Capítulo 19 — “Polos seus froitos os coñeceredes”

GSAM 299.1“EL deu uns por apóstolos, outros por profetas, outros por evanxelistas e outros por pastores e mestres, para perfeccionar aos santos, para a obra do ministerio, para edificar o corpo de Cristo; ata que todos cheguemos á unidade da fe e do coñecemento do Fillo de Deus, ao home perfecto, á medida da estatura da plenitude de Cristo.”¹

GSAM 299.2Cando o Salvador colocou os dons do seu Espírito na igrexa, para cumprir, “segundo lle agradou”, a obra do Señor ata que chegue o día perfecto, non deixou ao seu pobo adiviñar se unha manifestación era do ceo ou de espíritos malignos, senón que dá normas polas que poidamos saber se o espírito era de Deus ou non. Mesmo nestes últimos días, cando, como predixo o profeta Xoel, o Señor ía verter o seu Espírito sobre toda carne, e tanto fillos como fillas profetizarían,² Paulo di que a xente non debe menospreciar as profecías, senón “probar todas as cousas” e “reter o que é bo”.³

GSAM 299.3De que outro xeito se poden probar tales manifestacións se non comparándoas coas regras da Escritura para discernir a obra do Espírito de Deus? Todo aquilo que está por riba da comprensión de mentes finitas non é necesariamente de Deus, pois a Biblia declara que nos últimos días Satán fará milagres para enganar o mundo e reunilo para a batalla dese gran día do Deus Todopoderoso.⁴ É entón mediante unha coidada comparación da manifestación coas regras bíblicas como se pode coñecer un verdadeiro don espiritual. O mesmo coidado é requirido nesta materia que o que os homes do mundo empregan para detectar diñeiro falso.

GSAM 300Detección de diñeiro falso

GSAM 300.1No Detroit Bank Note Reporter de abril de 1863, o señor Preston deu cinco regras para detectar falsificacións e declarou que calquera persoa que fixese unha inspección rigorosa de cada billete que chegase á súa posesión, segundo estas regras, non tería nunca que temer ser enganada.

GSAM 300.2Non hai un xeito máis seguro de probar un don profético que comparalo coa descrición dos dons manifestados nos tempos da Escritura, e probalo polas regras nela establecidas. As Escrituras equípannos plenamente para toda boa obra (2 Timoteo 3:16, 17), e dan un relato correcto das manifestacións do don de profecía, e de como se pode coñecer a verdadeira obra do Espírito de Deus das obras de Satanás, cos seus dons espurios.

GSAM 300REGRAS PARA DISCERNIR OS DONS VERDADEIROS

GSAM 300.3O Señor deu na súa palabra polo menos sete regras distintas polas que as manifestacións xenuínas do Espírito de Deus poden distinguirse do obrar de Satanás.

GSAM 300Regra Un—Instrución Especial

GSAM 300.4O profeta Isaías, ao falar dos asuntos que existirán nos últimos días, di: “Atade o testemuño, selade a lei entre os meus discípulos. E agardarei ao Señor, que agocha o seu rostro da casa de Xacobe, e procurareino.... E cando vos digan: Consultade aos que teñen espíritos familiares e aos adiviños que pían e marmurian; ¿non debería o pobo consultar ao seu Deus? ¿Para os vivos aos mortos? Á lei e ao testemuño; se non falan segundo esta palabra, é porque non hai luz neles.”⁵

GSAM 301.1Neste pasaxe, chámase a atención sobre un pobo ocupado en restaurar o selo da lei de Deus, un pobo que agarda no Señor, ocupado no seu servizo. Están a buscalo; é dicir, están a agardar a súa vinda, tamén nun tempo no que espíritos que din ser espíritos de mortos piden á xente que os busque. Algúns atenden ao seu chamamento e buscan nos mortos coñecemento; pero o Señor convida ao seu pobo a buscar a el. Iso equivale a dicir que, se o buscan, el lles dará instrucións especiais. Non necesitan buscar aos mortos, que non lles poden dar ningunha información; pois “nunca máis terán parte en nada do que se fai debaixo do sol;” e “os mortos non saben nada.”⁶

GSAM 301.2No pasaxe anterior preséntase unha regra coa que deben ser probadas todas as comunicacións: “se non falan segundo esta palabra, é porque non hai luz neles”. Todas as comunicacións do Señor falarán en harmonía coa súa palabra e coa súa lei.

GSAM 301.3Aplicando esta regra aos escritos da señora White, diría que durante os últimos cincuenta e dous anos lin coidadosamente os seus testemuños, comparándoos coa lei de Deus e co testemuño da Biblia, e atopo a máis perfecta harmonía entre ambos. As súas instrucións non veñen a dar ningunha revelación nova para ocupar o lugar das Escrituras, senón máis ben para mostrarnos onde e como, nestes tempos, a xente pode ser levada ao erro, afastándose da palabra. A posición que ocupan os testemuños da señora White pódese explicar mellor co que ela mesma escribiu ao respecto:—

GSAM 301.4A palabra de Deus é suficiente para iluminar a mente máis nublada e pode ser comprendida por quen teña algún desexo de entendela. Pero, a pesar de todo isto, atópanse algúns que profesan facer do estudo da palabra de Deus o seu labor e viven en directa oposición ás súas ensinanzas máis claras. Entón, para deixar aos homes e ás mulleres sen desculpa, Deus dá testemuños claros e directos, traéndoos de volta á palabra que descuidaron seguir.

GSAM 302.1“A palabra de Deus abunda en principios xerais para a formación de hábitos de vida correctos, e os testemuños, xerais e persoais, foron calculados para chamar a súa atención máis especialmente sobre estes principios.... Non estades familiarizados coas Escrituras. Se fixésedes da palabra de Deus o voso estudo, co desexo de acadar o estándar bíblico e de conseguir a perfección cristiá, non teríades necesitado os testemuños....

GSAM 302.2“O Señor deseña advertirvos, reprendervos, aconsellarvos, a través dos testemuños dados, e gravar nas vosas mentes a importancia da verdade da súa palabra. Os testemuños escritos non están para dar nova luz, senón para gravar vívidamente no corazón as verdades da inspiración xa reveladas.... Non se saca á luz ningunha verdade nova, senón que Deus, mediante os testemuños, simplificou as grandes verdades xa dadas e, do xeito que el escolleu, as presentou ao pobo para espertar e gravar a mente con elas, de xeito que ninguén poida ter desculpa....

GSAM 302.3“Os testemuños non son para menospreciar a palabra de Deus, senón para exaltala e atraer as mentes cara a ela, para que a fermosa sinxeleza da verdade poida impresionar a todos.... Se o pobo que agora profesa ser o tesouro peculiar de Deus obedecese aos seus requisitos, tal e como se especifican na súa palabra, non se darían testemuños especiais para espertalo ao seu deber e para impresionar nel a súa pecaminosidade e o seu temible perigo ao descuidar a obediencia á palabra de Deus.”⁷

GSAM 302Regra dous—Profetas verdadeiros

GSAM 302.4Xa aprendemos que todos os profetas verdadeiros falarán en harmonía coa lei de Deus e co testemuño da súa palabra. O apóstolo Xoán dá outra regra que describe o ensino dos profetas verdadeiros. El di: “Amados, non creades en todo espírito, senón probade os espíritos para ver se son de Deus; porque moitos falsos profetas saíron polo mundo. Por isto coñecedes o Espírito de Deus: todo espírito que confesa que Xesús Cristo veu en carne é de Deus; e todo espírito que non confesa que Xesús Cristo veu en carne non é de Deus; e este é o espírito do anticristo, do que ouvistes que ía vir; e xa agora está no mundo.”⁸

GSAM 303.1Presta atención ao pasaxe bíblico anterior. Non di que quen confese que Xesús Cristo “veu en carne”, “senón que vén en carne”; é dicir, que el vén, polo seu Espírito, e habita en nós, en resposta á nosa fe. Isto, de feito, é a verdade central do evanxeo: “Cristo en vós, a esperanza da gloria”.⁹

GSAM 303.2O tema práctico que se atopa en todas as obras da señora White é a necesidade de Cristo como Salvador morador en nós se queremos avanzar no camiño celestial. As súas obras ensinan a necesidade de Cristo en primeiro lugar, en último lugar e en todo momento. Como ilustración deste feito, chámase a atención sobre o seu libro, Steps to Christ, do que se venderon máis de cen mil exemplares na lingua inglesa, por non falar dos miles de exemplares nas dezaoito linguas estranxeiras nas que agora se imprime. Un ministro presbiteriano, despois de ler o libro, pediu máis de trescentas copias para os membros da súa igrexa e os seus amigos, e dixo: “Este libro foi escrito por alguén que está ben familiarizado co Señor Xesús Cristo.”

GSAM 303Regra Tres—Falsos Profetas

GSAM 303.3Xoán dá unha regra para detectar falsos profetas: “Eles son do mundo: por iso falan do mundo, e o mundo escoitaos.”¹⁰ A ensinanza dos falsos profetas lisonxeará o corazón carnal, en lugar de exaltar o camiño de abnegación e de levar a cruz. Os falsos profetas ensinarán “palabras suaves”, en lugar de exaltar o “Santo de Israel”.¹¹ Calquera que lea aínda que sexan só unhas páxinas dos escritos da señora White pode ver que están na liña da abnegación e do porte da cruz, e non teñen a natureza de agradar a un corazón mundano e carnal.

GSAM 304Regra catro—Sufrimento e paciencia

GSAM 304.1Ao continuar este tema, tomaremos como cuarta regra as palabras do apóstolo Santiago: “Tomade, irmáns meus, os profetas que falaron no nome do Señor, como exemplo de sufrimento e de paciencia.”¹² Cando lemos sobre a experiencia daqueles antigos profetas, aprendemos que unha das maiores probas que sufriron foi ver a Israel rexeitar ou ir en contra dos testemuños claros que lles foron presentados. Un breve estudo daqueles tempos amosará de inmediato o carácter tanto dos profetas verdadeiros como dos falsos. “Así di o Señor dos exércitos: non escoitedes as palabras dos profetas que profetizan para vós: fanvos vanos; falan unha visión do seu propio corazón e non da boca do Señor.”¹³

GSAM 304.2Non hai nada nos escritos da señora White que faga vanidoso ao lector; pero, como expresou outro, “Recibín un gran beneficio espiritual en incontables ocasións a través dos testemuños. De feito, nunca os leo sen sentirme reprendido pola miña falta de fe en Deus, falta de devoción e falta de empeño en salvar almas.” Seguro que, entón, o efecto dos testemuños da señora White é moi diferente do das ensinanzas dos falsos profetas, tal como as describe Xeremías.

GSAM 304.3O profeta tamén nos di como ensinarán os falsos profetas: “Aínda din aos que me desprezan: O Señor dixo: Teredes paz; e din a todo o que anda tras a imaxinación do seu propio corazón: Ningún mal vos sobrevirá.”¹⁴

GSAM 304.4En canto á natureza do ensinamento da señora White nos seus testemuños, citarei as seguintes palabras dun lector coidadoso:

GSAM 304.4“Lin todos os seus testemuños de cabo a rabo, a maioría deles moitas veces, e nunca puiden atopar unha soa frase inmoral en todos eles, nin nada que non sexa estritamente puro e cristián; nada que leve a ninguén fóra da Biblia ou de Cristo; senón que alí atopo as súas máis fervorosas apelacións a obedecer a Deus, a amar a Xesús, a crer nas Escrituras e a examinalas constantemente. Tal proximidade a Deus, tal devoción sincera, tales chamadas solemnes a vivir unha vida santa, só poden ser impulsadas polo Espírito de Deus.”

GSAM 305.1Un observador atento dos seus testemuños desde o primeiro momento escribe:

GSAM 305.1“No que se refire a un trato franco e fiel, sen medo nin favoritismo, desexo dar testemuño de que non houbo falta. Se motivos baixos e malvados fosen o poder director nesta obra, palabras lisonxeiras encherían o lugar de testemuños que sondean e de reprensións fieis. A franqueza de expresión, as reprensións fieis do mal, as palabras de compaixón e ánimo para as almas tremebundas que senten a súa necesidade do Salvador, e para os errantes que buscan con humildade apartar as súas faltas,—estas son as cousas que entraron en gran medida nos seus traballos. O testemuño da señora White, reprendendo as faltas de moitas persoas que vira en visión, foi dado con gran fidelidade e co máis excelente efecto.”¹⁵

GSAM 305Regra Cinco—As profecías verdadeiras se cumpren

GSAM 305.2Hai unha declaración feita por Moisés relativa aos profetas verdadeiros e falsos, que se atopa no dezaoito capítulo do Deuteronomio. El di: “Como saberemos a palabra que o Señor non pronunciou? Cando un profeta fala en nome do Señor, e aquilo non se cumpre nin acontece, é a palabra que o Señor non pronunciou, senón que o profeta falou con presunción; non temerás ante el.”¹⁶

GSAM 305.3O mesmo tamén se atopa nas seguintes Escrituras: “Quen é o que di, e sucede, cando o Señor non o mandou?”¹⁷ De Samuel, o profeta, díxose: “Todo canto el di sucede con certeza.”¹⁸ “Cando se cumpra a palabra do profeta, entón saberase que o Señor enviou de verdade a ese profeta.”¹⁹

GSAM 306.1Xa pasaron máis de cincuenta e tres anos desde que o escritor viu por primeira vez á señora E. G. White nunha visión profética. Durante estes anos fixo moitas declaracións proféticas sobre cousas que ían suceder. Algunhas destas predicións refírense a acontecementos xa cumpridos, outras están en proceso de cumprimento e outras aínda son futuras. En canto ás que se refiren a acontecementos pasados ou presentes, non coñezo nin un só caso de fracaso. Algunhas das súas predicións xa foron sinaladas. Outras aparecerán nos capítulos seguintes á medida que continuemos a nosa narración.

GSAM 306Regra Sexta—Os milagres non son unha proba dun verdadeiro profeta

GSAM 306.2Moitos escritores teolóxicos afirmaron, e así se expón en comentarios sobre as Escrituras, que o sinal dun verdadeiro profeta é a realización de milagres. Aínda non aprendemos das Escrituras ningunha regra deste carácter.

GSAM 306.3Se a realización de milagres é proba dun verdadeiro profeta, entón o “falso profeta” mencionado en Apocalipse 19:20 sería declarado despois de todo un verdadeiro profeta; pois dise: “A besta foi capturada, e con ela o falso profeta que realizara milagres diante dela, cos que enganara aos que recibiran a marca da besta.” Fálase de novo dese mesmo poder en Apocalipse 13:14, como enganando “os que moran na terra polos milagres que lle foi dado facer á vista da besta.” Pola mesma aplicación desta regra, deberiamos chegar á conclusión de que mesmo Satán é un verdadeiro profeta. Certos espíritos que farán un traballo especial baixo a sexta das sete últimas pragas chámanse “espíritos de demoños, que fan milagres, que saen cara aos reis da terra e de todo o mundo, para xuntalos á batalla dese gran día do Deus Todopoderoso.”²⁰

GSAM 306.4Se a proba dun verdadeiro profeta se atopa nos milagres que realiza fóra da visión, só atoparíamos uns poucos dos profetas da Biblia que resistirían a proba, especialmente se a decisión se basea no que está rexistrado sobre as súas obras. É certo que se rexistran milagres realizados por algúns profetas, como no caso de Elías, Eliseu e Paulo. Pero quen atopou un rexistro na Biblia dos milagres de Isaías, Xeremías, Daniel, Oseas, Xoel, Amós, etc.? Con todo, estes foron verdadeiros profetas do Señor, e demóstrase que o eran polas regras que o Señor deu como proba dun verdadeiro profeta.

GSAM 307.1Que a realización de milagres non é a proba dun verdadeiro profeta vese claramente ao ler o relato bíblico de Xoán Bautista. Que era un profeta demóstrase pola predición do seu pai, Zacarías, ao relatar a visión que Deus lle dera respecto ao fillo que ía nacerlle: “E ti, neno, serás chamado profeta do Altísimo, porque irás diante da face do Señor para preparar os seus camiños.”²¹ O noso Salvador mesmo recoñeceu a Xoán como ese profeta que debía preparar o camiño diante del; pois de Xoán dixo: “Pero que saístes a ver? Un profeta? Si, vos digo, e moito máis que un profeta. Este é aquel do que está escrito: Eis que envío o meu mensaxeiro diante da túa face, que preparará o teu camiño diante de ti. Porque vos digo: entre os nacidos de muller non hai profeta maior que Xoán Bautista?”²²

GSAM 307.2Así pois, aquí temos unha declaración clara do Salvador de que Xoán era un profeta. Apliquemos o criterio de realización de milagres e vexamos o resultado. No Evanxeo escrito por Xoán o evanxelista, atopamos estas palabras: “E moitos acudiron a el [a Cristo] e dixeron: Xoán non fixo ningún milagre; pero todo canto Xoán dixo deste home era verdadeiro.”²³ Esta afirmación por si soa é unha refutación completa da afirmación de que o sinal dun verdadeiro profeta é a realización de milagres.

GSAM 307.3Esta regra, dada en Deuteronomio 13:1-3, á que denominamos regra seis na nosa enumeración actual, serve para evitar correr tras calquera cousa marabillosa ou milagrosa ata que primeiro comprobemos coidadosamente se a súa tendencia é cara a unha maior proximidade ao Señor ou cara a un afastamento del. Este texto practicamente nos di que apliquemos todas as regras, especialmente para ver se está en harmonía con Deus e coa súa lei.

GSAM 308.1Esta sexta regra ensina que se un milagre é obra dun impostor, xunto con el, cando se examina coidadosamente, verase unha desviación das verdades sagradas da palabra de Deus e unha rebaixa do nivel para satisfacer un corazón inclinado a evitar o camiño da abnegación. O Señor permite que xurda tal impostor, e o seu proceder é unha proba para o verdadeiro fillo de Deus, dándolle a oportunidade de sopesar coidadosamente a tendencia ou o motivo do dito obrador de milagres. Aqueles que se aferran á palabra de Deus, en vez de ser cautivados polo falso obrador de milagres, saen fortes en Deus como resultado desa experiencia.

GSAM 308.2Nestes días malvados, cando moitos reclaman ser “sanadores da fe”, “sanadores divinos”, “sanadores da Ciencia Cristiá”, etc., convén aplicar estritamente as regras bíblicas; pois serán necesarias regras divinas e a iluminación do Espírito Santo para que poidamos discernir claramente a intención e o propósito dalgúns destes “sanadores”, tan sutil é o seu labor; mentres que, por outra banda, hai quen despreza abertamente a lei de Deus e a súa verdade para este tempo. En algúns casos estes supostos “sanadores” enfurecéronse coma homes cheos de tolemia só coa mención da lei de Deus. Así como o Señor ten unha mensaxe proclamando a súa santa lei, así tamén están desprovistos dos movementos do Espírito Santo os homes que denigran a súa lei e expulsan da súa presenza a quen a menciona.

GSAM 308Regra Sete—Os seus froitos

GSAM 308.3“Coidádevos dos falsos profetas, que veñen a vós con pel de cordeiro, pero por dentro son lobos voraces. Recoñecerédelos polos seus froitos. ¿Recollen uvas dos espiños, ou figos dos cardos? Así mesmo, toda árbore boa dá froitos bos; pero unha árbore podre dá froitos malos. Unha árbore boa non pode dar froitos malos, nin tampouco unha árbore podre pode dar froitos bos. Toda árbore que non dea froito bo será cortada e botada no lume. Pola súa froita recoñecerédelos.”²⁴

GSAM 309.1Estas palabras do noso Salvador recoñecen o feito de que o don da profecía existiría na era evanxélica. Se non houvese profetas verdadeiros relacionados coa obra, e toda manifestación profética viña dunha fonte malvada, non tería dito: “Coidádevos dos profetas”? O feito de que nos diga tan definitivamente como se pode coñecer cada tipo é a mellor proba de que na obra do Consolador, o Espírito Santo, ao mostrar “as cousas que están por vir” (Xoán 16:13), estaría o verdadeiro don da profecía. Esta regra, á que na nosa enumeración chamamos regra sete, é infalible. Cristo non dixo poderedes coñecelos polos seus froitos, senón, positivamente, “polos seus froitos os coñeceredes”.

GSAM 309.2Preguntámonos: cal é o froito que se debe ver na obra dos verdadeiros dons do Espírito de Deus? A resposta atópase na afirmación de Paulo respecto ao propósito do Señor ao colocar os dons na igrexa: “Por iso di: Cando subiu ao alto, levou cativos aos cativos e deu dons aos homes.... E deu uns por apóstolos, e outros por profetas, e outros por evanxelistas, e outros por pastores e mestres, para o perfeccionamento dos santos, para a obra do ministerio, para a edificación do corpo de Cristo; ata que todos cheguemos á unidade da fe [‘á unidade,’ na marxe] e do coñecemento do Fillo de Deus, ata o home perfecto, ata a medida da estatura da plenitude de Cristo.”²⁵

GSAM 309.3Aplicade esta regra ao don profético que estivo conectado coa mensaxe do terceiro anxo desde o seu inicio, e cal é o resultado?—Vemos que a instrución continua dada a través da señora White estivo na liña da unidade e a harmonía, advertiu para “aconsellarse xuntos” e “manterse unidos”, para estar en consonancia con Cristo, asegurando así a verdadeira comunión e unión uns cos outros.

GSAM 310.1Algúns dos opositores desta obra dixeron con escarnio: “Se non fose polas visións da señora White, que tedes entre vós, a vosa causa xa se tería desfeito hai moito tempo”. Respóndese: “Iso é certo; porque dese manancial o Señor deu consello, cautela e luz, e así as discordias foron eliminadas e a obra prosperou”. Así, o que deseñaron como un ataque contra o don é, en realidade, un testemuño de que o seu froito é o do verdadeiro don da profecía.

GSAM 310.2Durante sesenta anos ou máis, as manifestacións do don de profecía a través da señora White foron probadas por estas sete regras, e en cada particular cumpriron as especificacións requiridas dunha verdadeira profecía.