Capítulo 16 — A Mensaxe do Terceiro Anxo

GSAM 247.1“O TERCEIRO anxo seguiunos, dicindo cunha voz alta: Se alguén adora á besta e á súa imaxe, e recibe a súa marca na fronte ou na man, beberá do viño da ira de Deus, que está derramado sen mestura no cáliz da súa indignación; e será atormentado con lume e xofre na presenza dos santos anxos e na presenza do Cordeiro; e o fume do seu tormento sobe para sempre e sempre: e non teñen descanso de día nin de noite, os que adoran á besta e á súa imaxe, e quen recibe a marca do seu nome. Aquí está a paciencia dos santos: aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”¹

GSAM 247A advertencia máis solemne da Biblia

GSAM 247.2Este é o aviso máis solemne que contén a Biblia, e é certo que o rexistro da historia do noso mundo non presenta testemuño de que esta mensaxe se escoitase no pasado. O feito de que se demostrase que o primeiro e o segundo anxo desta serie pertencen á xeración presente, establece con toda claridade que esta mensaxe non pertence ás idades pasadas.

GSAM 247.3Dixo o pastor J. V. Himes en 1847:—

GSAM 247.4“O décimo cuarto capítulo [do Apocalipse] presenta un clamor asombroso, aínda por facer, como advertencia para a humanidade naquela hora de forte tentación. Versículos 9-11. Fóra disto, non se pode atopar no libro de Deus ningunha denuncia de ira tan tremenda. ¿Non implica isto unha forte tentación, o requirir unha admonición tan tremenda?”²

GSAM 248O Templo Aberto—a Arca Vese

GSAM 248.1J. N. Andrews dixo acerca desta mensaxe: “A apertura do máis santo de todos no templo do ceo, polo que se ve o arca, é un acontecemento que ten lugar baixo o son do sétimo anxo. E, como o ministerio do noso gran Sumo Sacerdote se traslada a esa parte ao remate dos dous mil trescentos días, entendemos que a apertura do templo está marcada polo fin dese período, representado pola proclamación do primeiro anxo. A entrada do noso Sumo Sacerdote no lugar santísimo para ministrar ante o arca de Deus chama a atención da igrexa aos mandamentos de Deus contidos nese arca. Os mandamentos de Deus brilan desde o santuario celestial desde entón.

GSAM 248Cambio do Sábado

GSAM 248.2“É un feito indiscutible que o cuarto mandamento, hai algunhas idades, foi mudado do día de descanso do Señor ao festival pagán do domingo. Este cambio realizouse en expresa contradición das Sagradas Escrituras, que en todas partes recoñecen o sétimo día como o único sábado semanal do Señor. Foi levado a cabo polo gran apóstata, do que Daniel predixo que ‘pensaría en cambiar os tempos e as leis.’ Este poder é esencialmente o mesmo que a besta que debía ser adorada por todo o mundo. E é un feito de profundo interese que este mandamento, que foi pisoteado durante tanto tempo, agora estea a ser vindicado, e o pobo de Deus comece a gardalo xunto cos outros nove. Grazas a Deus por estar preparando o remanente para o seu conflito final co dragón e para a súa admisión polas portas na cidade santa. Apocalipse 12:17; 22:14. A vindicación do cuarto mandamento en oposición ao sábado da apostasía, e a predicación de todos os mandamentos de Deus, é un testemuño elocuente de que o presente é o período da paciencia dos santos e da advertencia do terceiro anxo.”³

GSAM 249.1En capítulos anteriores chamouse a atención sobre a primeira e a segunda destas mensaxes, cumpridas na gran proclamación do segundo advenimento ata o 22 de outubro de 1844. A Escritura ao comezo deste capítulo di: “O terceiro anxo seguiunos”, é dicir, seguiu ao primeiro e ao segundo anxo. Quizais sexa de interese, neste contexto, chamar a atención sobre o nacemento da terceira mensaxe.

GSAM 249Os primeiros adventistas observadores do sábado

GSAM 249.2Durante o “berro da medianoite”, en 1844, o Señor comezou a guiar as mentes do seu pobo cara á observancia do sábado do sétimo día. Esta doutrina, entre os adventistas, xurdiu do seguinte xeito: Rachel Preston, unha bautista do sétimo día, trasladouse a Washington, N.H., onde había unha igrexa de adventistas.⁴ Ela aceptou a doutrina adventista, e esa igrexa, composta por uns corenta membros, a través dos seus traballos misioneiros aceptou o sábado do cuarto mandamento. Isto levou a unha investigación sobre ese tema. No Cry do 5 de setembro de 1844, lemos: “Moitas persoas teñen as súas mentes profundamente exercitadas respecto dunha suposta obriga de observar o sétimo día.” Esta afirmación estaba contida nun editorial, no que se fixo un débil esforzo por establecer as pretensións da observancia do domingo. O tema continuou no número do 12 de setembro, onde atopamos a seguinte afirmación significativa, que levou moitos a un estudo serio e profundo:—

GSAM 249O Sétimo Día, o Único Día Designado pola Lei

GSAM 249.3“A semana pasada chegamos a esta conclusión: non hai ningunha parte concreta do tempo que a lei esixa aos cristiáns que reserven como tempo santo. Se esta conclusión é incorrecta, entón pensamos que o sétimo día é o único día cuxa observancia está prescrita por algunha lei.”

GSAM 250Ensaio de T. M. Preble

GSAM 250.1A atención dos Adventistas como corpo chamouse á cuestión do Sábado por un ensaio sobre o tema de T. M. Preble, datado o 13 de febreiro de 1845, e publicado en The Hope of Israel, Portland, Maine, o 28 de febreiro de 1845. Tras amosar as pretensións do sábado bíblico e o feito de que foi cambiado ao domingo pola gran apostasía, comenta: “Así vemos cumprido Daniel 7:25, o pequeno corno cambiando ‘tempos e leis’. Polo tanto, paréceme que todos os que gardan o primeiro día como sábado son os gardadores do domingo do papa e os quebrantadores do sábado de Deus.”⁵

GSAM 250J. B. Cook sobre a Cuestión do Sábado

GSAM 250.2Pouco despois disto apareceu impreso un artigo de J. B. Cook, no que amosaba que non hai ningunha proba bíblica para gardar o domingo como o Sábado, e empregou esta expresión concisa: “Así de facilmente se lle quita todo o vento das velas a aqueles que navegan, quizais sen sabelo, baixo a bandeira sabática do papa.”

GSAM 250.3Aínda que a observancia do Sábado por parte destes dous homes foi de curta duración, puxeran en marcha un proceso que non se podía deter facilmente. As frases feitas, “observadores do domingo do papa”, “infractores do mandamento de Deus” e “navegando baixo a bandeira sabática do papa”, estaban nos beizos de centos de persoas que desexaban coñecer a verdade sobre este asunto. O pastor Joseph Bates, de Fairhaven, Massachusetts, viu así chamada a súa atención e aceptou o Sábado en 1845.

GSAM 250Joseph Bates acepta o Sábado

GSAM 250.4A súa experiencia foi a seguinte: ao ter noticias da congregación de Washington, N.H., que gardaba o Sábado, decidiu visitar esa igrexa para ver de que se trataba. Así o fixo, e ao estudar o asunto con eles viu que tiñan razón e aceptou de inmediato a luz sobre a cuestión do Sábado. Ao regresar a New Bedford, Massachusetts, atopou na ponte entre New Bedford e Fairhaven a un irmán destacado, que o abordou así: “Capitán Bates, que hai de novidade?” O pastor Bates respondeu: “A novidade é que o sétimo día é o sábado do Señor, o noso Deus.” “Pois ben,” dixo o home, “irei para casa, lerei a miña Biblia e verei iso.” Así o fixo, e cando se volveron a ver, este irmán xa aceptara a verdade do sábado e estaba a obedecela.

GSAM 251O Primeiro Libro sobre o Sábado

GSAM 251.2O pastor Bates comezou de inmediato a predicar esta verdade de Estado en Estado. Pronto viu que un libro, ou mesmo un folleto, sobre a cuestión do sábado sería de gran axuda no seu labor, e o seu espírito foi movido polo Espírito de Deus para escribir e publicar algo sobre este tema. Pero como se podería facer sen diñeiro era a cuestión, xa que todo o que tiña era un xilín de York (doce e medio céntimos). Pode resultar de interese para o lector relatar a súa experiencia neste asunto tal como me a contou en 1855.

GSAM 251Catro libras de fariña

GSAM 251.3Dixo que, mentres estaba en oración ante Deus, decidiu escribir o libro e sentiu a certeza de que se abriría un camiño para publicalo. Así que se sentou no seu escritorio, coa Biblia e a concordancia, para comezar o seu traballo. Ao cabo dunha hora, a señora Bates entrou na habitación e dixo: “Joseph, non teño fariña abondo para facer a masa”, e ao mesmo tempo mencionou algúns outros pequenos artigos que necesitaba. “Canta fariña che falta?” preguntou o capitán Bates. “Unhas catro libras”, foi a súa resposta. “Moi ben”, replicou el. Cando ela saíu do cuarto, foi a unha tenda próxima, comprou as catro libras de fariña e os outros artigos, tróuxoos para casa e volveu sentar no seu escritorio. Ao pouco entrou a señora Bates, viu os artigos sobre a mesa e exclamou: “De onde vén esta fariña?” “Pois —dixo o capitán—, non hai abondo? Dixeras que querías catro libras.” “Si,” dixo ela, “pero de onde as sacaches?” “Compreinas,” dixo el; “non é esa a cantidade que querías para rematar a fornada?” “Si,” continuou a señora Bates, “pero vostede, capitán Bates, un home que navegou con barcos dende New Bedford a todas as partes do mundo, saíu e mercou catro libras de fariña?” “Si, non era esa a cantidade que necesitaba para rematar a fornada?” “Si,” dixo a señora Bates, “pero mercou catro libras(!) de fariña?”

GSAM 252Once mil dólares gastados pola verdade

GSAM 252.1Pronto chegou outra proba. Cando o capitán Bates deixou o mar, vendeu o seu interese nun barco por 11.000 dólares, pero agora gastara todo o que tiña para adiantar a causa da verdade. Ata ese momento, a señora Bates non coñecía a súa verdadeira situación financeira, pero el sentiu que xa lle tiña que comunicala, así que dixo con calma: “Muller, gastei neses artigos o último diñeiro que teño na terra.” Con saloucos amargos, a señora Bates preguntou: “Que imos facer?”. O capitán ergueuse e, con toda a dignidade dun capitán que dirixe o seu navío, dixo: “Vou escribir un libro; vou facer que se circule e espallar esta verdade do Sábado ante o mundo”. “Ben”, dixo a señora Bates entre bágoas cegadoras, “de que imos vivir?” “O Señor vai abrir o camiño”, foi a resposta sorrinte do capitán Bates. “Si”, dixo a señora Bates, “o Señor vai abrir o camiño! Iso é o que sempre dis”, e, estoupando en bágoas, saíu da habitación.

GSAM 252Un subministro inesperado

GSAM 252.2Despois de que o capitán Bates levase media hora traballando, tivo a impresión de ir á oficina de correos, xa que alí había unha carta para el. Foi, e efectivamente había unha carta. Naqueles días o selo de correos custaba cinco céntimos e o prepago era opcional. O remitente desta carta, por algunha razón, non pagara o franqueo. E aquí, de novo, o capitán Bates sentíase humillado, pois se viu obrigado a dicirlle ao xefe de correos, o señor Drew, a quen coñecía ben, que non podía pagar o franqueo, xa que non tiña diñeiro; pero o capitán díxolle: “Deixa que vexa de onde vén?”. “Lévaa”, dixo o xefe de correos, “e paga noutro momento”. “Non”, dixo o capitán, “non sacarei a carta da oficina ata que se pague o franqueo”. Mentres tiña a carta na man, dixo: “Teño a opinión de que hai diñeiro nesta carta” e, xirándose cara ao xefe de correos, preguntoulle: “Pode abrila, por favor? Se hai diñeiro dentro, poderá descontar o franqueo; se non, non a lerei”. O xefe de correos accedeu á súa petición e, velaí, contiña un billete de dez dólares. Ao lela, descubriu que a carta era dunha persoa que dicía que o Señor lle impresionara tanto a mente que o pastor Bates necesitaba diñeiro, así que a enviara axiña; e na présa probablemente esqueceu pagar o porte.

GSAM 253.1Despois de pagar o selo, foi a unha tenda de víveres, comprou un barril de fariña por 4 dólares, ademais de patacas, azucre e outros artigos necesarios. Ao dar as instrucións de onde debían ser entregadas, dixo: “Probablemente a muller diga que non lles corresponde, pero non fagas caso do que diga; descarga a mercadoría no porche dianteiro.”

GSAM 253.2Despois foi á imprenta e acordou publicar mil exemplares dun folleto de unhas cen páxinas, co acordo de que, á medida que se lles entregase o manuscrito, os impresores o pasasen a tipos o máis axiña posible, enviándolle as probas. El pagaría polo traballo á medida que recibise o diñeiro, e os libros non se poderían retirar da imprenta ata que se pagasen todas as facturas.

GSAM 253.3O capitán Bates sabía ben que non lle debían diñeiro, pero sentiu o deber de escribir este libro, crendo que o Señor movería os corazóns para enviar o diñeiro cando fose necesario. Despois de mercar papel, plumas, etc., dando así tempo para que as provisións do fogar viaxasen por diante del, foi á cabeza da rúa que conducía á súa casa. Ao ver que os artigos estaban alí, entrou na casa pola porta traseira e volveu sentar no seu escritorio. A señora Bates entrou e dixo con emoción: “Joseph, mira para o porche dianteiro! De onde veu esa mercadoría? Un carreteiro veu aquí e descargouna. Díxenlle que non era para aquí, pero el descargouna.” “Pois”, dixo o Capitán Bates, “creo que está ben.” “Pero”, dixo a señora Bates, “de onde veu?” “Pois”, dixo o Capitán, “o Señor enviouno.” “Si,” dixo a señora Bates, “o Señor enviouno; iso é o que ti sempre dis.” Entón entregoulle a carta á súa muller, dicindo: “Le isto e saberás de onde vén.” Ela leuna, e de novo retirouse para outro pranto, pero de carácter diferente ao primeiro; e ao volver pediu humildemente desculpas pola súa falta de fe.

GSAM 254Diñeiro chegando para o libro

GSAM 254.1A medida que avanzaba o traballo de escritura e impresión, o Capitán Bates recibía diñeiro de cando en vez por correo e doutros xeitos, ás veces de persoas que nunca chegara a coñecer. Ao recibir o diñeiro, entregábano aos impresores e aplicábano á conta do libro. Finalmente chegou o día en que todos os libros estaban impresos e, dunha fonte inesperada para o Irmán Bates, saldouse o saldo da conta; deste xeito, os libros non se retrasaron nin un día na súa distribución.

GSAM 254Última factura pagada

GSAM 254.2H. S. Gurney, de Memphis, Michigan, contoume en marzo de 1884 que el, na propia mañá na que se completou o libro do pastor Bates, recibiu 100 dólares por un pagaré prescrito dun home que declarara que nunca lle pagaría. Ao recibir este diñeiro, tivo o pracer de gastar parte del en pagar a última factura do folleto do Sábado do pastor Bates. “Pero”, dixo o señor Gurney, “o irmán Bates non soubo ata o día da súa morte quen pagou o resto da factura do libro.” Esta experiencia do pastor Bates ao imprimir a verdade do Sábado parecía dicirlle ao noso pobo desde o propio inicio da publicación da verdade sobre a cuestión do Sábado: “Adiante neste labor, e agardade que a providencia de Deus vos abra o camiño a medida que avancedes.”

GSAM 255O pastor Bates escéptico das visións

GSAM 255.1A seguinte declaración, abreviada de Life Sketches, amosará como se uniron o don da profecía e a reforma do Sábado:—

GSAM 255.2Mentres estaba de visita en New Bedford, Massachusetts, en 1846, a señorita Harmon coñeceu ao pastor Joseph Bates. El abrazara cedo a fe adventista e era un traballador activo na causa. Era un verdadeiro cabaleiro cristián, cortés e amable. Tratou á señorita Harmon con tanta tenrura como se fose a súa propia filla. A primeira vez que a escoitou falar, amosou un profundo interese e, despois de que ela rematase, ergueuse e dixo: “Son un Tomás escéptico. Non creo nas visións. Pero se puidese crer que o testemuño que a irmá relatou esta noite era realmente a voz de Deus para nós, sería o home máis feliz do mundo. O meu corazón está profundamente conmovido. Creo que a oradora é sincera, pero non podo explicar o feito de que se lle mostrasen as marabillosas cousas que nos relatou.”

GSAM 255A señorita Harmon acepta o Sábado

GSAM 255.3O pastor Bates gardaba o Sábado e subliñaba a súa importancia. Naquel momento, a señorita Harmon non percibía a súa importancia e pensaba que o pastor Bates se equivocaba ao facer fincapé no cuarto mandamento máis que nos outros nove. Pero o Señor permitiulle ver o santuario celestial. O templo de Deus abriuse no ceo e amosáronlle o arca de Deus, cuberta polo propiciatorio. Dous anxos estaban de pé, un en cada extremo do arca, coas súas ás estendidas sobre o propiciatorio e os seus rostros voltos cara a el. Isto, informou o anxo que a acompañaba, representaba todo o exército celestial mirando con reverente asombro cara á lei de Deus que fora escrita polo dedo de Deus. Xesús ergueu a tapa do arca, e ela viu as táboas de pedra nas que estaban escritos os dez mandamentos. Quedou abraiada ao ver o cuarto mandamento no propio centro dos dez preceptos, cun suave halo de luz que o circundaba. O anxo dixo: “É o único dos dez que define ao Deus vivo que creou os ceos e a terra e todas as cousas que nel hai. Cando se asentaron os alicerces da terra, tamén se asentou o alicerce do Sábado”. Mostráuselle que se se gardase o verdadeiro Sábado, nunca habería existido ningún infiel nin ateo. A observancia do Sábado tería preservado o mundo da idolatría.

GSAM 256.1O cuarto mandamento foi pisoteado, polo tanto, somos chamados a reparar a brecha na lei e a interceder polo Sábado oprimido. O home do pecado, que se exaltou por riba de Deus e pensou en cambiar os tempos e as leis, provocou o cambio do Sábado do sétimo ao primeiro día da semana. Ao facelo, fixo unha brecha na lei de Deus.

GSAM 256.2Inmediatamente antes do gran día de Deus, envíase unha mensaxe para advertir ao pobo de que volva á súa lealdade á lei de Deus, que o anticristo derrubou. Cómpre chamar a atención á transgresión da lei mediante o ensino e o exemplo. Tamén se lle amosou que o terceiro anxo do Apocalipse 14, proclamando os mandamentos de Deus e a fe de Xesús, representa o pobo que recibe esta mensaxe e ergue a voz de advertencia ao mundo para que garde os mandamentos de Deus e a súa lei coma a meniña do ollo, e que, en resposta a esta advertencia, moitos abrazarían o Sábado do Señor.⁶

GSAM 256.3Esta experiencia da señorita Harmon e do pastor Bates estaba en harmonía co método de obrar do Señor. O pastor Bates chamou a atención tanto da señorita Harmon como do pastor White sobre a cuestión do sábado, presentándolles das Escrituras as esixencias da lei inmutable de Deus. Aínda que a señorita Harmon fora bendicida con manifestacións especiais do Señor durante uns dezaoito meses, nada sobre este asunto se lle mostrara con anterioridade. Agora chegara o tempo do Señor, pois se estaban levantando crentes para gardar a súa lei, para impartirlles luz a través do don da profecía e así, polo seu propio xeito de obrar, a mensaxe do terceiro anxo, “os mandamentos de Deus e o testemuño de Xesús Cristo”, xuntáronse.

GSAM 257Comezo da Mensaxe do Terceiro Anxo

GSAM 257.1A partir dese momento, a mensaxe do terceiro anxo, en conexión coas outras dúas, comezou a ser proclamada. A verdade do Sábado, en relación co arca de Deus e coa luz que se desenvolvía en relación co santuario, confirmou o que se lles mostrara anteriormente: que o movemento adventista pasado era correcto e segundo a orde do Señor. Agora podían comprender máis plenamente ca nunca o significado dos “tres chanzos para subir ao camiño que conduce á cidade de Deus”.

GSAM 257O pastor Bates acepta as visións como procedentes de Deus

GSAM 257.2No mes de novembro de 1846, celebrouse unha conferencia en Topsham, Maine, á que asistiu o pastor Bates. Nesa reunión, a señora White (xa se fixo referencia ao matrimonio da señorita Harmon co pastor James White) tivo unha visión que foi a causa de que o pastor Bates quedase completamente satisfeito coa súa orixe divina. Era un home que levaba cincuenta anos no mar, ocupando todos os cargos, dende grumete ata patrón e armador de buques. O seu coñecemento de astronomía era tal que, como me dixo, podía saber con bastante precisión onde se atopaba no mar, en termos de latitude e lonxitude, mediante a observación dos corpos celestes. Un home así estaría naturalmente interesado en falar de astronomía.

GSAM 257.3Na conversa con el, contoume como se convencera da orixe divina das visións. Dixo que un día intentara falar coa señora White sobre as estrelas, pero pronto comprobou que ela non sabía nada de astronomía; de feito, como lle dixo ela, nin sequera sabía se algunha vez consultara un libro que tratase ese tema. Non tiña inclinación a conversar sobre ese tema e cambiou a conversa falando da nova terra e do que se lle amosara en visión respecto dela.

GSAM 258Os “Ceos Abertos”

GSAM 258.1No ano anterior, o 19 de abril de 1845, o Illustrated London News publicara algo de gran interese para os astrónomos procedente de Lord Rosse, relativo aos marabillosos descubrimentos que fixera co seu telescopio xigante, especialmente unha visión do que os astrónomos chaman “o baleiro no ceo.” Unha noite, na conferencia antes mencionada, na casa do señor Curtiss e en presenza do pastor Bates, quen aínda estaba indeciso respecto destas manifestacións, a señora White, mentres estaba en visión, comezou a falar das estrelas, dando unha descrición espléndida de cintos rosados que viu na superficie dalgún planeta, e engadiu: “Vexo catro lúas.” “Oh,” dixo o pastor Bates, “está a contemplar Xúpiter!” Logo, facendo xestos coma se viaxase polo espazo, comezou a describir cintos e aneis na súa beleza sempre cambiante, e dixo: “Vexo sete lúas.”⁷ Exclamou o pastor Bates: “Está a describir Saturno.” Logo dixo: “Vexo seis lúas”, e de inmediato comezou a describir os “ceos abertos”, coa súa gloria, chamándoo unha apertura cara a unha rexión máis iluminada. O pastor Bates dixo que a súa descrición superaba con moito calquera relato dos ceos abertos que tivese lido de calquera autor.

GSAM 258.2Mentres ela falaba e aínda estaba en visión, el ergueuse e exclamou: “Oh, como desexaría que Lord John Rosse estivese aquí esta noite!” O pastor White preguntou: “Quen é Lord John Rosse?” “Oh”, dixo o pastor Bates, “é o gran astrónomo inglés. Gustaríame que estivese aquí para escoitar a esa muller falar de astronomía e para escoitar esa descrición do ‘ceo que se abre’. Está por riba de calquera cousa que lin sobre o tema”. A partir desa noite, o pastor Bates quedou plenamente convencido de que as visións da señora White estaban fóra do seu coñecemento e control. Isto, xunto co carácter da reprensión e da instrución dadas, convenceuno de que eran de Deus.

GSAM 259.1Este fenómeno nos ceos, descrito así pola señora White nesa visión, é un asunto raramente mencionado polos escritores astronómicos. Huygens, o primeiro descubridor del, dá a seguinte descrición:—

GSAM 259Unha luz gloriosa na espada de Orión

GSAM 259.2“Os astrónomos sitúan tres estrelas xuntas na espada de Orión; cando mirei a do medio cun telescopio, no ano 1656, apareceron no lugar desa unha outras doce estrelas; entre elas, tres que case se tocan, e apareceron catro máis ademais, centelleando coma a través dunha nube, de xeito que o espazo arredor delas parecía moito máis brillante que o resto do ceo, que, ao aparecer totalmente negruzco, a causa do bo tempo, se vía coma a través dunha apertura de cortina, pola que se tiña unha vista libre a outra rexión máis iluminada.”

GSAM 259.3William Herschel di deste oco no ceo:—

GSAM 259.4“Se o seu diámetro a esta distancia subtende un ángulo de 10 °, o que case fai, a súa magnitude debe ser completamente inconcebible. Calculouse que debe ser dous billóns de veces as dimensións do sol.”

GSAM 259Máis luminosa que o Sol

GSAM 259.5Thomas Dick, o filósofo, así fala destas nebulosas luminosas:—

GSAM 259.6“Se nos colocásemos tan preto del coma a metade da distancia á estrela máis próxima, por grande que sexa esa distancia, desde tal punto exhibiría un fulgor que se achegaría ao do sol; e para seres moito máis próximos enchería unha gran parte do ceo e aparecería cun esplendor inexpresable. Pero o deseño último dun obxecto así, en todos os seus alcances e relacións, quizais quede por desenvolverse durante as idades futuras dunha existencia interminable; e, como moitos outros obxectos nos espazos afastados da creación, suscita na mente un desexo ansioso de contemplar as escenas espléndidas e misteriosas do universo un pouco máis desdobradas.”⁸

GSAM 260.1O pastor Bates, ao concluír un artigo sobre o tema, dixo:—

GSAM 260.2“Así vemos, por todo o testemuño aducido (e poderiamos presentar moito máis, se fose necesario), que aquí hai un fenómeno marabilloso e inexplicable nos ceos; un oco no ceo cunha circunferencia de máis de once mil millóns trescentas catorce [11.000.000.314] millas. Díxoo o célebre Huygens: ‘Nunca vin nada semellante entre o resto das estrelas fixas—unha vista libre cara a outra rexión máis iluminada.’”

GSAM 260Outro testemuño sobre a visión do planeta

GSAM 260.3De novo citamos á señora Truesdail, que estivo presente na ocasión na que se concedeu a visión á que se fai referencia. Ela di:—

GSAM 260.4“A irmá White estaba de moi fraca saúde, e mentres se ofrecían oracións en seu favor, o Espírito de Deus repousou sobre nós. Pronto notamos que non percibía as cousas terreas. Esta foi a súa primeira visión do mundo planetario. Despois de contar en voz alta as lúas de Xúpiter, e pouco despois as de Saturno, deu unha fermosa descrición dos aneis deste último. Entón dixo: ‘Os habitantes son un pobo alto e maxestoso, tan diferente dos habitantes da terra. O pecado nunca entrou aquí.’ Era evidente polo rostro sorrinte do irmán Bates que as súas dúbidas pasadas en canto á orixe das súas visións estaban a desaparecer axiña. Todos sabíamos que o Capitán Bates era un gran amante da astronomía, xa que con frecuencia localizaba moitos dos corpos celestes para a nosa instrución. Cando a Irmá White respondeu ás súas preguntas tras a visión, dicindo que nunca estudara nin recibira coñecemento nesa dirección, el encheuse de ledicia e felicidade. Louvou a Deus e expresou a súa crenza de que esta visión sobre os planetas se lle dera para que nunca máis dubidase.”⁹

GSAM 261Un cabalo feroz domado de súpeto

GSAM 261.1Pouco despois desta reunión en Topsham, produciuse outro incidente sorprendente en relación coas visións, que contarei tal como mo contou o pastor Bates:—

GSAM 261.2O pastor White dispuña dun potro medio adestrado e dun carro de mercado de dous asentos, que estaba construído sen salpicadeiro, pero tiña un chanzo dianteiro e un chanzo de ferro que saía dos varais. Era necesario ter coidado extremo ao conducir o potro, xa que se as rendas ou calquera cousa lle tocaban nos flancos, pateaba furiosamente ao instante, e había que mantelo sempre contido cunha rédea tensa para que non se escapase. Este poldro pertencía a un grupo ao que querían visitar, e como o pastor White estaba afeito a manexar poldros sen domar, pensaba que non tería ningún problema serio con este. Con todo, se soubesen que durante as súas manifestacións frenéticas xa matara dous homes, un deles esmagándoo contra as rochas da beira da estrada, quizais tería sido menos confiado.

GSAM 261.3Nesta ocasión había catro persoas no carro, o pastor White e a súa muller no asento dianteiro, e o pastor Bates e Israel Damon no asento traseiro. Mentres o pastor White poñía todo o seu coidado en manter o cabalo baixo control, a señora White conversaba sobre a verdade, cando o poder de Deus descendeu sobre a compañía, e ela foi arrebatada en visión, sentada no carro. No momento en que ela berrou “Gloria!” ao entrar en visión, o potro detívose de súpeto, quedou perfectamente quieto e baixou a cabeza. Ao mesmo tempo, a señora White ergueuse, mentres estaba neste estado, e cos ollos mirando cara arriba, deu un paso por riba da parte dianteira do carro, baixando aos varais, coas mans nas ancas do potro. O pastor Bates berrou ao pastor White: “O potro vai dar unha patada mortal a esa muller”. O pastor White respondeu: “O Señor xa se encarga do potro; non quero interferir”. O potro quedou manso coma un cabalo vello. Á beira do camiño, a ladeira elevábase uns seis pés e, xunto ao valado, había un prado. A señora White, cos ollos aínda ergueitos, sen baixar a vista nin unha vez, subiu pola ladeira ata o prado, e despois camiñou de arriba abaixo durante uns minutos, falando e describindo as belezas da nova terra. Entón, coa cabeza na mesma postura, baixou a ladeira, achegouse ao carro, subiu aos chanzos, coa man no trasteiro do potro, e así subiu aos varais e volveu entrar no carro. No intre en que se sentou no asento, saíu da visión e, nese mesmo instante, o cabalo, sen ningunha indicación do auriga, arrancou e continuou o seu camiño.

GSAM 262.2Mentres a señora White estaba fóra do carro, o pastor White pensou en probar o cabalo para ver se realmente estaba manso ou non. Ao principio só o tocou co látigo; noutras ocasións o cabalo tería respondido cun couce, pero agora non houbo movemento. Logo deulle un bo golpe, despois máis forte, e aínda máis forte. O potro non fixo caso ningún dos golpes, senón que parecía tan inofensivo como os leóns cuxas bocas pecharon os anxos a noite que Daniel pasou no seu cado. “Era un lugar solemne”, dixo o pastor Bates, “e era evidente que o mesmo Poder que producira as visións, de momento, subxugaba a natureza salvaxe do potro.”

GSAM 262.3Se esta visión foi simplemente o resultado dalgunhas das súas enfermidades corporais, xorde naturalmente a pregunta: ¿estaba o cabalo aflixido do mesmo xeito?

GSAM 262Testemuño de Israel Damon

GSAM 262.4Aquí darei, como corroboración do relato que me fixo o pastor Bates, a seguinte declaración:—

GSAM 262.5“Hai uns vinte anos, xusto despois de que eu comezase a gardar o sábado, Israel Damon relatoume as circunstancias en que a irmá White tivo a visión mentres el, o pastor Bates e o pastor White coa súa muller viaxaban no carro lixeiro detrás do potro rebelde. Hoxe lin a descrición anterior do suceso, tal como a escribiu o pastor Loughborough, e coincide exactamente co que me dixo o pastor Damon.” Asinado, “R. S. Webber, Battle Creek, Mich., 9 de febreiro de 1891.”

GSAM 263Testemuño do pastor Bates sobre as Visións

GSAM 263.1O pastor Bates relata a súa propia experiencia do seguinte xeito:—

GSAM 263.2Aínda que non vía nelas nada que se opuxese á palabra, sentíame alarmado e moi atribulado, e durante moito tempo non quixen crer que fose máis do que resultaba dun estado prolongado e debilitado do seu corpo.

GSAM 263.3“Por iso busquei ocasións, na presenza doutros, cando a súa mente parecía libre de emocións (fóra das reunións), para interrogala e contrainterrogala, así como aos seus amigos que a acompañaban, especialmente á súa irmá maior, co fin de descubrir, se era posible, a verdade. Durante o número de visitas que fixo a New Bedford e Fairhaven desde entón, mentres estaba nas nosas reunións, vina en visión varias veces, e tamén en Topsham, Maine; e aqueles que estiveron presentes durante algunhas desas escenas emocionantes saben ben co interese e a intensidade cos que escoitei cada palabra e observei cada movemento, para detectar o engano ou a influencia mesmérica. E agradezo a Deus a oportunidade que tiven, xunto con outros, de ser testemuña destas cousas. Agora podo falar con confianza por min mesmo. Creo que a obra é de Deus, e está dada para consolar e fortalecer o seu pobo ‘espallado’, ‘esgazado’ e ‘esfolado’, desde o peche da nosa obra ... en outubro de 1844. O estado confuso de ‘Eis aquí!’ e ‘Eis alí!’ desde aquel tempo confundiu en extremo ao pobo honesto e disposto de Deus, e fixo moi difícil para aqueles que non foron quen de expoñer os moitos textos contraditorios que se lles presentaron. Confeso que recibín luz e instrución sobre moitas pasaxes que antes non podía comprender claramente. Creo que ela é unha filla de Deus sacrificada, honesta e disposta.”¹⁰

GSAM 263.4“A autora non ‘obtén os sentimentos’ das súas visións ‘de ensinanzas ou estudos previos.’ Cando recibiu a súa primeira visión, en decembro de 1844, ela e todo o grupo en Portland, Maine (onde entón residían os seus pais), deixaran de aceptar como cumprido no pasado o ‘berro da medianoite’. Foi entón cando o Señor lle amosou en visión o erro no que ela e o grupo de Portland caeran. Ela relatou entón a súa visión ao grupo, e eles recoñeceron que a súa experiencia do sétimo mes era a obra de Deus.”¹¹

GSAM 264Como foron consideradas as tres mensaxes en 1847

GSAM 264.1O seguinte, do pastor James White, escrito en abril de 1847, amosará como se consideraban entón as tres mensaxes:—

GSAM 264.2“Todos os sectores de crentes da segunda vinda coinciden en que o anxo presentado no sexto e sétimo versículos deste capítulo (Apocalipse 14) representa a mensaxe do advento para a igrexa e o mundo.... A obra do segundo anxo foi mostrar ao exército adventista que Babilonia caera. E como unha gran parte deles non soubo deste feito ata que o poder do ‘berro da medianoite’ os espertou xusto a tempo para fuxir das igrexas antes de chegar o décimo día, dedúcese que, desde o mes sétimo de 1844, a mensaxe do terceiro anxo foi, e aínda é, un aviso aos santos para que ‘se manteñan firmes’, e non volver atrás, e ‘recibir’ as marcas das que o grupo virxe se desfixo durante o clamor do segundo anxo.

GSAM 264.3“E non foi a verdadeira mensaxe para o pobo de Deus, desde o sétimo mes de 1844, precisamente un aviso dese tipo?—Sen dúbida que o foi.... O duodécimo versículo di: ‘Aquí está a paciencia dos santos: aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.’ Onde os viste, Xoán?—Pois, ‘aquí’, durante a mensaxe do terceiro anxo. Como o tempo de paciencia e espera transcorreu desde o sétimo mes de 1844, e como a clase que observa o sábado, etc., apareceu desde entón, está claro que vivimos no tempo da mensaxe do terceiro anxo.”¹²