёплая царква ці спячыя дзевы схільныя іх абсыпаць. Яшчэ раз крыкну: „Уцякай, каб застацца ў жывых;“ „не азірайся назад;“ „памятай жонку Лота“».
GSAM 163Плоскі камень Сторса
GSAM 163.1У Midnight Cry ад 10 кастрычніка 1844 года з-пад пяра Джорджа Сторса з'явіўся наступны тэкст пад загалоўкам «Фінал», які адвентысты назвалі «Плоскі камень Сторса»:—
GSAM 163.2«Як нам быць гатовымі да таго дня? — Верце ў праўду Божую і адважна дзейнічайце, абапіраючыся на яе, моцнаю вераю, што славіць Бога. Мы павінны мець той самы душэўны стан, які быў бы ў нас, калі б мы ведалі, што павінны памерці ў той дзень, тую ж поўную адданасць Богу і мёртвасць для свету.
GSAM 163.3«Я не магу лепш ілюстраваць сваю думку, чым прывесці ў прыклад вялікі плоскі валун пасярод акіяна. Вялікі і слаўны князь дае абяцанне, што ў вызначаны час ён пашле раскошны лайнер, каб адвезці ў слаўную краіну ўсіх, каго ён знойдзе там з доказам таго, што яны цалкам паверылі яго слову. Многія адважваюцца выйсці на валун. Некаторыя, апынуўшыся ў бяспецы на скале, перарэзваюць вяроўку, і іх судна, на якім яны прыбылі, адплывае ад іх, і яны больш не глядзяць яму ўслед, а назіраюць за з'яўленнем параходу. Яны не сумняваюцца ў праўдзе абяцання і ставяць на карту ўсё. Іншыя, якія прыходзяць туды, лічаць, што дастаткова быць на скале. Але яны хочуць быць „разумнымі“ і не рызыкаваць занадта.
GSAM 164.1«„Паводле веры тваёй няхай будзе табе“ — гэтыя словы прагучалі яшчэ да таго, як чакалі параход. Надыходзіць дзень. Разважлівыя, магчыма, маюць намер адвязаць свае лодкі і адпусціць іх, калі ўбачаць, што параход набліжаецца. Ён з'яўляецца на гарызонце; але цяпер ужо занадта позна адпускаць лодкі, не будучы заўважанымі; і, акрамя таго, тая ж разважлівасць падказвае цяпер не адпускаць лодкі, пакуль яны не будуць упэўнены, што не памыляюцца наконт набліжаючагася судна. Цяпер ён набліжаецца так, што яны ўжо ніяк не могуць адвязацца, не будучы заўважанымі.
GSAM 164.2«Параплаў прыбывае да скалы. „Які доказ таго, што вы безумоўна верылі ў абяцанне прыбыцця параплава?“ — „Нашы лодкі адвязаны і адплылі ад нас, таму мы ніяк не змаглі б дабрацца да берага і загінулі б, калі б параплаў не прыбыў, бо гэта скала, міма якой ніводзін іншы карабель ніколі не праходзіць“. „Досыць!“ — крычыць камандзір парахода. — „Садзіцеся на борт; такая вера не будзе расчараваная“.
GSAM 164.3«Тыя, хто прывязаў свае лодкі да скалы, цяпер збіраюцца натоўпам і імкнуцца падняцца на борт парахода. Камандзір пытаецца: „Што значаць тыя лодкі, што я бачу прывязанымі да скал вунь там, або чые вяроўкі былі перарэзаныя толькі пасля майго з'яўлення на вачах?“ Яны адказваюць: „Мы падумалі, што будзем асцярожнымі, каб, калі параход не прыбудзе, у нас было чым вярнуцца на бераг“. „Значыць, вы паклапаціліся пра плоць,“ — крычыць камандзір, — „так, і сумняваліся ў маіх словах? Табе па веры тваёй. Доказы супраць вас. Вы падрыхтаваліся вярнуцца, і цяпер вы павінны пажынаць плады сваёй няверы“. „Так яны і не ўвайшлі праз няверу“. О, жахлівы стан адчаю!
GSAM 164.4«Адрэжце цяпер свае вяроўкі, браты; адпусціце свае лодкі, каб яны зніклі з вачэй; так, спяшайцеся, пакуль не „з'явілася знаменне Сына чалавечага“. Тады будзе ўжо занадта позна. Рызыкуйце цяпер, і рызыкуйце ўсім. О, маё сэрца баліць за вас; не марудзьце; адштурхніце гэтую лодку, інакш вы загінеце; бо „хто будзе шукаць захаваць сваё жыццё, той страціць яго“, — так кажа Ісус Хрыстос, наш Гасподзь і Суддзя. Таму спяшайцеся, яшчэ раз вас прашу, о, спяшайцеся! Адпусціце кожную лодку, з дапамогай якой вы цяпер разлічваеце дабрацца да берага, „калі гэта не здарыцца“. Гэтае „калі“ вас згубіць. Цяпер — апошняе выпрабаванне і спакуса. Зрабіце, як наш Гасподзь зрабіў з апошняй спакусай д'ябла: „Адыдзі адсюль, Сатана“, — сказаў Ён. Тады д'ябал пакінуў Яго, і „вось, прыйшлі анёлы і пачалі Яму служыць“. Так будзе і з вамі, калі вы здабудзеце гэтую перамогу.»
GSAM 165Хуткая праца Апоўначнага крыку
GSAM 165.1Што тычыцца хуткасці, моцы і эфекту паслання «апоўначнага крыку», мы атрымліваем правільнае ўяўленне з слоў Н. Саўтарда, рэдактара газеты, з якой мы ўжо цытавалі — Midnight Cry. У нумары ад 31 кастрычніка 1844 года ён кажа:—
GSAM 165.2«Спачатку дакладнаму часу ўвогуле супраціўляліся; але здавалася, што з яго абвяшчэннем ішла нейкая непераадольная сіла, якая ўсё перад сабой паваляла. Яно пранеслася па краіне з хуткасцю тарнада і дасягнула сэрцаў у розных і далёкіх месцах амаль адначасова і такім чынам, што можна растлумачыць толькі прыпускаючы, што Бог быў у ім. Яно паўсюль выклікала самую глыбокую праверку сэрца і пакорлівасць душы перад Вышэйшымі Нябёсамі. Яно выклікала адвяржэнне сэрцаў ад рэчаў гэтага свету, ацаленне спрэчак і варожасці, прызнанне віны, пакорлівасць перад Богам і пакаяльныя, зламаныя сэрцам просьбы да Яго аб прабачэнні і прыняцці. Яно выклікала паніжэнне сябе і пакорлівасць душы, якіх мы ніколі раней не бачылі. Як Бог праз Ёіля запавядаў, калі наблізіцца вялікі дзень Божы, гэта выклікала разарванне сэрцаў, а не адзення, і навяртанне да Госпада з постам, плачам і жалобай. Як сказаў Бог праз Захарыю, дух ласкі і прашэння быў выліты на Ягоных дзяцей; яны паглядзелі на Таго, Каго прабілі, і была вялікая жалоба ў краі, кожная сям'я асобна, і іх жонкі асобна; і тыя, хто чакаў Госпада, упакорвалі свае душы перад Ім.»
GSAM 166Народ, узрушаны звышнатуральнай сілай
GSAM 166.1Зноў, пра гэтае ўзрушлівае абвяшчэнне ён кажа:—
GSAM 166.2«Нам здавалася, што гэта было настолькі незалежна ад чалавечага ўмяшання, што мы маглі разглядаць гэта толькі як выкананне „поўначы крыку“, пасля затрымкі жаніха і сну і дрэмкі дзеў, калі ўсе яны павінны былі ўстаць і падладзіць свае лямпы. І, здаецца, апошняя праца зроблена; бо ніколі раней не было часу, калі б адпаведныя групы адвентыстаў былі ў такім добрым стане падрыхтоўкі да прышэсця Госпада.»
GSAM 166Распараджэнне свецкімі маёмасцямі
GSAM 166.3Пад уздзеяннем натхняльнай прапаганды вучэння аб прышэсці многія распарадзіліся сваёй свецкай маёмасцю, выкарыстоўваючы свае сродкі для падтрымкі прапаведнікаў у іх працы, распаўсюджвання друкаваных бюлетэняў і трактатаў або задавальнення патрэб бедных, такім чынам даючы свету найлепшае сведчанне сваёй шчырасці і сур'ёзнасці; у той час як тых, хто трымаўся за свае зямныя ўладанні і не прыносіў асаблівых ахвяр для справы, свецкія людзі лічылі такімі, што насамрэч не вераць у тое, што вызнаюць. У якасці ілюстрацыі я прывяду два прыклады, па адным з кожнага боку пытання.
GSAM 166Бульбяное поле
GSAM 166.4Першы — гэта гісторыя верніка па імені Хастынгс з Нью-Іпсвіча, штат Нью-Гэмпшыр, у якога было вялікае поле выдатнай бульбы, якое ён не выкопваў. Яго суседзі непакоіліся за яе і прапанавалі бясплатна выкапаць яе і скласці ў склеп, калі ён дазволіць, «бо,» — сказалі яны, — «яна можа вам спатрэбіцца». «Не!» — сказаў містэр Хастынгс, — «я збіраюся дазволіць гэтаму бульбяному полю прапаведаць маю веру ў хуткае прышэсце Госпада».
GSAM 167.1У той восень, як паведамляюць газеты Claremont Eagle (Нью-Гэмпшыр), New York True Sun і шмат іншых, ураджай бульбы быў амаль цалкам страчаны з-за «бульбяной гнілі». Як выказалася газета Sun: «Як балюча даведвацца, што цэлыя ўраджаі гэтай каштоўнай карняплоднай культуры былі знішчаны гніллю. Карэспандэнт адной з філадэльфійскіх газет паведамляе, што бульбяны ўраджай у тым штаце знішчаны. Адзіны рэгіён, адкуль чуткі пра шкоду меншыя, — гэта Мэн, але і там ураджай не пазбег хваробы».
GSAM 167.2Паколькі восень была мяккай, а бульба містэра Хастынгса заставалася ў зямлі да лістапада, ніводзін клубень не сапсаваўся. У выніку ён меў багаты запас для сябе і для сваіх няшчасных суседзяў, якія ў кастрычніку папярэдняга года так клапаціліся пра яго дабрабыт і якія вясной былі вымушаны купляць у яго насенную бульбу і былі рады заплаціць за яе добрую цану. Тое, што яны лічылі такой бядой для містэра Хастынгса, Бог ператварыў у зямное блаславенне, і не толькі для яго, але і для яго суседзяў.
GSAM 167Адмова ад яго веры
GSAM 167.3Другі выпадак адбыўся ў тым месцы, дзе я жыву. Гэта быў выпадак з адным членам царквы, які шмат гаварыў на сходзе пра прышэсце Госпада восенню 1844 года. Ён быў даволі заможным чалавекам і, сярод іншага, меў шмат свіней, якія былі ў самым лепшым узросце для продажу на вясновым рынку. Мой дзядзька, які не прэтэндаваў на рэлігійнасць і чыёй справай была купля-продаж жывёлы, пайшоў да гэтага чалавека, які называў сябе адвентыстам, каб купіць яго свіней, але даведаўся ад яго, што той не хоча іх прадаваць, бо збіраецца захаваць іх да наступнай вясны як «свіней для адкорму». Дзядзька падышоў да майго дзеда, які быў адвентыстам, і сказаў: «Гэты чалавек не верыць у тое, што прапаведуе». «Чаму?» — спытаў дзед. «Таму што,» — сказаў дзядзька, — «ён кажа, што Гасподзь прыйдзе і свет скончыцца гэтай восенню, але хоча трымаць сваіх свіней да наступнай вясны. Яму не трэба са мной размаўляць; ён не верыць ні слова з гэтага».
GSAM 168Сродкі прапанаваныя занадта позна
GSAM 168.1Былі людзі, якія трымаліся за свае сродкі, увесь час змагаючыся пад упэўненасцю, што павінны выкарыстоўваць іх для прасоўвання справы, пакуль не стала занадта позна іх інвеставаць. Такія прыходзілі да тых, хто займаўся друкам паслання, умольваючы іх слязьмі прыняць іх грошы, але адказ быў: «Вы занадта позна! Мы ўжо аплацілі ўвесь друкаваны матэрыял, які мы ўвогуле можам распаўсюдзіць да канца. Мы нанялі некалькі друкарскіх станкоў з механічным прывадам, якія працуюць дзень і ноч; нам больш не патрэбна грошай». Адзін відавочца пацвердзіў мне, што бачыў, як мужчыны паклалі тысячы долараў на стол перад выдаўцом Voice of Truth і з болем у душы прасілі яго ўзяць гэтыя грошы і скарыстаць. У адказ было: «Вы занадта позна! Нам цяпер не патрэбныя вашыя грошы! Мы не можам іх выкарыстаць!» Тады яны спыталі: «Хіба іх нельга аддаць бедным?» Адказ быў такім жа: «Мы забяспечылі неадкладныя патрэбы ўсіх, да каго мы можам дабрацца». У душэўнай трывозе мужчыны забралі свае грошы, заявіўшы, што гнеў Божы спачыў на іх за недавер і за сквапнасць, якая прымусіла іх устрымацца ад ахвяравання на справу Божую, калі яно было неабходна і было б з радасцю выкарыстана.
GSAM 168Назначаны апекуны
GSAM 168.2Характар і прынцыпы тых, хто пакідаў свае нежатыя пасевы і закінутыя крамы, каб распаўсюджваць друкаванае слова ці хадзіць па хатах і размаўляць і маліцца з людзьмі, былі бездакорнымі. Людзі не сумняваліся, што такія мужчыны і жанчыны верылі кожнаму слову, якое казалі, і пры гэтым з імі была такая сіла, што сумленныя людзі не маглі ні аспрэчыць іх словы, ні супрацьстаяць ім. Дзякуючы гэтаму тысячы людзей прыйшлі да веры ў праўду, шукалі і знайшлі Божае міласердзе.
GSAM 169.1Аднак насмешлівы грэшнік і свецкі вызнаўца веры вырашылі, што гэтую працу па распаўсюджванні адвенцкіх выданняў трэба спыніць. Гэтыя людзі, якія бралі цэлую воласць ці нават акругу і хадзілі ад дома да дома з гэтай адвенцкай навукай, запускаючы свае справы і сем'і, па іх словах, мусілі быць не ў сваім розуме і таму павінны былі мець над сабой апекуноў. Меркаваныя доказы нездаровага розуму, якія, як сцвярджалася, праяўлялі вернікі (насамрэч гэта была проста праца дзеля збаўлення блізкіх, без сведчанняў таго, што сем'і пакутавалі з-за закінутых спраў), былі недастатковымі для пацвярджэння вар'яцтва; таму пад апеку было ўзята зусім няшмат людзей. Мяркуючы па тым, з якой лёгкасцю сучасныя апаненты гавораць пра гэты факт, можна падумаць, што такіх выпадкаў было шмат; аднак за ўсю маю працу як адвентысцкага служыцеля, якая ахоплівае больш за пяцьдзясят шэсць гадоў, я сутыкнуўся толькі з двума выпадкамі «мілерыстаў», над якімі было ўстаноўлена апякунства. Кароткая згадка пра іх не будзе недарэчнай.
GSAM 169Яго ўласны апякун
GSAM 169.2Першы выпадак адбыўся ў штаце Нью-Ёрк, менш чым за трыццаць міль ад месца майго жыцця. Адзін чалавек, які валодаў маёмасцю каля 100 000 долараў, прыняў адвентысцкую дактрыну. Ён аддаў каля паловы гэтай сумы сваёй жонцы і дзецям, якія не падзялялі яго веру. Астатнюю ж частку ён лічыў сваёй, каб распараджацца ёю на сваё меркаванне; і паколькі частка яе пайшла на адвентысцкую справу, яго дзеці выказалі пярэчанні і, параіўшыся з суддзёй, папрасілі прызначыць апекуна над сваім бацькам. Пасля таго, як суддзя растлумачыў ім абавязкі і паўнамоцтвы апекуна ў кіраванні маёмасцю, ён папрасіў іх назваць, каго б яны хацелі, каб ён прызначыў. Пасля таго, як яны некаторы час абмеркавалі, яны вырашылі, што не ведаюць нікога, каму б яны адважыліся даверыць маёмасць, і паведамілі суддзі, што выбралі свайго бацьку апекуном над самім сабой. Суддзя звярнуўся да мужчыны і сказаў: «Містэр _____, вашы дзеці выбралі вас як найбольш прыдатную асобу для кіравання вашай уласнай маёмасцю. Вашы справы застаюцца ў тым жа стане, у якім яны былі да вашага выкліку ў суд».3
GSAM 170Смешная сітуацыя
GSAM 170.1Іншая справа тычылася Стокбрыджа Хаўленда з Топшама, штат Мэн. Ён быў адным з найлепшых механікаў ва ўсёй той мясцовасці, майстрам у будаўніцтве млыноў і мастоў. У гэтым руху «поўначы крыку» містэр Хаўленд аб'ехаў на кані некалькі грамад, разносячы ад дома да дома адвентысцкія газеты і трактаты, што вельмі раздражняла праціўнікаў і скептыкаў, якія скардзіліся, што ў гэтым распаўсюдзе трактатаў ён запусціў сваю справу. Таму яны неадкладна прызначылі апекуна, які атрымаў больш працы, чым чакаў, бо містэр Хаўленд перадаў яму ўсіх падатказборцаў і, па сутнасці, кожнага, хто прыходзіў з рахункамі да аплаты; «бо,» — сказаў ён, — «мяне не лічаць здольным весці справы». Неўзабаве акруга захацела пабудаваць мост праз раку Кенэбэк — мост, які вытрымаў бы націск бурнага патоку і плывучага лёду падчас вясновых паводак. Акруговыя камісіёнеры і выбарныя горада вырашылі, што Стокбрыдж Хаўленд — найлепшы чалавек для гэтай справы. Калі яны прыйшлі да яго са спецыфікацыямі і кантрактам на будаўніцтва моста, ён з іроніяй сказаў: «Спадары, вам давядзецца звярнуцца да майго апякуна. Вы ж ведаеце, што мяне не лічаць здольным кіраваць сваімі справамі, а вы прыходзіце да мяне будаваць мост!» Сітуацыя была занадта абсурднай для разумных людзей, і апека над ім раптоўна спынілася. Досыць сказаць, што пазней яго пераследнікі з найбольшай пакорай прызналі сваю несправядлівую і неапраўданую пазіцыю.