Раздзел 7 — Хуткае прасоўванне Паслання

GSAM 126.1«І Я ўбачыў іншага моцнага анёла, які зыходзіў з неба, апранутага ў воблака, і на галаве яго была вясёлка, і твар яго быў як сонца, а ногі яго — як слупы агню; і ў руцэ яго была маленечкая адкрытая кніжачка; і ён паставіў правую нагу сваю на мора, а левую на зямлю, і ўскрыкнуў моцным голасам, як рыкае леў: і калі ён усклікнуў, сем громаў прамовілі свае галасы... І анёл, якога я бачыў, як ён стаяў на моры і на зямлі, узняў руку сваю да неба і пакляўся Тым, хто жыве на векі вечныя, які стварыў неба і ўсё, што ў ім, і зямлю і ўсё, што на ёй, і мора і ўсё, што ў ім, што часу больш не будзе: але ў дні голасу сёмага анёла, калі ён пачне трубіць, таямніца Божая скончыцца, як Ён абвясціў гэта сваім слугам, прарокам».¹

GSAM 126Анёл — сімвал чалавечых пасланцоў

GSAM 126.2Як ужо паказана, справа пропаведзі Евангелля даверана чалавеку, і Гасподзь абяцаў сваё благаславенне на гэтую дзейнасць да «канца свету».² Такім чынам, анёл, які нясе гэтае пасланне, павінен быць сімвалам паслання, якое тычыцца часу і якое павінна прапаведацца жыхарам зямлі. Пасланне абвяшчаецца з кнігі, што «адкрыта», што відавочна намякае на тое, што яна калісьці была закрытай. Гэтыя пасланцы лічацца ўшанаванымі Богам; бо «вясёлка», знак Божага запавету, над імі, і яны стаяць, апранутыя ў святло Божай славы, і абвяшчаюць вестку ад імя Творцы ўсяго. Тое, што тут абвяшчаецца, — гэта вестка пра час, калісьці «запячатаная», але цяпер абвешчаная з «адкрытай» кнігі.

GSAM 127.1У папярэдніх раздзелах было даказана, што Гасподзь вызначыў час, калі павінна было быць дадзена святло ў сувязі са сканчэннем вялікага прарочага перыяду — дзве тысячы трыста дзён — які вядзе да даследчага суда; што прадказанне аб тым, што веды павінны павялічыцца, дакладна споўнілася праз узвышэнне многіх, каму Ён адкрыў гэтае святло; і што ён таксама вызначыў час, калі трэба было вывучыць «прытчу пра смокавіцу», падняўшы тады і там сваіх настаўнікаў, каб яны пайшлі і абвясцілі гэтую прытчу свету. Гэтак жа дакладна ён вызначыў момант, калі пасланне пра час павінна было перарасці ў гучны крык, і гэтак жа дакладна гэта споўнілася.

GSAM 127Гучны крык першага паслання

GSAM 127.2Пытанне пра тое, калі меў прагучаць гучны крык гэтай аб'явы, з'яўляецца цікавым. У Пісанні ён размешчаны паміж гудзеннем шостай і сёмай труб, што можна ўбачыць не толькі па яго размяшчэнні ў тэксце, але і ў самім пасланні, якое кажа: «У дні, калі пачне гучаць голас сёмага анёла, калі ён пачне трубіць, таямніца Божая скончыцца, як Ён абвясціў гэта сваім слугам — прарокам». Гэта пераканаўчае сведчанне таго, што час, абвешчаны ў гэтым пасланні, распасціраецца да гучання сёмай трубы.

GSAM 127Час гучнага крыку

GSAM 127.3Калі загучыць сёмы анёл, мы чытаем, што «адчыніўся храм Божы на небе, і ў храме ягоным убачылі каўчэг запавету Ягонага».³ У служэнні зямной святыні аддзяленне, якое змяшчала каўчэг — найсвяцейшае месца, — адчынялася толькі раз на год; гэта было ў дзень адпушчэння грахоў з мэтай сцірання грахоў — ачышчэння святыні. Час, пра які гаварылі прарокі, калі гэтая праца ачышчэння, выкананая Хрыстом, павінна адбыцца, — гэта канец дзвюх тысяч трохсот дзён.⁴ Таксама сцвярджаецца, што, калі загучыць сёмы анёл, у небе пачуюцца галасы, што настаў час для суда над мёртвымі.⁵

GSAM 128.1Гэты прарочы сімвал з Адкрыцця 10 прадстаўляе час, калі гэтае пасланне павінна быць абвешчана «моцным голасам», і, нарэшце, «як рыкае леў». Час, калі, згодна з гэтым прароцтвам, пасланне павінна было перайсці ў свой «моцны крык», ахоплівае перыяд ад заканчэння гучання шостай трубы да канца таго прарочага перыяду, які вядзе да ачышчэння святыні, іншымі словамі, да канца дзвюх тысяч трохсот дзён. Першыя чатыры трубы знайшлі сваё здзяйсненне ў войнах готаў, вандалаў, гунаў і г.д., якія падзялілі Заходнюю Рымскую імперыю на дзесяць частак або каралеўстваў.

GSAM 128Пятая труба

GSAM 128.2Пятая труба сімвалізуе ўздым ісламу з яго хмарай памылак, але асабліва перыяд «пяці месяцаў», або сто пяцьдзясят літаральных гадоў з таго часу, як «у іх быў кароль». 27 ліпеня 1299 года Асман, заснавальнік Асманскай імперыі, уварваўся на тэрыторыю Нікамедыі. З таго часу асманскія туркі пераследавалі і «мучылі» Усходнюю Рымскую імперыю да 27 ліпеня 1449 года, што адпавядае ста пяцідзесяці гадам з моманту гучання пятай трубы. У той час туркі прыйшлі са сваімі войскамі на сам горад Канстанцінопаль, выкарыстоўваючы порах у сваіх войнах; і з цяжкай гарматы, для перацягвання якой, па словах гісторыка Гіббана, трэба было шэсцьдзясят быкоў, яны стралялі вялікімі камянямі ў сцены Канстанцінопаля.

GSAM 128Завяршэнне шостага трубачэння

GSAM 128.3Каля гэтай пары памёр Ян Палеалог, якога гісторыкі лічаць апошнім грэчаскім імператарам. Канстанцін Дэказ быў законным спадчыннікам трона, але, як кажуць, яго страх перад Амуратам, турэцкім султанам, які вёў гэтую вайну супраць яго, прымусіў яго папрасіць у Амурата дазволу ўзысці на трон. Такі ўчынак быў бы амаль як адмова ад трона на карысць туркаў. Насамрэч, вельмі хутка асманскія туркі завалодалі горадам Канстанцінопалем і Усходняй Рымскай імперыяй. Такім чынам яны (палітычна) «забілі» тую імперыю, якую яны раней «мучылі». Яны павінны былі «забіць» яе на «гадзіну, і дзень, і месяц, і год».

GSAM 129.1Калі ўспрыняць гэта як прарочы час, дзе адзін дзень — гэта год, якая будзе яго працягласць? Праблема простая: год — 360 дзён або гадоў; месяц — 30 дзён або гадоў; і адзін дзень — адзін год, — усяго 391 дзень, або, літаральна, 391 год. Адна гадзіна, як дваццаць чацвёртая частка дня, як сімвал, будзе раўняцца палове месяца, або пятнаццаці дням. Такім чынам, увесь час незалежнага праўлення махамеданцаў на тэрыторыі Усходняй Рымскай імперыі складзе 391 год і 15 дзён. Гэты час, дададзены да 27 ліпеня 1449 года, прыводзіць нас да 11 жніўня 1840 года як да заканчэння перыяду турэцкай незалежнасці, як паказана пад шостым трубным званком.

GSAM 129Доктар Джосая Ліч прадказвае падзенне Асманскай імперыі

GSAM 129.2У 1838 годзе доктар Джосайя Ліч з Філадэльфіі, штат Пенсільванія, прыняўшы праўду, выкладзеную Уільямам Мілерам, далучыўся да працы па больш шырокім распаўсюджванні гэтага паслання. Ён падрыхтаваў для друку артыкулы на тэму пра сем труб Адкрыцця. Ён рашуча сцвярджаў, што шостая труба перастане гучаць, а Асманская імперыя падзе на 11-ы дзень жніўня 1840 года, і што гэта прадэманструе свету, што адзін дзень у сімвалічным прароцтве азначае год літаральнага часу.

GSAM 129.3Некаторыя браты, нават тыя, хто верыў яму ў гэтым пытанні, дрыжэлі ад страху за вынік, «калі гэта не адбудзецца», як ён казаў. Аднак гэта яго не напалохала, і ён працягваў рабіць усё магчымае, каб распаўсюдзіць свае погляды на турэцкае пытанне. Грамадскія часопісы распаўсюдзілі яго сцвярджэнне на гэтую тэму. Клубы невернікаў абмяркоўвалі гэтае пытанне на сваіх сходах і казалі: «Вось чалавек, які рызыкуе, і калі гэтая справа складзецца так, як ён кажа, то гэта без сумневу пацвердзіць яго сцвярджэнне, што дзень у прароцтве сімвалізуе год, што дзве тысячы трыста дзён — гэта столькі ж гадоў, і што яны скончацца ў 1844 годзе».

GSAM 130.1Апублікаванне лекцыі доктара Ліча выклікала агульнае ажыўленне, і такім чынам многія тысячы былі закліканы чакаць заканчэння цяжкасцей, якія ўзніклі паміж Мехметам Алі, пашой Егіпта, і турэцкім султанам. Сотні казалі: «Калі гэтая справа скончыцца так, як сцвярджаў доктар, то гэта пацвердзіць прынцып „год за дзень“ у тлумачэнні сімвалічнага часу, і мы станем адвентыстамі».

GSAM 130Турэцкі султан у стане вайны з пашой Егіпта

GSAM 130.2На працягу некалькіх гадоў перад 1840 годам султан быў уцягнуты ў вайну з Мехметам Алі, пашой Егіпта. У 1838 годзе канфлікт паміж султанам і яго егіпецкім васалам на той час быў спынены пад уплывам замежных паслоў. Аднак у 1839 годзе ваенныя дзеянні былі адноўлены і працягваліся, пакуль у агульнай бітве паміж войскамі султана і Мехмета войска султана не было цалкам разбіта і знішчана, а яго флот не быў захоплены Мехметам і адведзены ў Егіпет. Султан быў настолькі цалкам разгромлены, што, калі вайна зноў пачалася ў жніўні, у яго засталося толькі два лінейныя караблі першага рангу і тры фрэгаты як жалосныя рэшткі калісьці магутнага турэцкага флоту. Гэты флот Мехмет катэгарычна адмовіўся аддаць і вярнуць султану, заявіўшы, што, калі дзяржавы паспрабуюць яго адабраць, ён яго спаліць. У такім становішчы справы стаялі, калі ў 1840 годзе Англія, Расія, Аўстрыя і Прусія ўмяшаліся і вырашылі ўрэгуляваць гэтую праблему; бо было відавочна, што, калі яго пакінуць у спакоі, Мехмет неўзабаве стане гаспадаром султанава трона.

GSAM 131Умяшанне саюзных дзяржаў

GSAM 131.1«Султан прыняў гэтае ўмяшанне саюзных дзяржаў і такім чынам добраахвотна перадаў гэтае пытанне ў іх рукі. Канферэнцыя гэтых дзяржаў адбылася ў Лондане, дзе шайх Эфендзі-бей Лікгіс прысутнічаў у якасці асманскага паўнамоцнага прадстаўніка. Быў складзены ўльтыматум, які павінен быў быць прад'яўлены пашы Егіпта, згодна з якім султан павінен быў прапанаваць яму спадчыннае кіраванне Егіптам, а таксама пажыццёвае кіраванне ўсёй той часткай Сірыі, што прасціраецца ад Суэцкага заліва да возера Тыберыядскага, разам з акрэцкай правінцыяй; ён жа, са свайго боку, павінен быў эвакуіраваць усе іншыя часткі султанскіх валоданняў, якія ён тады акупаваў, і вярнуць асманскі флот. У выпадку адхілення гэтай прапановы ад султана, чатыры дзяржавы павінны былі ўзяць справу ў свае рукі і выкарыстоўваць іншыя сродкі, каб прымусіць яго пагадзіцца, на свой розсуд.

GSAM 131.2«Было відавочна, што як толькі гэты ўльтыматум трапіць у рукі Мехмету Алі, гэтае пытанне назаўсёды выйдзе з-пад кантролю першага [султана], і распараджэнне яго справамі з таго моманту апынецца ў руках замежных дзяржаў.

GSAM 131Прароцтва спраўдзілася — канец турэцкай незалежнасці

GSAM 131.3«Султан адправіў Рыфата-бея на ўрадавым параходзе ў Александрыю, каб перадаць пашы патрабаванні ўльтыматуму. Яго ўручылі яму, і ён прыняў яго на адзінаццаты дзень жніўня 1840 года! У той жа дзень султан звярнуўся з нотай да паслоў чатырох дзяржаў з пытаннем, які план трэба прыняць у выпадку, калі паша адмовіцца выканаць умовы ўльтыматуму; на што яны адказалі, што ўсё прадугледжана і яму не варта турбавацца ні пра якія абставіны, якія могуць узнікнуць. У гэты дзень скончыўся перыяд у трыста дзевяноста адзін год і пятнаццаць дзён, адведзены на працяг асманскага панавання; а дзе была незалежнасць султана? — Знікла!»⁶

GSAM 132.1З таго дня і да сённяшняга дня султан вымушаны дзейнічаць пад дыктатам вялікіх дзяржаў і назіраць за раздрабленнем сваёй імперыі, паколькі яна кавалак за кавалкам прысвойвалася імі ў сваю карысць.

GSAM 132Зацікаўленасць грамадскасці ў прароцтвах узрасла

GSAM 132.2Гэтае ўражлівае выкананне прароцтва аказала велізарны ўплыў на грамадскую думку. Яно ўзмацніла цікавасць людзей да таго, каб слухаць пра прароцтвы, якія ўжо спраўдзіліся, і пра тыя, што яшчэ спраўджваюцца. Доктар Ліч сказаў, што на працягу некалькіх месяцаў пасля 11 жніўня 1840 года ён атрымаў лісты ад больш чым тысячы вядомых невернікаў, некаторыя з якіх былі лідарамі клубаў невернікаў, у якіх яны паведамлялі, што спынілі барацьбу супраць Бібліі і прынялі яе як Божае адкрыццё для чалавека. Некаторыя з іх цалкам навярнуліся да Бога, а шэраг з іх сталі здольнымі прамоўцамі ў вялікім руху за другі прыход. Некаторыя выказаліся доктару Лічу наступным чынам: «Мы казалі, што тлумачальнікі прароцтва цытуюць са звялілых старонак гісторыі, каб пацвердзіць свае сцвярджэнні аб выкананых прароцтвах; але ў гэтым выпадку мы маем перад вачыма жывыя факты».

GSAM 132.3Каб ілюстраваць, як менавіта ў канцы гучання шостай трубы пасланне аб прышэсці пачало распаўсюджвацца «моцным голасам», я прывяду выпадак, расказаны мне адным з удзельнікаў гэтага паслання.

GSAM 132.4У 1840 годзе Э. К. Уільямс, буйны вырабнік шатроў і парусаў з Рочэстэра, штат Нью-Ёрк, прыняў пасланне і запрасіў пастараў Мілера і Хаймса прыехаць у Рочэстэр і прамовіць перад тысячамі жыхароў гэтага горада. Тыя адказалі, што ў іх не хапае грошай, неабходных для арэнды залы дастатковага памеру, каб змясціць людзей. Ён адказаў: «У мяне ёсць круглы шацёр дыяметрам 120 футаў. Я пастаўлю яго, абсталюю месцамі для сядзення і буду за ім даглядаць бясплатна. Прыязджайце і абвяшчайце пасланне». «Яны прыехалі,» — сказаў ён мне, — «і намёт не змясціў нават паловы тых, хто прыйшоў паслухаць, таму я дадаў да яго 40-футавы сектар, зрабіўшы намёт памерам 160 на 120 футаў. Гэты намёт штодня быў поўны людзей, а сотні іншых скупляліся навокал, усе з нецярпеннем жадаючы пачуць слова».

GSAM 133Сотні абвяшчаюць Пасланне

GSAM 133.1Каб задаволіць усё большую цікавасць, улетку выкарыстоўвалі вялікія шатры, а ў гаях праводзіліся сходы. Узімку выкарыстоўвалі некаторыя з найбуйнейшых царкоўных будынкаў і грамадскіх залаў, і ўсе яны былі перапоўненыя зацікаўленымі слухачамі. Да пастара Мілера, які да 1840 года стаяў «амаль адзін», абвяшчаючы пасланне, цяпер далучылася каля трохсот чалавек, якія публічна абвясцілі сканчэнне перыяду ў дзве тысячы трыста дзён і ўсклікалі: «Больш не будзе часу» і «Прыйшла гадзіна суда ягонага». Такім чынам мы бачым, як, калі настаў час Гасподні, каб пасланне распаўсюдзілася па ўсім свеце, Яго слова спраўдзілася, і мільёны людзей былі ахоплены жаданнем пачуць гэты заклік.

GSAM 133.2Тое, што было праўдай для руху ў Амерыцы, было праўдай і для іншых краін. З 1840 года, замест некалькіх асоб, якія распаўсюджвалі свае выданні, дзясяткі, быццам бы, выйшлі наперад, каб абвясціць гэты крык. У Англіі было семсот служыцеляў адной толькі Англіканскай царквы, якія абвяшчалі гэтае пасланне, не кажучы ўжо пра дзясяткі іншых, што займаліся той жа працай. У больш чым дваццаці розных вядучых краінах свету пасланне распаўсюджвалася з такім запалам, што назіральнікі казалі: «Гэты народ жудасна сур'ёзны».