Capítulo 9 — O Tempo de Retraso

GSAM 148.1“Entón o reino dos ceos será semellante a dez virxes que, tomando as súas lámpadas, saíron ao encontro do noivo. E cinco delas eran prudentes e cinco imprudentes. As imprudentes tomaron as súas lámpadas, pero non levaron aceite con elas; en cambio, as prudentes tomaron aceite nos seus frascos xunto coas súas lámpadas. Mentres o noivo tardaba, todas elas cabecearon e durmiron.”¹

GSAM 148.2Cristo é o noivo da parábola.² O saír ao encontro do noivo debe, polo tanto, representar un movemento por parte do pobo do Señor para xuntarse con Cristo na súa vinda, pois o tema do discurso de Mateo vinte e catro e vinte e cinco é a vinda do Señor. A palabra do Señor é a lámpada.³ Todas as virxes colleron as súas lámpadas. A necidade dunha parte das virxes consistiu en tomar simplemente a teoría da verdade, sen esa consagración sincera ao Señor que desenvolvería as grazas do Espírito no corazón do crente. Esta obra represéntase na parábola como “aceite nos seus vasos.” O atraso do noivo debe representar algunha decepción por parte daqueles que saen agardando atopar ao seu Señor.

GSAM 148O Tempo no que se Aplica a Parábola

GSAM 148.3A palabra “entón”, coa que comeza a parábola, dános unha pista sobre o tempo da súa aplicación. Segue inmediatamente ao que se afirmara no capítulo anterior, non despois da segunda vinda do Señor, senón despois de que se proclamase a parábola da figueira, anunciando que a vinda de Cristo está “ás portas” e que chegou a xeración que non pasará ata que o propio Cristo apareza nas nubes do ceo. Tamén se aplica nun tempo no que algúns dos servos que estiveron a dar a mensaxe din no seu corazón: “O meu señor tarda en vir”; e comezan a golpear aos seus compañeiros servos e a comer e beber cos embriagados.

GSAM 149Golpeando aos seus compañeiros de servizo

GSAM 149.1Estes foron “compañeiros de servizo”, proclamando harmoniosamente a mesma mensaxe; pero agora unha parte deles afástase do que ensinaron e “golpean” aos seus compañeiros de servizo que están a dar o “alimento a seu tempo”—anunciando a preparación necesaria para atopar ao Señor que está a piques de chegar. “Golpean” do mesmo xeito que se propuxo golpear a Xeremías. O pobo dixo: “Vinde, e firámolo coa lingua, e non fagamos caso de ningunha das súas palabras.”⁴ Así, estes servos comezaron a ensinar dun xeito que estorbaba a obra dos servos “fieis”. A esta mesma clase diríxese: “Lembra, pois, como recibiches e ouviches, e retén iso e arrepéntete. Pois, se non vixías, virei sobre ti como ladrón, e non saberás a que hora virei sobre ti.”⁵

GSAM 149.2A parábola das virxes aplícase nun tempo no que os “camaradas de servizo” se apartan da mensaxe da vinda próxima do Señor e “comezan a golpear.” Eles tamén comezan a facer outra cousa: “comer e beber cos borrachos”. Únense á festa con aqueles que queren satisfacer os seus apetitos. Salomón dixo destes: “Non esteas entre os bebedores de viño, entre os comilóns de carne; porque o borracho e o comilón acabarán na pobreza.”⁶

GSAM 149Primeira Decepción

GSAM 149.3Agora xurdirá a pregunta: “Que houbo na experiencia adventista que responda a estas afirmacións?” Houbo movementos que concordaban plenamente coa profecía. Os que daban a mensaxe ata abril de 1844 laboraron entre as igrexas, e os ministros das diversas igrexas uníronse aos seus esforzos. Así, eran “compañeiros de servizo”.

GSAM 150.1Os que daban a mensaxe ensinaban que os dous mil trescentos días de Daniel 8:14 rematarían co ano xudeu de 1843, que sería no noso ano 1844. Proclamaban que a hora do xuízo de Deus chegaría ao remate dese período. Naquel tempo, todas as denominacións do país sostían que o día do xuízo sería introducido polo segundo advenimento do noso Señor. Así se verá con facilidade que os adventistas supuñan que o Señor viría ao remate dese período profético. Dicíano: “Este período pode rematar co mes, o 21 de marzo de 1844, o último do ano xudeu natural de 1843.” Polo tanto, agardaban o final de marzo ou o comezo de abril de 1844 como o tempo en que o Salvador podería vir.

GSAM 150Desenvolvemento dos servos malvados

GSAM 150.2Cando chegou e pasou o final de marzo, e o Señor non veu, aqueles que anteriormente laboraran cos mensaxeiros do Señor, pero non consagraran de todo corazón as súas vidas á mensaxe, volvéronse contra ela, comezaron a opoñerse á obra e a facer todo o posible por obstruír o camiño daqueles que aínda continuaban ensinando a doutrina da pronta vinda do Señor e a mensaxe da hora do xuízo. “Nos seus corazóns” dicían: “O meu Señor atrasa a súa vinda.” Cos seus beizos ensinaban agora que todo o mundo debía converterse antes de que o Señor viñese; que todos os xudeus debían volver a Palestina e restablecer o servizo do seu templo en Xerusalén antes de que o Mesías viñese. Algúns mesmo ensinaban que a vinda de Cristo era unha “vinda espiritual”, que tiña lugar na conversión e tamén na morte do seu pobo.

GSAM 151Dando “alimento a tempo”

GSAM 151.1Mentres estes se volvían así contra os seus irmáns de servizo, os que aínda mantiñan firme a fe reunían aos crentes en salóns e bosques, ofrecéndolles o “alimento a tempo” — amosándolles que os sinais dos tempos e a profecía cumprida declaraban, igual que antes da súa decepción, que a vinda de Cristo estaba “próxima, mesmo ás portas.”

GSAM 151Festas na Igrexa

GSAM 151.2Mentres facían isto, comezou algo descoñecido ata entón nas igrexas protestantes: a convocatoria do pobo na igrexa para festexar e “divertirse”. Invitaron a todos os que quixesen vir a participar con eles dos seus manxares.

GSAM 151.3O primeiro que tivemos noticia de algo deste tipo en América foi no mes de maio de 1844, xusto despois da decepción. Foi así: mentres William Miller, nun salón en Rochester, N.Y., instruía e exhortaba a varios centos de Adventistas, dicíndolles: “Estamos no tempo de espera de Mateo vinte e cinco; mantede firme a vosa fe; pronto teremos máis luz sobre este asunto”, no soto dunha das salas de reunións máis grandes de Rochester, se organizou “un festín”. Reuniuse unha multitude de xente, tanto membros da igrexa como incrédulos, e mentres o presidente dun colexio teolóxico divertía a xente ridiculizando a William Miller, vendíanlles ostras, xeado, doces e, por vinte e cinco céntimos, un pequeno folleto que este home preparara. O libro chamábase “Un desmascaramento do Millerismo”.

GSAM 151.4Menos de quince días despois dese momento, outra denominación na mesma cidade organizou “un festival” nun salón público, cobrando vinte e cinco céntimos de entrada e invitando a todos os que quixesen a vir e participar con eles de ostras, xeado, bolo e doces. Alí e entón comezou esta moderna práctica de festexos nas igrexas, que se desenvolveu en “festas sociais tolas”, “bolsas sorpresa”, “xogos de pesca”, “festas do bico” e así por diante. Esta característica de festexar nas igrexas medrou tanto que agora un edificio eclesiástico moderno non cumpre o estándar se non dispón de cociña, despensa e comedor. Este estado de cousas é o que comezou no “tempo de espera”, tal como se designa na parábola.

GSAM 152.1O propio Wm. Miller fala dese incidente ocorrido en Rochester nas seguintes palabras:

GSAM 152.1“Un dos D.D. en Rochester, o señor _____, da igrexa _____, escribiu un folleto contra o Millerismo, chamou os seus señores e damas á casa do Señor, fixo un gran festín de ostras e outras ‘picnics’, Como Belsasar, bebeu o seu café e té, comeu as súas delicatessen custosas, e vendeu o seu xeado e doces, e o seu panfleto contra a segunda vinda do querido Salvador.

GSAM 152.2“A noite antes de marchar, outro dos reverendos señores celebrou un festín de picnic nunha taberna ou salón público e vendeu, como se dixo máis arriba, as súas entradas, xeados e doces. Alegreime de saber que algunhas das igrexas das diversas sectas non aprobaban tales festíns babilónicos; e agardo, con toda a miña alma, que non todas estas igrexas sectarias se atopen ‘comendo e bebendo cos embriagados’ cando Cristo veña. Estou pasmado de que estes reverendos señores non se vexan no espello da palabra de Deus; e lles recomendaría ler Lucas 14:12-14; Mateo 24:48-51; Lucas 13:25-28; 2 Pedro 2:13; Xudas 10-21. Sen dúbida, estes son os últimos tempos.”

GSAM 152.3Se o pastor Miller tivese obtido unha visión do que as igrexas dende entón entraron, nas súas festas de doazón, con “pasteliños para adiviñar o anel, festas de bicos de dez céntimos, espectáculos de burros, festas sociais tolas, lotarías santas” e outros xogos de azar, etc., tería recuado con santo horror.

GSAM 152O Tempo de Retardo

GSAM 152.4Os adventistas atoparon consolo no feito bíblico de que, cando se fixese o anuncio da vindeira chegada do Señor, viría acompañado dun “tempo de demora”. Isto víano nas palabras do noso Salvador en Mateo 25:5, 6, e en Habacuc 2:1-3.

GSAM 153.1En canto á súa actitude na primavera de 1844, citamos do Midnight Cry do 9 de maio de 1844:—

GSAM 153.2“Ao pasar o punto da aparente terminación dos períodos proféticos, atopámonos nunha posición na que Deus previu que os seus fillos se atoparían ao fin da visión; e para a que fixo provisión, polo profeta Habacuc, cando di, ‘Poreime a vixiar no meu posto de vixilancia, e situareime na torre, e vixiarei para ver que me diga, e que responderei cando me reprendan,’ ou como di na marxe, ‘discutido con.’ ‘E o Señor respondeume e dixo: Escribe a visión, e faina clara en táboas, para que o que a lea poida correr con ela. Pois a visión é aínda para un tempo determinado, pero ao fin [dos períodos proféticos] falará e non mentirá: aínda que se demore [máis alá da súa terminación aparente], agarda por ela; porque virá de certo, [na plenitude dos tempos proféticos, máis alá da cal] non se demorará.’⁷

GSAM 153.3“Que esta admonición se refire ao tempo presente, é evidente pola cita que Paulo fai dela en Hebreos 10:36-39: ‘Porque necesitades paciencia, para que, despois de facer a vontade de Deus, recibades a promesa. Pois aínda un pouco, e o que ha de vir virá, e non tardará. Agora, o xusto vivirá pola fe; pero se alguén se aparta, a miña alma non terá pracer nel. Pero nós non somos dos que se apartan para perdición, senón dos que cren para a salvación da alma.’

GSAM 153.4“Cremos que ocupamos ese período do que falou o Salvador, cando o noivo se demora (Mateo 25:5)—ao que se debería asemellar o reino dos ceos,—cando ‘ese servo malvado [ao haber unha aparente falla no tempo] dirá no seu corazón, Meu Señor atrasa a súa vinda, e comezará a golpear aos seus compañeiros servos, e a comer e beber cos embriagados,’ e o Señor debería ‘vir nun día no que non o agarda.’

GSAM 154.1“Cremos que agora ocupamos ese período de tempo do que fala Pedro, cando o seu ‘xuízo, que desde hai moito tempo se demora, non tarda, e a súa perdición non dorme;’ onde ían ‘traer en segredo herexías perniciosas.’⁸ Estas, di Pedro, ían ser, así como houbo falsos profetas cando as Escrituras foron escritas. Así como os da casa de Israel dixeron: ‘Os días prolongáronse e falla toda visión’,⁹ así tivo que haber un tempo no que parecería que o tempo pasase, para que os escarnecedores de 2 Pedro 3:4 puidesen preguntar: ‘Onde está a promesa da súa vinda?’ e se consolasen coa idea de que ‘todas as cousas permanecen como dende o principio da creación’.

GSAM 154.2“Cremos que foi tendo en vista tal atraso da visión que o apóstolo Santiago dixo: ‘Tede paciencia, pois, irmáns, ata a vinda do Señor;’ ‘tede tamén paciencia; fortalecede os vosos corazóns: porque a vinda do Señor se achega.’ E: ‘Mirade, o Xulgador está diante da porta.’

GSAM 154.3“E cremos que, agardando o paso do tempo esperado, o noso Salvador nos amonestou, no duodécimo capítulo de Lucas: ‘Teñades cinguidos os lombos e acesas as vosas luces; e sexades semellantes a homes que agardan ao seu señor, cando regrese da voda; para que, cando chegue e chame, vos lle poidan abrir de inmediato.’¹⁰ Agardar implica un paso do tempo, pois ata ese momento non agardamos. Por iso o noso Señor engade: ‘Benaventurados eses servos aos que o Señor, cando veña, atope vixiando.’

GSAM 154.4“Seguiremos, se Deus quere, proclamando: ‘Eis que o Noivo vén; saíde a recibilo’; e: ‘Chegou a hora do seu xuízo.’ E confiamos en que non deixaremos de clamar en voz alta ao mundo e á igrexa, para que se esperten das súas cancións de ‘paz’ e escoiten as ofertas de misericordia de Deus. Temos a intención de continuar agardando e vixiando a vinda do Señor, crendo que está xusto enriba de nós.”

GSAM 155Unha vindicación da súa obra

GSAM 155.1Unha boa idea de como os Adventistas vían o seu labor antes do 21 de marzo de 1844 e xusto despois desa data pódese obter lendo a seguinte cita, tomada dun artigo co título “Vindicación”, no Advent Herald do 13 de novembro de 1844, publicado por J. V. Himes, S. Bliss e A. Hale:—

GSAM 155.2Non fomos precipitados ao adoptar as nosas opinións. Cremos que fomos buscadores honestos e sinceros da verdade. Obedecemos o mandamento do noso Salvador de buscar nas Escrituras. Non confiamos na nosa propia sabedoría; senón que miramos a Deus para que nos guiase e dirixise, e procuramos ofrecernos no seu altar, confiando en que el endereza os nosos pasos. Examinamos todos os argumentos que se presentaron contra nós cun sincero desexo de coñecer a verdade e de afastarnos do erro; pero debemos confesar que as variadas e multiformes posicións dos nosos opoñentes só nos confirmaron nas nosas opinións. Vimos que, tivésemos razón ou non, os nosos opoñentes non podían ter razón; e non estaban de acordo entre eles. Os argumentos de cada un eran tan débiles e puerís que se vían na necesidade de desbotar continuamente o que eles mesmos fixeran; e coas súas opinións opostas e contraditorias demostraban que, fosen cal fosen as súas opinións sobre as nosas, non tiñan confianza nas opinións uns dos outros. E, ademais, non había un punto cardinal en toda a nosa posición no que non estivesemos sostidos por un ou máis daqueles que se esforzaban por desbotar a vinda inmediata do Señor. Mentres nós tiñamos a tradución literal das Escrituras para sosternos, os nosos opoñentes tentaron en balde demostrar que as Escrituras non deben entenderse literalmente, aínda que cada profecía que se cumpriu o foi nos seus máis mínimos detalles literais.

GSAM 156A decepción explicada

GSAM 156.1“Pero o tempo — o ano 1843, o ano xudeu — pasou, e quedamos decepcionados por non contemplar ao Rei na súa beleza. E todos os que se nos opoñían supuñan honestamente que se demostrara falsa cada característica distintiva da nosa fe; e que nós, como homes honestos, abandonaríamos toda a nosa posición. E por iso, con sorpresa, viron que aínda nos aferrabamos á nosa esperanza e aínda agardabamos ao noso Rei.

GSAM 156.2“Nós, con todo, na nosa decepción, non vimos motivo para o desánimo. Vimos que as Escrituras indicaban que debía haber un tempo de demora, e que mentres a visión se demoraba, nós debiamos agardar por ela. Tamén vimos que co fin do ano o período non podería rematar por completo, mesmo supoñendo que a nosa cronoloxía era correcta; e que só poderían cumprirse nalgún momento deste ano; e con todo, admitimos francamente e por completo ao mundo que nos equivocaramos no punto definitivo ao que mirabamos con tanta confianza; pero mentres estabamos así equivocados, podemos ver a man de Deus nese asunto. Podemos ver que el fixo uso desa proclamación como unha alarma para o mundo e unha proba para a igrexa. Situou o seu pobo nunha actitude de espera. Sacou á luz aos que estaban dispostos a padecer polo seu nome. Demostrou a quen o clamor da vinda do Señor era novas de gran ledicia e a quen era un son non desexado nos seus oídos. Amosou ao universo quen acollería o regreso do Señor e quen o rexeitaría na súa segunda vinda, do mesmo xeito que os xudeus fixeron na súa primeira chegada. E consideramos isto como un paso no cumprimento do propósito de Deus, neste ‘día da súa preparación’, para que el puidese guiar un pobo que só buscase a vontade do Señor, a fin de que estivesen preparados para a súa vinda.”

GSAM 157HISTORIA DO MOVEMENTO DESPOIS DE MARZO DE 1844

GSAM 157.1Un breve historial do movemento adventista despois do 21 de marzo de 1844 preséntase no seguinte, extraído do Signs of the Times, do 31 de outubro de 1844:—

GSAM 157.2“Tras o paso de 1843,—o Ano Xudeu,—a gran maioría dos Adventistas asentouse na crenza de que de agora en adiante non poderiamos contar con tempos particulares con ningún grao de positividade. Crían que nos atopabamos no punto ao que apunta a nosa cronoloxía, no fin de todos os períodos proféticos, ao termo dos cales se agarda o advenimento; e que, aínda que só teriamos que agardar o breve espazo de tempo no que a nosa cronoloxía puidese variar respecto do tempo de Deus, crían que non poderiamos ter máis pista do tempo definitivo. Todos colleran as súas lámpadas e saíran ao encontro do Noivo; pero o Noivo atrasárase máis alá do tempo (1843) no que se agardaba. Durante esta demora da visión, parecía ser a determinación de todos agardar por ela, crendo que non podería atrasarse e que se podía esperar dun momento a outro. Con todo, pronto quedou moi claro que multitudes estaban a facer plans para o futuro, algo que non farían se creran que o Señor ía vir ese ano; e que quedaran durmidos no que respecta a un sentido real da aparición inmediata do Señor. En outras palabras, pensaban que podería vir calquera día, ou que podería atrasarse un pouco, tempo durante o cal poderían gozar dun descanso reparador. Pois ben, isto foi como dixo o noso Salvador que sería: ‘Mentres o noivo tardaba, todas cabecearon e durmiron.’

GSAM 157Atención chamada ao outono de 1844

GSAM 157.3“Xa en maio de 1843, o irmán Miller chamara a nosa atención sobre o sétimo mes do ano sagrado xudeu, como o tempo de observancia daqueles tipos que apuntan ao segundo advenimento; e o outono pasado miramos ese punto temporal con moito interese. Despois de pasar, o irmán S. S. Snow adoptou plenamente a opinión de que, segundo os tipos, a vinda do Señor, cando ocorra, debe ter lugar o décimo día do sétimo mes; pero non estaba seguro de que ano sería. Máis tarde viu que os períodos proféticos non expiraban realmente ata o presente ano, 1844; Entón sostivo a opinión de que arredor do 22 de outubro —o décimo día do sétimo mes deste ano— seriamos testemuñas do advento do Señor da gloria. Isto predicouno en Nova York, Filadelfia e noutros lugares durante a primavera e o verán pasados; e aínda que moitos abrazaron as súas opinións, non se viu ningunha manifestación particular dos seus efectos ata arredor de xullo.

GSAM 158Cultivos abandonados nos campos

GSAM 158.1“A principios da tempada, algúns dos nosos irmáns no norte de New Hampshire estaban tan impresionados coa crenza de que o Señor viría antes de que chegase outro inverno, que non cultivaron os seus campos. Cara a mediados de xullo —que era a tarde da medianoite da xornada-ano xudía (tarde-mañá, contando desde a lúa nova de abril, o comezo deste ano xudeu)—, outros que sementaran e plantaran os seus campos quedaron tan impresionados coa sensación da aparición inmediata do Señor que non puideron, de xeito consistente coa súa fe, colleitar os seus cultivos. Algúns, ao entrar nos seus campos para segar a herba, viron que non podían seguir adiante e, en consonancia co seu sentido do deber, deixaron os seus cultivos en pé no campo, para amosar a súa fe polas súas obras e así condenar o mundo. Isto estendeuse rapidamente polo norte de Nova Inglaterra.

GSAM 158O Xuízo que Precede o Advento

GSAM 158.2“Durante o mesmo tempo, os nosos irmáns en Maine abrazaran a opinión de que o xuízo debía preceder o advenimento; de que sincronizaba coa colleita, e non só estaba ao fin do mundo, senón que ocupaba un período inmediatamente anterior ao fin. De acordo con esta visión, crían que estabamos no xuízo, que a liña divisoria se estaba trazando e que os servos de Deus estaban a ser selados nas súas frontes, cuxo cumprimento sería o sinal para os catro anxos que reteñen os catro ventos da terra (Apocalipse 7:1) para soltar a súa presa.

GSAM 159Un espertar á medianoite

GSAM 159.1“Cara a mediados de xullo, a bendición de Deus na recuperación dos que se afastaran comezou a acompañar a proclamación dese tempo, e aqueles que abrazaron calquera das opinións referidas manifestaron un cambio notable no seu comportamento e un espertar repentino do sono, como se predira. ‘Á medianoite soou un clamor: Velaquí que o noivo chega; saíde a recibilo. Entón todas esas virxes levantáronse e prepararon as súas lámpadas.’ Desde xullo estes movementos producíronse en diferentes partes de Nova Inglaterra, e foron distintos uns doutros; pero todos foron acompañados da bendición de Deus ao recuperar a moitos cuxas lámpadas case se apagaran, e na santificación dos seus santos. No campamento de Exeter, todas estas influencias se xuntaron, mesturáronse nun gran movemento e estendéronse rapidamente por todas as agrupacións adventistas do país.”