Capítulo 1 — Introdución

GSAM 21.1CANDO falamos do segundo advenemento de Cristo, tocamos un tema que en realidade foi a esperanza do pobo de Deus desde a expulsión dos nosos primeiros pais do xardín do Edén. Nas palabras dirixidas á serpe, de que a semente da muller lle esmagaría a cabeza, había unha certeza de que finalmente viría un restaurador que derrotaría as usurpacións de Satán e cumpriría o propósito de Deus na terra. Suponse que Adán e Eva pensaban que esta obra se realizaría moi pronto e que un descendente inmediato deles sería o vencedor. Con todo, no plan de Deus, a promesa do Salvador desde a aparente ruína abrangía todo o que despois se desenvolveu no cumprimento do seu “propio propósito e graza, que nos foi dada en Cristo Xesús antes de que comezase o mundo”.¹

GSAM 21.2Se a Adán e Eva se lles tivese dado de inmediato unha visión da miseria e do sufrimento que encherían o mundo durante as longas idades que mediarían entre a súa ruína e a súa restauración, a súa dor tería sido insoportable. O Deus do ceo, na súa terna misericordia e compaixón, lles ocultou esta visión, deixándoos acubillar a cariñosa esperanza de ser pronto liberados á gloriosa liberdade dos fillos de Deus. O feito de pensar que a redención estaba próxima naturalmente os incitaría a un maior empeño na preparación para acoller o acontecemento.

GSAM 22.1Do mesmo xeito sucedeu co pobo de Deus en todas as xeracións desde os días de Adán. Estaban certos de que un gran e importante acontecemento ía ter lugar nalgún momento no futuro: que Cristo viría finalmente e establecería o seu reino. Eles tamén, coma Adán e Eva, crían que o acontecemento estaba próximo e, coma eles, non eran conscientes do que ía suceder entre o seu tempo e o acontecemento; doutra maneira, poderíanse ter desanimado ao esforzarse por acadar a meta do premio.

GSAM 22.2Este pensamento pódese ilustrar coas grandes descubertas. Os homes que as orixinaron, aínda que non o sabían, estaban cumprindo o propósito de Deus; con todo, estaban animados por ideas que non resultaron estar en todos os aspectos en harmonía coas súas propias teorías que os movían á acción.

GSAM 22Efeitos de gran alcance dos descubrimentos de Colón

GSAM 22.3Montgomery, na súa American History, edición de² 1902, páxinas 8 e 9, falando da teoría que moveu a Colón a emprender a súa viaxe, e da execución do seu plan de chegar ás Indias Orientais navegando cara ao oeste, di:—

GSAM 22.4“Cristóbal Colón pensaba que podería mellorar o proxecto do rei de Portugal. Estaba certo de que había un camiño máis curto e mellor para chegar ás Indias que a ruta que Díaz marcara. O plan do mariñeiro xenovés [Cristóbal Colón] foi tan audaz como orixinal. En lugar de navegar cara ao leste, ou cara ao sur e ao leste, propuxo navegar directamente cara ao oeste. Tiña, como cría el, tres boas e sólidas razóns para tal empresa: Primeiro, ao igual que as mellores xeografías da súa época, Colón estaba convencido de que a terra non era plana, como supoñía a maioría da xente, senón un globo. En segundo lugar, supoñía que este globo era moito máis pequeno do que é, e que a maior parte era terra en lugar de auga. En terceiro lugar, como non sabía nada nin sospeitaba nada da existencia do continente americano ou do océano Pacífico, imaxinaba que a costa de Asia ou das Indias estaba directamente fronte a España e á costa occidental de Europa. A distancia total ata Cipango, ou Xapón, estimaba que probablemente non superaría aproximadamente as catro mil millas.

GSAM 23.1“O seu plan era este: partiría de Europa; levaría o seu barco cara ao oeste en dirección a Xapón e seguiría a curva do globo ata que o levase ao que procuraba. Para el, parecía tan seguro e sinxelo como que unha mosca camiñase arredor dunha mazá.

GSAM 23.2“Se a expedición tivese éxito, tería esta inmensa vantaxe: entraría nas Indias directamente pola porta principal, en lugar de chegar a elas por un camiño tortuoso e por unha especie de entrada lateral, como terían que facer os portugueses.

GSAM 23.3“Vemos que este home, que comprendía as matemáticas prácticas, a xeografía e a navegación tan ben como calquera da súa época, tiña razón no primeiro punto —a forma da terra—, pero estaba completamente equivocado nos outros dous.

GSAM 23Un erro afortunado

GSAM 23.4“Con todo, curiosamente, os seus erros foron, nese aspecto, unha axuda para el. O erro que cometeu en canto á distancia foi dos máis afortunados. Se Colón calculase correctamente o tamaño do globo e a verdadeira lonxitude dunha viaxe así, probablemente non tería partido, xa que vería de inmediato que a ruta portuguesa proposta era moito máis curta e barata. Ademais, se puidese imaxinar ou de algún xeito prever que o continente americano se atopaba xusto no seu camiño, iso, por si só, quizais non o tivese inducido a emprender unha viaxe de descubrimento, xa que o seu obxectivo non era atopar un país novo, senón unha nova vía cara a un antigo.”

GSAM 23A Gran Esperanza das Idades

GSAM 23.5Así, o pobo de Deus, ao longo dos séculos, tivo a esperanza da vinda de Cristo diante deles “coma unha áncora da alma, segura e firme”.³ Aínda que a miúdo, en medio de tristezas e afliccións, claman con angustia: “¿Ata cando, Señor, chegará a liberación?”, con todo, seguiron adiante e, coma Paulo, dixeron e aínda din: “¿Que é a nosa esperanza, ou gozo, ou coroa de ledicia? ¿Non o sodes vós mesmos na presenza do noso Señor Xesús Cristo na súa vinda?”⁴

GSAM 24Paulo sostido pola esperanza

GSAM 24.1Bastan algunhas ilustracións do poder sostedor desta esperanza neste contexto. Cando Paulo foi presentado ante Félix, e lle permitiron falar por si mesmo, dixo: “Seguindo o camiño que chaman herexía, así adoro ao Deus dos meus pais, crendo en todas as cousas que están escritas na Lei e nos Profetas; e teño esperanza en Deus, que eles mesmos tamén admiten, de que haberá resurrección dos mortos, tanto dos xustos como dos inxustos.”⁵

GSAM 24.2Na súa hábil defensa cando compareceu ante Agripa, Paulo dixo: “Agora estou aquí e son xulgado pola esperanza da promesa que Deus fixo aos nosos pais; á que as nosas doce tribos, servindo asiduamente a Deus de día e de noite, esperan chegar. Por causa desa esperanza, rei Agripa, son acusado polos xudeus. Por que vos parece incrible que Deus resucite os mortos?”⁶ Cando finalmente estivo en Roma para comparecer ante César, dixo aos xudeus: “Por causa da esperanza de Israel estou atado con esta cadea.”⁷

GSAM 24.3Paulo falou libremente desa esperanza na súa carta a Tito: “Pois a graza de Deus, que trae salvación, apareceu a todos os homes, ensinándonos que, negando a impiedade e os desexos mundanos, vivamos con sensatez, xustiza e piedade neste mundo presente, agardando esa esperanza bendita e a gloriosa aparición do gran Deus e Salvador noso, Xesús Cristo.”⁸

GSAM 24Pedro, gozándose na esperanza

GSAM 24.4Pedro fala desa mesma esperanza do seguinte xeito: “Bendito sexa o Deus e Pai do noso Señor Xesús Cristo, que segundo a súa abundante misericordia nos xerou de novo para unha esperanza viva pola resurrección de Xesús Cristo dos mortos, para unha herdanza incorruptible, inmaculada e que non se marchita, reservada nos ceos para vós, que estades gardados polo poder de Deus mediante a fe para a salvación preparada para ser revelada no tempo último. No cal vos alegrades sobremaneira, aínda que agora, por un tempo, se é necesario, sufrades tribulacións de moitos xéneros, para que a proba da vosa fe, moito máis preciosa que o ouro perecedoiro, aínda que sexa probado polo lume, resulte en loanza, honra e gloria na aparición de Xesús Cristo.”⁹

GSAM 25O propósito de Deus na creación

GSAM 25.1As Escrituras revelan o propósito de Deus ao crear o mundo; e pola palabra da profecía tamén aprendemos o seu plan respecto ao futuro: “Así di o Señor que creou os ceos, Deus mesmo que formou a terra e a fixo; el estableceuna, non a creou en balde, formouna para ser habitada.”¹⁰ Cando o formou, déusllo ao home. O salmista di: “O ceo, e mesmo os ceos, son do Señor; pero a terra déuslla aos fillos dos homes.”¹¹ Pero cando lla deu ao home, o home era recto, como expresa o home sabio: “Só isto atopei: Deus fixo ao home recto; mais eles procuraron moitas invencións.”¹²

GSAM 25.2Lemos do trato do Señor coa raza, que “cando separou os fillos de Adán, estableceu os límites dos pobos segundo o número dos fillos de Israel”,¹³ é dicir, segundo o número do verdadeiro Israel que finalmente será reunido na terra como súbditos do seu futuro reino. Exprésao Paulo nestas palabras: “Deus... fixo dun só sangue todas as nacións de homes para que habitasen en toda a face da terra, e determinou os tempos xa fixados e os límites da súa habitación, para que buscasen ao Señor, a ver se o buscaban ás apalpadelas e o atopaban, aínda que non estea lonxe de cada un de nós; pois nel vivimos, nos movemos e temos o noso ser”.¹⁴ Cando este propósito orixinal respecto da terra se cumpra, “o teu pobo tamén será todo xusto.”¹⁵ De novo dise deles nese estado: “O habitante non dirá: Estou enfermo; o pobo que nel habita terá perdoada a súa iniquidade.”¹⁶ Ese será o tempo cando “os mansos herdarán a terra; e deleitaranse na abundancia da paz.”¹⁷

GSAM 26A Segunda Vinda de Cristo non é un conto

GSAM 26.1Díxose na segunda epístola de Pedro que “non seguimos fábulas habilidosamente inventadas cando vos fixemos coñecer o poder e a vinda do noso Señor Xesús Cristo, senón que fomos testemuñas oculares da súa grandeza. Porque recibiu honra e gloria de Deus Pai, cando lle veu do excelso esplendor unha voz que dicía: Este é o meu Fillo amado, en quen me comprazo.” E esta voz, que veu do ceo, escoitámola cando estabamos con el no monte santo. Temos tamén unha palabra de profecía máis segura, á cal facedes ben en prestarlle atención, coma a unha luz que brilla nun lugar escuro, ata que amenza o día e o astro da mañá se levante nos vosos corazóns.¹⁸

GSAM 26.2Nesta pasaxe, o apóstolo refírese á transfiguración no monte como unha proba da segunda vinda de Cristo. Antes desta escena, o noso Salvador dixera aos seus apóstolos: “Hai algúns aquí que non gustarán da morte ata que vexan ao Fillo do home vir no seu reino”¹⁹ —como o relata Lucas: “Hai aquí algúns que non gustarán da morte ata que vexan o reino de Deus”.²⁰

GSAM 26.3Esta promesa cumpriuse literalmente na propia transfiguración. Nesta “visión” no monte viron a Xesús glorificado, tal como aparecerá cando veña no seu reino. Viron a Elías, que foi levado ao ceo sen probar a morte, representando aqueles que serán trasladados — cambiarán de mortais a inmortais — “nun intre, nun abrir e pechar de ollos”, cando o Señor veña.²¹ Tamén estaba Moisés, quen morrera, representando aqueles que serán resucitados dos mortos para xuntarse co Señor. Así, nesta “visión” tiveron unha visión de Cristo chegando no seu reino, como lles prometera.

GSAM 27Profecía: unha palabra máis segura

GSAM 27.1Aínda que os apóstolos viran esta visión gloriosa no monte da transfiguración e escoitaran a voz da aprobación de Deus, o apóstolo Pedro afirma: “Temos unha palabra de profecía máis segura.” Con esta afirmación non está a restar valor ao que viran e escoitaran naquela ocasión memorable. Entón escoitaron a voz de Deus unha vez, pero nas grandes liñas da profecía, que se estenden ata a segunda vinda de Cristo, temos a voz de Deus repetida moitas veces. De feito, cada predición profética concreta cumprida ou rexistrada na historia é a voz de Deus para nós. Debe ser neste sentido que a palabra da profecía é “máis segura”. A Revised Version tradúceo como “confirmada”. A profecía vólvese segura por cada unha das especificacións cumpridas. Cada acontecemento predito, cando se cumpre, é unha garantía de que os acontecementos preditos restantes sucederán con certeza.

GSAM 27A natureza da profecía

GSAM 27.2Os seguintes testemuños de eminentes estudosos da Biblia sobre a natureza da profecía son contundentes:—

GSAM 27.3Thomas Newton afirma que “a profecía é a historia anticipada e contraída; a historia é a profecía cumprida e dilatada. Houbo oráculos mentireiros no mundo; pero toda a astucia e malicia dos homes e dos demos non pode producir ningunha profecía semellante ás que están rexistradas nas Escrituras.”

GSAM 27.4Sir Isaac Newton testemuña que “prestar atención aos profetas é un carácter fundamental da verdadeira igrexa.”

GSAM 27.5O Dr. A. Keith di que “a profecía é equivalente a calquera milagre, e é por si mesma milagrosa.... Só a voz da Omnipotencia podería chamar os mortos do sepulcro; só a voz da Omnisciencia podería dicir todo o que xacía agochado no escuro futuro, que para o home é tan impenetrable como as mansións dos mortos; e ambas son igualmente a voz de Deus.”

GSAM 28.1Matthew Henry dixo que “no tempo de Deus, que é o mellor tempo, e do xeito de Deus, que é o mellor xeito, a profecía cumprirase con certeza. Cada palabra de Cristo é moi pura e, polo tanto, moi segura.”

GSAM 28O Obxecto da Profecía

GSAM 28.2Podemos aprender polas palabras de Cristo aos seus apóstolos un dos obxectivos do Señor ao dar profecía. Falando profeticamente das cousas que sucederían na carreira de Xudas, dixo: “Dígovolo antes de que suceda, para que, cando suceda, creades que eu o son.”²²

GSAM 28.3O Señor di tamén polo profeta Isaías: “Eu son Deus, e non hai outro coma min, que anuncio o fin desde o principio e, desde tempos antigos, as cousas que aínda non sucederon, dicindo: O meu consello permanecerá firme e cumprirei todo o meu desexo”.²³

GSAM 28.4De novo, “Anunciei as cousas antigas desde o principio, e saíron da miña boca e mostréinasche; fíxenas de súpeto, e cumpríronse.... Mesmo desde o principio declaréicheno; antes de que sucedese mostréicheno; para que non digas: O meu ídolo fíxoas, e a miña imaxe tallada, e a miña imaxe fundida, mandáronas. Escoitaches, mira todo isto; e non o anunciaredes? Mostréiche cousas novas desde agora, mesmo cousas ocultas, e non as coñecías. Foron creadas agora, e non desde o principio; mesmo antes do día en que non as escoitaches, para que non digas: Mira, eu xa as coñecía.”²⁴

GSAM 28.5Desta linguaxe vese a forza do cumprimento profético como proba da orixe divina da profecía, así como que é unha demostración do poder do Señor por riba de todos os deuses dos pagáns. Tamén se observa destas palabras que a profecía ocupa un lugar moi importante nas Escrituras da verdade. Sendo estes feitos certos, é sorprendentemente estraño que tanta xente preste pouca ou ningunha atención ao estudo das partes proféticas das Sagradas Escrituras.

GSAM 29Profecía non selada

GSAM 29.1Os desinformados din que son incultos e, polo tanto, non poden entender as profecías. Por outra banda, moitos dos instruídos, e algúns deles entre o ministerio, din: “As profecías están seladas e non se poden entender. Todos sabemos que o libro do Apocalipse é un libro selado.”

GSAM 29.2No Apocalipse, ao amado Xoán foille dado un mandamento especial de non selar o libro.²⁵ Tamén neste libro pronúnciase unha bendición sobre aqueles que “escoitan as palabras desta profecía e gardan as cousas que nel están escritas.”²⁶ Como poderían gardarse as cousas contidas nun libro selado se non se entendesen, e non puidesen entenderse? O Señor dixo por Moisés: “O secreto pertence ao Señor, o noso Deus; mais as cousas reveladas son nosas e dos nosos fillos para sempre, para que cumpramos todas as palabras desta lei.”²⁷

GSAM 29.3Que o Señor deseñou as profecías de Daniel para que fosen comprendidas é evidente polas súas palabras dirixidas aos seus discípulos respecto delas. Lemos: “Cando pois vexades a abominación da desolación, da que falou o profeta Daniel, situada no lugar santo (quen lea, que entenda)”,²⁸ o que practicamente di: Entende a Daniel o profeta.

GSAM 29.4O Señor expón a falacia do argumento de que a profecía non pode entenderse, nestas palabras: “Toda a visión se fixo para vós coma as palabras dun libro selado, que os homes entregan a un letrado, dicindo: Le isto, por favor; e el di: Non podo, pois está selado. E o libro é entregado a quen non é letrado, dicindo: Le isto, por favor; e el di: Non son letrado. Por iso dixo o Señor: Pois este pobo achégase a min coa boca e cos seus beizos me honra, pero afasta de min o seu corazón, e o seu temor cara a min ensínao o precepto dos homes; por iso, velaquí, farei unha obra marabillosa entre este pobo, unha obra marabillosa e un prodixio; pois a sabedoría dos seus sabios perecerá e o entendemento dos seus prudentes será agochado”.²⁹ Se o pobo ao que o profeta se refire aquí tivese seguido a palabra segura da profecía, non se tería afastado da lei de Deus nin substituído os seus preceptos polos mandamentos dos homes.

GSAM 30Profecía non de interpretación privada

GSAM 30.1Non é por ter a profecía algún significado profundo, oculto e misterioso polo que tantos non conseguen entendela. O apóstolo Pedro dixo dela: “Sabendo antes que ningunha profecía da Escritura é de interpretación privada. Pois a profecía non veu nos tempos antigos por vontade do home; senón que homes santos de Deus falaron movidos polo Espírito Santo.”³⁰ Está claramente implícito neste texto que o esencial para comprender a profecía é acoller ese espírito que falou polos profetas. Dese espírito, prometido a todos os que o procuran, está escrito: “El guiaravos en toda a verdade.”³¹

GSAM 30Profecía Cumprida

GSAM 30.2No estudo da profecía hai certos feitos que sempre se deben ter presentes: Deus, que é infalible, é o autor da profecía, e cando chega o tempo do cumprimento dunha predición, sucederá exactamente o acontecemento predito. Ademais, como o Señor, que ten poder para prever xusto o que farán os homes, especifica un tempo no que algo sucederá, cando ese tempo chega, atópase un verdadeiro cumprimento da profecía. Noutras palabras, unha falsa cumprimento da profecía no tempo especificado para a verdadeira é unha imposibilidade. En consonancia con este axioma, podemos dicir que, cando chega o tempo do Señor para que a súa mensaxe de verdade sexa dada ao mundo, a mensaxe aparece sempre.

GSAM 30.3Nunha ocasión, cando o autor pronunciara un discurso sobre o cumprimento da profecía, un incrédulo que estaba presente achegouse e dixo: “Teño que felicitarvos, intérpretes da profecía, por ser tan afortunados. No voso estudo da historia, parecedes atopar con tanta facilidade aquilo que encaixa exactamente coa profecía”. “Si”, foi a nosa resposta, “axusta porque foi feito para axustar. Se fose a unha tenda de guantes a mercar un par de guantes, non esperaría atopar uns que axustasen á súa man?” El respondeu: “Por suposto que si, porque foron feitos para axustar.” “Entón,” dixo o escritor, “ese Deus que sabía exactamente o que farían os homes fixo as predicións sobre eles e, cando eses homes saen á escena da acción e fan exactamente as cousas que el predixo, o verdadeiro historiador fai un rexistro das súas accións, que, comparado coa predición, encaixa á perfección.”

GSAM 31Profecía, unha luz na escuridade

GSAM 31.1O apóstolo Pedro di que debemos prestar atención á profecía coma unha luz que brilla nun lugar escuro. Sen a lámpada da profecía, o futuro sería unha escuridade total. O propósito da luz é disipar a escuridade: cando se viaxa nun lugar escuro, amosar o camiño e facelo con claridade, para que o viaxeiro poida, paso a paso, ver e escoller o rumbo. “A túa palabra,” di o salmista, “é lámpada para os meus pés e luz para o meu camiño.”³² O home sabio di: “O camiño dos xustos é coma unha luz resplandecente que brilla cada vez máis ata o día perfecto.”³³ Así vese, ao percorrer o fluxo do tempo, que a palabra de Deus, especialmente nos seus cumprimentos proféticos, abrirá cada vez máis, facendo cada vez máis claro para o estudante da Biblia que se atopa sen dúbida no camiño que conduce á luz eterna e ao día eterno.

GSAM 31Tres acontecementos destacados desde Edén ata o fin

GSAM 31.2Ao considerar o camiño do pobo do Señor desde Edén ata o fin, á luz das Escrituras, hai tres acontecementos que destacan con especial prominencia. O primeiro é o primeiro advento de Cristo, a encarnación, a vinda de Emmanuel, Deus manifestado en carne; o segundo, a gran Reforma despois das Idades Escuras —os 1.260 anos de opresión, nos que a palabra do Señor foi case por completo apartada do pobo común— unha saída da igrexa do seu estado de deserto, e a colocación das Escrituras onde todos puidesen ler e coñecer a súa vontade; o terceiro, a segunda vinda do noso Señor para instaurar os tempos de restitución de todas as cousas faladas pola boca de todos os seus santos profetas desde o principio do mundo; isto, para pechar o “conflito dos séculos”, o conflito entre o pecado e a xustiza, para instaurar a era da gloria, cara á que todas as idades se dirixiron.

GSAM 32A profecía dá sinais no camiño ata o fin

GSAM 32.1Ao facer caso da palabra segura da profecía como dunha luz que debe guiar os nosos pasos, descubríndonos o camiño correcto a través da escuridade, non pode ser doutra maneira que atopemos o camiño claramente marcado na palabra profética ao longo do curso do tempo ata o segundo advenemento de Cristo. Dado que así é, aqueles que seguen de cerca a luz da profecía non só recoñecerán os sinais e indicios de que o gran día está próximo, senón que tamén recoñecerán a obra do Señor á medida que avanza de xeito constante en mensaxes de verdade que teñen por obxecto preparar un pobo para atopalo en paz na súa vinda.

GSAM 32.2Mentres as Escrituras declaran que o día do Señor virá sobre as masas como “un ladrón de noite”,³⁴ tamén din daqueles que están no consello do Señor: “Vós, irmáns, non estades na escuridade, para que ese día vos sorprenda como un ladrón. Todos vós sodes fillos da luz e fillos do día.”³⁵

GSAM 32Recordando a guía do Señor

GSAM 32.3Ao lembrar a guía do Señor no movemento adventista, convén ter presente que sempre foi o propósito de Deus que o seu pobo recordase as manifestacións da súa providencia e poder en favor deles. Ao dar as razóns do afastamento de Israel de Deus, o salmista di, “Esqueceron a Deus, o seu Salvador, que fixera grandes cousas en Exipto; obras marabillosas na terra de Ham e cousas terribles xunto ao Mar Vermello.”³⁶ Se foi bo para Israel lembrar a guía do Señor con eles, non o é tamén para nós? En éxtase, o salmista di de novo: “Bendí ao Señor, oh, alma miña, e non esquezas todos os seus beneficios.”³⁷

GSAM 33.1En todas as idades o Señor tivo verdades importantes, calculadas pola súa graza, para sacar un pobo do cativerio do pecado e preparalo para a entrada no Canaán celestial; e é proveitoso considerar as relacións do Señor cos que proclamaron estas verdades.

GSAM 33Grandes resultados cos menores medios—Testemuño de D'Aubigné

GSAM 33.2D'Aubigné, na súa History of the Reformation, di: “Deus, que prepara a súa obra ao longo dos séculos, realízaa cos instrumentos máis débiles cando chega o seu tempo. Obter grandes resultados cos medios máis pequenos, esa é a lei de Deus. Esta lei, que prevalece en toda a natureza, tamén se atopa na historia”.³⁸

GSAM 33.3Cando Deus, nos tempos antigos, comezou a escoller un pobo especial co fin de establecelos como unha nación peculiar para si mesmo, foi chamando un só home —Abraham— que habitaba entre os pagáns, en Ur dos Caldeos. Del xurdiu unha prole numerosa; pero deles, cando foron exaltados á dignidade de nación, o Deus do ceo dixo: “O Señor non puxo o seu amor en vós, nin vos escolleu porque fósedes máis numerosos que ningún pobo; pois erades os menos numerosos de todos os pobos.”³⁹

GSAM 33.4Logo, cando ía liberar o seu pobo da súa servidume en Exipto, escolleu como líder a un que, de neno, estivo agochado durante tres meses na casa da súa nai, e despois posto nunha sinxela arca rústica feita de carrizos e calafateada con brea, e confiado ao coidado do río Nilo. Con todo, este mesmo Moisés, cando chegou á idade de comprender, escolleu o camiño humilde de padecer co pobo de Deus en lugar do gozo que se atopa nos “prazeres do pecado por un tempo”.⁴⁰

GSAM 34Vitoria de Gedeón

GSAM 34.1Despois, cando o Señor ía librar a Israel dos midianitas e dos amalecitas, que invadiron a súa terra “coma lagostas pola multitude” e destruíron os froitos da terra, deixando “ningún sustento para Israel, nin ovellas, nin bois, nin asnos”, o Señor enviou un anxo a Gedeón. Este fillo de Joás vira reducida a súa situación ao extremo de trillar un pouco de trigo e agochalo dos seus inimigos. Cando o anxo lle notificou que debería liberar a Israel, Gedeón, con asombro, preguntou: “Con que salvarei eu a Israel? Mira que a miña familia é pobre en Manases, e eu son o máis pequeno na casa de meu pai.”⁴¹ Este mesmo home humilde e pobre saíu cos seus trescentos homes, coas súas sinxelas lámpadas e xarróns (unha acción que parecería tolemia ao xuízo finito), e facendo de Deus a súa forza, acadaron unha vitoria tremenda. Antes da liberación, Gedeón podería ter proferido unha lamentación coma a do profeta Amós cando preguntou: “Por quen se levantará Xacobe? pois é pequeno.”⁴²

GSAM 34O Neno no Pesebre

GSAM 34.2No tempo que o Señor determinara, naceu o Salvador da humanidade, e os pastores atopárono xacente nun pesebre. Os seus parentes terreais seguiron as humildes aínda que honrosas ocupacións da vida. Concernente á súa pobreza terrea, dixo o Salvador: “As raposas teñen covís, e as aves do ceo teñen niños; pero o Fillo do home non ten onde reclinar a cabeza.”⁴³ Escolleu aos seus apóstolos “entre ese estrato inferior, que, aínda que non o máis humilde, non alcanza o nivel das clases medias. Todo isto estaba así pensado para manifestar ao mundo que a obra non era de home, senón de Deus.”

GSAM 35Non moitos sabios chamados

GSAM 35.1Paulo dixo da obra nos días da igrexa primitiva: “A tolemia de Deus é máis sabia que os homes; e a fraqueza de Deus é máis forte que os homes. Porque vedes a vosa vocación, irmáns, como non foron chamados moitos sabios segundo a carne, nin moitos poderosos, nin moitos nobres; senón que Deus escolleu as cousas necias do mundo para avergoñar aos sabios; e Deus escolleu as cousas débiles do mundo para avergoñar as cousas poderosas; e as cousas viles do mundo, e as que son desprezadas, escolleu Deus, así como as que non son, para reducir a nada as que son; para que ningunha carne se glorie en presenza súa.”⁴⁴

GSAM 35Homes humildes na Reforma

GSAM 35.2Atopamos o mesmo principio exemplificado nas vidas dos grandes Reformadores do século XVI. O historiador di: “O Reformador Zwingle saíu dunha cabana de pastor alpino; Melanchthon, o teólogo da Reforma, dunha armaría; e Lutero dunha casa de pobre mineiro.” De si mesmo, Lutero dixo: “Os meus pais eran moi pobres. O meu pai era un pobre cortador de madeira (máis tarde se converteu nun mineiro), e a miña nai a miúdo levaba leña ás costas para poder conseguir os medios para criar aos seus fillos. Eles soportaron o traballo máis duro por nós.”

GSAM 35.3O apóstolo Santiago, falando do chamamento do pobo ao servizo do Señor, di: “Oídeme, irmáns meus amados: ¿non escolleu Deus aos pobres deste mundo, ricos na fe e herdeiros do reino que prometeu a quen o ama?”⁴⁵

GSAM 35Metodistas primitivos

GSAM 35.4Ao ollar cara á liña de reformadores que avanzaba ata os primeiros días do metodismo, cando a doutrina da graza libre se proclamaba asiduamente, vemos que ía acompañada polo poder de Deus. Ao ser exposta fielmente ao pobo, co amor terno de Cristo, e ao ser comprendida por unha fe viva, os crentes non só atoparon o perdón dos pecados pasados, senón tamén un poder santificador que lles permitía levar unha vida de santidade. O metodismo tivo un comezo humilde e foi bendicido segundo a fe e a sinxela confianza do ministerio e do laicado.

GSAM 36.1Ao trazar os incidentes e experiencias relacionados co movemento adventista, atopamos que, como en toda obra do Señor na que o home é axente, a súa orixe estivo entre os pobres e os obscuros; pero que ninguén o xulgue en contra por este motivo antes de examinar coidadosamente as probas nas que se basea esta gran obra, non sexa que se atopen na posición daqueles dos que o Señor preguntou: “¿Quen menosprezou o día das cousas pequenas?”⁴⁶

GSAM 36Réplica de Eck a Lutero

GSAM 36.2Para beneficio daqueles que poidan estar inclinados a decidir se un punto doutrinal é correcto ou incorrecto polos poucos ou moitos que o aceptan, citamos, en parte, a controversia entre Lutero e Eck. Como Lutero adoptou a súa posición sobre as Escrituras, e atreveuse a disputar o dereito dos homes a colocar as súas opinións por riba da palabra de Deus, Eck replicou con estas palabras irónicas: “Estou sorprendido pola humildade e modestia coas que o reverendo Doutor se empeña en opoñerse, el só, a tantos ilustres pais da Igrexa, e presume de saber máis que os soberanos pontífices, os concilios, os doutores e as universidades! ... Sería sorprendente, sen dúbida, se Deus tivese agochado a verdade a tantos santos e mártires ata a chegada do reverendo Padre.”

GSAM 36.3A esta réplica podería ben responderse coa que Zwingle lle deu a Xoán Faber en Zúric, cando este expresou a súa “estupefacción ante o punto ao que se chegara, cando se abandonaban os antigos usos que duraran doce séculos, e se concluía claramente que a cristiandade estivera no erro durante mil catrocentos anos”. Zwingle respondeu axiña que “un erro non deixa de selo por ter durado mil catrocentos anos, e que na adoración a Deus a antigüidade dun uso non era nada a menos que se puidese atopar fundamento ou xustificación para el nas Escrituras Sagradas.”⁴⁷

GSAM 37A Palabra do Señor fronte á Sabedoría Humana

GSAM 37.1O perigo de apoiarse nas opinións dos homes, en lugar de resolver a cuestión de “Que é a verdade?” pola palabra do Señor, defíneo con dureza o profeta Oseas cando di: “Arastes maldade, segastes iniquidade; comestes o froito das mentiras; porque confiaste no teu xeito, na multitude dos teus valentes.”⁴⁸ A tendencia do corazón humano sempre foi confiar no home; pero á medida que nos achegamos ao tempo en que o Señor ha de “erguerse e estremecer terriblemente a terra”, o profeta Isaías exhorta: “Deixade de confiar no home, cuxo alento está no seu nariz; pois que valor se lle debe dar?”⁴⁹

GSAM 37.2Así advertidos nas Escrituras sobre o perigo neste sentido, que ninguén condene precipitadamente o movemento adventista, como se fose indigno de consideración polo seu humilde comezo, ou porque os que o mundo ten por grandes non abrazaron a causa. Antes ben, que todos sopesen coidadosamente as súas pretensións. A verdade é de valor inestimable, en comparación coa cal as meras opinións dos homes non son máis que palla sen valor.