Раздзел 11 — Пасланне другога анёла
GSAM 171.1«І рушыў за імі другі анёл, які гаварыў: Упаў, упаў той вялікі горад Вавілон, бо ён напаіў усе народы віном гневу свайго блуду!»1
GSAM 171.2Тады гаспадар дома, разгневаўшыся, сказаў свайму слузе: «Выйдзі хутчэй на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды бедных, калек, кульгавых і сляпых».2
GSAM 171.3Праз сваіх слугаў Гасподзь узрушыў свет весткай: «Прыйшла гадзіна суда Яго» — весткай, вакол якой усе, хто вызнаваў сябе Ягоным народам, маглі б аб'яднацца, калі б захацелі. Гэта быў першы заклік на «вячэру» шлюбу. Яна была абвешчана «запрошаным».3 Паколькі гэты заклік быў адхілены пад рознымі нагодамі, быў зроблены другі заклік, адпаведны пасланню другога анёла.4 Гэтым заклікам Гасподзь аддзяліў народ, каб той рушыў насустрач канцу часоў з прагрэсуючым святлом Яго праўды.
GSAM 171Другі заклік да шлюбнай вячэры
GSAM 171.4Другое пасланне — тое, што ідзе пасля крыку гадзіны суда — кажа: «Паў, паў Вавілон, гэты вялікі горад, бо ён напоіў усе народы віном гневу сваёй распусты». А другі заклік да вячэры гучыць так: «Выйдзіце хутка на вуліцы і завулкі горада і прывядзіце сюды бедных, калек, кульгавых і сляпых». У кожным з гэтых урыўкаў народ, які вызнае Госпада, называецца «горадам». З іх супярэчлівымі, заблытанымі веравучэннямі іх называюць «Вавілон». У іншым урыўку, які адносіцца да апошніх часоў, мы бачым, што незадоўга да прышэсця Госпада яго народ выводзяць з «Вавілона»: «Паў, паў Вавілон, горад вялікі, і стаў жыллём д'яблаў, і прыстанішчам кожнага нечыстага духа, і клеткай кожнай птушкі нечыстай і агіднай... Выйдзіце з яе, народ мой, каб не ўдзельнічаць у грахах яе і каб не зазнаць яе бедстваў».5
GSAM 172«Успомні, як ты пачуў»
GSAM 172.1У звароце да царквы Сардыс мы чытаем: «Таму ўспомні, як ты прыняў і пачуў, і трымайся, і пакайся. Калі ж не будзеш пільнаваць, то прыйду да цябе, як злодзей, і ты не даведаешся, у якую гадзіну я прыйду на цябе».6 Здаецца, царква Сардыс была выведзена на святло Рэфармацыяй, пасля цёмнага перыяду дзейнасці «Іезавель» — адступніцкай царквы. Царкве Сардыс было сказана, што яна была жывой царквой; але калі яна пачула і адкінула вучэнне аб прышэсці Госпада, яна паставіла сябе ў такое становішча, што гэтая падзея магла заспець яе знянацку, як «злодзей уначы». Такім чынам, як сцвярджае апостал Павел у 1 Фесаланікійцах 5:1-5, такая будзе сітуацыя тых, хто крычыць: «Мір і бяспека», калі набліжаецца прышэсце Госпада. Тых, хто ідзе за святлом праўды, называюць «дзецьмі дня», і Гасподзь не прыйдзе на іх, як злодзей.
GSAM 172.2У гэтым прарочым апісанні сямі цэркваў мы бачым, што за падзеннем царквы Сардыса неадкладна ідзе царква Філадэльфійская, або (як азначае слова) царква брацкай любові. Сапраўды, такімі былі 50 000 вернікаў, якія праз пасланне другога анёла былі выведзены з усіх разнастайных цэркваў і аб'яднаны адзінай сувяззю брацкай любові вакол вялікай першаснай праўды аб неадкладным прышэсці Хрыста.
GSAM 173Як абвяшчалася Другое пасланне
GSAM 173.1Выданне Midnight Cry ад 12 верасня 1844 года змяшчае сведчанне пастара Дж. В. Хаймса наконт паслання другога анёла і абставін, якія прывялі да яго абвяшчэння. Яго ліст датаваны 29 жніўня 1844 года, горад Мак-Конелсвіл, штат Агая, і ў ім гаворыцца:—
GSAM 173.2«Калі мы пачалі працу з братам Мілерам у 1840 годзе, ён ужо дзевяць гадоў чытаў лекцыі. У той час ён быў амаль адзін. Але яго праца была няспыннай і плённай у тым, каб абудзіць у вызнаўцах рэлігіі сапраўдную надзею Божага народа і неабходную падрыхтоўку да прышэсця Госпада; а таксама ў тым, каб абудзіць ва ўсіх слаях ненавернутых людзей усведамленне іх згубленага стану і абавязку неадкладнага пакаяння і навяртання да Бога як падрыхтоўку да сустрэчы з жаніхом у міры пры яго прышэсці. Гэта былі галоўныя мэты яго працы. Ён не спрабаваў навяртаць людзей да нейкай секты ці рэлігійнай партыі.
GSAM 173.3«Калі мы пераканаліся ў праўдзе хуткага прышэсця і публічна прынялі гэтую навуку, мы прытрымліваліся тых жа поглядаў і дзейнічалі ў тым жа духу сярод розных сект, куды нас, па Божым промысле, паклікалі працаваць. Мы казалі слугам і цэрквам, што нашай справай не было іх раз'ядноўваць, падзяляць і адцягваць іх увагу: у нас была адна выразная мэта — абвясціць „крык“, папярэджанне аб судзе, які „ўжо блізка“, і пераканаць нашых бліжніх падрыхтавацца да гэтай падзеі.... Служкі і члены, якія карысталіся нашай працай, але не прынялі вучэнне шчыра, зразумелі, што ім трэба альбо ісці разам з вучэннем, прапаведаць і падтрымліваць яго, альбо ў крызісе, які быў ужо блізка, у іх узнікнуць цяжкасці з рашучымі і цвёрдымі ў веры вернікамі. Таму яны вырашылі супраць вучэння і, кожны па-свойму, пастанавілі прыдушыць гэтую тэму. Гэта паставіла нашых братоў і сясцёр сярод іх у надзвычай цяжкае становішча. Большасць з іх любілі свае цэрквы і не маглі падумаць пра тое, каб іх пакінуць. Але калі іх пачалі высмейваць, прыгнятаць і рознымі спосабамі пазбаўляць ранейшых прывілеяў і радасцей, і калі ім адмаўлялі ў „ядзе ў належны час“, а ў іх вушах з суботы ў суботу гучала спакуслівая песня „міру і бяспекі“, яны неўзабаве адышлі ад сваіх партыйных перакананняў, узняліся ў велічы сваёй сілы, скінулі ярмо і ўзнялі крык, „Выйдзіце з яе, народ мой“.
GSAM 174У складаным становішчы
GSAM 174.1«Гэты стан рэчаў паставіў нас у цяжкае становішча, (1) таму што мы былі зусім блізка да канца нашага прарочага часу, у які мы чакалі, што Гасподзь збярэ ўсіх сваіх людзей разам; і (2) мы заўсёды прапаведалі іншую навуку; і цяпер, калі абставіны змяніліся, нас бы палічылі несумленнымі, калі б мы далучыліся да крыку аб аддзяленні і разбурэнні цэркваў, якія прынялі нас і нашае пасланне. Таму мы вагаліся і працягвалі прытрымлівацца нашай першай пазіцыі, пакуль царква і служыцелі не давялі справу да такой ступені, што мы былі вымушаны, у страху Божым, заняць пазіцыю абароны праўды і прыгнётых дзяцей Божых.
GSAM 174Апостальскі прыклад для нашага шляху
GSAM 174.2«„І ён увайшоў у сінагогу і на працягу трох месяцаў смела гаварыў, спрачаючыся і пераконваючы ў рэчах, якія датычыліся Царства Божага. Але калі некаторыя заўпарціліся і не паверылі, а зневажалі гэты шлях перад народам, ён адышоў ад іх і аддзяліў вучняў, штодня спрачаючыся ў школе аднаго Тырана.“7 Толькі тады, калі „некаторыя закамянелі“ і „гаварылі злое пра гэты шлях [прышэсце Гасподняе] перад народам“, нашы браты былі падахвочаны выйсці і аддзяліцца ад цэркваў. Яны не маглі трываць гэтыя „злыя словы“ „злых слуг“, і цэрквы, якія маглі працягваць курс прыгнёту і „злых слоў“ у дачыненні да тых, хто чакаў „блаславёнай надзеі“, былі для іх нічым іншым, як дочкамі містычнага Вавілона. Яны так і абвясцілі іх, і прыйшлі да свабоды Евангелля. І хоць мы можам не ўсе згаджацца наконт таго, што ўяўляе сабой Вавілон, мы згодныя з неадкладным і канчатковым аддзяленнем ад усіх, хто выступае супраць вучэння аб хуткім прышэсці і Царстве Божым. Мы лічым гэта пытаннем жыцця і смерці. Гэта смерць — заставацца звязаным з тымі целамі, якія легкадумна ставяцца да прышэсця Гасподняга або супрацьстаяць яму. Гэта жыццё — выйсці з усіх чалавечых традыцый, стаяць на слове Божым і штодня чакаць з'яўлення Гасподняга. Таму цяпер мы кажам усім, хто якім-небудзь чынам заблытаны ў ярме рабства: „Выйдзіце з-паміж іх і аддзяліцеся, кажа Гасподзь, і не дакранайцеся да нячыстага; і Я прыму вас, і буду Айцом вам, і вы будзеце Маімі сынамі і дочкамі, кажа Гасподзь Усемагутны“».8
GSAM 175Неаб'яснёны супраціў
GSAM 175.1Уільям Мілер вось так гаворыць пра супярэчнасць, якая існавала ў той час паміж цэрквамі і адвентыстамі:—
GSAM 175.2«Найбольш ненатуральна і незразумела, што хрысціянскія цэрквы адлучаюць гэтую навуку і сваіх членаў за гэтую блаславёную надзею. Я ведаю, некаторыя баптысцкія цэрквы кажуць, што яны не адлучаюць іх за іх веру, а за іх удзел у прычасці з вернікамі-адвентыстамі. Тады, калі гэта не за іх веру ў Збаўцу, які прыйдзе, чаму я адлучаны ад іх кафедраў, бо ніколі не ўдзельнічаў у прычасці ні ў якой іншай царкве, акрамя баптысцкай? Гэта ілжывы довад. Але гэтым не могуць апраўдвацца метадысты і прэсвітэрыянцы, бо яны вераць у змешанае прычасце. Дзеля чаго ж яны выключаюць? Я чуў, што адных выключылі за „спеў“ мелодый другога прышэсця; іншых — за вар'яцтва, пры тым адзіным вар'яцтве, якое даказвалі супраць іх, было тое, што яны чакалі Хрыста. О Божа, „прабач ім, бо яны не ведаюць, што робяць“».
GSAM 176Сторс пра стаўленне цэркваў
GSAM 176.1Джордж Сторс выказаў наступнае наконт стаўлення цэркваў да адвентыстаў:—
GSAM 176.2«Якая з іх у гэты момант не кажа: „Я сяджу як каралева“? І якая з іх не цешыць сябе думкай, што аднойчы яна заваявае свет і падпарадкуе яго сваёй веры? Якая з іх дазволіць душы заставацца сярод іх у міры, калі тая адкрыта і бясстрашна вызнае сваю веру ў блізкае прышэсце? Хіба ўмовы для спакойнага знаходжання сярод іх не такія, каб вы „цалкам устрымаліся“ ад публічнага выказвання веры ў прышэсце Госпада ў гэтым годзе, якімі б ні былі вашы перакананні на гэты конт і наколькі важным вы б ні лічылі крычаць: „Бойцеся Бога і аддайце яму славу, бо настала гадзіна суда яго“»?
GSAM 176Сведчанне Мэнсфілда
GSAM 176.3Л. Д. Мэнсфілд, пішучы з Онеіды, штат Нью-Ёрк, 21 сакавіка 1844 года, так сведчыць:—
GSAM 176.4«Бог уздзейнічае на розумы сваіх дарагіх дзяцей, якія чакаюць Госпада з неба, і вядзе іх не толькі да таго, каб звярнуць увагу на анёла, „які меў вечнае Евангелле, каб прапаведаць, кажучы: прыйшла гадзіна суда Ягонага“, але і да таго, каб падпарадкавацца наступнаму загаду: „Выйдзіце з яе, народ мой!“ Я больш, чым калі-небудзь, перакананы, што рэлігійныя арганізацыі сучаснасці складаюць не малую частку таго Вавілона, які павінен быць зрынуты з гвалтам і больш зусім не знайсціся.... Аднак мне здаецца, што ў некаторых арганізацыях падабенства з малым рогам найбольш уражвае. Некаторыя прыклады праілюструюць гэта.
GSAM 176Дух натоўпу праяўляецца
GSAM 176.5«Брат, які вельмі паспяхова працаваў у гэтай мясцовасці, абвяшчаючы прышэсце Госпада, дамовіўся правесці лекцыю ў пэўным месцы ў вызначаны час. Так распарадзіўся Гасподзь, што ён апынуўся за шаснаццаць міль ад месца сустрэчы, але там быў _____ служыцель на чале натоўпу з дзёгцем і пер'ем, з намерам нанесці іх на гэтага слугу Найвышэйшага Бога. Гэты ж самы служыцель неўзабаве пачаў працяглае набажэнства, але ўсё было халоднае і ледзяное, як паўночны ледавік — не прабудзілася і не навярнулася ніводнай душы. Нарэшце служыцель сказаў, што, мусіць, „давядзецца заняць крэсла для занепакоеных“.
GSAM 177.1«Адзін кіраўнік царкоўнага класа ў гэтай вёсцы з таго часу, як мы тут праводзім зборкі, сказаў свайму класу, што, калі б хто-небудзь зайшоў да яго ў дом і сказаў, што ён верыць, быццам Хрыстос прыйдзе ў гэтым годзе, ён выкінуў бы яго за дзверы».
GSAM 177Абавязак перад цэрквамі
GSAM 177.2У гэтым месцы мы прывядзем сведчанне з прамовы, зробленай на адвент-канферэнцыі вернікаў, сабраных у Бостане, штат Масачусетс, датаванай 31 мая 1844 года, і падпісанай Уільямам Мілерам, Элонам Галашай, Н. Н. Уайтынгам, Апалосам Хейлам і Дж. В. Хаймсам. Яны кажуць:—
GSAM 177.3«Адносна нашага абавязку перад цэрквамі мы таксама можам сказаць слова. Небяспека тут, як і ў большасці іншых выпадкаў, на нашу думку, заключаецца ў крайнасцях. Першая форма небяспекі — дазваляць уладзе царквы, з якой мы можам быць звязаны, прымусіць нас замоўкнуць у такім пытанні абавязку. Мы не сумняваемся, што тысячы людзей прывялі сябе пад суд Божы, паддаючыся небіблейскім патрабаванням сваіх цэркваў у гэтым пытанні, і што, калі б яны былі рашучымі і вернымі, цяпер знаходзіліся б у значна больш бяспечным і карысным становішчы, хоць іх таксама маглі б паклікаць пакутаваць.
GSAM 177.4«Другая форма небяспекі — гэта паддацца духу помсты за несправядлівасць цэркваў у адносінах да нас і весці бязрознічную барацьбу супраць усіх падобных арганізацый. Што тычыцца абавязку адвентыстаў у дачыненні да цэркваў, з якімі яны могуць быць звязаны, то, калі б нас папрасілі гэта зрабіць, мы не змаглі б даць ніякіх агульных указанняў. Яны павінны дзейнічаць у боязі Божай, як таго патрабуюць абставіны.
GSAM 178.1«Аднак мы павінны быць рашучымі ў выкананні свайго абавязку, сведчачы пра ісціну ва ўсіх належных і дарэчных выпадках. І калі, прытрымліваючыся гэтага шляху, мы пакрыўдзім цэрквы, і яны пагражаюць нам выключэннем, калі мы не замоўчым (хоць, калі мы палічым за лепшае разарваць нашы адносіны з царквой мірна, гэта можа быць лепшым шляхам), — будзем выконваць свой абавязак, і, калі нас выключаць, будзем цярпліва зносіць крыўду і гатовыя разам з нашым Госпадам „выйсці за вароты, нясучы Яго знявагу“».
GSAM 178.2З гэтых цытат, якія тычацца дзеянняў цэркваў у адносінах да тых, хто перадаваў пасланне другога анёла, можна лёгка ўбачыць, як, у якасці першага выніку перадачы гэтага другога закліку да «вячэры», тыя, хто сабраны ў адно духоўнае стада, названы «калекамі», «кульгавымі» і «сляпымі», што настойліва сведчыць пра дрэннае абыходжанне, якое яны зазналі ад «удару» сваіх «супольных слуг», ад якіх іх адлучылі.
GSAM 178Асобны народ, абраны для прыняцця новых праўдаў
GSAM 178.3Мэта Гасподняя ясна прасочваецца ў тым, каб вывесці асаблівы народ праз абвяшчэнне паслання другога анёла — другога закліку на «вячэру» — і «поўначы крык». Каштоўныя праўды апошніх дзён трэба было вывучыць і абвясціць — праца, якую нельга было выканаць у «закаранелых у догматах» цэрквах, гэтак жа як нельга было данесці Евангелле да свету апостальскай царквой, захоўваючы сувязі з яўрэйскімі сектамі. Бог заклікаў да аддзялення там,9 і ён таксама заклікаў адвентыстаў да аддзялення ад тых, хто будзе імкнуцца ўтрымаць іх у коле сваіх догматаў.
GSAM 179«Six Sermons» Сторса
GSAM 179.1Неўзабаве пасля гэтага выхаду мы заўважаем, што святло прыйшло да адвентысцкіх суполак на тэму будучага пакарання, як гэта выкладзена ў брашуры «Six Sermons» Джорджа Сторса, у якой ён займае пазіцыю, што чалавек па сваёй прыродзе смяротны; што мёртвыя знаходзяцца ў непрытомнасці паміж смерцю і ўваскрасеннем; што канчатковае пакаранне бязбожных будзе поўным знікненнем; і што неўміручасць — гэта дар Божы, які атрымліваецца толькі праз веру ў нашага Госпада Ісуса Хрыста.
GSAM 179.2Тысячы адвентыстаў прынялі гэтую дактрыну аб прыродзе чалавека, але не ўсе. Адмова ад яе не прывяла да бязладдзя сярод іх, бо яна разглядалася проста як пытанне веры, а не выпрабаванне маральнага становішча; таму аб'яднаныя намаганні папярэдзіць свет аб блізкім прышэсці Хрыста не перарываліся. Аднак гэта выклікала гнеў цэркваў супраць іх.
GSAM 179Нездольнасць абвергнуць «Six Sermons»
GSAM 179.3Метадысцкі служыцель у горадзе, дзе я жыў, і які раней удзельнічаў у прапаведанні вучэння аб прышэсці ў 1843 годзе, атрымаў «Six Sermons», прачытаў яе і прызнаўся перад членамі сваёй царквы, што ён не ў стане абвергнуць вучэнне; але, даведаўшыся, што многія з членаў яго царквы прымаюць яго, ён параіў іншым не чытаць кнігу, бо яны «паверылі б у вучэнне, калі б прачыталі яе». У верасні 1844 года, пасля таго як гэты служыцель вярнуўся з гадавой канферэнцыі, ён падняўся на сваёй кафедры і публічна адракся ад вучэння аб прышэсці, пакорна папрасіў у царквы прабачэння за тое, што калі-небудзь запрашаў лектараў выступаць у царкве.
GSAM 179Судовы працэс за ерась
GSAM 179.4Пасля гэтага кроку з боку служыцеля неўзабаве была зроблена спроба прыцягнуць адвентыстаў да адказнасці за ерась; але паколькі ім дазволілі абараняць сваю справу, абапіраючыся на Біблію, царква не дасягнула ніякай перамогі. Некалькі чалавек былі выключаны з гэтай царквы, бо іх паводзіны не адпавядалі царкоўнай дысцыпліне, а многія іншыя сышлі з-за выключэння членаў, чыя вера не магла быць прызнана супрацьлеглай Пісанню. Такім чынам, вучэнне адвентыстаў назаўсёды было выключана з царквы, дзе сотні людзей знайшлі Збаўцу і знайшлі шчасце ў Богу.
GSAM 180.1Тое, што адбылося ў маім родным горадзе, паўтарылася і ў сотнях іншых цэркваў па ўсёй краіне. Тыя, хто сутыкнуўся з такім абыходжаннем з боку сваіх былых братоў, знайшлі шмат суцяшэння ў словах прарока Ісаі: «Паслухайце слова Гасподняе, вы, што дрыжыце перад ім: вашыя браты, якія ненавідзелі вас, якія выгналі вас дзеля імя Майго, сказалі: Няхай Гасподзь праславіцца!; але ён з'явіцца на вашу радасць, і яны будуць пасаромлены».10
GSAM 180Праяўленне гневу бязбожнікаў
GSAM 180.2Па меры набліжэння дня, калі чакалі Госпада, вернікі станавіліся больш руплівымі ў сваёй працы, а бязбожныя ўсё лютавалі і здзекаваліся яшчэ больш жорстка, як гэта відаць з наступнай заявы рэдактара Midnight Cry ад 31 кастрычніка 1844 года:—
GSAM 180.3«Уплыў, які гэты рух аказаў на бязбожных, таксама ў значнай ступені спрыяў нашаму ўмацаванню ў веры, што Бог быў у ім. Калі Божыя дзеці збіраліся разам, каб пакланіцца і ўпакорыцца перад ім і падрыхтавацца да яго прышэсця, як гэта павінна было рабіць зборшчына грэшнікаў, якія маглі быць збаўлены толькі ласкай, бязбожныя праяўлялі найвялікшую злосць. Калі мы не паведамлялі пра нашы сходкі нідзе, акрамя ўласнай газеты, і не запрашалі туды публіку, сыны Бэліяла сцякаліся на іх натоўпам і стваралі вялікі непарадак. У суботу ўвечары, 12-га чысла [12 кастрычніка 1844 года], мы не праводзілі сходу ў малітоўным доме, каб у прыслужніка [вахцёра] была магчымасць прыбраць будынак перад Саббатам [нядзеляй]. Але натоўп уварваўся ў будынак і адмовіў нам нават у гэтай магчымасці. Аднак мэр, не чакаючы просьбы, неадкладна ўмяшаўся і выгнаў іх.
GSAM 181.1«На нашых зборах у наступную нядзелю, пасля таго як храм быў запоўнены, шматлікі натоўп заняў вуліцу перад будынкам, і многія з іх былі ў лютасці, што хтосьці можа верыць у прышэсце Госпада. Увечары з-за абурэння натоўпу сустрэча не адбывалася; аднак вуліца была запоўнена натоўпам яшчэ з ранняй гадзіны; але хуткае ўмяшанне мэра і яго эфектыўнай паліцыі ачысціла вуліцу, адправіўшы некалькіх чалавек у пастарунак. Мы маглі толькі параўнаць паводзіны натоўпу з тым, што адбылося ля дзвярэй Лота ўвечары напярэдадні знішчэння Садома... Гэты рух з іх боку быў настолькі раптоўным, адначасовым і маштабным, што яго праява ў першы дзень сёмага месяца паводле юдэйскага календара ўмацавала нашу думку, што гэта і ёсць патрэбны месяц.»
GSAM 181Кпіцелі надзелі рызы ўзыходжання
GSAM 181.222 кастрычніка 1844 года, у дзень сканчэння дзвюх тысяч трохсот дзён, у горадзе Парыж, штат Мэн, пакуль вернікі сабраліся ў доме малітвы і ўдзельнічалі ва ўрачыстай малітве да Бога ў чаканні прышэсця Госпада ў гэты дзень, здзеклівыя кпіцелі сабраліся вакол дома, спяваючы здзеклівыя песні. Два з гэтых хуліганаў надзелі доўгія белыя халаты, узлезлі на дах дома, спявалі песні і кпілі з тых, хто быў у доме, маліўся і чакаў прышэсця Госпада.
GSAM 181.3Верагодна, з гэтай абставіны і пачаліся ілжывыя чуткі пра тое, што адвентысты надзяваюць вопратку для ўзнясення; бо, нягледзячы на тое, што адвентысцкія газеты прапаноўвалі ўзнагароды ў памеры да 500 долараў за адзін аўтэнтычны выпадак, калі адвентыст у 1844 годзе надзеў вопратку для ўзнясення і такім чынам чакаў прышэсця Госпада, ніводнага такога выпадку так і не было прадстаўлена.
GSAM 182Відзенне Хэйзена Фоса, 1844
GSAM 182.1Каля гэтага часу ў горадзе Поланд, штат Мэн, жыў малады чалавек па імені Хэйзен Фос, які цвёрда верыў, што Гасподзь прыйдзе на дзясяты дзень сёмага месяца. Ён быў прыгожым мужчынам, прыемным у абыходжанні і даволі добра адукаваным. За некалькі тыдняў да заканчэння «поўначы крыку» Гасподзь наблізіўся да яго і даў яму відзенне, у якім было паказана падарожжа адвентыстаў у горад Божы з іх небяспекамі. Яму былі дадзены некаторыя папярэджанні, якія ён павінен быў перадаць, і ён таксама ўбачыў выпрабаванні і пераследы, што павінны былі наступваць, калі ён верна перадасць тое, што яму было паказана. Яму, як і містэру Фою, было паказана тры крокі, праз якія народ Божы павінен быў цалкам выйсці на шлях да святога горада. Паколькі ён цвёрда верыў у прышэсце Госпада «праз некалькі дзён» (як яны тады спявалі), частка відзення, якая тычылася трох крокаў на сцежку, была для яго незразумелай; і, будучы па натуры пыхлівым, ён адхільнуўся ад крыжа і адмовіўся расказаць пра гэта. Відзенне паўтарылася другі раз, і акрамя таго яму было сказана, што калі ён усё яшчэ адмовіцца расказаць тое, што яму было паказана, то цяжар будзе зняты з яго і аддадзены аднаму з самых слабых дзяцей Гасподніх, які верна раскажа тое, што Бог адкрые. Ён зноў адмовіўся. Тады было дадзена трэцяе відзенне, і яму было сказана, што ён вызвалены, а цяжар быў ускладзены на аднаго з самых слабых са слабых, які выканае волю Гасподнюю.
GSAM 182Фос не здолеў расказаць пра сваё відзенне
GSAM 182.2Гэта ўстрывожыла юнака, і ён вырашыў расказаць пра тое, што яму было паказана, і адпаведна абвясціў пра сваю пропаведзь. Людзі сабраліся, каб паглядзець і паслухаць. Ён старанна расказаў пра свой досвед, як ён адмовіўся расказаць пра тое, што паказаў яму Гасподзь, і пра тое, што выйдзе з яго адмовы. «Цяпер,» — сказаў ён, — «я раскажу відзенне». Але, на жаль, было ўжо занадта позна: ён стаяў перад людзьмі німы, як статуя, і нарэшце ў найглыбейшай муцы сказаў: «Я не магу ўспомніць ні слова з відзення». Ён сціскаў рукі ў болі, кажучы: «Бог выканаў сваё слова. Ён забраў у мяне відзенне», — і ў вялікай душэўнай трывозе сказаў: «Я згублены чалавек». З таго часу ён страціў надзею на Хрыста і ўпаў у роспач. Ён больш ніколі не наведваў сходу адвентыстаў і не меў асабістай зацікаўленасці ў рэлігіі. Яго паводзіны ва многіх адносінах, мякка кажучы, былі падобныя да паводзін таго, хто пазбаўлены лагоднага ўплыву Духа Уладара, таго, хто «пакінуты сам сабе, каб напоўніцца ўласнымі ўчынкамі». У такім душэўным стане ён памёр у 1893 годзе.
GSAM 183Відзенне Фоса, расказанае іншым
GSAM 183.1Прыкладна праз тры месяцы пасля таго, як ён не змог успомніць сваё відзенне, ён пачуў з суседняга пакоя, як яго пераказваў іншы чалавек. Сустрэча была ў тым жылым доме, дзе ён знаходзіўся. Яго ўгаворвалі зайсці на сустрэчу, але ён адмовіўся. Ён сказаў, што відзенне было настолькі падобным на тое, што было паказана яму, наколькі двое чалавек могуць апісаць адно і тое ж. І вось так стала вядома тое, што ён бачыў, але не мог успомніць, калі спрабаваў расказаць пра гэта. Пазней, убачыўшы гэтага чалавека, ён сказаў: «Гэта той інструмент, на якога Гасподзь усклаў цяжар».
GSAM 183З сумам расчараваны
GSAM 183.2Нарэшце настаў дзясяты дзень сёмага месяца паводле яўрэйскага летазлічэння (22 кастрычніка 1844 года). Ён застаў тысячы і тысячы людзей, якія чакалі ў гэты дзень здзяйснення сваіх надзей. Яны не прызначылі нічога зямнога пасля гэтай даты. Яны нават не дапускалі думкі «калі гэта не надыдзе», але планавалі свае свецкія справы так, быццам чакалі, што гэты дзень пакладзе канец перыяду іх зямнога жыцця. Яны перасцерагалі і заклікалі грэшнікаў уцячы ад гневу будучага, і многія з іх баяліся, што гэтае пасланне можа аказацца праўдай. Яны давалі парады і маліліся са сваімі сваякамі і развіталіся з тымі з іх, хто не аддаў свайго сэрца Богу. Коратка кажучы, яны развіталіся з усім зямным з усёй урачыстасцю таго, хто лічыць, што вось-вось паўстане тварам да твару з Суддзёй усёй зямлі. Такім чынам, з ледзь не задыхальнай трывогай яны сабраліся ў сваіх набажэнскіх месцах, чакаючы з хвіліны на хвіліну пачуць «голас архангела і трубу Божую» і ўбачыць, як нябёсы агнём запаляцца ад славы іхняга Караля, які прыходзіць.
GSAM 184.1Гадзіны цяклі павольна, і калі нарэшце сонца схавалася за заходнім гарызонтам, скончыўся дзясяты дзень сёмага месяца паводле яўрэйскага календара. Цемра ночы зноў распасцерла сваё змрочнае покрыва над светам; але з гэтай цемрай у сэрцы вернікаў-адвентыстаў прыйшоў боль смутку, падобны толькі да жалю вучняў нашага Госпада, калі яны ўрачыста вярталіся дадому ў ноч пасля распяцця і пахавання таго, каго яшчэ крыху раней яны трыумфальна суправаджалі ў Ерусалім як свайго Караля.