Capítulo 5 — A Mensaxe do Segundo Advento

GSAM 93.1“AGORA aprendede unha parábola da figueira: Cando o seu ramo está aínda tenro e saenlle follas, sabedes que o verán está próximo; así tamén vós, cando vexades todas estas cousas, sabede que [na marxe, el] está próximo, ás portas. En verdade vos digo que non pasará esta xeración ata que todo isto se cumpra. O ceo e a terra pasarán, pero as miñas palabras non pasarán.”¹

GSAM 93.2Neste pasaxe, a nosa atención diríxese ao tempo no que é posible aprender que a vinda de Cristo está “ás portas” coa mesma certeza coa que sabemos que o verán está preto cando vemos xurdir as primeiras follas tenras. Tamén se pode saber que chegamos á xeración que non pasará do escenario da acción ata que o propio Cristo veña. Cando chega o tempo de aprender a parábola, é rotundamente certo que é o tempo do Señor de erguer mestres para ensinar a parábola. A pregunta do apóstolo noutra ocasión é igualmente aplicable aquí: “Como oirán sen un predicador? e como predicarán se non son enviados?”²

GSAM 93O Tempo dos Signos

GSAM 93.3No capítulo anterior vimos como se obtivo coñecemento acerca do fin do período de dous mil trescentos días, e que este se estendía ata a “hora do seu xuízo”. Na parábola aquí introducida tráese o tempo do Señor para esta parábola e a mensaxe do “xuízo” que se proclamará ao mundo. Despois de falar da gran “tribulación” que ía vir sobre o seu pobo e que debería ser “encurtada”, o Salvador dixo: “Inmediatamente despois da tribulación deses días escurecerase o sol, e a lúa non dará a súa luz, e as estrelas caerán do ceo, e as forzas dos ceos serán sacudidas: e entón aparecerá no ceo o sinal do Fillo do home.”³

GSAM 94.1Reparade, non di do último sinal mencionado que é un sinal da súa vinda; senón un sinal de que o Fillo do Home está alí, vese que vén. Os acontecementos que se presentan neste texto como sinais nos que fundamentar a fe no seu próximo advenimento son os sinais no sol, na lúa e nas estrelas. Os demais acontecementos que seguen teñen lugar en relación co seu advenimento efectivo nas nubes do ceo. Así, inmediatamente despois do terceiro destes sinais —o das estrelas— chega o tempo do Señor para erguer os seus mestres para que ensinen que o advenimento de Cristo está ás portas.

GSAM 94.2Agora, en canto ao tempo da aparición destes sinais: o sol ía escurecerse inmediatamente despois da tribulación.⁴ Como relata Marcos, ía ser “neses días, despois desa tribulación.”⁵ O noso Salvador dixera que os días ían ser abreviados. Polo decreto de María Teresa e polos Actos de Tolerancia de 1773 a 1776, a furia da persecución contra a igrexa foi abreviada. Aínda que o poder perseguidor retivo o control do brazo civil ata 1798, as súas persecucións remataron arredor de 1773. Ao comparar as declaracións do Salvador, situaríase o primeiro destes sinais entre 1773 e 1798.

GSAM 94O Día e a Noite Escuros

GSAM 94.3O 19 de maio de 1780, o sol escureceu de xeito sobrenatural. Non foi un eclipse, xa que a lúa estaba en fase de plenilunio o día anterior. A pesar diso, houbo unha escuridade sobre toda a zona nordeste dos Estados Unidos desde as once da mañá ata as once da noite. Nesa ocasión non só o sol se escureceu, senón que a lúa se negou a reflectir a luz do sol. Foi un escurecemento que impediu que o sol brillase no disco da lúa. E, como expresou Noah Webster moitos anos despois, “Nunca se asignou ningunha razón satisfactoria para este escurecemento.”

GSAM 95.1Sobre este día escuro, Herschel, o astrónomo, dixo: “O Día Escuro en Norteamérica foi un deses fenómenos marabillosos da natureza dos que sempre se lerá con interese, pero que a filosofía non pode explicar.”

GSAM 95.2Os que describían a escuridade da noite do 19 de maio de 1780 dicían que, a pesar de haber lúa chea, “se todos os corpos luminosos do universo fosen aniquilados, a escuridade non podería ser máis completa.”

GSAM 95As estrelas caentes

GSAM 95.3O terceiro destes sinais, a caída das estrelas, cumpriuse o 13 de novembro de 1833. Naquela noite, ou mellor dito, desde cinco horas antes do amencer, houbo unha chuvia de meteoros comparada por algúns a ríos de lume que baixaban do ceo; por outros, a chispas de lume que saían dun gran espectáculo de fogos artificiais. Este fenómeno cubriu toda América do Norte, desde o Golfo de México ao sur ata a Baía de Hudson ao norte, e desde as Illas Sandwich ao oeste ata a uns poucos centos de millas de Liverpool ao leste. En calquera lugar onde se observou, foi a mesma chuvia continua de estrelas, caían tan espesas como flocos de neve nunha ventisca.

GSAM 95.4Con respecto a esta choiva de estrelas de 1833, citamos ademais o Connecticut Observer do 25 de novembro de 1833:—

GSAM 95.5“O editor do Old Countryman dá moita importancia ás ‘estrelas caentes’. Di: ‘Consideramos a choiva de lume que vimos na mañá do mércores pasado como un tipo terrible, un precursor seguro, un sinal misericordioso, dese gran e temible día ao que os habitantes da terra serán testemuña cando se abra o sexto selo. O tempo está xa á man, descrito non só no Novo Testamento, senón tamén no Antigo Testamento; e non era posible contemplar unha imaxe máis exacta dunha figueira que arroxa o seu froito cando é azoutada por un vento poderoso.’”

GSAM 96Predición de Thomas Burnett

GSAM 96.1O pobo fora ensinado polos antigos a agardar un cumprimento literal deste sinal. Thomas Burnett, na súa Theory of the Earth, impresa en Londres no ano 1697, dixo de Mateo 24:29:—

GSAM 96.2“Sen dúbida haberá todo tipo de meteoros ardentes naquela época; e entre outros, os chamados estrelas fugaces, que, aínda que non sexan considerables, individualmente, se se multiplicasen en gran número, caendo, como di o profeta, como follas da videira ou figos da figueira, farían unha vista sorprendente.... Non precisamos ver estas cousas como exaxeros e metáforas poéticas, senón como profecías claras e cousas que sucederán literalmente.”

GSAM 96Testemuño do profesor Olmstead

GSAM 96.3O profesor Olmstead, do Colexio de Yale, Mass., a quen se lle chamou “o maior meteorólogo de América”, dixo das estrelas fugaces do 13 de novembro de 1833:—

GSAM 96.4“A extensión da chuvia de estrelas de 1833 foi tal que cubriu unha parte nada insignificante da superficie da Terra, desde o medio do Atlántico ao leste ata o Pacífico ao oeste; e desde a costa norte de Sudamérica ata rexións indefinidas entre as posesións británicas ao norte. A exhibición de estrelas fugaces non só era visible, senón que en todas partes presentaba a mesma aparencia.”

GSAM 96.5Deste espectáculo, que comezou arredor das 11 da noite do 12 de novembro e continuou ata arredor das 4 da madrugada do día 13, o profesor di:—

GSAM 96.6“Aqueles que tiveron a sorte de presenciar o espectáculo das estrelas fugaces na mañá do 13 de novembro de 1833, probablemente viron o maior espectáculo de fogos artificiais celestes que se vira xamais desde a creación do mundo, ou polo menos dentro das crónicas que recollen as páxinas da historia.”

GSAM 97Chuvia de estrelas tamén vista en Europa

GSAM 97.1Nun libro publicado por Leonard Heinrich Kelber en Stuttgart, Alemaña, no ano 1835, sabemos que este sinal se repetiu nesa beira do Atlántico, no mesmo mes, pero uns días despois. El di:—

GSAM 97.2“O 25 de novembro de 1833, houbo unha fermosa exhibición de estrelas fugaces no continente europeo”, e “en Minsterburg, Silesia, as estrelas caeron coma unha choiva de lume. Xunto con elas caeron bolas de lume, facendo a noite tan clara que a xente pensou que as casas próximas estaban a arder.

GSAM 97.3“Ao mesmo tempo en Prin, Austria, houbo unha caída de estrelas que cubriu unha superficie de máis de cincocentas millas cadradas. Foi descrito por algúns como se fosen correntes de lume que baixaban do ceo. Algúns chamárono unha choiva de lume. Os cabalos asustáronse e caeron ao chan. Moita xente enfermou de medo.”

GSAM 97Aplicación da Parábola

GSAM 97.4Descendendo nesta liña de profecía máis alá do cumprimento do terceiro sinal — a caída das estrelas —, o noso Salvador di: “Agora aprendede unha parábola da figueira”. Esta linguaxe non se aplica á xeración que vivía cando o noso Señor pronunciou este discurso, senón á xeración que ía ver estas cousas cumpridas — non cumprindo, senón cumpridas. As cousas que deben cumprirse como sinais de que Cristo está á porta non inclúen o estremecemento dos ceos cando el será visto realmente chegando. Estes sinais da súa próxima chegada inclúen este terceiro sinal, o que está nas estrelas. O tempo designado polo Señor para que o pobo aprendese a parábola da figueira data deste lado de 1833. Este é o tempo do Señor para que o mundo se espertase á gran verdade de que a súa vinda está ás portas, e de que a súa vinda será antes de que pase a xeración que escoite esa parábola. Así vemos como o tempo está marcado nesta profecía cando se debería dar ao mundo a gran proclamación do advento.

GSAM 98Unha Proclamación Mundial

GSAM 98.1No cumprimento desta predición, atopamos que xusto nese intre, en 1833, o Señor estaba a erguer os seus mensaxeiros ou ministros en diversas partes do mundo, que de 1833 a 1844 soaron o clamor da proximidade da vinda de Cristo, “xa ás portas”; e estes ensinaron a parábola da figueira, sinalando estes sinais da súa vinda, tal como el lles instruíra a facer. Esta mensaxe, xa fose polo mestre vivente ou a través da páxina impresa, chegou a cada estación misioneira do mundo e a cada porto marítimo da terra.

GSAM 98.2O alcance da mensaxe foi exposto claramente polo editor da Voice of Truth, de Rochester, N.Y., nun número de xaneiro de 1845:—

GSAM 98.3“O evanxeo eterno, tal como se describe en Apocalipse 14:6, 7, foi predicado a toda nación, tribo, lingua e pobo; dicindo con voz alta: ‘Temede a Deus e dádelle gloria, pois chegou a hora do seu xuízo; e adorade ao que fixo o ceo, a terra, o mar e as fontes das augas.’ Non hai caso que poida estar máis claramente demostrado con feitos que o de que esta mensaxe foi levada a todas as nacións e linguas debaixo do ceo, nos últimos poucos anos, na predicación da vinda de Cristo en 1843 [1843, tempo xudeu—no noso tempo, 1844], ou próxima. A través de conferencias e publicacións, o son chegou a toda a terra, e as palabras ata o fin do mundo.”

GSAM 98.4Algunhas persoas, alleas aos feitos, consideraron o movemento do segundo advenimento como limitado a unha determinada localidade, supoñendo que era unha obra relacionada con William Miller e uns poucos centos de ministros asociados con el na parte norte dos Estados Unidos. Para estes, pode ser unha sorpresa saber que o movemento en América, no que os pastores Miller e Himes foron líderes destacados, era só unha pequena parte dun gran movemento que, como se dixo máis arriba, chegou “ata os confíns da terra”.

GSAM 99COMO COMEZOU O MOVEMENTO EN DIVERSAS NACIÓNS

GSAM 99.1Chegou o tempo do Señor para que esta proclamación saíse ao mundo, e en vinte ou máis lugares distintos da terra, case ao mesmo tempo, xurdiron homes que, sen coñecemento do labor uns dos outros, saíron a difundir esta mensaxe en todas as partes da terra. Os mencionados no capítulo 4, que recibiron a luz respecto ao fin dos dous mil trescentos días, con unha excepción —A. Campbell—, foron impulsados a dedicarse á proclamación da mensaxe do primeiro anxo de Apocalipse 14; isto tamén por axencia directa do Espírito de Deus, e non por comunicarse a luz uns a outros.

GSAM 99Comparación coa Reforma

GSAM 99.2Se aplicamos a mesma regra a este movemento que D'Aubigné aplicou ao nacemento da gran Reforma do século XVI, sen dúbida debe considerarse como a mensaxe do Señor e no tempo do Señor. Desa Reforma no seu conxunto, o historiador dixo:—

GSAM 99.3“Alemaña non comunicou a verdade a Suíza, nin Suíza a Francia, nin Francia a Inglaterra. Todos estes países recibírona de Deus, do mesmo xeito que unha parte do mundo non transmite a luz a outra parte; senón que o mesmo globo resplandecente comunícalle directamente a toda a terra. Cristo, a aurora do alto, infinitamente exaltado por riba de toda a humanidade, foi, no período da Reforma, como no establecemento do cristianismo, o lume divino que deu vida ao mundo. No século XVI, unha soa e mesma doutrina foi establecida ao mesmo tempo nos fogares e igrexas das nacións máis afastadas e diversas. A razón é que o mesmo Espírito estaba en todas partes a obrar, producindo a mesma fe.

GSAM 99.4“A Reforma de Alemaña e a de Suíza demostran esta verdade. Zwingle non tivo trato con Lutero. Houbo, sen dúbida, un vínculo entre estes dous homes; pero debemos buscalo por riba da terra. Aquel que desde o ceo deu a verdade a Lutero, deulla a Zwingle. Deus foi o medio de comunicación entre eles. ‘Comecei a predicar o evanxeo’, di Zwingle, ‘no ano de graza de 1516, é dicir, nun tempo no que o nome de Lutero nunca se escoitou no noso país. Non aprendín a doutrina de Cristo de Lutero, senón da palabra de Deus. Se Lutero predica a Cristo, fai o que eu fago; iso é todo.’”⁶

GSAM 100.1Falando da obra de Farel e Lefèvre en Francia, o historiador di:—

GSAM 100.2“A Reforma en Francia, polo tanto, non foi unha importación estranxeira. Tivo o seu nacemento en chan francés; xermolou en París; tivo as súas primeiras raíces na propia universidade, que formaba o segundo poder na cristiandade romana. Deus colocou os principios da obra nos corazóns honestos dos homes de Picardía e Dauphiné antes do seu comezo en calquera outro país.

GSAM 100.3“Vimos que a Reforma suíza foi independente da Reforma alemá. A Reforma francesa foi, á súa vez, independente de ambas. O traballo comezou ao mesmo tempo nestes diferentes países, sen ningunha comunicación entre eles; como, nunha batalla, todas as diferentes forzas que compoñen o exército se moven ao mesmo tempo, aínda que unha non lle di á outra que marche, porque un e o mesmo mando, procedente do mesmo Xeneralísimo, é escoitado por todas. Chegara o tempo, o pobo estaba preparado e Deus comezou a Reforma da súa igrexa en todos os países ao mesmo tempo. Tales feitos demostran que a gran Reforma do século XVI foi unha obra divina.”⁷

GSAM 100.4Da Reforma en Inglaterra, baixo Thos. Bilney, Fryth, Tyndale e outros, D'Aubigné engade:—

GSAM 100.5“A Reforma de Inglaterra comezou, polo tanto, de xeito independente de Lutero e Zwingle, apoiándose exclusivamente en Deus. Houbo en todos estes países da cristiandade unha acción simultánea da palabra divina. A orixe da Reforma en Oxford, Cambridge e Londres foi o Novo Testamento grego publicado por Erasmo. [Tyndale e Thomas Bilney abandonaron Cambridge no ano 1519.] Chegou un día en que Inglaterra se enorgullecía desta alta orixe da Reforma.”⁸

GSAM 101.1A proclamación do advenemento xurdiu dun xeito semellante ao descrito máis arriba na Reforma. Homes foron movidos simultaneamente en máis de catro veces máis partes do mundo, sen coñecemento uns doutros, nin ningunha comunicación de sentimentos, e comezaron a proclamar as mesmas verdades da Escritura, non só en catro nacións da terra, senón a todo o mundo civilizado.

GSAM 101Os traballos de Joseph Wolff

GSAM 101.2Neste punto pode ser conveniente chamar a atención sobre feitos relativos á extensión da proclamación adventista:—

GSAM 101.3“En 1831 Joseph Wolff, D.D., foi enviado como misioneiro desde Gran Bretaña para laborar entre os xudeus de Palestina. El, segundo os seus diarios, ata o ano 1845, proclamou a pronta vinda do Señor en Palestina, Exipto, nas costas do Mar Vermello, Mesopotamia, Crimea, Persia, Xeorxia, por todo o Imperio Otomán, en Grecia, Arabia, Turquía, Bokhara, Afganistán, Caxemira, Hindostán, Tíbet, en Holanda, Escocia, Irlanda, en Constantinopla, Xerusalén, Santa Helena, tamén a bordo de navíos no Mediterráneo e na cidade de Nova York, a todas as denominacións. Declara que predicou entre xudeus, turcos, mohamedanos, parsis, hindús, caldeos, iésedes, sirios, sabeos, a pashas, xeques, shahs, os reis de Organtsh e Bokhara, a raíña de Grecia, etc.”⁹

GSAM 101.4No Iemen, a rexión habitada polos descendentes de Hobab, sogro de Moisés, Joseph Wolff viu un libro do que fala así: “Os árabes deste lugar teñen un libro chamado ‘Seera’, que trata de ‘A Segunda Vinda de Cristo e o Seu Reinado na Gloria!’”¹⁰

GSAM 102.1En Iemen pasou seis días cos recabitas, dos que di: “Non beben viño, non plantan viñas, non sementan semente, viven en tendas e lembran as palabras de Jonadab, fillo de Recab. Con eles había fillos de Israel, da tribo de Dan, que residen preto de Terim en Hatramawt, que agardan, xunto cos fillos de Recab, a pronta chegada do Mesías nas nubes do ceo.”

GSAM 102.2Vemos, polo exposto, que naqueles catorce anos, o propio Wolff proclamara a nova da vinda de Cristo ás portas en máis de vinte nacións diferentes. Durante o mesmo tempo, a doutrina foi amplamente difundida en Alemaña, particularmente no sur entre os morávios.

GSAM 102A Mensaxe en Alemaña e Rusia

GSAM 102.3Un escritor inglés, Mourant Brock, infórmanos de que “en Württemberg había unha colonia cristiá de centos de persoas, que agardaba o advento próximo de Cristo”. A doutrina foi proclamada noutras partes de Alemaña por Hengstenberg, daquela considerado o teólogo máis talentoso de Alemaña.

GSAM 102.4No Review and Herald, do 13 de decembro de 1892, o pastor L. R. Conradi de Alemaña di:—

GSAM 102.5“Bengel, en Alemaña, acendeu o amor polo aparecemento do noso Señor en moitos corazóns, o que levou a miles a estudar a palabra profética como nunca antes.... A luz resplandeceu en Alemaña, e alí circuláronse publicacións que mostraban a aplicación dos dous mil trescentos días. Seguiu un espertar relixioso, especialmente en Württemberg, e ao xurdir a persecución, centos de familias marcharon ao sur de Rusia e alí espallárono entre os seus propios compatriotas que se trasladaran alí moitos anos antes. Cando os pastores pechaban as súas igrexas, con moi poucas excepcións celebraban as súas ‘stunden’, ou ‘hora’ de reunións, en casas particulares, e centos de persoas se converteron. Mesmo naquela época discutíase entre eles o Sábado, pero como ninguén daba o primeiro paso, o asunto quedou soterrado. Un granxeiro ruso converteuse nas ‘stunden’, e entón comezou a mesma obra entre os rusos. Isto levou finalmente ao gran movemento ‘Stundista’ da actualidade, cuxa influencia se estende ata o recuncho máis afastado de Siberia e do Transcaucasia.”

GSAM 103.1Na Review and Herald, do 31 de xullo de 1891, hai unha declaración do Pastor Conradi respecto do irmán Schäche de Australia, quen, no momento ao que se refire, residía en Silesia e traballaba parte do tempo no interese da misión doméstica do pai Gosner, un destacado evanxelista e teólogo alemán. Do irmán Schäche dá a seguinte información respecto do libro de Kelber:—

GSAM 103.2“Despois de 1836, ou cando expirara a Computación de Bengel, apareceu no xornal do condado de Schweidnitz un aviso da libraría do señor Sommerfeldt alí, relativo a un libro de L. Henry Kelber, sobre os grandes e alegres acontecementos que ían ter lugar nos anos 1843 e 1844. O título exacto do libro non o lembro. Obtivemos o devandito libro e lémolo con varias persoas interesadas, con portas pechadas, no ano 1839-40. O libro amosaba, baseándose en Daniel, no Apocalipse e en Mateo 24, que o fin estaba próximo, e tamén tiña unha táboa de cálculo que mostraba como se chegara á data indicada.”

GSAM 103A Mensaxe en Gran Bretaña

GSAM 103.3Nunha publicación inglesa titulada The Millennium, dise que “setecentos ministros da Igrexa de Inglaterra estaban a erguer o clamor do regreso do Redentor.” Entre algúns dos ministros máis talentosos da época estaban aqueles que proclamaron a doutrina do advento en Inglaterra de 1840 a 1844. Destes mencionaremos os nomes de Bickersteth, Birks, Brooks, Brock, Habershon, Plyn, Fremantle, Nathan Lord, McNeil, Winters, Cummings, J. A. McCaul, D.D., Dr. Nisbett, Rev. A. Dallas, M.A. [no seu libro, Look to Jerusalem, páxina 114, aplica a parábola de Mateo 24 a esta xeración], Burgess, Routon, Gunner, Barker, Bonham, Dealtry, etc.

GSAM 104A Mensaxe en Holanda

GSAM 104.1A doutrina do segundo advenemento foi proclamada en Holanda por Hentzepeter, quen se dicía que era, naquela época, o ministro máis capaz dese país. Era gardador do Museo Real na Haia, nomeado polo rei. Di de si mesmo, nunha carta escrita ao editor do Midnight Cry en xuño de 1844, que a súa atención se chamou por primeira vez ao asunto mediante un soño moi impresionante. Investigou as Escrituras sobre o tema e no ano 1830 publicou un folleto no que expuña a doutrina. En 1841 publicou outro folleto sobre o fin do mundo. Na mesma carta di que a primeira información que recibiu respecto de William Miller e outros que proclamaban publicamente a doutrina da pronta vinda de Cristo foi en 1842, ao conversar cun home que chegou a Holanda procedente de América.

GSAM 104A Mensaxe en Tartaria

GSAM 104.2Xa en 1821 críase e ensinábase en Tartaria a doutrina da vinda do Señor. Por esa época enviouse a ese país un misioneiro irlandés, e un sacerdote tártaro formuloulle a pregunta: “Cando virá Cristo por segunda vez?” El respondeu que non sabía nada ao respecto, ante o que o sacerdote expresou gran sorpresa por tal resposta dun misioneiro que viñera a ensinarlles as doutrinas da Biblia, e comentou que pensaba que “calquera que tivese unha Biblia podería saber iso”. O sacerdote expuxo entón as súas opinións, afirmando que pensaba que Cristo viría arredor do ano 1844 d.C. Este feito aparece no Irish Magazine, de 1821.

GSAM 104A Mensaxe en América, India e no Continente

GSAM 104.3En Advent Tracts, vol. 2, páx. 135, de 1844, Mourant Brock de Inglaterra di:—

GSAM 105.1“Non é só en Gran Bretaña que se alimenta a esperanza do próximo regreso do Redentor e se alza a voz de advertencia, senón tamén en América, India e no continente europeo. En América, uns trescentos ministros da palabra predican así ‘este evanxeo do reino’; mentres que neste país, uns setecentos da Igrexa de Inglaterra están a alzar o mesmo clamor.”

GSAM 105A cada porto marítimo da Terra

GSAM 105.2E. R. Pinney, de Seneca Falls, N.Y., un devoto ministro bautista que entregou a súa vida á proclamación da doutrina do advento, na súa Exposition of Matthew 24, páxinas 8 e 9, dixo:—

GSAM 105.3“Xa en 1842, enviáranse publicacións sobre o segundo advenimento a todas as estacións misioneiras de Europa, Asia, África e América, en ambos lados das montañas Rocosas.... Os comandantes das nosas naves e os mariñeiros dinnos que non atracan en ningún porto ao que non chegue antes esta proclamación, e que lles fan frecuentes preguntas ao respecto.”

GSAM 105Tres mil proclamando a mensaxe

GSAM 105.4O pastor G. W. Mitchel, de Zanesville, Ohio, outro ministro que proclamou persoalmente a doutrina, díxolle ao autor nunha conversa en Newark, Ohio, 8 de agosto de 1894, que o pastor William Miller lle dixo, nunha conversa en McConnellsville, Ohio, en setembro de 1844, que tiña os “nomes e enderezos de tres mil ministros en diversas partes do globo que estaban proclamando: ‘Temede a Deus e dádelle gloria; porque chegou a hora do seu xuízo’, sendo a maior parte deles en América do Norte e Gran Bretaña.”

GSAM 105.5William Miller, ao falar da extensa propagación deste “chamado”, dixo:—

GSAM 105.6“Un ou dous en cada recuncho do globo proclamaron a nova, e todos coinciden no tempo: Wolff de Asia; Irving, anteriormente de Inglaterra; Mason de Escocia; Davis de Carolina do Sur; e un bo número nesta rexión están, ou estiveron, dando o aviso.”¹¹

GSAM 106O Voice of Elijah de Hutchinson enviado por todo o mundo

GSAM 106.1O pastor R. Hutchinson, en 1837, foi enviado dende Inglaterra como misioneiro wesleyano a Canadá. Finalmente asentou en Montreal. Tiña moitos coñecidos en países estranxeiros. Nos anos 1843 e 1844 publicou un xornal chamado o Voice of Elijah, no que trataba da doutrina do advenimento. Dispoñendo de fácil acceso a buques con destino ao estranxeiro e co privilexio de enviar grandes paquetes dos seus escritos sen custo de porte, enviounos en gran cantidade a todas as partes do mundo. Sobre o seu propio labor dixo que os enviaba gratuitamente a Nova Escocia, Novo Brunswick, Terranova, Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales, Francia, Alemaña, Constantinopla, Roma e a todas as partes do reino británico e as súas colonias.

GSAM 106Nas Illas Sandwich

GSAM 106.2No Midnight Cry do 12 de outubro de 1843, apareceu unha carta dunha señora O. S. Burnham, de Kaloa, illa de Kaui, illas Sandwich. Ela, xunto co seu marido, eran mestras nese lugar. Aceptaron e estaban proclamando alí a doutrina adventista, e un grupo de crentes adoraba con eles nas illas.

GSAM 106A Mensaxe comparada coa de Xoán Bautista

GSAM 106.3Así vemos que a doutrina do advento foi proclamada nun grao máis que suficiente para cumprir as predicións das Escrituras ao seu respecto.

GSAM 106.4A mensaxe que ía anunciar o primeiro advento de Cristo foi expresada polo profeta Isaías nestas palabras: “A voz do que clama no deserto: Preparade o camiño do Señor, endereitade no ermo un camiño para o noso Deus. Todo val será exaltado, e todo monte e colina será abatido: e o torto farase recto, e os lugares escarpados, planos: e a gloria do Señor será revelada, e toda carne a verá xuntas: pois a boca do Señor o dixo.”¹² Esta profecía cumpriuse no labor de “Xoán o Bautista, que predicaba no deserto da Xudea, dicindo: Arrepentídevos, porque o reino dos ceos está próximo.”¹³

GSAM 107.1Este home, el só, durante seis meses de labor no único país de Xudea, cumpriu esta marabillosa predición. Mentres que esta profecía limitaba o labor de Xoán no tempo e no lugar, non sucede o mesmo coas profecías que se refiren ao pregón do segundo advenemento, pois o labor ía ser cun “berro forte”, de alcance mundial.

GSAM 107.2Así se ve, á luz dos feitos presentados, con que precisión se cumpriu a profecía concernente á mensaxe do advento. Chegou o tempo de Deus para que se ensinase a parábola da figueira, para que se fixese o primeiro anuncio da mensaxe do primeiro anxo, e el levantou os seus mensaxeiros para anunciar o clamor a todas as nacións, pobos e linguas.