Capítulo 7 — O rápido avance da Mensaxe

GSAM 126.1“E vin outro anxo poderoso baixar do ceo, vestido cunha nube: e un arco da vella estaba sobre a súa cabeza, e a súa cara era coma o sol, e os seus pés coma columnas de lume; e tiña na man un libretiño aberto: e puxo o seu pé dereito sobre o mar, e o seu pé esquerdo sobre a terra, e berrou con voz forte, coma cando un león ruxe: e cando el berrou, sete troboadas emitiron as súas voces.... E o anxo que vin de pé sobre o mar e sobre a terra ergueu a súa man cara ao ceo e xurou por Aquel que vive para sempre, que creou o ceo e as cousas que nel hai, e a terra e as cousas que nela hai, e o mar e as cousas que nel hai, que non haberá máis tempo: pero nos días da voz do sétimo anxo, cando este comece a soar, rematarase o misterio de Deus, como o declarou aos seus servos, os profetas.”¹

GSAM 126Un anxo, símbolo dos mensaxeiros humanos

GSAM 126.2Como xa se mostrou, a obra de predicar o evanxeo foi confiada ao home, e o Señor prometeu a súa bendición sobre ese medio ata o “fin do mundo”.² Así, o anxo que leva esta mensaxe debe ser un símbolo dunha mensaxe concernente ao tempo que se predicará aos habitantes da terra. A mensaxe proclámase desde un libro que está “aberto”, implicando claramente que noutro tempo estivo pechado. Estes mensaxeiros son estimados por Deus; pois o “arco”, un sinal do pacto de Deus, está sobre eles, e están vestidos coa luz da gloria de Deus, e declaran a mensaxe coa autoridade do Creador de todas as cousas. Aquilo que aquí se declara é unha mensaxe de tempo, antes “selada”, pero agora proclamada desde un libro “aberto”.

GSAM 127.1Nos capítulos anteriores demostrouse que o Señor marcou o tempo en que se ía dar a luz relativa ao fin do gran período profético —dous mil trescentos días— que conduce ao xuízo investigador; que a predición de que o coñecemento aumentaría cumpriuse con exactitude ao erguer a moitos aos que revelou esa luz; e que tamén marcou o tempo no que se debía aprender a “parábola da figueira”, levantando entón e alí aos seus profesores para saír e anunciar esa parábola ao mundo. Do mesmo xeito tan exactamente marcou o punto no que a mensaxe do tempo debía medrar ata o seu clamor estrondoso, e do mesmo xeito tan exactamente se cumpriu.

GSAM 127O Gran Berro da Primeira Mensaxe

GSAM 127.2O punto no tempo no que se ía facer o gran clamor desta proclamación é unha cuestión de interese. Aquí sitúase entre o son da sexta e da sétima trompeta, o que se pode ver non só pola súa posición no rexistro das Escrituras, senón tamén pola propia mensaxe, que di: “Nos días da voz do sétimo anxo, cando comece a soar, o misterio de Deus se cumprirá, como declarou aos seus servos, os profetas.” Esta é unha proba concluínte de que o tempo proclamado nesta mensaxe se estende ata o son da sétima trompeta.

GSAM 127O Tempo do Gran Berro

GSAM 127.3Cando o sétimo anxo soa, lemos que “o templo de Deus foi aberto no ceo, e viuse no seu templo o arca do seu pacto.”³ No servizo do santuario terrenal, a parte que contiña o arca — o lugar santísimo — abríase só unha vez ao ano; era o día da expiación, co propósito de borrar os pecados — a purificación do santuario. O tempo do que falan os profetas, cando este traballo de purificación, cumprido por Cristo, debería ter lugar, é ao fin dos dous mil trescentos días.⁴ Tamén se di que cando o sétimo anxo soe, voces no ceo dirán que chegou o tempo de xulgar aos mortos.⁵

GSAM 128.1Este símbolo profético do Apocalipse 10 presenta o tempo no que esta mensaxe debe saír “con voz potente” e, finalmente, “coma cando un león ruxe.” O tempo no que, segundo esta profecía, a mensaxe debía intensificarse ata o seu “berro estrondoso” vai desde o fin da sexta trompeta ata o remate dese período profético que conduce á purificación do santuario, é dicir, ata o fin dos dous mil trescentos días. As catro primeiras trompetas cumpríronse nas guerras dos godos, vándalos, hunos, etc., que dividiron a Roma occidental en dez partes ou reinos.

GSAM 128A Quinta Trompeta

GSAM 128.2A quinta trompeta presenta o ascenso do mahometanismo coa súa nube de erros, pero especialmente o período de “cinco meses”, ou cento cincuenta anos literais desde o momento en que “tiñan un rei sobre eles”. O 27 de xullo de 1299, Otomán, o fundador do imperio otomán, invadiu o territorio de Nicomedia. A partir dese momento, os otománs acosaron e “torturaron” o imperio oriental de Roma ata o 27 de xullo de 1449, os cento cincuenta anos do son da quinta trompeta. Naquel tempo os turcos acudiron coas súas forzas contra a propia cidade de Constantinopla, empregando pólvora nas súas guerras; e desde un canón ponderoso, que o historiador Gibbon di que requiría sesenta bois para arrastrar, dispararon grandes rochas contra as murallas de Constantinopla.

GSAM 128O Fin da Sexta Trompeta

GSAM 128.3Por esta época morreu Xoán Paleólogo, a quen os historiadores consideran o último emperador grego. Constantino Decozes era o herdeiro lexítimo do trono, pero dise que o seu medo a Amurath, o sultán turco que lle estaba a facer a guerra, levouno a pedir permiso a Amurath para ascender ao trono. Un acto así semellaría case unha renuncia do trono aos turcos. De feito, moi pronto os otománs tiveron posesión da cidade de Constantinopla e do imperio oriental de Roma. Así, eles (politicamente) “mataron” ese imperio que antes “torturaran”. Tiñan que “matalo” por “unha hora, e un día, e un mes, e un ano”.

GSAM 129.1Tomando isto como un tempo profético, un día por un ano, canto tempo sería? O problema é sinxelo: un ano, 360 días, ou anos; un mes, 30 días, ou anos; e un día, un ano — en total, 391 días, ou, literalmente, 391 anos. Unha hora, sendo a vintecatroava parte dun día, como símbolo, sería medio mes, ou quince días. Todo o tempo do goberno independente musulmán do territorio do Imperio Romano de Oriente sería, polo tanto, de 391 anos e 15 días. Isto engadido ao 27 de xullo de 1449 lévanos ao 11 de agosto de 1840, para o remate do período de independencia turca, tal como se establece na sexta trompeta.

GSAM 129O Dr. Josiah Litch predí a caída do Imperio Otomán

GSAM 129.2En 1838, o Dr. Josiah Litch, de Filadelfia, Pensilvania, despois de abrazar a verdade exposta por William Miller, uniuse ao labor de dar maior publicidade á mensaxe. Preparou artigos para a prensa pública sobre o tema das sete trompetas do Apocalipse. Adoptou a posición rotunda de que a sexta trompeta deixaría de soar e o poder otomán caería o 11 de agosto de 1840, e que iso demostraría ao mundo que un día na profecía simbólica representa un ano de tempo literal.

GSAM 129.3Algúns dos irmáns, mesmo aqueles que crían con el neste punto, tremían de medo polo resultado “se non acontecese” como el dicía. Isto, con todo, non o amedrentou, senón que continuou adiante facendo todo o que estaba ao seu alcance para dar publicidade ás súas opinións sobre a cuestión turca. Os xornais de tirada xeral difundiron a afirmación que fixera sobre o asunto. Os clubs de infieis discutiron a cuestión nas súas reunións e dicían: “Aquí hai un home que se xoga algo e, se isto sae como el di, establecerá sen dúbida a súa afirmación de que un día na profecía simboliza un ano, e que dous mil trescentos días son tantos anos, e que rematarán en 1844”.

GSAM 130.1A publicación da conferencia do Dr. Litch causou unha grande conmoción, e moitos miles de persoas quedaron así chamadas a vixiar o remate das dificultades que xurdiran entre Mehemet Ali, o paxá de Exipto, e o sultán turco. Centos dixeron: “Se este asunto remata como afirmou o doutor, establecerá o principio ‘ano-día’ de interpretación do tempo simbólico, e farémonos Adventistas.”

GSAM 130O sultán turco en guerra co pasha de Exipto

GSAM 130.2Durante varios anos anteriores a 1840, o sultán estivo en guerra con Mehemet Ali, pasha de Exipto. En 1838, o conflito entre o sultán e o seu vasalo exipcio foi contido por entón pola influencia dos embaixadores estranxeiros. En 1839, con todo, reanudáronse as hostilidades e proseguiuse ata que, nunha batalla xeral entre os exércitos do sultán e de Mehemet, o exército do sultán foi completamente aniquilado e destruído, e a súa frota capturada por Mehemet e levada a Exipto. O sultán quedara tan reducido que, cando a guerra volveu comezar en agosto, só tiña dous navíos de liña e tres fragatas como tristes restos da antiga e poderosa frota turca. Esta frota, Mehmet negouse rotundamente a entregala e devolvela ao sultán, e declarou que se as potencias tentaban arrebatarlle, a queimaría. Así estaban as cousas cando, en 1840, Inglaterra, Rusia, Austria e Prusia interviñeron e decidiron resolver a disputa; pois era evidente que, se se deixaba así, Mehemet pronto se faría dono do trono do sultán.

GSAM 131Intervención das Potencias Aliadas

GSAM 131.1O sultán aceptou esta intervención das potencias aliadas e, deste xeito, entregou voluntariamente a cuestión nas súas mans. Celebrouse en Londres unha conferencia destas potencias, na que estivo presente o xeque Effendi Bey Likgis como plenipotenciario otomán. Elaborouse un ultimato, que se presentaría ao pasha de Exipto, polo cal o sultán lle ofrecería o goberno hereditario de Exipto e toda aquela parte de Siria que se estende desde o Golfo de Suez ata o Lago de Tiberias, xunto coa provincia de Acre, de por vida; el, pola súa banda, debería evacuar todas as demais partes dos dominios do sultán que entón ocupaba e devolver a frota otomá. No caso de que rexeite esta oferta do sultán, as catro potencias tomarían o asunto nas súas propias mans e empregarían calquera outro medio que considerasen oportuno para sometelo.

GSAM 131.2“Era evidente que tan pronto como este ultimato chegase ás mans de Mehemet Ali, o asunto quedaría para sempre fóra do control do primeiro [o sultán], e a disposición dos seus asuntos estaría, a partir dese momento, en mans das potencias estranxeiras.

GSAM 131A Profecía Cumprida—Fin da Independencia Turca

GSAM 131.3“O sultán enviou a Rifat Bey nun vapor do goberno a Alexandría, para comunicar o ultimato ao pasha. Púxose en mans do pasha, e foi por el recibido, o día once de agosto de 1840! Ese mesmo día, o sultán dirixiu unha nota aos embaixadores das catro potencias, preguntando que plan se ía adoptar no caso de que o pasha se negase a cumprir cos termos do ultimato; ao que estes responderon que xa se tomaran as precaucións necesarias e que non había motivo para que se alarmase por ningunha eventualidade que puidese xurdir. Este día rematou o período de trescentos noventa e un anos e quince días asignado á continuidade do poder otomán; e onde estaba a independencia do sultán?—Desaparecida!”⁶

GSAM 132.1Dende ese día ata hoxe, o sultán tivo que actuar baixo as ordes das potencias e contemplar o desmembramento do seu reino, mentres, anaco a anaco, era apropiado para o seu propio uso.

GSAM 132Interese público na profecía despertado

GSAM 132.2Este cumprimento sorprendente da profecía tivo un efecto tremendo na mente pública. Intensificou o interese da xente por escoitar sobre o tema da profecía cumprida e en proceso de cumprimento. O Dr. Litch dixo que, nos poucos meses seguintes ao 11 de agosto de 1840, recibira cartas de máis de mil infieis destacados, algúns deles líderes de clubs de infieis, nas que afirmaban que desistiran da batalla contra a Biblia e a aceptaran como a revelación de Deus ao home. Algúns destes convertéronse completamente a Deus e varios deles se converteron en oradores capaces no gran movemento do segundo advenimento. Algúns expresáronlle ao Dr. Litch deste xeito: “Dicíamos que os expositores da profecía citan páxinas mofentas da historia para sustentar as súas afirmacións de cumprimento profético; pero neste caso temos os feitos vivos diante dos nosos ollos.”

GSAM 132.3Para ilustrar como, xusto ao peche da sexta trompeta, a mensaxe do advenemento comezou a ir “con voz potente”, vou relatar un caso que me contou un dos protagonistas desta mensaxe.

GSAM 132.4No ano 1840, E. C. Williams, un amplo fabricante de tendas e velas de Rochester, N.Y., aceptou a mensaxe e convidou aos pastores Miller e Himes a vir a Rochester e falar aos miles desa cidade. Estes responderon que non tiñan o diñeiro necesario para conseguir un salón de tamaño suficiente para acoller á xente. El respondeu: “Teño unha tenda circular de 120 pés de diámetro. Eu montareino, poñereille asentos e coidareino de balde. Vinde proclamar a mensaxe.” “Viñeron,” díxome el, “e a carpa non deu para a metade dos que viñeron escoitar, así que engadín un enlace de corenta pés, facendo unha carpa de 160 x 120 pés. Esta carpa enchíase de xente a diario, e centos se apiñaban fóra, todos ansiosos por escoitar a palabra.”

GSAM 133Centos proclamando a mensaxe

GSAM 133.1Para atender o crecente interese, empregáronse grandes tendas e celebráronse reunións no bosque durante a tempada de verán. No inverno utilizáronse algúns dos maiores edificios eclesiásticos e salóns públicos, e todos estaban ateigados ata a súa máxima capacidade de oíntes interesados. En lugar do pastor Miller, que ata entón, dende antes de 1840, estaba “case só” declarando a mensaxe, unhas trescentas persoas uníronse a el para proclamar publicamente a fin do período de dous mil trescentos días e para dar o clamor: “Xa non haberá máis tempo” e “Chegou a hora do seu xuízo.” Así vemos como, cando chegou o tempo do Señor para que a mensaxe avanzase por todo o mundo, cumpriuse a súa palabra e os millóns se moveron co desexo de escoitar o chamamento.

GSAM 133.2O que era certo do movemento en América tamén o era noutros países. A partir do ano 1840, en lugar de que uns poucos individuos espallasen as súas publicacións, decenas saíron, por así dicir, ao fronte para proclamar o clamor. En Inglaterra, setecentos ministros só da Igrexa de Inglaterra proclamaban a mensaxe, sen contar os moitos outros dedicados ao mesmo labor. En máis de vinte das principais nacións da terra, a mensaxe avanzaba con tal celo que levaba aos observadores a dicir: “Este pobo vai terriblemente en serio.”