Capítulo 11 — A mensaxe do segundo anxo
GSAM 171.1“E seguiu outro anxo, dicindo: Caíu, caíu Babilonia, a gran cidade, porque obrigou todas as nacións a beber do viño da ira da súa fornicación.”1
GSAM 171.2“Entón, enfadado o señor da casa, díxolle ao seu criado: Vai axiña polas rúas e camiños da cidade e trae aquí os pobres, os mancos, os coxos e os cegos.”2
GSAM 171.3O Señor, polos seus ministros, conmoveu o mundo coa mensaxe: “Chegou a hora do seu xuízo”,—unha mensaxe na que todo o seu pobo profeso podería unirse se o quixese. Este foi o primeiro chamamento á “cea” de vodas. Declarárase “aos que foron convidados”.3 Como este chamamento foi rexeitado con diversas desculpas, fixo un segundo chamamento, correspondente á mensaxe do segundo anxo.4 Con este chamamento o Señor separou un pobo para saír cara ao fin dos tempos coa luz crecente da súa verdade.
GSAM 171Segundo Chamamento á Cea de Vodas
GSAM 171.4A segunda mensaxe — a que segue ao clamor da hora do xuízo — di: “Caída, caída está Babilonia, a gran cidade, porque deu a beber a todas as nacións do viño da ira da súa fornicación.” E a segunda chamada ao banquete di: “Saíde axiña polas rúas e calexas da cidade e traede aquí aos pobres, aos mancos, aos coxos e aos cegos.” En cada unha destas Escrituras, o pobo profeso do Señor é chamado “cidade”. Coas súas crenzas confusas e contraditorias, son chamados “Babilonia”. Noutra Escritura que se refire aos últimos tempos, vemos que xusto antes da vinda do Señor o seu pobo é chamado fóra de “Babilonia”: “Caída, caída está Babilonia, a grande, e converteuse na morada de demos e no cubil de todo espírito inmundo e en gaiola de toda ave inmunda e detestábel.... Saíde dela, pobo meu, para que non sexades partícipes dos seus pecados nin recibades das súas pragas.”5
GSAM 172“Lembra como escoitaches”
GSAM 172.1Na mensaxe á igrexa de Sardes lemos: “Lembra, pois, como recibiches e ouviches, e segue firme, e arrepíntete. Pois, se non vés velando, virei sobre ti coma un ladrón, e non saberás a que hora virei sobre ti.”6 A igrexa de Sardes parece que foi saída pola Reforma, despois do escuro período da obra de “Xezabel” — a igrexa apóstata. Díxoselle á igrexa de Sardes que fora unha igrexa viva; pero cando escoitou e rexeitou a doutrina da vinda do Señor, colocouse nunha posición na que estaba exposta a ser sorprendida por ese acontecemento como por un “ladrón de noite”. Así, o apóstolo Paulo afirma en 1 Tesalonicenses 5:1-5 cal será a condición daqueles que exclaman: “Paz e seguridade”, cando a vinda do Señor estea próxima. Aqueles que seguen a luz da verdade son chamados “fillos do día”, e o Señor non virá sobre eles como un ladrón.
GSAM 172.2Nesta descrición profética das sete igrexas, vemos que á caída da igrexa de Sardes segue inmediatamente a igrexa de Filadelfia, ou (como significa a palabra) igrexa do amor fraterno. Así foron, de feito, os 50.000 crentes que, pola mensaxe do segundo anxo, foron sacados de todas as igrexas diversas e unidos nun só vínculo de amor fraterno na gran verdade cardinal do advenemento inmediato de Cristo.
GSAM 173Como se proclamou a Segunda Mensaxe
GSAM 173.1O Midnight Cry do 12 de setembro de 1844, contén unha declaración feita polo pastor J. V. Himes respecto á mensaxe do segundo anxo e ás circunstancias que levaron á súa proclamación. A súa carta está datada en McConnelsville, Ohio, 29 de agosto de 1844, e di así:—
GSAM 173.2“Cando comezamos o traballo co irmán Miller en 1840, levaba nove anos dando conferencias. Durante ese tempo estivo case só. Pero o seu labor fora incesante e eficaz en espertar aos profesantes da relixión á verdadeira esperanza do pobo de Deus e á preparación necesaria para a vinda do Señor; así como en espertar a todas as clases de non convertidos á conciencia da súa condición perdida e ao deber de arrepentimento inmediato e conversión a Deus, como preparación para atopar ao Noivo en paz á súa vinda. Eses eran os grandes obxectivos do seu labor. Non tentou converter a ninguén a unha secta ou partido relixioso.
GSAM 173.3“Cando fomos persuadidos da verdade do advenimento próximo e abrazamos publicamente a doutrina, mantivemos os mesmos puntos de vista e seguimos o mesmo camiño entre as diferentes seitas ás que, na providencia de Deus, fomos chamados a traballar. Dicíamo aos ministros e ás igrexas que non era parte da nosa tarefa disolvelos, dividilos nin distraelos: tiñamos un obxectivo claro, que era dar o ‘aviso’, a advertencia do xuízo ‘á porta’, e persuadir aos nosos semellantes a que se preparasen para o acontecemento.... O ministerio e os membros que se beneficiaron do noso labor, pero non abrazaran sinceramente a doutrina, viron que ou ían ter que ir coa doutrina, predicándoa e manténdoa, ou, na crise que estaba a piques de chegarlles, terían dificultades cos crentes decididos e firmes. Por iso, decidiron en contra da doutrina e determinaron, uns cunha política e outros con outra, suprimir o asunto. Isto puxo aos nosos irmáns e irmás entre eles nunha posición moi difícil. A maioría deles amaban as súas igrexas e non podían pensar en deixalas. Pero cando foron ridiculizados, oprimidos e de diversos xeitos apartados dos seus antigos privilexios e gozos, e cando lles foi negada a ‘comida a tempo’, e a canción de serea da ‘paz e seguridade’ soou nos seus oídos de sábado en sábado, pronto se desprenderon das súas predileccións partidistas, e erguéronse na maxestade da súa forza, sacudiron o xugo e alzaron o clamor, ‘Saíde dela, pobo meu.’
GSAM 174Nunha posición difícil
GSAM 174.1Esta situación colocounos nunha posición difícil, (1) porque estabamos xusto ao final do noso tempo profético, no que agardabamos que o Señor reunise a todo o seu pobo nunha soa congregación; e (2) sempre predicaramos unha doutrina diferente; e agora que as circunstancias cambiaran, consideraríase deshonesto de parte nosa unirnos ao clamor de separación e disolución das igrexas que nos acolleran a nós e á nosa mensaxe. Por iso dubidamos e continuamos actuando segundo a nosa posición inicial, ata que a igrexa e o ministerio levaron o asunto tan lonxe que nos vimos obrigados, no temor de Deus, a adoptar unha postura de defensa da verdade e dos fillos de Deus oprimidos.
GSAM 174Exemplo Apostólico para o Noso Camiño
GSAM 174.2“‘E entrou na sinagoga, e falou con audacia durante tres meses, disputando e persuadindo as cousas concernentes ao reino de Deus. Pero cando algúns se endureceron, non creron e falaron mal dese camiño diante do pobo, el apartouse deles e separou aos discípulos, disputando cada día na escola dun tal Tirano.’7 Non foi ata que ‘algúns se endureceron’ e ‘falaron mal dese camiño [a vinda do Señor] diante da multitude’, cando os nosos irmáns se viron movidos a saír e separarse das igrexas. Non puideron soportar este ‘mal falar’ dos ‘malos servos’, e as igrexas que podían seguir o camiño da opresión e do ‘mal falar’ cara aos que agardaban a ‘esperanza bendita’ non eran para eles outra cousa que as fillas da mística Babilonia. Así as proclamaron e chegaron á liberdade do evanxeo. E aínda que non todos esteamos de acordo sobre o que constitúe Babilonia, estamos de acordo na separación inmediata e definitiva de todos os que se opoñen á doutrina da vinda e do reino de Deus próximo. Cremos que é unha cuestión de vida ou morte. É morte permanecer conectado con aqueles corpos que falan lixeiramente ou se opoñen á vinda do Señor. É vida saír de toda tradición humana, e permanecer na palabra de Deus, e agardar diariamente a aparición do Señor. Por iso, agora dicimos a todos os que de algún xeito están enredados no xugo da servidume: ‘Saíde do medio deles e separádevos, di o Señor, e non toquedes nada inmundo; e eu vos acollerei, e serei para vós un Pai, e vós seredes os meus fillos e fillas, di o Señor Todopoderoso’”.8
GSAM 175Oposición Incomprensíbel
GSAM 175.1Wm. Miller así se expresa sobre o conflito que existía naquela época entre as igrexas e os adventistas:—
GSAM 175.2“É moi antinatural e inexplicable que as igrexas cristiás exclúan esta doutrina e aos seus membros por esta esperanza bendita. Sei que algunhas das igrexas bautistas din que non os exclúen pola súa fe, senón pola súa comunión cos crentes adventistas. Entón, se non é pola súa fe nun Salvador que vén, por que me exclúen dos seus púlpitos a min, que nunca comunguei con ningunha igrexa que non fose unha bautista? É unha desculpa falsa. Pero esta non pode ser a desculpa dos metodistas e presbiterianos; pois cren na comunión mixta. Por que exclúen entón? Escoitei falar de algúns excluídos por ‘himnificar’ melodías do segundo advento; outros por insanidade, cando a única insanidade que se lles imputou foi que estaban vixiando por Cristo. Oh Deus, ‘perdóalles, pois non saben o que fan.’”
GSAM 176Storrs sobre a actitude das igrexas
GSAM 176.1George Storrs falou da actitude das igrexas cara aos adventistas, deste xeito:—
GSAM 176.2“Cal deles, neste momento, non está dicindo: ‘Sento como unha raíña’? E cal deles non se complace coa idea de que algún día conseguirá a conquista do mundo e que este quedará suxeito á súa fe? Cal deles permitirá que unha alma permaneza entre eles en paz, que abertamente e sen medo profesa a súa fe no advenemento próximo? ¿Non son os termos para permanecer entre eles sen molestias que vos ‘absteñades completamente’ dunha expresión pública de fe na vinda do Señor este ano, calquera que sexan as vosas conviccións sobre o asunto, e por moi importante que sintades berrar: ‘Temede a Deus e dádelle gloria, porque chegou a hora do seu xuízo’?”
GSAM 176Testemuño de Mansfield
GSAM 176.3L. D. Mansfield, escribindo desde Oneida, N.Y., o 21 de marzo de 1844, testemuña así:—
GSAM 176.4“Deus está a mover as mentes dos seus queridos fillos que agardan ao Señor do ceo, e a levalos non só a atender ao anxo ‘que tiña o evanxeo eterno para predicar, dicindo: Chegou a hora do seu xuízo,’ senón tamén a obedecer o mandamento seguinte: ‘Saíde dela, pobo meu!’ Estou máis plenamente persuadido que nunca de que as organizacións relixiosas da actualidade constitúen unha parte non pequena desa Babilonia que ha de ser derrubada con violencia e non se atopará máis.... Paréceme, con todo, que nalgunhas das organizacións a semellanza co pequeno corno é máis notable. Algúns exemplos ilustrarán o asunto.
GSAM 176Espírito de Masa Manifestado
GSAM 176.5“Un irmán que laborara con moito éxito nesta rexión, proclamando a vinda do Señor, concertou unha cita para impartir unha conferencia nun lugar e hora determinados. O Señor dispuxo que el se atopase a dezaseis millas do lugar concertado, pero un ministro _____ estaba alí presente, á cabeza dunha turba, con brea e plumas, co propósito de aplicalas a ese servidor do Deus Altísimo. Este mesmo ministro comezou pouco despois un encontro prolongado, pero todo estaba tan frío e xeado como o glaciar do Norte: non houbo almas despertadas nin convertidas. Ao fin, o ministro dixo que cría que tería que ‘ocupar o banco dos ansiosos’.
GSAM 177.1Un líder de clase neste pobo díxolle á súa clase, desde que estamos a celebrar reunións aquí, que se algún home entrase na súa casa e dixese que cría que Cristo viría este ano, botaríalle á rúa.
GSAM 177O deber para as Igrexas
GSAM 177.2Neste punto introducimos un testemuño dun discurso á conferencia adventista dos crentes reunidos en Boston, Massachusetts, con data do 31 de maio de 1844, asinado por Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale e J. V. Himes. Din:—
GSAM 177.3“Sobre o noso deber para coas igrexas tamén podemos dicir algo. O perigo aquí, como na maioría dos outros casos, parécenos estar nos extremos. A primeira forma do perigo é permitir que a autoridade da igrexa coa que poidamos estar asociados nos impoña silencio nunha cuestión de deber. Non temos dúbida de que miles se condenaron diante de Deus ao ceder ás pretensións non bíblicas das súas igrexas neste asunto; se fosen decididos e fieis, agora estarían nunha condición moito máis segura e serían máis útiles, aínda que tamén poderían ser chamados a padecer.
GSAM 177.4“A segunda forma de perigo é ceder a un espírito de vinganza contra as igrexas pola súa inxustiza cara a nós, e de emprender unha guerra indiscriminada contra todas esas organizacións. En canto ao deber dos Adventistas, con referencia ás igrexas coas que poidan estar asociados, se se nos pedise que o fixésemos, non poderiamos dar ningunha instrución de aplicación xeral. Deben actuar no temor de Deus, segundo o requiran as circunstancias do caso.
GSAM 178.1“Con todo, debemos ser decididos ao cumprir co noso deber, ao dar testemuño da verdade en todas as ocasións axeitadas e oportunas. E se ao seguir este camiño ofendemos ás igrexas, e nos ameazan con expulsar a menos que calemos (aínda que se vemos conveniente disolver a nosa relación coa igrexa de xeito amigable, pode ser o mellor camiño), cumpramos co noso deber e, cando nos expulsen, teñamos paciencia sufrindo a inxustiza e esteamos dispostos co noso Mestre a ‘saír fóra da porta, levando o seu reproche’”.
GSAM 178.2Destas citas respecto da acción das igrexas cara a aqueles que daban a mensaxe do segundo anxo, pódese ver claramente como, como primeiro resultado de dar este segundo chamamento á “cea”, aqueles que estaban reunidos nun só aprisco espiritual son chamados os “mutilados”, “os mancos,” “os coxos” e os cegos, o que suxire fortemente o mal trato que recibiran do “azoute” dos seus “irmáns de servizo”, dos que foran separados.
GSAM 178Un pobo separado escollido para recibir novas verdades
GSAM 178.3Pódese discernir claramente o propósito do Señor ao sacar fóra un pobo distinto baixo a proclamación da mensaxe do segundo anxo—o segundo chamamento á “cea”—e o “berro da medianoite”. As verdades preciosas para os últimos días debían ser buscadas e proclamadas—unha obra que non se podía facer nas igrexas “encadeadas polos credos” nin máis do que a proclamación do evanxeo ao mundo podería ser levada a cabo pola igrexa apostólica mentres mantivese unha conexión coas seitas xudías. Deus pediu separación alí,9 e tamén pediu a separación dos crentes adventistas daqueles que procurarían mantelos no círculo dos seus credos.
GSAM 179Os “Seis Sermóns” de Storrs
GSAM 179.1Pouco despois deste afastamento, observamos que a luz chegou aos grupos adventistas sobre o tema do castigo futuro, tal como se expón no folleto, “Seis Sermóns”, de George Storrs, que defendía a posición de que o home por natureza é mortal; de que os mortos están inconscientes entre a morte e a resurrección; de que o castigo final dos impíos será a extinción total; e de que a inmortalidade é un agasallo de Deus, que só se recibe mediante a fe no noso Señor Xesús Cristo.
GSAM 179.2Miles de adventistas aceptaron esta doutrina sobre a natureza do home, pero non todos. O seu rexeitamento non trouxo confusión entre eles, xa que se consideraba simplemente un asunto de fe e non un xuízo de carácter moral; por iso, o esforzo unido para advertir ao mundo da pronta vinda de Cristo non se viu interrompido. Con todo, tivo o efecto de suscitar a ira das igrexas contra eles.
GSAM 179Incapaces de refutar os “Seis Sermóns”
GSAM 179.3O ministro metodista na vila onde eu vivía, e que anteriormente participara en predicar a doutrina do advento en 1843, recibiu os “Seis Sermóns”, leuno e admitiu ante os membros da súa igrexa que non era capaz de refutala; pero ao descubrir que moitos dos seus feligreses a estaban aceptando, aconsellou a outros que non o lesen, pois “crerían na doutrina se o lesen”. No mes de setembro de 1844, despois de que este ministro regresase da conferencia anual, ergueuse no seu púlpito e renunciou publicamente á doutrina adventista, e humildemente pediu o perdón da igrexa por ter convidado en calquera momento aos conferenciantes a falar na casa.
GSAM 179Xulgado por herexía
GSAM 179.4Esta acción por parte do ministro foi seguida pronto por un esforzo para procesar os crentes adventistas por herexía; pero como se lles permitiu defender os seus casos coa Biblia, a igrexa non acadou ningunha vitoria. Varios foron excluídos desta igrexa porque o seu proceder non estaba en consonancia coa disciplina, e moitos outros retiráronse debido a esta exclusión de membros cuxa fe non se puido demostrar que fose contraria ás Escrituras. Deste xeito, a doutrina adventista quedou para sempre fóra da igrexa onde centos atoparan o Salvador e foran feitos felices en Deus.
GSAM 180.1O que se fixo na miña cidade natal tamén se levou a cabo en centos doutras igrexas de todo o país. Aqueles que foron tratados así polos seus antigos irmáns atoparon moito consolo nas palabras do profeta Isaías: “Oíde o verbo do Señor, vós que tremedes ante a súa palabra: Os vosos irmáns que vos odiaban, que vos expulsaron por amor do meu nome, dicían: Glorifíquese o Señor; pero el aparecerá para a vosa ledicia, e eles quedarán avergoñados.”10
GSAM 180Mostrada a Ira dos Impíos
GSAM 180.2Canto se achegaba o día en que se agardaba ao Señor, máis ferventes se facían os crentes no seu labor, e máis ferozmente ardía en cólera e se burlaba o malvado, como se verá na seguinte declaración feita polo editor do Midnight Cry do 31 de outubro de 1844:—
GSAM 180.3“O efecto que este movemento produciu nos impíos tamén serviu en gran medida para confirmarnos na nosa crenza de que Deus estaba nel. Cando os fillos de Deus se xuntaban para prosternarse e humillarse diante del, e prepararse para a súa aparición, como era propio que fixese un grupo de pecadores que só podían ser salvos pola graza, os impíos manifestaron a maior malicia. Cando non deramos aviso das nosas reunións senón no noso propio xornal, nin convidaramos o público a asistir, os fillos de Belial apiñáronse nelas e causaron moita perturbación. Na noite do sábado, 12 do corrente [12 de outubro de 1844], non celebramos reunión no tabernáculo, para que o sacristán [porteiro] tivese ocasión de limpar a casa para o sábado [domingo]. Pero a turba entrou na casa e negou mesmo ese privilexio. O alcalde, con todo, sen ser instado, interveu prontamente e expulsounos.
GSAM 181.1“Nas nosas reunións o domingo seguinte, despois de que o tabernáculo quedase cheo, unha multitude densa ocupou a rúa fronte ao edificio, moitos deles enfurecidos de que alguén crese no advenimento do Señor. Pola noite, debido á excitación da poboación, non se celebrou reunión; con todo, a rúa estaba chea de xente temperán; pero a pronta intervención do alcalde e da súa eficiente policía despexou a rúa, tras levar a uns poucos á comisaría. Só podiamos comparar a conduta da turba coa que rodeou a porta de Ló na noite previa á destrución de Sodoma.... Este movemento por parte deles foi tan repentino, simultáneo e extenso que a súa manifestación o primeiro día do sétimo mes xudeu reforzounos na nosa opinión de que este debía ser o mes.”
GSAM 181Os escarnecedores póñense as túnicas de Ascensión
GSAM 181.2O 22 de outubro de 1844, o día en que remataban os dous mil trescentos días, en Paris, Maine, mentres os crentes estaban reunidos na casa de culto, entregados a unha oración solemne a Deus, agardando que o Señor viñese ese día, os escarnecedores se xuntaron arredor da casa, cantando cancións burlescas. Dous destes rufiáns puxeron longas túnicas brancas, subíronse ao tellado da casa, cantaron cancións e burláronse daqueles que estaban na casa, orando e agardando a vinda do Señor.
GSAM 181.3É probable que a partir deste suceso xurdiran as falsidades que circulaban sobre o feito de que os adventistas se poñían túnicas de ascensión; pois, a pesar de que os xornais adventistas ofreceron recompensas de ata 500 dólares por un só caso auténtico no que un adventista se puxese unha túnica de ascensión en 1844 e agardase así a vinda do Señor, nunca se presentou un só caso.
GSAM 182A visión de Hazen Foss, 1844
GSAM 182.1Por esta época vivía en Poland, Maine, un mozo chamado Hazen Foss, que cría firmemente que o Señor viría o décimo día do sétimo mes. Era un home de bo aspecto, de trato agradable e bastante ben educado. Unhas semanas antes de que rematase o “berro da medianoite”, o Señor achegouse e deulle unha visión, na que se lle amosou a viaxe do pobo adventista á cidade de Deus, cos seus perigos. Recibiu algunhas mensaxes de advertencia que debía transmitir, e tamén tivo unha visión das probas e da persecución que, como consecuencia, seguirían se era fiel ao relatar o que lle fora amosado. A el, como ao señor Foy, amosáronlle tres pasos polos cales o pobo de Deus debía chegar por completo ao camiño cara á santa cidade. Como firme crente na vinda do Señor “en poucos días máis” (como entón cantaban), a parte da visión relativa aos tres pasos cara ao camiño era para el inexplicable; e sendo naturalmente de espírito orgulloso, afastouse da cruz e negouse a relatala. A visión repetíuselle por segunda vez e, ademais, díxoselle que se seguía negándose a contar o que lle fora amosado, a carga lle sería retirada e se lle daría a un dos máis débiles dos fillos do Señor, quen relataría fielmente o que Deus revelase. Volveu negarse. Entón déuselle unha terceira visión, e díxoselle que el quedaba liberado, e que a carga se lle impoñía a un dos máis débiles dos débiles, quen cumpriría a vontade do Señor.
GSAM 182Foss non relata a súa visión
GSAM 182.2Isto asustou ao mozo, e decidiu relatar o que se lle amosara, e en consecuencia anunciou a súa cita. A xente apiñouse para ver e escoitar. Relatou coidadosamente a súa experiencia, como se negara a contar o que o Señor lle amosara e as consecuencias da súa negativa. “Agora”, dixo el, “relatarei a visión.” Pero, ai! Era demasiado tarde: quedou diante do pobo mudo coma unha estatua e, finalmente, dixo coa máis profunda agonía: “Non lembro nin unha palabra da visión”. Retorcía as mans de angustia, dicindo: “Deus cumpriu a súa palabra. Quitoume a visión”, e, cun gran tormento mental, dixo: “Son un home perdido”. A partir dese momento perdeu a súa esperanza en Cristo e entrou nun estado de desesperación. Nunca máis asistiu a unha reunión adventista e non tiña interese persoal na relixión. O seu comportamento en moitos aspectos, por dicilo suavemente, foi o dun privado da suave influencia do Espírito do Mestre, dun “deixado ao seu propio xeito, para encherse das súas propias obras”. Nesta condición de espírito morreu en 1893.
GSAM 183A visión de Foss contada por outra persoa
GSAM 183.1Uns tres meses despois de que non puidese lembrar a súa visión, escoitou desde unha habitación contigua unha visión narrada por outra persoa. A reunión celebrábase nunha vivenda onde el se atopaba. Anímaronlle a entrar na reunión, pero negouse a facelo. Dixo que a visión era tan semellante á que se lle mostrara como poden relatar a mesma cousa dúas persoas. E así se soubo o que vira pero non puido lembrar ao intentar relatalo. Ao ver despois á persoa, dixo: “Ese é o instrumento sobre quen o Señor impuxo a carga”.
GSAM 183Decepcionado tristemente
GSAM 183.2Chegou por fin o décimo día do sétimo mes, segundo o calendario xudeu (22 de outubro de 1844). Atopou miles e miles de persoas que agardaban nese momento a consumación das súas esperanzas. Non fixeran provisión ningunha para nada terrenal máis aló desa data. Non chegaran nin sequera a albergar o pensamento de “se non chega”, senón que planearan os seus asuntos mundanos como se agardasen que aquel día puxese fin ao período das súas vidas naturais. Advertiran e exhortaran aos impíos a fuxir da ira vindeira, e moitos deles temían que a mensaxe puidese resultar certa. Aconsellaran e oraran cos seus familiares, e despedíranse daqueles que non entregaran o seu corazón a Deus. En resumo, despedíranse de todas as cousas terreas con toda a solemnidade de quen se considera a piques de comparecer cara a cara ante o Xuíz de toda a terra. Así, cunha ansiedade case sen alento, reuníronse nos seus lugares de culto, agardando, de un momento a outro, escoitar “a voz do arcanxo e a trompeta de Deus” e ver os ceos en chamas coa gloria do seu Rei que viña.
GSAM 184.1As horas pasaban lentamente, e cando finalmente o sol se puxo por debaixo do horizonte occidental, rematou o décimo día xudeu do sétimo mes. As trebas da noite volveron estender o seu lúgubre manto sobre o mundo; pero con esa escuridade veu unha punzada de tristura nos corazóns dos crentes adventistas, unha dor semellante á que só atopa parangón na tristura dos discípulos do noso Señor, mentres se dirixían solemnemente aos seus fogares na noite seguinte á crucifixión e enterro daquel a quen pouco antes acompañaran triunfalmente a Xerusalén como o seu Rei.