Раздзел 13 — Знакі Боскага Правадніцтва

GSAM 198.1«Ці не спрабаваў Бог узяць сабе народ з сярэдзіны іншага народа выпрабаваннямі, знакамі і цудамі, і вайной, і рукой магутнаю, і рукой працягнутай, і жахамі вялікімі, паводле ўсяго, што Гасподзь, Бог ваш, зрабіў для вас у Егіпце на вачах вашых? Вам гэта было паказана, каб вы ведалі, што Гасподзь — ён Бог; няма іншага, акрамя яго».¹

GSAM 198.2Вось так Гасподзь учыніў, узяўшы народ з-пасярод язычніцкай нацыі, каб вывесці іх туды, дзе ён мог бы абвясціць ім свой закон і дзе мог бы перадаць яго ім, высечаны на каменных дошках. Гэтыя цуды былі здзейснены не дзеля задавальнення іх цікаўнасці, а каб яны з пэўнасцю ведалі, што той, хто «здзейсніў вялікія справы ў Егіпце, цудоўныя — у краі Хэма і жахлівыя — ля Чырвонага мора»², і хто гаварыў з імі з-пасярод агню і дыму палаючай вяршыні Сіная, быў нікім іншым, як жывым і праўдзівым Богам, Стваральнікам усяго.

GSAM 198Пакліканне Майсея з палаючага куста

GSAM 198.3Самаму Майсею не ўдалося б пераканаць ізраільцян пакінуць Егіпет, проста сказаўшы ім: «Калі я пасвіў статкі ў пустыні, у мне ўзнікла спагада да вас у вашым рабстве, і я цяпер сышоў, каб вывесці вас з Егіпта, як я і спрабаваў зрабіць, забіўшы егіпцяніна незадоўга да таго, як уцёк у край Мадыян».

GSAM 199.1Патрэбныя былі палаючы куст, які не згараў, і гучны голас, што зыходзіў з сярэдзіны полымя, каб пераканаць нават Майсея, што менавіта ён павінен «ісці і вывесці народ з Егіпта». Менавіта такім цудоўным чынам ён атрымаў сваё даручэнне, сваё высокае і святое пакліканне, адкрыццё, якое адразу ж прыцягнула б увагу яго братоў і падрыхтавала б іх розум да таго, што павінна было адбыцца, і такім чынам прывяло б іх да таго, каб яны прынялі Майсея, пад Божым кіраўніцтвам, як свайго правадыра.

GSAM 199.2Калі і быў час з дня ўваскрасення Збаўцы, калі Яго засмучаным і расчараваным паслядоўнікам было патрэбна суцяшэнне Яго прысутнасцю і абнадзейлівымі словамі, гэта быў той час, калі некаторыя з засмучаных і пераследаваных вернікаў трымаліся стойкай верай пасля «паўночнага крыку» 1844 года; і калі Бог калі-небудзь у ласцы непасрэдна звяртаўся да засмучаных душ, здавалася б, што Ён, безумоўна, звярнуўся б у такі час і да такога народа.

GSAM 199Абяцаная прысутнасць Госпада

GSAM 199.3Ён, хто не абмежаваны спосабамі і сродкамі дзейнічання і хто пакінуў дары Духа ў сваёй царкве «калі Ён узнёсся на вышыню»,³ абяцаў быць са сваімі паслядоўнікамі ў пропаведзі Евангелля «да сканчэння свету».

GSAM 199.4На працягу ўсяго часу Гасподзь быў гатовы праявіць сваю моц і свае дары з тымі, хто шчыра шукаў Яго. Хіба не сказаў Ён, даючы евангельскае даручэнне: «А вось знакі, якія будуць суправаджаць вернікаў: у імя Маё будуць выганяць бесаў; будуць гаварыць новымі мовамі; будуць браць змей; і калі вып'юць смяротнае, не пашкодзіць ім; на хворых будуць класці рукі, і яны будуць здаравець»?⁴

GSAM 199Дары Духа падчас Рэфармацыі

GSAM 199.5Было некалькі цудоўных праяўленняў сілы Гасподняй і выяўленняў дара прароцтва падчас Рэфармацыі шаснаццатага стагоддзя і ў наступныя часы. Д'Обенье згадвае прароцтвы Яна Гуса. Чарлз Бак у сваіх Religious Anecdotes распавядае пра прароцтвы Джорджа Уішарта ў 1546 годзе. Джон Уэслі ў сваіх працах распавядае пра прароцтвы Джонатана Пайра і іх здзяйсненне. Пастар Дж. Б. Фінлі ў сваёй аўтабіяграфіі распавядае пра выдатнае відзенне і ацаленне, якое адбылося з ім самім улетку 1842 года. Часопіс The Christian Advocate (метадысцкі) апублікаваў цікавы аповед пра выдатнае відзенне і яго вынікі, якія былі дадзены доктару Бонду з гэтай царквы падчас яго служэння. Гэта былі знакі для тых, хто сціпла шукаў Госпада, што Ён не змяніўся і што ўсё яшчэ будзе гаварыць са Сваім народам праз прарочы дар.

GSAM 200Дух прароцтва ў Царкве астатку

GSAM 200.1У Пісанні ёсць ясныя і канкрэтныя сцвярджэнні, што Гасподзь асабліва праявіць дары Свайго Духа, і асабліва дар прароцтва, сярод людзей, якія будуць чакаць Яго прышэсця. Першы тэкст, на які мы звяртаем увагу, знаходзіцца ў пасланні да Карынфянаў і гучыць так: «Я заўсёды дзякую Богу майму за вас за ласку Божую, дадзеную вам у Хрысце Ісусе, што вы ўсякім чынам узбагачаны ў ім, ва ўсякім выказванні і ва ўсякім веданні, як і сведчанне пра Хрыста было пацверджана ў вас, так што вы не саступаеце ні ў якім дары, чакаючы прышэсця Госпада нашага Ісуса Хрыста, які і ўмацуе вас да канца, каб вы былі беззаганнымі ў дзень Госпада нашага Ісуса Хрыста».⁵

GSAM 200.2У Адкрыцці мы чытаем пра «астатак» — апошнюю евангельскую царкву: «Цмок разгневаўся на жанчыну [царкву], і пайшоў ваяваць з астаткам яе насення, якія захоўваюць запаведзі Божыя і маюць сведчанне Ісуса Хрыста».⁶ Што такое «сведчанне Ісуса», пытаемся мы, якое павінна мець апошняя царква і якое сваім пацвярджэннем рыхтуе шлях для выяўлення ўсіх дароў Духа? На гэтае пытанне мы знаходзім адказ у сведчанні анёла Яну на востраве Патмас: «Я ўпаў да ягоных ног, каб пакланіцца яму. І сказаў ён мне: Не рабі гэтага. Я — твой суслуга і суслуга братоў тваіх, якія маюць сведчанне Ісуса. Пакланяйся Богу, бо сведчанне Ісуса — гэта дух прароцтва».⁷

GSAM 201.1Гэта вызначэнне, дадзенае анёлам, паказвае, што менавіта «дух прароцтва», які выяўляецца ў царкве, што чакае Хрыста, рыхтуе шлях для ўсіх дароў, і што супраць царквы «астатку» вядзецца вайна за тое, што ў іх ёсць гэты дар.

GSAM 201Сведчанне Паўла пра дары

GSAM 201.2Пасланне Паўла да Фесаланікійцаў паказвае, што дзень Гасподні — апошні дзень выканаўчага суда — прыйдзе для масаў «як злодзей уначы», але ён не спасцігне такім чынам верных дзяцей Гасподніх, бо яны — «дзеці святла і дзеці дня». Сярод сваіх настаўленняў гэтаму чуваламу народу ён кажа: «Не гасіце Духа. Не пагарджайце прароцтвамі. Выпрабоўвайце ўсё; трымайцеся таго, што добрае».⁸

GSAM 201.3Адносна грэцкага слова propheteias, якое тут перададзена як прароцтвы, Грынфілд у сваім грэцкім слоўніку кажа: «Выкарыстанне дару прароцтва, у гэтым сэнсе, 1 Фесаланікійцаў 5:20». З гэтым таксама згодныя слоўнікі Паркхерста, Робінсана і Ліддэла і Скота. Такім чынам, гэта яснае сведчанне таго, што сапраўдны дар прароцтва будзе з царквой, якая чакае другога прышэсця Хрыста. Нагадванне заключаецца не ў тым, каб пагарджаць дарам, а ў тым, каб выпрабоўваць яго; знайшоўшы добрае праяўленне, «трымацца» за яго.⁹

GSAM 201Выкананне абяцання

GSAM 201.4Мы ўжо адзначалі, як Гасподзь пачаў выяўляць дар прароцтва падчас абвяшчэння пасланняў першага і другога анёла. Гэты дар быў больш поўна развіты пасля заканчэння дзвюх тысяч трохсот дзён. Для гэтай мэты Гасподзь выбраў Свой уласны інструмент, абраўшы ў якасці Свайго пасланца тую, хто не толькі аддала ўсё дзеля Яго, але і чыё жыццё вісела на вагах, — «самую слабую са слабых».¹⁰ Менш чым праз два месяцы пасля сканчэння гэтага часу міс Элен Г. Харман з Портленда, штат Мэн, якой тады было ўсяго каля сямнаццаці гадоў, пачала атрымліваць адкрыцці ад Госпада.

GSAM 202.1Паколькі ў мяне была магчымасць размаўляць з людзьмі, якія жылі ў Портлендзе ў час першага відзення, і я таксама быў знаёмы з місіс Хейнс, у доме якой міс Харман мела сваё першае відзенне, я раскажу факты так, як іх мне паведамілі гэтыя людзі.

GSAM 202.2На той час здароўе міс Харман было ў вельмі крытычным стане. На працягу некалькіх тыдняў яна ледзь магла гаварыць гучней за шэпт. Адзін доктар вызначыў, што яе хвароба — гэта сухоты з вадзянкай. Ён сказаў, што яе правае лёгкае разбуранае, а левае значна захварэлае, і што хвароба закранула сэрца. Ён сказаў, што, на яго думку, яна можа пражыць максімум вельмі нядоўга і што яна можа памерці ў любы момант. Ляжачы, ёй было вельмі цяжка дыхаць. Уначы яна магла адпачыць толькі ў тым выпадку, калі яе падтрымлівалі ў ложку, прыпадняўшы амаль у сядзячае становішча. Частыя прыступы кашлю і крывацёкі з лёгкіх значна знясілілі яе фізічныя сілы.

GSAM 202Першае відзенне міс Харман

GSAM 202.3На момант свайго першага відзення яна знаходзілася ў доме місіс Хейнс. Гэта было раніцай, і яны займаліся сямейнай малітвай. Прысутнічалі пяць чалавек, усе — сястры па веры. Іншыя маліліся, а міс Харман малілася шэптам, калі сышла сіла Божая самым цудоўным чынам, відавочна ўплываючы на ўсіх прысутных, і ў адзін момант яна перастала ўспрымаць усё, што адбывалася вакол яе — яна была ў відзенні.

GSAM 202.4На наступным сходзе яна распавяла вернікам у Портлендзе пра тое, што было ёй паказана. Яны цалкам верылі, што гэта было ад Госпада. У той час у Портлендзе было каля шасцідзесяці чалавек, якія пацвердзілі, што гэта — справа Божая. Гэта відзенне і аповед пра яго суправаджала сіла, якая магла паходзіць толькі ад Боскага. У яе пастаянна было ўрачыстае адчуванне вечных інтарэсаў, і яна, здавалася, была напоўнена невымоўным благагавейным трапятаннем, што такая маладая і слабая, як яна, была абрана як інструмент, праз які Гасподзь перадасць святло свайму народу. Яна сцвярджала, што падчас відзення, нібыта, была акружана ззяючымі анёламі ў слаўных дварах неба, дзе ўсё — радасць і мір, і што ачнуцца і апынуцца перад нездавальняючымі рэаліямі гэтага смяротнага жыцця было сумнай пераменай.

GSAM 203Кароткі змест першага відзення

GSAM 203.1Наступны кароткі змест яе першага відзення, перададзены ёю вернікам у Портлендзе, дасць пэўнае ўяўленне пра характар усіх іх:—

GSAM 203.2«Падчас малітвы на мяне сышла сіла Божая, якой я ніколі раней не адчувала. Мяне ахінула святло, і я ўздымалася ўсё вышэй і вышэй ад зямлі. Я павярнулася, каб шукаць адвентыстаў у свеце, але не змагла іх знайсці, калі голас сказаў мне: „Паглядзі зноў і крыху вышэй“. На гэта я падняла вочы і ўбачыла прамую і вузкую сцежку, узвышаную высока над светам. Па гэтай сцежцы людзі Адвенту рухаліся да горада, які знаходзіўся ў далёкім яе канцы. За імі, у самым пачатку сцежкі, стаяла яркае святло, якое, як сказаў мне анёл, было „паўночным крыкам“. Яно ззяла па ўсёй сцежцы і асвятляла ім ногі, каб яны не спатыкнуліся. І калі яны трымалі позіркі скіраванымі на Ісуса, які быў непасрэдна перад імі і вёў іх у горад, яны былі ў бяспецы. Але неўзабаве некаторыя стаміліся; яны казалі, што горад знаходзіцца вельмі далёка і што яны спадзяваліся ўвайсці ў яго раней. Тады Ісус падбадзёрваў іх, уздымаючы сваю слаўную правую руку, і з ягонай рукі зыходзіла яркае святло, якое ахутвала людзей Адвенту, і яны ўсклікалі: Алілуя! Іншыя паспешліва адмаўляліся ад святла ззаду і казалі, што не Бог вёў іх так далёка. Святло за імі згасла, пакінуўшы іх ногі ў поўнай цемры, і яны спатыкнуліся, знялі вочы з мэты і згубілі Ісуса з-пад вачэй, і зваліліся са сцежкі ўніз, у цёмны і злы свет. Неўзабаве мы пачулі голас Божы, як шум вялікіх вод, які паведаміў нам дзень і гадзіну прышэсця Ісуса. Святыя, якія жылі ў целе, пазналі і зразумелі гэты голас, а бязбожныя падумалі, што гэта быў гром і землятрус. Калі Бог абвясціў час, Ён выліў на нас Духа Святога, і твары нашыя пачалі прасвятляцца і ззяць Божай славаю, як твар Майсея, калі ён зыходзіў з гары Сінай.»¹¹

GSAM 204Апісанне стану місіс Уайт падчас відзенняў

GSAM 204.1Перш чым мы будзем працягваць апісанне захапляльнай гісторыі гэтага цудоўнага праяўлення Духа Божага, я паведамлю некаторыя факты адносна відзенняў. Упершыню я бачыў місіс Э. Г. Уайт (у дзявоцтве міс Харман) у кастрычніку 1852 года. У той дзень я бачыў яе ў відзенні, якое доўжылася больш за гадзіну. З таго часу мне выпаў прывілей бачыць яе ў відзенні каля пяцідзесяці разоў. Я прысутнічаў, калі лекары аглядалі яе ў гэтым стане, і для мяне вялікі гонар сведчыць пра тое, што я бачыў і ведаю. Я спадзяюся, што выклад фактаў у гэтай справе не будзе легкадумна адкінуты дзеля выпадковых здагадак тых, хто ніколі не бачыў яе ў такім стане.

GSAM 204.2Пераходзячы ў відзенне, яна тры разы ўсклікае захапляльнымі крыкамі «Слава!», якія адгукаюцца і паўтараюцца; другі, а асабліва трэці, гук слабейшы, але больш хвалюючы за першы, голас падобны да таго, хто знаходзіцца даволі далёка ад вас і толькі што сыходзіць за межы слыху. Каля чатырох-пяці секунд яна, здаецца, падае, нібыта чалавек у непрытомнасці, або чалавек, які страціў сілы; потым, здаецца, яна імгненна напаўняецца звышчалавечай сілай, часам адразу ўстаючы на ногі і ходзячы па пакоі. Часта рухаюцца кісці і рукі, паказваючы направа або налева, калі яна паварочвае галаву. Усе гэтыя рухі выконваюцца з найвялікшай грацыяй. У якой бы пазіцыі ні знаходзілася кісць ці рука, яе немагчыма зрушыць. Яе вочы заўсёды адкрытыя, але яна не міргае; галава паднятая, і яна глядзіць уверх не тупым позіркам, а з прыемным выразам, які адрозніваецца ад звычайнага толькі тым, што, здаецца, яна ўглядаецца ў нейкі далёкі прадмет. Яна не дыхае, аднак яе пульс рэгулярна б'е. Выраз яе твару прыемны, а колер твару такі ж румяны, як і ў звычайным стане.

GSAM 205У параўнанні з апісаннем прарока Данііла

GSAM 205.1Яе стан, што датычыцца дыхання, страты сіл і атрымання моцы, калі да яе дакранаецца анёл Божы, цалкам адпавядае апісанню ўласнага вопыту падчас відзення, дадзенаму прарокам Даніілам, калі ён кажа: «Таму я застаўся адзін, і бачыў гэтае вялікае відзенне, і не засталося ўва мне ніякай сілы; бо прыгажосць мая ператварылася ў пачварнасць, і я не захаваў у сабе ніякай моцы». «Бо як можа слуга майго гаспадара гаварыць з маім гаспадаром? Бо што да мяне, дык адразу ж не засталося ўва мне ні сілы, ні дыхання. Тады зноў падышоў да мяне і дакрануўся да мяне чалавекападобны, і ўмацаваў мяне, і сказаў: О, вельмі ўмілаваны чалавеча, не бойся; мір табе, будзь моцны, так, будзь моцны. І калі ён прамовіў да мяне, я ўмацаваўся і сказаў: Няхай гаворыць мой Гасподзь, бо Ты ўмацаваў мяне».¹²

GSAM 205СВЕДЧАННІ ВІДАВОЧЦАЎ

GSAM 205М. Г. Келаг, доктар медыцыны

GSAM 205.2Што тычыцца стану місіс Уайт падчас відзенняў, дарэчы будзе прывесці некалькі сведчанняў відавочцаў. Першае — ад М. Г. Келага, доктара медыцыны, які згадвае пра першае відзенне, што адбылося ў Мічыгане 29 мая 1853 года на сходзе ў горадзе Тайрон, акруга Лівінгстан. Ён кажа:—

GSAM 206.1«Сястра Уайт была ў відзенні каля дваццаці хвілін ці паўгадзіны. Калі яна ўвайшла ў відзенне, усе прысутныя, здавалася, адчувалі сілу і прысутнасць Божую, і некаторыя з нас сапраўды адчувалі, як Дух Божы магутна спачываў на нас. Мы займаліся малітвай і сустрэчай братоў і сясцёр у суботу раніцай каля дзевяці гадзін. Брат Уайт і мой бацька, а таксама Сястра Уайт ужо памаліліся, а я ў той час маліўся. Не было ніякага ўзрушэння, ніякіх праяў. Аднак мы ўпарта маліліся Богу, каб Ён благаславіў сустрэчу Сваёй прысутнасцю і благаславіў працу ў Мічыгане. Калі сястра Уайт выкрыкнула тую трыумфальную „Слава! с-л-а-в-а-! с-л-а-в-а-!“, якую вы так часта чулі ад яе, калі яна ўпадала ў відзенне, брат Уайт устаў і паведаміў прысутным, што яго жонка ў відзенні. Пасля таго, як ён растлумачыў характар яе відзенняў і што падчас іх яна не дыхае, ён запрасіў усіх, хто жадае, выйсці наперад і агледзець яе. Доктар Драммонд, урач, які таксама быў прапаведнікам першадзённых адвентыстаў і (перш чым бачыць яе ў відзенні) сцвярджаў, што яе відзенні маюць месмерычнае паходжанне і што ён сам можа выклікаць у яе відзенне, выйшаў наперад і пасля стараннага агляду вельмі пабялеў і заўважыў: „Яна не дыхае!“

GSAM 206.2«Я цалкам упэўнены, што яна не дыхала ў той час, калі была ў відзенні, і ні ў адным з некалькіх іншых, якія ў яе былі пры маёй прысутнасці. Выхад з відзення быў такім жа характэрным, як і ўваход у яго. Першай прыкметай таго, што відзенне скончылася, было тое, што яна зноў пачала дыхаць. Яна зрабіла свой першы ўдых глыбокі, доўгі і поўны, што паказвала, што яе лёгкія былі цалкам пустыя ад паветра. Пасля першага ўдыху прайшло некалькі хвілін, перш чым яна зрабіла другі, які напоўніў лёгкія дакладна так жа, як і першы; потым была двуххвілінная паўза, і трэці ўдых, пасля якога дыханне нармалізавалася». Падпісана: «М. Г. Келаг, доктар медыцыны, Бэтл-Крык, штат Мічыган, 28 снежня 1890 г.».

GSAM 207Ф. К. Касл

GSAM 207.1Мы прыводзім наступную заяву ад чалавека, які быў сведкам медыцынскага агляду місіс Уайт падчас яе відзення ў горадзе Стоў, штат Вермонт, улетку 1853 года. Ён кажа:—

GSAM 207.2«Прысутнічаў доктар і правёў такое абследаванне, якое дыктавалі яго мудрасць і веды, каб знайсці прычыну з'явы. Да яе шырока адкрытых вачэй паднеслі запаленую свечку; ніводная мышца вока не рухалася. Затым ён праверыў яе пульс і дыханне, і дыхання не было. Вынік быў такім, што ён пераканаўся: гэта нельга было растлумачыць на аснове натуральных або навуковых прынцыпаў». Падпісана: «Ф. К. Касл».

GSAM 207Д. Х. Ламсан

GSAM 207.3Следуючыя сведчанні адносяцца да агляду, праведзенага, калі місіс Уайт была ў відзенні, на сходзе, які адбыўся ў доме пастара Джэймса Уайта на Манро-стрыт, у Рочэстэры, штат Нью-Ёрк, 26 чэрвеня 1854 года:—

GSAM 207.4«Мне тады было сямнаццаць гадоў. Здаецца, я амаль чую тыя хвалюючыя воклічы „С-л-а-в-а!“ (G-l-o-r-y!), якія яна вымавіла. Потым яна ціха апусцілася на падлогу, не ўпадаючы, а павольна апускаючыся, і яе падтрымліваў на руках памочнік. Прыйшлі два дактары, стары і малады. Брат Уайт вельмі хацеў, каб яны ўважліва агледзелі сястру Уайт, і яны так і зрабілі. Прынеслі люстэрка, і адзін з іх трымаў яго над яе ротам, пакуль яна гаварыла; але вельмі хутка яны ад гэтага адмовіліся і сказалі: „Яна не дыхае“. Потым, калі яна гаварыла, яны ўважліва агледзелі яе бакі, каб знайсці прыкметы глыбокага дыхання, але не знайшлі нічога. Калі яны завяршылі гэтую частку агляду, яна ўстала на ногі, усё яшчэ ў відзенні, трымаючы Біблію высока, перагортваючы старонкі з раздзела ў раздзел і правільна цытуючы, хоць вочы і глядзелі ўверх, а не на кнігу.

GSAM 208.1«Яна бачыла відзенне пра сем апошніх бічоў. Потым яна ўбачыла трыумф святых, і я нібыта чую яе трыумфальныя воклічы нават цяпер. Гэтыя факты я адкрыта засведчваю». Подпіс: «Пастар Д. Х. Ламсан, Хілсдэйл, штат Мічыган, 8 лютага 1893 г.».

GSAM 208Місіс Друсіла Ламсан

GSAM 208.2Яшчэ адно сведчанне аб тым жа медыцынскім аглядзе дае місіс Друсіла Ламсан, удава стрыечнага брата пастара Ламсана і загадчыца гаспадаркі санаторыя Кліфтан-Спрынгс, штат Нью-Ёрк. Расказваючы пра сход 26 чэрвеня 1854 года, яна кажа:—

GSAM 208.3«Я памятаю сход, калі праводзіўся гэты эксперымент, а менавіта, каб праверыць тое, пра што брат Уайт часта казаў, што сястра Уайт не дыхала падчас відзенняў, але я не магу ўспомніць імя доктара, які быў прысутны... Гэта, мусіць, быў доктар Флемінг, бо ён быў доктарам, якога часам запрашалі па параду. Аднак цяпер ён ужо памёр. Магу сказаць столькі, што выпрабаванне было праведзена, і на люстэрку не было бачна ніякіх прыкмет дыхання». Падпісана: «Друсіла Ламсан, Кліфтан-Спрынгс, Нью-Ёрк, 9 сакавіка 1893 г.».

GSAM 208.4Яшчэ адно сведчанне ад таго, хто быў прысутны на вышэйзгаданай падзеі:—

GSAM 208Дэвід Сілі

GSAM 208.5«Гэтым засведчваю, што я прачытаў вышэйзгаданыя сведчанні Дэвіда Ламсана і місіс Друсілы Ламсан адносна сцвярджэнняў урача падчас агляду місіс Э. Г. Уайт, калі яна была ў відзенні, 26 чэрвеня 1854 года. Я прысутнічаў на тым сходзе і быў сведкам агляду. Я згодны з тым, што сцвярджаюць брат і сястра Ламсан, і дадам, што менавіта доктар Флемінг і яшчэ адзін, больш малады, доктар праводзілі агляд. Пасля таго, як місіс Уайт паднялася на ногі, як яны ўжо казалі, цытуючы тэксты Святога Пісання, доктар Флемінг папрасіў запаленую свечку. Ён трымаў гэтую свечку як мага бліжэй да яе вуснаў, не спальваючы іх, і па адной лініі з яе дыханнем на выпадак, калі б яна дыхала. Ад полымя не было і найменшага мігцення. Тады доктар з націскам сказаў: „Гэта раз і назаўсёды ўсё вырашае, у яе целе няма дыхання“.» Подпіс: «Дэвід Сілі, Файет, штат Аява, 20 жніўня 1897 г.»

GSAM 209Містэр і місіс А. Ф. Фаўлер

GSAM 209.1Наступныя сведчанні адносяцца да агляду, праведзенага, калі місіс Уайт была ў відзенні ў зале Уолдрона ў Хілсдэйле, штат Мічыган, у лютым 1857 года. Доктар Лорд, урач з Хілсдэйла з пяцідзесяцігадовым стажам працы, правёў вельмі старанны агляд, аб якім я прадстаўляю наступныя сведчанні:—

GSAM 209.2«Мы прысутнічалі, калі (у лютым 1857 года) сястра Э. Г. Уайт мела відзенне ў зале Уолдрона ў Хілсдэйле. Доктар Лорд зрабіў агляд і сказаў: „Яе сэрца б'ецца, але няма дыхання. Ёсць жыццё, але лёгкія не працуюць; я не магу растлумачыць гэты стан“». Падпісана: «А. Ф. Фаўлер, місіс А. Ф. Фаўлер, Хілсдэйл, штат Мічыган, 1 студзеня 1891 г.».

GSAM 209К. С. Гловер

GSAM 209.3Вось яшчэ адна заява адносна таго ж відзення:—

GSAM 209.4«Я прысутнічаў, калі сястра Уайт мела вышэйзгаданае відзенне ў зале Уолдрона ў Хілсдэйле. У дадатак да вышэйзгаданай заявы я чуў, як доктар сказаў, што стан сястры Уайт падчас відзення быў „за межамі яго ведаў“. Ён таксама сказаў: „У гэтым ёсць нешта звышнатуральнае“». Падпісана: «К. С. Гловер, Бэтл-Крык, штат Мічыган, 19 студзеня 1891 г.».

GSAM 209Містэр і місіс Карпентэр

GSAM 209.5Вось трэцяя заява па той жа справе:—

GSAM 209.6«Гэтым засведчваем, што мы прысутнічалі ў зале Уолдрона ў Хілсдэйле, штат Мічыган, у лютым 1857 года, калі місіс Э. Г. Уайт мела відзенне, і ў гэтым стане была агледжана доктарам Лордам, і мы чулі яго публічную заяву наконт гэтай справы, прыведзеную вышэй братам і сястрой Фаўлерамі». Подпіс: «У. Р. Карпентэр, Элайза Карпентэр, Ноблсвіл, Індыяна, 30 жніўня 1891 г.».

GSAM 210Д. Т. Бурдо

GSAM 210.1Вашу ўвагу далей прыцягваем да выпрабавання, якое праводзілася, калі місіс Уайт была ў відзенні ў Бакс-Брыджы, акруга Сент-Лоўрэнс, штат Нью-Ёрк:—

GSAM 210.2«28 чэрвеня 1857 года я ўпершыню ўбачыў сястру Элен Г. Уайт у відзенні. Я не верыў у відзенні; але адна з іншых абставін, якую я мог бы згадаць, пераканала мяне, што яе відзенні былі ад Бога. Каб пераканацца, дыхала яна ці не, я спачатку паклаў руку ёй на грудзі на дастаткова доўгі час, каб зразумець, што рух лёгкіх не быў большым, чым у трупа. Затым я зняў руку і накрыў ёй яе рот, заціскаючы ноздры вялікім і ўказальным пальцамі, так што яна не магла ні выдыхнуць, ні ўдыхнуць паветра, нават калі б жадала гэта зрабіць. Я ўтрымліваў яе так рукой каля дзесяці хвілін — досыць доўга, каб яна задыхнулася ў звычайных умовах; гэтае выпрабаванне зусім не паўплывала на яе. З таго часу, як я стаў сведкам гэтай цудоўнай з'явы, у мяне ні разу не ўзнікла схільнасці сумнявацца ў боскім паходжанні яе відзенняў». Подпіс: «Д. Т. Бурдо, Бэтл-Крык, штат Мічыган, 4 лютага 1891 г.».

GSAM 210Доктар-медыум, які выпрабоўвае відзенне

GSAM 210.3Я згадаю яшчэ адно медыцынскае абследаванне, сведкам якога я быў у Парквіле, акруга Сэнт-Джозэф, штат Мічыган, 12 студзеня 1861 года.

GSAM 210.4У канцы закліку, звяртанага місіс Уайт да вялікага натоўпу, які сабраўся ў адвентысцкім зборавым доме, на яе сышла Божая ласка ў выдатнай ступені, і яна была ўзнесена ў відзенні, седзячы на сваім крэсле. Там прысутнічаў доктар Браўн, дужы, фізічна моцны чалавек, спірытычны медыум. Ён казаў, што яе відзенні — гэта тое ж самае, што і спірытычны медыумізм, і што, калі б у яго прысутнасці адбылася адна з іх, ён змог бы вывесці яе з гэтага стану за адну хвіліну. Усіх, хто жадаў, запрасілі выйсці наперад і праз агляд пераканацца ў яе стане падчас відзення. Доктар падышоў, але яшчэ не скончыў і паловы свайго агляду, як у яго твар зрабіўся смяротна-бледным, і ён задрыжаў, як ліст на асіне. Пастар Уайт спытаў: «Доктар, паведаміце, які ў яе стан?» Ён адказаў: «Яна не дыхае», — і хутка накіраваўся да дзвярэй. Тыя, хто быў ля дзвярэй і ведаў пра яго хвальбу, сказалі: «Вярніцеся і зрабіце тое, што абяцалі: выведзіце гэту жанчыну з відзення». У вялікім узрушэнні ён схапіўся за ручку дзвярэй, але яму не дазволілі адчыніць, пакуль тыя, хто быў ля дзвярэй, не спыталі: «Доктар, што здарылася?» Ён адказаў: «Толькі Бог ведае; выпусціце мяне з гэтага дома», — і выйшаў.

GSAM 211.1Было відавочна, што дух, які ўплываў на яго як на медыума, не больш спакойна адчуваў сябе ў прысутнасці сілы, што кіравала місіс Уайт у відзенні, чым бесаватыя ў часы Збаўцы, якія спыталі: «Ці прыйшоў ты сюды, каб мучыць нас перад часам?»¹³

GSAM 211.2У гэтай абставіне бачна падабенства з тым, што запісана ў досведзе прарока Данііла. Калі ён увайшоў у відзенне праз Духа Гасподняга, халдэі, якія прысутнічалі — язычнікі, што не ведалі гэтага Духа, — вельмі спалохаліся і «ўцяклі хавацца».¹⁴

GSAM 211Міс Харман атрымала распараджэнне расказаць пра свае відзенні

GSAM 211.3Прыкладна праз тыдзень пасля свайго першага відзення, на сходзе, які адбываўся ў доме яе бацькі, міс Харман мела другое відзенне, у якім ёй было загадана расказаць іншым пра тое, што было ёй адкрыта. Яна была ў вялікім разгубленні, не ведаючы, як ёй выканаць загад Гасподні. Яе здароўе было настолькі слабым, што яна пакутавала ад фізічных цяжкасцей, і, па ўсім відаць, ёй заставалася жыць нядоўга. Ёй было ўсяго сямнаццаць гадоў, яна была маленькай і кволай, не прывыклай да людзей, і па сваёй натуры настолькі сарамлівай і замкнёнай, што ёй было балюча сустракаць незнаёмцаў. Яна шчыра малілася некалькі дзён і дапазна ў начы, каб гэтага цяжару пазбавілі і ўсклалі яго на каго-небудзь іншага, больш здольнага яго несці. Але святло абавязку не змянялася, і словы анёла пастаянна гучалі: «Раскажы іншым тое, што Я адкрыў табе».

GSAM 212.1Знаходзячыся ў такім замяшанні, міс Харман наведала яшчэ адзін сход, які адбываўся ў доме яе бацькі. На гэтым сходзе ўсе прысутныя аб'ядналіся ў шчырай малітве за яе, і яна зноў прысвяціла сябе Госпаду і адчула, што гатовая быць ужытай для Ягонай славы. Падчас малітвы густая цемра, што ахутвала яе, развеялася; і, як яна пасля казала, да яе наблізілася яркае святло, падобнае на агнявы шар, і калі яно асвяціла яе, у яе аднялася сіла, і ёй здавалася, што яна знаходзіцца ў прысутнасці Ісуса і анёлаў. Зноў паўтарылася: «Раскажы іншым тое, што Я адкрыў табе». Яна сказала, што ўсяляк прасіла, каб, калі ёй давядзецца ісці і расказваць пра тое, што паказаў ёй Гасподзь, яна не была б захоплена пыхай. Тады анёл сказаў ёй, што на яе малітву дадзены адказ і што, калі яна будзе пад пагрозай узвышэння, яе спасцігне хвароба. Анёл сказаў ёй: «Калі вы верна перадасце пасланне і вытрываеце да канца, вы будзеце есці плод дрэва жыцця і піць з ракі вады жыцця».

GSAM 212Візіт міс Харман у Поланд, штат Мэн

GSAM 212.2Міс Харман было паказана, што яна павінна паехаць у Поланд, штат Мэн, і расказаць пра сваё відзенне. На наступны дзень пасля гэтага трэцяга відзення, на здзіўленне ўсіх, яе швагер пад'ехаў да дзвярэй дома яе бацькі і прапанаваў адвезці яе ў Поланд. Там яна правяла сход, на якім расказала пра відзенне. Хэйзен Фос,¹⁵ у роспачы не згаджаўся наведваць служэнне, але, прыклаўшы вуха да дзвярэй звонку, ён пачуў, як яна расказвала сваё відзенне, і сказаў: «Відзенне, якое яна расказала, настолькі падобнае на тое, што было паказана мне, наколькі дзве асобы могуць апісаць адну і тую ж рэч». На наступную раніцу ён нечакана сустрэў міс Харман і сказаў ёй: «Будзь вернай у нясенні цяжару і ў перадачы сведчанняў, якія Гасподзь дасць табе, і Бог не пакіне цябе». Іншым ён сказаў: «Гэта той інструмент, на які Гасподзь усклаў гэты цяжар». Ён, безумоўна, павінен быў ведаць, бо бачыў тую асобу ў відзенні, у якім яму было сказана, што цяжар быў «узяты» з яго.

GSAM 213.1З таго часу праца міс Харман заключалася ў пераездзе з месца ў месца па Новаанглійскіх штатах і распавяданні пра тое, што было ёй паказана. У некаторых выпадках ёй у відзенні паказвалі, куды ісці, а таксама паведамлялі, з якімі цяжкасцямі яна сутыкнецца. Яе пасланні былі, у прыватнасці, вымовай для тых, хто адхіляўся да вучэння аб духоўным прышэсці Хрыста, і заклікам да ўсіх трымацца за мінулы вопыт.

GSAM 213.2Яна кажа пра свой досвед: «Некаторыя зусім адмовіліся ад працы і адлучылі ўсіх, хто не прымаў іх поглядаў на гэты конт.... Бог адкрыў мне гэтыя памылкі ў відзенні і паслаў мяне да сваіх блудных дзяцей, каб абвясціць іх; але многія з іх цалкам адкінулі пасланне і абвінавацілі мяне ў прыстасаванні да свету. З іншага боку, намінальныя адвентысты абвінавачвалі мяне ў фанатызме, і мяне ілжыва, а некаторыя нават са злым намерам, прадстаўлялі як лідара таго фанатызму, які я насамрэч змагалася выкарчаваць».¹⁶ Пра гэта мы даведаемся больш падрабязна ў наступным раздзеле.