Раздзел 15 — Усё большае святло і яшчэ большыя цуды
GSAM 235.1«Узгадайце першыя дні, калі, прасветленыя, вы вытрывалі вялікую барацьбу пакут; часткова — калі вы сталі прадметам пагарды, зазнаючы знявагі і пакуты, а часткова — калі вы сталі спадарожнікамі тых, хто зазнаваў такое ж абыходжанне».1
GSAM 235.2Перыяд часу ад расчаравання 1844 года да таго моманту, як была раскрыта ясная праўда аб святыні і пасланні трэцяга анёла, быў часам асаблівага выпрабавання. Адвентысты, якія ўсё яшчэ настойвалі, што ў мінулым руху яны мелі рацыю, сапраўды былі «пасмешышчам» для тых, хто лічыў гэтае пасланне поўнай няўдачай; і з-за гэтага яны падвяргаліся вялікім знявагам. Гэта яны маглі з радасцю пераносіць, пакуль трымаліся за Госпада верай і ўдзельнічалі ў прысутнасці Ягонага Святога Духа.
GSAM 235Два асаблівыя напрамкі атакі
GSAM 235.3Сатана меў два асаблівыя пункты спакусы для адвентыстаў. Першы заключаўся ў тым, каб прымусіць тых, хто цвёрда верыў, што прарочы час скончыўся, паверыць, што другое прышэсце Хрыста — гэта духоўнае прышэсце, і што ён нейкім чынам здзейсніў яго ў канцы дзвюх тысяч трохсот дзён. Другім было падштурхнуць тых, хто вагаўся наконт свайго мінулага досведу, адмовіцца ад яго цалкам. Такім чынам, пакуль праўда адносна святыні і паслання трэцяга анёла паступова адкрывалася са Слова Божага, пасланні Духа Божага праз дар прароцтва пацвярджалі мінулае руханне, называючы яго «яркім святлом», якое Бог паставіў на пачатку шляху, каб яно свяціла ўвесь шлях да горада, і паказвалі на біблейскія доказы таго, што другое прышэсце Хрыста будзе літаральным і асабістым, і таму не магло быць падзеяй у канцы «дзён».
GSAM 236Цудоўныя выяўленні
GSAM 236.1Калі Гасподзь у гэтыя апошнія дні будзе гаварыць са Сваім народам праз відзенні, ці не павінны мы чакаць, што ў самім адкрыцці будуць відавочныя прыкметы боскага? Гэтыя прыкметы відавочныя ў відзеннях місіс Э. Г. Уайт. Сама з'ява відзенняў, як паказана ў раздзеле 13, проста цудоўная; але ёсць шмат цудоўных асаблівасцей, звязаных з яе ранейшымі відзеннямі, якія вы заўважыце, працягваючы чытаць гэтую працу; і ці маглі б мы чакаць чагосьці іншага ад дару такога характару, прызначанага Богам, каб прыцягнуць увагу людзей і прымусіць іх сказаць, як Майсей: «Я адхілюся і пагляджу на гэтае вялікае відовішча»? Простая заява беднай, хворай, слабой дзяўчыны, відавочна, на парозе магілы, пра тое, што Гасподзь даў ёй відзенне, не была б дастатковай, каб гэтага дасягнуць. Цудоўныя праявы, звязаныя з відзеннямі, сапраўды выклікалі да іх цікавасць, і дзяўчыну пачалі запрашаць ехаць з месца ў месца і расказваць тое, што Гасподзь загадаў ёй паведаміць іншым.
GSAM 236Значныя праявы ў трэцім відзенні
GSAM 236.2Тут я прывяду некаторыя факты адносна яе трэцяга відзення, таго, што адбылося ў доме яе бацькі і згадваецца ў раздзеле 13, паводле расказаў мне бацькі і маці місіс Уайт, яе сястры, місіс Сары Белдэн, і іншых.
GSAM 236.3У пакоі, дзе адбылося відзенне, на камодзе ляжала вельмі вялікая сямейная Біблія. Гэта быў адзін з асобнікаў выдання, надрукаванага ў Бостане Джозэфам Тылам у 1822 годзе. Кніга памерам васемнаццаць на адзінаццаць цаляў, таўшчынёй у чатыры цалі і важыць крыху больш за васемнаццаць фунтаў. Падчас відзення яна ўстала, узяла гэтую цяжкую Біблію на левую руку, адкрытую, і выцягнула яе перпендыкулярна свайму целу; а потым больш за паўгадзіны правай рукой перагортвала старонкі і паказвала на розныя месцы ў Пісанні, якія паўтарала, пакуль яе вочы глядзелі ўверх, у процілеглым ад кнігі кірунку. Яе сястра Сара (пазней жонка Стывена Белдэна), або, часам, хто-небудзь іншы з прысутных, глядзеў на кожны ўрывак, на які паказваў яе палец, і ясна бачыў, што ў кожным выпадку яна паўтарала той верш, на які быў накіраваны яе палец. Маці Харман сказала, што яе дачка Элен у сваім звычайным стане «не магла, з-за недахопу сілы, падняць гэтую цяжкую Біблію з камода; але ў відзенні яна трымала яе так жа лёгка, відавочна, нібы гэта быў толькі кішэнны Новы Запавет».
GSAM 237.1Вось гэта было сапраўднае дзіва! — кволая дзяўчына, вагой усяго ў семдзесят фунтаў, трымала цяжкую Біблію больш за паўгадзіны ў становішчы, у якім і дужы мужчына не змог бы ўтрымаць яе дзвюх хвілін; зноў, перагортваючы старонкі да розных месцаў у Пісанні, якія ў кожным выпадку аказваліся тымі, што яна паўтарала, у той час як яе вочы былі ўзведзены ўверх і накіраваны ў процілеглы ад кнігі бок; і, нарэшце, голас, які зыходзіў ад чалавека без руху лёгкіх і дыхання ў целе, і дакладна паўтараў пазначаныя ўрыўкі з Пісання,—усё гэта, безумоўна, не паддаецца абвінавачванню ў тым, што яно выклікана чалавечымі сродкамі, або з'яўляецца вынікам хваробы. Тыя, хто гэта бачыў, разглядалі гэта як найяснейшае праяўленне Духа Таго, Хто гаварыў з палаючага куста. Такія праяўленні ў трэцім відзенні міс Харман, там, дзе пра іх было вядома, з'яўляліся пераканаўчым доказам таго, што ў гэтых відзеннях прысутнічала сіла, большая за смяротную.
GSAM 237Топшамскае відзенне
GSAM 237.2Вельмі хутка пасля гэтай падзеі суполка адвентыстаў у Топшаме, прыкладна за трыццаць міль на паўночны ўсход ад Портленда, штат Мэн, даведаўшыся пра дзеянні Госпада ў жыцці міс Элен Г. Харман, запрасіла яе ў гэтае месца. Запрашэнне было прынята, і такім чынам адбыўся яе першы візіт у Топшам. Сустрэчы адвентыстаў у той час праводзіліся ў доме містэра Керціса. Місіс Фрэнсіс Лант (у дзявоцтве Фрэнсіс Хаўленд), з Окленда, штат Каліфорнія, дала мне наступную заяву, датаваную 19 студзеня 1890 года:—
GSAM 238.1«Я, разам з сям'ёй майго бацькі, наведвала сходы сястры Харман у Топшаме ў 1845 годзе, і падчас гэтых сходаў яна мела відзенне. Гэта быў першы раз, калі мы бачылі яе ў відзенні. Адна з тых старамодных Біблій [Сямейная Біблія Тыла, вагой васемнаццаць фунтаў] належала брату Керцісу. Гэтую вялікую Біблію сястра Харман узяла з камода, знаходзячыся ў відзенні, і паказвала ўрыўкі са Святога Пісання, перагортваючы старонкі, у той час як яе позірк быў накіраваны ўверх, адыходзячы ад кнігі. Урыўкі, якія яна паўтарала, былі альбо словамі настаўлення, альбо заахвочвання, альбо папроку. Яшчэ адной асаблівасцю з'явы ў той час была пазіцыя кнігі. Яна трымала яе на сваёй адкрытай далоні пад вуглом у сорак пяць градусаў, і ніхто іншы не мог трымаць ніводную кнігу пад падобным вуглом, каб яна адразу не саслізнула з рук; але сястра Харман трымала гэтую Біблію пад гэтым вуглом некалькі хвілін, так цвёрда, быццам яна была прылепленая да яе рукі, у той час як яна пераходзіла ад аднаго прысутнага ў пакоі да другога.»
GSAM 238Сведчанне місіс Трусдейл
GSAM 238.2Яшчэ адно сведчанне наконт гэтага ж відзення паходзіць ад місіс М. К. Трусдейл з Трэнтана, штат Місуры, датаванае 27 студзеня 1891 года. Яна кажа:—
GSAM 238.3«У 1845 годзе мне было пятнаццаць гадоў, і я прысутнічала падчас першага візіту сястры Харман у Топшам, калі яна мела відзенне ў доме брата Керціса, дзе яна ўзяла вялікую сямейную Біблію і падняла яе так, што ніхто іншы не мог трымаць кнігу на руках, не даючы ёй адразу з'ехаць.
GSAM 238.4«Сястра Харман была ў відзенні больш за дзве гадзіны. Гэта было найдзіўнейшае праяўленне сілы Божай, якое я калі-небудзь бачыла, а я бачыла яе ў відзенні больш за дванаццаць разоў. Гэта заўсёды былі выпадкі глыбокай урачыстасці і самаправеркі, але гэты пераўзышоў усе. О! як мы дрыжэлі, калі Вялікасць нябесная навучала нас праз свой слабы інструмент; калі яна чытала нам такія суцяшальныя і дарэчныя ўрыўкі ў нашай цяжкай сітуацыі; такія як Габрэяў 2:2, 3; Якуба 5:7, 8; Габрэяў 10:35, 39; 1 Пятра 1:7; Лукі 12:32-37, а таксама многія іншыя, трымаючы вялікую сямейную Біблію так высока, што мне давялося стаць на крэсла, каб чытаць тое месца, на якое яна паказвала. Не думаю, што сястра Харман была вышэйшая за мяне больш чым на два цалі».
GSAM 239.1Такія праявы пераконвалі непрадузятых людзей, што нейкая звышнатуральная сіла кіруе гэтым сціплым інструментам, і з розных куткоў Новай Англіі пачалі звяртацца да яе з просьбамі прыехаць і расказаць пра сваё сведчанне.
GSAM 239Фізічная праца — грэх
GSAM 239.2Неўзабаве пасля гэтага міс Харман было ўказана ў відзенні наведаць горад Парыж у штаце Мэн, дзе былі людзі, якія лічылі грэхам займацца фізічнай працай. Пастар Стывенс з горада Вудстак, штат Мэн, быў галоўным прыхільнікам гэтай памылкі і аказваў моцны ўплыў на іншых. Раней ён быў метадысцкім прапаведнікам і лічыўся пакорным, верным хрысціянінам. Ён заваяваў давер многіх сваім руплівым імкненнем да праўды і сваім, здавалася, святым жыццём, што прымусіла некаторых паверыць, што ён асабліва накіраваны Богам. Гасподзь даў міс Харман папрок наконт яго. Яна заявіла, што ён ідзе насуперак слову Божаму, устрымліваючыся ад працы, навязваючы свае памылкі іншым і асуджаючы ўсіх, хто іх не прымаў. Ён адкінуў усе доказы, якія Гасподзь даў, каб пераканаць яго ў памылцы, і адмовіўся прызнаць свае памылкі. Ён ішоў за ўражаннямі і рабіў вымотвальныя падарожжы, пераадольваючы вялікія адлегласці, дзе атрымліваў толькі знявагі, і лічыў, што ва ўсім гэтым ён пакутуе дзеля Хрыста. Яго розум і разважлівасць былі адкінуты.
GSAM 239.3Адносна сведчання міс Харман і выніку справы я прывяду ўрывак з ліста, атрыманага ад місіс М. К. Трусдейл, якая ў той час пражывала ў горадзе Парыж, штат Мэн. Пасля таго як яна прывяла некаторыя падрабязнасці, якія супадаюць з вышэйсказаным, яна кажа:—
GSAM 240.1«Прызнанні паступілі ад усіх, акрамя іх лідара, Джэсі Стывенса. Сястра Харман папярэдзіла яго, што калі ён не ўпакорыцца, прызнаўшы свае памылкі, то хутка скончыць свой жыццёвы шлях. Усе зразумелі, што гэта было прадказанне, што ён нейкім чынам здзейсніць самагубства».
GSAM 240.2Вось працяг па ягонай справе:—
GSAM 240.3«Пасля таго, як яго невялікая паства пакінула яго, ён стаў меланхалічным, і неўзабаве страціў розум, адмаўляючыся есці ўсё, што прыгатавана бязбожнікамі. Ён не ведаў пра маё вяртанне з Масачусетса, калі я прынесла яму абед. Ён спытаў, выцягваючы сваю шкілетную руку праз невялікую шчыліну ў акне: „Ці паслаў цябе з гэтым Бог, сястра Марыяна?“ Заўважыўшы мой нерашучы адказ, ён адмовіўся паспрабаваць. Яго жаласнае становішча, у якім ён знаходзіўся, замкнёны ў маленькім пакоі ў брата (няверуючага), нагадала мне пра папярэджанне, якое так ласкава было даслана яму з неба і якое ён так упарта адкінуў. Праз два дні пасля гэтага сумнага візіту яго адвезлі да сям'і, дзе ён неўзабаве паклаў канец свайму жыццю, учыніўшы самагубства з дапамогай вяроўкі, зробленай з пасцельнай бялізны.»2
GSAM 240Здзейсненае прадказанне
GSAM 240.4Улетку 1845 года па запрашэнні Оціса Нікалса міс Харман наведала Масачусетс, і яе суправаджала сястра Сара. Яны пасяліліся ў сям'і містэра Нікалса. Ён і яго жонка вазілі іх сваім экіпажам у розныя мясціны, каб праводзіць зборы, дзе міс Харман расказвала пра свае сведчанні. Такім чынам ёй удалося наведаць Бостан, Роксберы і Карвер. Падчас іх другога візіту ў Бостан, штат Масачусетс, адбыўся вельмі цікавы выпадак.
GSAM 240.5У Бостане і ваколіцах жыла група фанатычных асоб, якія таксама лічылі, што працаваць — гэта грэх, а іх галоўным пасланнем было: «Прадайце, што маеце, і дайце міластыню». Яны казалі, што знаходзяцца ў юбілейным годзе, што зямля павінна спачываць, і што бедных трэба ўтрымліваць без працы. Сарджант, Робінс і некаторыя іншыя былі лідарамі. Яны асуджалі відзенні як д'ябальскія, таму што былі выкрыты іх уласныя памылкі. Яны былі жорсткімі да ўсіх, хто не верыў з імі.
GSAM 241.1Пакуль міс Харман і яе сястра былі ў госцях у доме містэра Нікалса, Сарджант і Робінс прыехалі з Бостана, каб папрасіць у яго ласку, і сказалі, што прыйшлі ў госці і хочуць застацца ў яго на ноч. Містэр Нікалс адказаў, што ён рады іх прыезду, бо ў доме знаходзяцца міс Сара і Элен Харман, і ён хацеў бы, каб яны з імі пазнаёміліся. Яны адразу ж перадумалі і не пагадзіліся ўвайсці ў дом. Містэр Нікалс спытаў, ці не магла б Элен перадаць сваё пасланне ў Бостане, і ці паслухаюць яны, а потым будуць судзіць. «Так,» — адказалі яны, — «прыязджайце ў Бостан у наступны Саббат [маючы на ўвазе нядзелю, бо яны яшчэ не прынялі суботу]; мы хацелі б мець магчымасць паслухаць яе».
GSAM 241.2Містэр Нікалс расказаў мне гэта ў сваім доме ў Дорчэстэры ў 1858 годзе. Ён сказаў, што ўсё падлічыў, каб паехаць у Бостан у нядзелю раніцай на сваім экіпажы, каб завезці міс Харман на запланаваны сход. У той вечар падчас сямейнай малітвы яна была ўзятая ў відзенне. Выйшаўшы з гэтага стану, яна сказала: «Брат Нікалс, я заўтра не паеду ў Бостан; Гасподзь паказаў мне, што я павінна ехаць у Рэндальф. Там у Яго ёсць для мяне справа». Містэр Нікалс вельмі шанаваў сваё слова. Ён паабяцаў адвезці яе ў Бостан на наступны дзень, і неспакойна спытаў: «Што мне рабіць з маім словам, дадзеным Сарджанту і Робінсу?» — «Не хвалюйцеся», — сказала міс Харман, — «Гасподзь загадаў мне пайсці іншым шляхам». «Ну што ж,» — сказаў містэр Нікалс, — «я гэтага не разумею». «Гасподзь паказаў мне, што мы ўсё зразумеем, калі прыедзем туды,» — сказала міс Харман. — «Ну што ж,» — сказаў містэр Нікалс, — «у вас няма іншага спосабу туды трапіць, акрамя таго, каб мы паехалі і забралі вас, але я не ведаю, як я растлумачу ўсё гэта братам у Бостане».
GSAM 241.2Містэр Нікалс далей паведаміў мне, што «сястра Харман у відзенні ўбачыла іх крывадушнасць, што ў Бостане ў нядзелю сустрэчы не будзе, што Сарджант, Робінс і іншыя праціўнікі сустрэнуцца з вялікай кампаніяй у Рэндальфе (за трынаццаць міль ад Бостана) у нядзелю; і што мы павінны сустрэцца з праціўнікамі ў Рэндальфе, на іх зборцы ў нядзелю, і там ёй будзе дадзена пасланне для іх, якое пераканае сумленных, непрадузятых людзей, ці ад Госпада яе відзенні, ці ад Сатаны». Замест таго, каб ехаць у Бостан, а потым у Рэндальф, пераадолеўшы дыстанцыю ў дваццаць дзве мілі, яны паехалі наўпрост у Рэндальф і прыбылі туды прыкладна ў час пачатку зборкі. Там яны знайшлі тых самых, хто пагадзіўся сустрэцца з імі ў Бостане. Тады містэр Нікалс сказаў: «Цяпер я разумею».
GSAM 242.1Гэтыя намаганні Сарджанта і Робінса пазбегнуць сведчання міс Харман, а таксама тое, як яе накіравалі, каб яна сустрэлася з імі, аказалі вялікі ўплыў на розум некаторых прысутных. Што тычыцца самой сустрэчы, я прывяду апісанне, дадзенае містэрам Нікалсам:—
GSAM 242Значныя праявы
GSAM 242.2«Сястру Элен узяло відзенне, суправаджаемае незвычайнымі праявамі, і яна працягвала гаварыць у відзенні чыстым голасам, які ўсе прысутныя маглі выразна разумець, да самага змяркання. Сарджант, Робінс і Фрэнч былі вельмі раздражнёныя і ўзрушаныя, калі пачулі, як сястра Элен гаворыць у відзенні, і заявілі, што гэта ад д'ябла; яны выдаткавалі ўвесь свой уплыў і фізічныя сілы, каб знішчыць эфект відзення. Яны аб'ядноўваліся, каб спяваць вельмі гучна, а потым па чарзе гаварылі і чыталі ўголас з Бібліі, каб Элен не чулі, пакуль не высіліліся і ў іх не задрыжалі рукі, што перашкаджала чытаць далей. Але сярод усяго гэтага бязладдзя і шуму ясны і пранізлівы голас Элен, калі яна гаварыла ў відзенні, выразна чуўся ўсімі прысутнымі. Супраціўленне гэтых людзей працягвалася, пакуль яны маглі гаварыць і спяваць, нягледзячы на тое, што некаторыя з іх уласных сяброў папракалі іх і прасілі спыніцца. Але Робінс сказаў: „Вы пакланіліся ідалу: вы пакланяецеся залатому цяляці“.
GSAM 243.1«Містэр Тэйер, уладальнік дома, не быў цалкам перакананы, што яе відзенне ад д'ябла, як сцвярджаў Робінс. Ён хацеў яе неяк праверыць. Ён чуў, што відзенні сатанінскай сілы спыняюцца, калі адкрыць Біблію і пакласці яе на чалавека ў відзенні, і спытаў у Сарджанта, ці не праверыць ён гэта такім чынам, але той адмовіўся. Тады містэр Тэйер узяў цяжкую, вялікую сямейную Біблію фармату кварто, якая ляжала на стале і рэдка выкарыстоўвалася, адкрыў яе і паклаў адкрытую на грудзі Элен, якая ў той момант была ў відзенні і абапёрлася спінай аб сцяну ў куце пакоя. Адразу пасля таго, як Біблію паклалі на яе, яна ўстала на ногі, выйшла на сярэдзіну пакоя і, трымаючы адкрытую Біблію ў адной руцэ, падняўшы яе як мага вышэй, з нязменным позіркам, утаропленым уверх, урачыста абвясціла: „Натхнёнае сведчанне ад Бога“ або словы ў тым жа сэнсе. І тады, пакуль Біблія была распасцёрта ў адной руцэ, а яе позірк быў скіраваны ўверх, а не на кнігу, яна доўга перагортвала старонкі другой рукой, паказвала пальцам на пэўныя ўрыўкі і ўрачыста і дакладна чытала іх словы. Многія прысутныя глядзелі на ўрыўкі, на якія яна паказвала, каб пераканацца, ці правільна яна іх чытае, бо ў той самы час яе позірк быў скіраваны ўверх. Некаторыя з прыведзеных урыўкаў былі асуджэннямі бязбожнікаў і блюзнерцаў, а іншыя — настаўленнямі і ўказаннямі адносна нашага цяперашняга стану.
GSAM 243Яе найдаўжэйшае відзенне, больш за шэсць гадзін
GSAM 243.2«У такім стане яна прабыла ўвесь пасляабедзенны час да самага змяркання, калі яе відзенне знікла. Калі Элен у відзенні ўстала на ногі, з цяжкай адкрытай Бібліяй у руцэ, прайшла па пакоі, вымаўляючы ўрыўкі са Святога Пісання, Сарджант, Робінс і Фрэнч анямелі. Астатні час яны былі ў занепакоенасці, як і многія іншыя; але яны заплюшчылі вочы і перанеслі гэта, не выдаючы сваіх пачуццяў.»3
GSAM 244Шлюб міс Харман
GSAM 244.130 жніўня 1846 года міс Э. Г. Харман і пастар Джэймс Уайт заключылі шлюб, і разам яны працавалі на карысць распаўсюджвання паслання. У 1847 годзе іх праца была ў асноўным сканцэнтравана ў штатах Мэн і Масачусетс.
GSAM 244.2У першую суботу красавіка місіс Уайт было дадзена вельмі цікавае відзенне ў доме Стокбрыджа Хаўленда ў Топшаме, дзе тады звычайна праводзіліся сходы. Гэта відзенне згадваецца ў Early Writings, дзе яна бачыла святыню і яе абсталяванне, час сціснення, уцёкі святых з гарадоў, бязбожнікаў, што атачалі іх, іх вызваленне пры гуку Божага голасу, юбілей, прышэсце Госпада ў воблачнай калясніцы і г. д. Варта звярнуць увагу на некаторыя яе рухі падчас гэтага відзення.
GSAM 244Многія Бібліі, выкарыстаныя ў відзенні
GSAM 244.3Місіс Фрэнсіс Лант (дачка С. Хаўленда) 19 студзеня 1890 года сказала мне:
GSAM 244.3«Збоку ў пакоі, дзе праводзіліся сходы, стаяў стол, на якім ляжала некалькі кніг розных відаў, сярод якіх было некалькі Біблій звычайнага памеру. Падчас відзення місіс Уайт паднялася, падышла да стала, узяла Біблію, не дакранаючыся да іншых кніг, і, трымаючы яе адкрытай над галавой левай рукой, указальным пальцам правай рукі паказвала на тэкст Пісання, які яна паўтарала, стоячы перад той асобай, для якой ён быў прызначаны, а потым паклала адкрытую кнігу на грудзі гэтай асобы. Вярнуўшыся да стала, яна ўзяла яшчэ адну Біблію і такім жа чынам прамовіла іншы ўрывак з Пісання, паклаўшы адкрытую кнігу на грудзі чалавека, якому яна чытала. Гэты ўчынак паўтарыўся для прыкладна паўтузіна чалавек; пасля чаго яна грацыёзна села на крэсла, у той час як яе вочы ўвесь час глядзелі ўверх і не былі скіраваныя на кнігу».
GSAM 245.1Пра гэта місіс Трусдейл кажа:
GSAM 245.1«Я прысутнічала [красавік 1847 года], калі сястра Уайт падышла да стала і пачала браць адну Біблію за другой з кніг, што ляжалі на ім, кладучы яе на грудзі таму, для каго яна мела ўрывак са Святога Пісання. Усё гэта яна рабіла, падняўшы вочы да неба. У гэты раз яна трымала Біблію над галавой, размаўляючы са мной, а потым паклала яе мне на грудзі. Урывак, які мне быў дадзены, — гэта 2-е да Карынфянаў 6:17».4
GSAM 245.2У лісце місіс Фрэнсіс Лант прыводзіць імёны трох асоб, якія прысутнічалі ў той дзень і на грудзях якіх клалі Бібліі, пакуль місіс Уайт размаўляла з імі на падставе тэксту для кожнага, і сярод гэтых імёнаў было імя місіс Трусдейл.
GSAM 245Першая праца была сярод вернікаў-адвентыстаў
GSAM 245.3Дзейнасць міс Харман пад кіраўніцтвам прарочага дару з студзеня 1845 года да вясны 1846 года, амаль васемнаццаць месяцаў, была скіравана да «вернікаў» у хуткае прышэсце Хрыста, з якімі яна раней мела зносіны. Пасля заканчэння дзвюх тысяч трохсот дзён (22 кастрычніка 1844 года), пакуль не былі зразуметы прычына іх расчаравання і характар падзеі, якая тады адбылася, існавала небяспека таго, што вернікі пачнуць прытрымлівацца памылковых поглядаў або цалкам адмовяцца ад свайго мінулага досведу. Яе пасланне было наступным: «Мінулы рух быў ад Бога. Трымайцеся сваёй веры. У Госпада яшчэ ёсць справа для свайго народа. Вывучайце Біблію. Даследуйце Слова, і вы знойдзеце святло».
GSAM 245.4Гэтае настаўленне адпавядае Божаму плану. Яго намерам заўсёды было, каб Яго асаблівыя пасланні для свайго народа ў свой час выцякалі з Ягонага слова, а потым дар прароцтва прыходзіць «у другую чаргу», каб пацвярджаць і ўмацоўваць вернікаў.
GSAM 246.1Яркім прыкладам гэтага з'яўляецца выпадак з Корніліем, апісаны ў Дзеях Апосталаў. Яму з'явіўся анёл Божы і паказаў відзенне ў ягоным уласным доме. Гэты анёл добра ведаў ісціны Евангелля і мог бы навучыць Корнілія гэтым ісцінам, але яго паслалі, каб служыць таму, хто быў спадчыннікам збаўлення, даўшы Корнілію відзенне. Ён запэўніў яго, што ягоныя малітвы і адданасць былі прынятыя Госпадам. Ён не прапаведаваў яму Евангелле, а проста сказаў яму паклікаць Пятра, які спыняўся ў Сімона-гарбара ў Яфе. Пётр прыйшоў і абвясціў Корнілію Евангелле Хрыста з Пісання.
GSAM 246Месца дару прароцтва
GSAM 246.2У гэтым месцы варта адзначыць парадак развіцця дароў, які вызначыў Гасподзь у сваім слове. Павел спасылаецца на гэта ў сваім лісце да Карынфянаў, дзе ён кажа: «Бог паставіў у Касцёле перш-наперш апосталаў, потым прарокаў».5
GSAM 246.3Разглядаючы сцвярджэнне апостала адносна ролі гэтых дароў у евангельскай працы, мы адразу ж разумеем, чаму захоўваецца гэты парадак. Параўноўваючы гэтыя дары, Павел кажа: «Мовы — знак для неверуючых, а не для веруючых; прароцтва ж — не для неверуючых, а для веруючых».6 Парадак Госпада такі, каб Яго асаблівыя пасланні свету зыходзілі з Яго слова; і адпаведна Ён заклікае людзей даследаваць Пісанне і ісці як апосталы, абцяжараныя Божымі пасланнямі, абвяшчаючы іх з Бібліі, якая вытрымала выпрабаванне стагоддзямі. Па меры таго, як узнікаюць вернікі, дар прароцтва прыходзіць «другасна», выконваючы сваю ролю «для дасканаласці святых, для справы служэння, для пабудовы Цела Хрыста».7