Capítulo 14 — A Porta pechada

GSAM 214.1“Mentres foron mercar, chegou o noivo; e os que estaban preparados entraron con el ás vodas: e pechouse a porta.”¹

GSAM 214.2A chegada do Noivo presentada nesta parábola non é a vinda de Cristo á terra, senón á voda. O matrimonio é un acontecemento que ten lugar antes da vinda do Señor. Exprésase no Evanxeo rexistrado por Lucas así: “Teñades cinguidos os lombos e acesas as vosas lámpadas; e sede vós semellantes a homes que agardan ao seu señor, cando volva da voda; para que, cando chegue e golpee, lle abran de inmediato.”²

GSAM 214Recibindo un Reino Chamado Matrimonio

GSAM 214.3A vinda do Noivo ao matrimonio está representada en Daniel 7:13, 14, onde Cristo vén ao Pai para recibir o seu reino. Nos tempos antigos, a vinda dun rei á súa capital para recibir o seu trono e reino chamábase un matrimonio. Este acontecemento —a recepción da capital como a noiva— celebrábase coa pompa e o boato dun auténtico matrimonio. Así, cando Cristo recibe do Pai celestial o seu reino, dise que se casa coa súa noiva —a Nova Xerusalén (Apocalipse 21:9); e isto chámase na parábola “o matrimonio”.

GSAM 214.4Tras o fin dos dous mil trescentos días, o 22 de outubro de 1844, o pobo adventista, que comparaba os acontecementos da súa experiencia cos feitos relacionados cun matrimonio oriental, dixo: “Cristo entrou no matrimonio.” Cando recibiron unha luz máis clara sobre a natureza do acontecemento que ía ter lugar ao final dos dous mil trescentos días, a súa fe seguiu a Cristo na obra na que el entrara; así, por fe, “entraron con el nas vodas”.

GSAM 215“Vou volver”

GSAM 215.1Nunha visión concedida á señorita Harmon en 1845, de Cristo pasando do primeiro ao segundo apartamento do santuario celestial, atopamos estas palabras: “‘Agarda aquí; vou ao meu Pai para recibir o reino; mantén as túas vestiduras sen mácula, e en pouco tempo volverei da voda e recibireite para min.’ Entón un carro envolto en nubes, con rodas coma chamas de lume, rodeado de anxos, achegouse a onde estaba Xesús. El subiu ao carro e foi levado ao Santísimo, onde estaba sentado o Pai.”³

GSAM 215Misericordia despois de que a porta se pechou

GSAM 215.2A porta pechada desta parábola semella referirse a un acontecemento que ocorre antes da vinda efectiva do Fillo do home nas nubes do ceo; pois despois de pecharse a porta, as outras virxes veñen e chaman, e díselles que “velen” porque non coñecen nin o día nin a hora da súa vinda. Ademais, esta porta péchase despois de que as virxes prudentes entren co Noivo na voda.

GSAM 215.3Pola linguaxe empregada nesta parábola das virxes, semella que despois de entrar no convite nupcial aínda hai oportunidade para que mesmo as virxes “tontas” fagan unha preparación aceptable para acoller o Noivo. Ordéñaselles que “velen”. Vela e espera son características asociadas á verdadeira preparación para acoller o Señor. Polo tanto, semella que a misericordia non se retira cando se pecha a porta nesta parábola.

GSAM 215Non é a Porta de Lucas 13:25-28

GSAM 215.4No pasado, se cometeron erros ao confundir a porta da que se fala nesta parábola coa porta mencionada en Lucas 13:25-28, que di: “Cando o dono da casa se levante e feche a porta, e vos quededes fóra, e comecedes a bater na porta, dicindo: Señor, señor, ábrenos; e el responderá e diravos: Non vos coñezo de onde sodes.... Afastádevos de min, todos vós, obreiros da iniquidade. Haberá choro e renxer de dentes cando vexades a Abraham, Isaac e Xacob e a todos os profetas no reino de Deus, e a vós mesmos botados fóra.” Está moi claro polas palabras anteriores que cando esta porta se pecha, o destino daqueles que quedan fóra está decidido. Entón chegou o reino de Deus; pois verán os salvos no reino. Pola contra, na parábola das virxes o Señor aínda non chegou ao seu reino, senón que foi ao seu Pai para recibir o seu reino.

GSAM 216Unha Porta pechada no servizo típico

GSAM 216.1Aqueles que pola fe seguiron a Cristo na súa obra, despois do fin do período de dous mil trescentos días—22 de outubro de 1844—viron que cando chegaba o día da expiación no servizo típico, o sumo sacerdote pechaba a porta da estancia exterior e abría a porta do Santo dos Santos, alí para realizar a súa obra de borrar os pecados confesados no santuario; e que así mesmo Cristo, o noso sumo sacerdote, pechara a porta do aposento exterior do templo celestial e abrira aquel aposento no que se vía “a arca do seu pacto”.⁴

GSAM 216Quen estaban no erro?

GSAM 216.2Nesa época, había crentes adventistas que aínda non recibiran luz clara sobre o servizo do santuario de Cristo, xa que aínda non se lles chamara a atención sobre a mensaxe do terceiro anxo. Estes erraron ao confundir esta porta exterior do santuario coa porta pechada de Lucas 13:25-28. Con todo, estes non eran Adventistas do Sétimo Día. Pero quen eran, como xurdiu esa doutrina e que circunstancias levaron a tales conclusións, esforzarémonos por amosar.

GSAM 217.1O pobo que se separara das igrexas nominais baixo a proclamación da mensaxe adventista, así como aqueles de quen se separaran, son dirixidos no testemuño ao quinto e sexto das sete igrexas do Apocalipse. A admonición á quinta igrexa, a de Sardes, di: “Lembra, pois, como recibiches e ouviches, e segue firme, e arrepíntete. Se, pois, non velares, virei sobre ti como ladrón, e non saberás a que hora virei sobre ti.”⁵ Deste linguaxe é evidente que as persoas ás que se dirixía esta mensaxe xa escoitaran a proclamación da vinda do Señor. Profesaran recibila, pero estaban a piques de renunciala.

GSAM 217A Igrexa de Filadelfia

GSAM 217.2A igrexa de Filadelfia, o sexto estado da igrexa evanxélica, menciónase a continuación. Esta igrexa representa o pobo que fora sacado baixo a proclamación da primeira e segunda mensaxes do Apocalipse 14. A esta igrexa o Señor di: “Mira, veño axiña: mantén firme aquilo que tes, para que ninguén che quite a túa coroa.”⁶ Diríxenselles ademais coas seguintes palabras: “Estas cousas di o Santo, o Verdadeiro, o que ten a chave de David, o que abre e ninguén pecha; e pecha, e ninguén abre: Coñezo as túas obras: velaquí, poño diante de ti unha porta aberta, e ninguén pode pechala; pois tes pouca forza, e gardaches a miña palabra, e non negaches o meu nome.”⁷

GSAM 217Cal é a Porta pechada desta parábola?

GSAM 217.3Que se debe entender pola porta aberta e pechada na Escritura que acabamos de citar? Pensamos que unha resposta satisfactoria á pregunta se pode atopar na explicación que a acompaña: Mentres había entre os Adventistas quen recibiran luz avanzada, e ensinaban que o Salvador cambiara o seu servizo do primeiro ao segundo departamento do santuario celestial, e presentaban correctamente a cuestión da porta aberta e pechada a quen quixese escoitar, outra clase opúñase a esta verdade, e tentaba establecer a fe na doutrina de que a porta aberta estaba pechada, e a porta pechada estaba aberta. Ao facelo, estaban a obstruír o camiño, ou a impedir a obra, dos servos do Señor aquí na terra. As portas do santuario celestial ábrense e péchanse polo poder de Cristo—“El que abre e ninguén pecha”. No discurso á igrexa de Filadelfia, as persoas que manteñen a fe firme, gardan a palabra e non negan o seu nome, acadan unha vitoria que abre unha porta que ninguén pode pechar. Isto refírese, sen dúbida, á porta de acceso á xente, unha porta que os homes, aparentemente (como veremos), pecharan de feito; pero como recoñecemento da súa firmeza, o Señor presenta aos fieis unha “porta aberta” que ninguén pode pechar.

GSAM 218Unha Porta de Manifestación

GSAM 218.1Nas Escrituras hai moitos exemplos nos que se emprega a porta neste sentido. Paulo, escribindo aos Corintios, di: “Abríuseme unha porta grande e eficaz, e hai moitos adversarios.”⁸ De novo, na súa segunda carta aos Corintios, di: “Cando cheguei a Tróade para predicar o evanxeo de Cristo, e o Señor me abriu unha porta, non tiven descanso no meu espírito, porque non atopei a Tito, o meu irmán.”⁹ Tamén fixo esta petición aos colosenses: “Perseverade na oración e velade nela con acción de grazas; orando tamén por nós, para que Deus nos abra unha porta para a predicación, a fin de anunciar o misterio de Cristo, polo que estou tamén encarcerado.”¹⁰

GSAM 218.2Destas Escrituras dedúcese que as oportunidades para proclamar a verdade chámanse portas abertas; e polas palabras dirixidas á igrexa de Filadelfia parece que, no momento en que este pobo foi chamado a saír, os homes facían esforzos estrenuos por pecharlles a porta da palabra. Mentres a igrexa de Filadelfia pasaba pola proba, mantendo firme a súa “palabra” e o seu “nome”, a palabra do Señor para eles foi que lles poría diante unha porta aberta que ninguén podería pechar.

GSAM 219A situación despois do 22 de outubro de 1844

GSAM 219.1Tendo o caso diante de nós, segundo se expón nas palabras da profecía, botemos unha ollada retrospectiva á situación conforme se desenvolveron os acontecementos. Como xa se presentou, ata abril de 1844 as igrexas abríronse á proclamación da mensaxe do advento, e as chamadas a traballadores eran máis numerosas do que os predicadores vivos podían atender. Tras a decepción, na primavera de 1844, aqueles que non abrazaran sinceramente a doutrina pasaron a opoñerse a ela. Cando, no verán de 1844, se deron a mensaxe do segundo anxo de Apocalipse 14 e o “berro da medianoite” (Mateo 25), xurdiu a persecución máis amarga contra aqueles que aínda se atrevían a afirmar a súa fe na pronta vinda do Señor. Estes opositores procuraron por diversos medios suprimir o asunto e, por todos os xeitos posibles, obstaculizar o labor daqueles que aínda proclamaban: “chegou a hora do seu xuízo”. William Miller dixo desta oposición: “É a máis antinatural e inexplicable”. Tan decidida era a oposición cara ao fin dos dous mil trescentos días que Geo. Storrs dixo dela: “Xa rematamos coas igrexas nominais e con todos os impíos, agás no que este clamor poida afectarlles.”

GSAM 219.2Tras o fin do período, cando a oposición e as burlas dos impíos se intensificaron dobradamente e triplicadamente, William Miller dixo da situación: “Rematamos o noso traballo de advertir aos pecadores e de tentar espertar unha igrexa formal. Deus, na súa providencia, pechou a porta.”¹¹

GSAM 219A dureza xeral dos pecadores

GSAM 219.3Este proceder do mundo escarnecedor non só endureceu aos pecadores contra a doutrina do advenimento, senón que o testemuño daqueles nas igrexas nominais era este: “Cando recordamos canto ‘poucos e espallados’ son os casos de verdadeira conversión, e a case sen par impertinencia e dureza dos pecadores, case involuntariamente exclamamos: ‘¿Esqueceu Deus ser misericordioso? ¿Ou está pechada a porta da misericordia?’”¹²

GSAM 220.1Doutro traballador lemos aínda máis sobre a situación despois do fin do período profético: “Entón era case imposible obter acceso aos incrédulos, a decepción de 1844 confundira tanto as mentes de moitos, e non quixeron escoitar ningunha explicación do asunto.”¹³

GSAM 220Todas as portas de acceso aos incrédulos pechadas

GSAM 220.2Tal condición parecía, por aquel entón, pechar a porta de acceso a calquera agás a aqueles que aínda mantiñan firmes a súa fe e esperanza no próximo advento de Cristo. Como a porta da palabra parecía estar completamente pechada, e o pobo adventista viu que había unha porta pechada na parábola que se aplicaba á súa experiencia, pódese ver facilmente como chegaron á conclusión de que non había máis misericordia para os pecadores: ou, como algúns o expresaron, de que “a porta da misericordia estaba pechada”, especialmente se pensaban que a porta pechada nesta parábola e a porta pechada en Lucas 13 eran a mesma. Se o pobo se negaba rotundamente a escoitar, endurecendo así o corazón, como poderían converterse?

GSAM 220Quen ensinou primeiro a falsa porta pechada?

GSAM 220.3Agora xorde a pregunta: quen comezou a ensinar a doutrina de “non hai misericordia para os pecadores”? quen cría nela? e quen a rexeitou? Como resposta á primeira pregunta, chamaremos a atención sobre o informe dunha visita realizada por J. V. Himes na primavera de 1845 ao estado de Maine. El di:—

GSAM 220.4“O irmán Joseph Turner e outros sostiveron que estabamos no gran Sábado—que os seis mil anos remataran—e, en consecuencia, ningún adventista debería realizar máis traballo manual. Facelo, segundo a súa opinión, resultaría sen dúbida na súa destrución final.

GSAM 220.5“Mentres agardaban nesta posición de ociosidade en canto ao traballo manual mundano, unha nova luz, como se cría, iluminou a mente do irmán Turner, é dicir, que o Noivo XA VIRERA — que veu o décimo día do sétimo mes do ano xudeu pasado — que entón tivo lugar o matrimonio — que todas as virxes entón, nalgún sentido, entraron con el no matrimonio, e a porta pechouse!—ningunha delas podía perderse, e ningunha fóra dela podía ser salva. Así remataron todos os asuntos espirituais deste poderoso globo.”¹⁴

GSAM 221Quen se opuxo firmemente á falsa teoría?

GSAM 221.1O pastor Turner comezou a ensinar a súa doutrina do “non máis misericordia” en Paris, Maine, e durante un tempo tivo bastantes seguidores naquela zona do país. Como había unha porta pechada de todo para acceder á xente allea aos adventistas, fosen profesantes ou non, moitos, de xeito bastante natural, inclináronse cara á visión de Turner sobre o asunto.

GSAM 221.2Para evitar que o termo Adventistas se malinterprete, a partir de agora chamaremos a este pobo Adventistas do Primeiro Día; e foron moitos deste grupo os que aceptaban as opinións do señor Turner. Aínda non viran nin escoitaran a verdade do sábado, nin tampouco escoitaran a mensaxe do terceiro anxo. Deste grupo fala así a señora White nunha das súas publicacións:—

GSAM 221.3“Tras o paso do tempo de expectativa en 1844, os adventistas aínda crían que a vinda do Salvador estaba moi próxima; sostían que chegaran a unha crise importante e que a obra de Cristo como intercesor do home diante de Deus cesara. Tras dar a advertencia do xuízo próximo, sentían que o seu labor para o mundo rematara e perderan a súa carga de almas pola salvación dos pecadores, mentres que as burlas atrevidas e blasfemas dos impíos lles parecían outra proba de que o Espírito de Deus se retirara dos que rexeitaban a súa misericordia. Todo isto confirmounos na crenza de que a probación rematara, ou, como o expresaban, ‘a porta da misericordia pechouse’. Como se indicou, os Adventistas estiveron durante un breve tempo unidos na crenza de que a porta da misericordia pechouse.”¹⁵

GSAM 222.1Nesta cita, a señora White expón a posición adoptada polos Adventistas do Primeiro Día. Nin sequera insinúa que ela o crese. Como se mostrou máis arriba, a doutrina foi ensinada por primeira vez por Joseph Turner, en Paris, Maine. A señora White (entón señorita Harmon) coñeceu a Joseph Turner no lugar mencionado a principios da primavera de 1845, e escoitouno declarar a súa doutrina de “non máis traballo manual para os adventistas, nin máis misericordia para os pecadores”, e díxolle claramente que estaba “ensinando unha doutrina falsa; que aínda había misericordia para os pecadores e para aqueles que non rexeitaban a verdade conscientemente”.

GSAM 222En contra da Teoría da “Ningunha Misericordia”

GSAM 222.2J. N. Andrews, que residía en Paris, Maine, en 1844 e 1845, e que estaba plenamente ao tanto do proceder da xente alí, así como do de Joseph Turner, quen ensinaba que non había máis misericordia para os pecadores, di da posición da señorita Harmon sobre o asunto naquela época: “En lugar de que as visións os levaran a adoptar esta opinión, corrixiu aos que aínda a mantiñan.”¹⁶

GSAM 222.3A señorita Harmon fixo unha segunda visita a Paris, Maine, no verán de 1845. Con respecto a esta visita, citarei á señora Truesdail, que entón residía en Paris. Ela di:—

GSAM 222.4“Durante a visita da señorita Harmon a Paris, Maine, no verán de 1845, expúxenlle os detalles relativos a unha querida amiga miña á que o seu pai lle prohibira asistir ás nosas reunións; en consecuencia, ela non rexeitara a luz. Ela respondeu sorrindo: ‘Deus nunca me mostrou que non haxa salvación para esas persoas. Só son aqueles aos que se lles presentou a luz da verdade e a rexeitaron conscientemente.’”¹⁷

GSAM 222.5Tamén fala respecto dunha terceira visita da señorita Harmon a Paris, en 1846, do seguinte xeito:—

GSAM 222Outra refutación da teoría falsa

GSAM 222.6“Outra ocasión digna de mención foi unha visión dada en 1846, en Paris, Maine. A señorita Harmon viu que cando Satán non puidese impedir que os de corazón honesto cumprisen todo o seu deber, empregaría a súa astucia para levalos máis alá do deber. Unha boa irmá lles dicía ás igrexas que Deus as rexeitara porque elas rexeitaban a mensaxe enviada do ceo para salvalas. A irmá Harmon viu que non había ningunha verdade na súa mensaxe, pois había moitos nas igrexas que aínda abrazarían a verdade; que os bos anxos aínda irían traballar polas almas nesas igrexas, e cando o fixesen, eles [os anxos] deixarían esta irmá, coa súa mensaxe [é dicir, a súa mensaxe de ‘ningunha misericordia’], fóra da porta.”¹⁸

GSAM 223Sen contradición

GSAM 223.1Como hai quen está moi celoso por demostrar que a señora White ensinou en ocasión a teoría de “non máis misericordia para os pecadores”, pero agora ensina o contrario, presentarei testemuños de quen coñece o seu labor desde 1845, respecto ao seu traballo pola conversión dos pecadores. O seguinte é un extracto de Ira Abbey, de Brookfield, condado de Madison, estado de Nova York:—

GSAM 223.2“Entre os anos 1846 e 1850, o irmán e a irmá White viñeron á nosa casa, e eran moi celosos polos nenos e polos que non rexeitaban a verdade. Traballaron por almas non convertidas, e nunca lembro de escoitar á irmá White dicir que non había esperanza para os que volvían atrás e para os que non rexeitaban a verdade.”¹⁹

GSAM 223Testemuño dos Adventistas do Primeiro Día

GSAM 223.3En canto ao que saben os Adventistas do Primeiro Día de Nova Inglaterra sobre a doutrina extrema da porta pechada, que a seguinte carta testemuñe:—

GSAM 223.4“Do 5 ao 9 de agosto de 1891, mantiven un debate co pastor Miles Grant en Brookston, unha cidade de uns 30.000 habitantes. O debate foi na gran carpa e foi presidido polo señor John Barbour, antigo presidente do concello. Esta cidade está a unhas vinte millas de Boston. O debate versou sobre a cuestión do Sábado, pero o señor Grant intentou arrastrar ao debate o asunto da experiencia da irmá White neste labor. Acusou que ‘se lle amosou, xa en 1844, que a probación rematara e que non había máis misericordia para os pecadores.’”

GSAM 224.1“En resposta, díxenlle que os Adventistas do Primeiro Día adoptaran esa posición, case todos eles, nalgún momento, antes de que nos separásemos deles, e que, en lugar de que a señora White apoiase esa posición, unha das primeiras cousas que se lle amosou foi que esa posición era ‘falsa’ e que aínda había misericordia para os pecadores. Díxenlle: ‘Isto é así, e o pastor Grant sabe que o é.’ Ao dicir isto, moitos dos Adventistas do primeiro día que estaban diante de min [esa clase constituía unha boa parte da gran carpa chea] asintiron con cabezadas enfáticas e positivas á afirmación. Baste dicir que o pastor Grant non volveu mencionar ese punto no debate.” Asinado “Geo. E. Fifield, South Lancaster, Mass., 6 de decembro de 1895.”

GSAM 224A señora White, sempre buscando a salvación dos pecadores

GSAM 224.3Que a señora White traballou pola conversión dos pecadores desde 1844 ata o presente, demóstrase ademais con estes feitos: Ela e o pastor White celebraron unha reunión na casa de Albert Belden, en Rocky Hill, Connecticut, que comezou o 20 de abril de 1848. Nesta reunión traballouse para a salvación dalgunhas persoas do mundo. O pastor White e a súa esposa mostraron un interese especial por esas almas. Neste punto daremos o testemuño dunha persoa desta clase que recibiu o bautismo das mans do pastor White. John Y. Wilcox, escribindo desde Kensington, Conn., o 22 de febreiro de 1891, di:—

GSAM 224.4“Foi cando se celebraban as reunións na cámara inacabada da casa do irmán A. Belden, en Rocky Hill, Conn., que cheguei á verdade. A miña recepción da luz da verdade presente foi froito do labor do irmán e da irmá White. Fun bautizado pouco despois polo irmán White. Pero se non fose polo ánimo e a forza que recibín deles, non sei se algunha vez tería ousado pensar ou sentir que o Señor me aceptara. Interesábanse profundamente por min e traballaron para axudarme.”

GSAM 225.1O pastor White dixo dese encontro nunha carta a Stockbridge Howland, de Topsham, Maine: “O irmán Bates presentou os mandamentos cunha luz moi clara, e a súa importancia foi subliñada por testemuños moi poderosos. A palabra tivo efecto para consolidar os que xa estaban na verdade e para espertar os que non estaban completamente decididos.”

GSAM 225Traballo para pecadores en Oswego, N.Y.

GSAM 225.2En 1849, o pastor James White e a súa esposa traballaron en Oswego, N.Y. Nesas reunións, Hiram Patch e unha señorita Benson, que estaban prometidos, convertéronse a Deus e á verdade presente.

GSAM 225.3En marzo de 1850, celebráronse de novo reunións en Oswego. No Present Truth de abril, o pastor White, ao falar desas reunións, dixo:

GSAM 225.3“Agora está a facerse unha obra moi interesante entre os fillos do remanente nesta cidade. A súa salvación foi o tema principal nas nosas reunións durante os dous últimos sábados, e Deus nos bendixo marabillosamente. A verdade tivo un bo efecto en nós así como nos nosos fillos. Na noite seguinte ao último domingo, tivemos unha reunión para o seu beneficio especial, e o Espírito do Señor foi derramado entre nós. Todos os nenos se inclinaron ante o Señor e parecían sentir a importancia de gardar os mandamentos, especialmente o quinto, e de buscar a salvación a través de Xesucristo. Esta foi unha das reunións máis interesantes que xamais presenciei.”

GSAM 225.4No número de novembro de 1849 de Present Truth, o pastor White publicou unha relación de varios que foron convertidos e bautizados; e no último número deste xornal en 1850 hai unha relación dunha reunión celebrada en Waitsfield, Vt., e da asistencia de Heman Churchill, que acabara de ser convertido do mundo. No artigo fálase del como “irmán”. Como podería ser iso se non houbera máis misericordia para os pecadores?

GSAM 226Testemuño de Vinte e Unha Testemuñas

GSAM 226.1Nesta liña, ofrecemos un testemuño asinado en 1888 por vinte e unha persoa, cada unha das cales participou no movemento adventista en 1844 e estaba ao tanto do nacemento da mensaxe do terceiro anxo. Todas formaban parte da mensaxe antes de 1851, a maioría delas ligadas aos Adventistas do Sétimo Día case desde o nacemento da mensaxe:—

GSAM 226.2“Nós, os asinantes, que coñecíamos ben o movemento adventista de 1844 no momento do paso do tempo, e que tamén abrazamos a verdade da mensaxe do terceiro anxo xa en 1850, asinamos con ledicia os nosos nomes á seguinte declaración relativa á doutrina da porta pechada que sostiveron os crentes na mensaxe do terceiro anxo desde o seu inicio ata a data mencionada e en adiante.

GSAM 226.3“Crían, en harmonía con Apocalipse 3:7, 8 e outras Escrituras, que ao remate dos dous mil trescentos días de Daniel 8:14, Cristo pechou a súa obra no primeiro departamento do santuario celestial, cambiou a súa ministración ao Santísimo e iniciou a obra do xuízo, cambiando a súa relación neste aspecto co plan de salvación. Aquí abriuse unha porta e pechouse outra.

GSAM 226.4“Crían que aqueles que tiñan a luz clara sobre a mensaxe do primeiro anxo e se volveron en contra dela, opoñéndose amargamente, foron rexeitados por Deus. Pero non crían que aqueles que non tivera a luz ou que non chegara á idade de responsabilidade antes de 1844, se procuraban a Deus con corazóns sinceros, fosen rexeitados.

GSAM 226.5“Aínda que crían, xunto con William Miller e a gran masa de adventistas inmediatamente despois do paso do tempo, de que o seu traballo para o mundo rematara e de que o Señor viría moi pronto, con todo, despois de que a luz sobre o santuario e a terceira mensaxe explicaran a súa decepción, non crían que a misericordia estivese pasada, agás para aqueles que rexeitaban a luz.”

GSAM 227.1Asinado, “J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Mich.; Sra. Mary S. Chase, Battle Creek, Mich.; S. M. Howland, Battle Creek, Mich.; Sra. F. H. Lunt, Battle Creek, Mich.; Sra. Melora A. Ashley, Battle Creek, Mich.; Sra. Caroline A. Dodge, Battle Creek, Mich.; Sra. Sarah B. Whipple, Battle Creek, Mich.; Sra. Uriah Smith, Battle Creek, Mich.; Sra. Paulina R. Heligass, Moline, Kan.; R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Sra. R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vt.; Sra. Belinda Loveland, North Hyde Park, Vt.”

GSAM 227Unha visión malinterpretada

GSAM 227.2Fixéronse esforzos para interpretar unha visión concedida á señora White en Topsham, Maine, o 24 de marzo de 1849, como se ensinase esta doutrina errónea: non máis misericordia para os pecadores. Esta visión presentouse xusto cando se estaban a introducir os “golpes de Rochester” (espiritismo). A señora White viu que os sinais e marabillas misteriosas e as falsas reformas aumentarían e se estenderían. Estas reformas non eran reformas do erro á verdade (ela non dixo que nunca habería tales reformas, senón que o tipo que lle amosaron, nas que empregaban influencia humana, era así), senón do malo ao peor; pois os que profesaban un cambio de corazón só se envolveran cunha vestimenta relixiosa que ocultaba a iniquidade dun corazón malvado. Algúns parecían estar realmente convertidos, o que lles permitía enganar o pobo de Deus; pero se se puidese ver os seus corazóns, aparecerían tan negros como sempre.

GSAM 227.3Entón dixo: “O meu anxo acompañante díxome que buscase a angustia de alma polos pecadores como antes había. Mirei, pero non puiden vela; pois o tempo da súa salvación xa pasou.”²⁰

GSAM 228.1Afirmouse que esta visión ensinou que non había máis misericordia para os pecadores, pero preguntámonos: ¿como podería ser iso cando ela se opuxera a esa doutrina desde o mesmo momento en que Joseph Turner a ensinou por primeira vez na primavera de 1845, e sempre estivera laborando con empeño pola conversión e salvación dos pecadores?

GSAM 228.2No Supplement to Experience and Views, publicado en 1854, a señora White di: “As ‘falsas reformas’ ás que se fai referencia aínda están por verse máis plenamente. Esta visión refírese máis particularmente a aqueles que escoitaron e rexeitaron a luz da doutrina adventista. Están entregados a fortes ilusións. Estes non terán o ‘traballo de alma polos pecadores’ como antes.”²¹

GSAM 228.3Os opositores afirman saber máis sobre o que a señora White estaba a ver nesta visión que ela mesma. Examinémolo un momento en relación coa súa versión; é dicir, que ela estaba a ver a condición dos pecadores en lugar dos avivadores. Así que mirou aos pecadores para atopar unha “angustia de alma polos pecadores, pero non puido vela. Quen atopou nunca unha angustia de alma polos pecadores” simplemente mirando aos pecadores? Pero, preguntamos, que dicir das persoas mencionadas no testemuño anterior que simplemente estaban a usar a influencia humana e o mesmerismo para gañar conversos, e chamándolle obra do Espírito de Deus? Están estes opositores, que estaban tan ansiosos por demostrar que a señora White ensinaba a teoría extrema da “porta pechada”, dispostos a admitir que estes avivadores eran persoas santas e estaban a conseguir conversos auténticos?

GSAM 228.4É evidente para calquera mente sincera que a clase de persoas ás que se fai referencia neste contexto eran aquelas que profesaban ter esta angustia de alma, mentres rexeitaban a luz e a verdade e empregaban o mesmerismo para gañar conversos. Tales persoas non podían ter unha angustia de alma xenuína polos pecadores cando eles mesmos eran obxecto de condenación; porque “o tempo da súa [da súa propia] salvación pasou.”

GSAM 229.1A partir da visión da señora White do 24 de marzo de 1849, algunhas persoas intentaron concluír que ensinaba que non había máis misericordia para os pecadores; pero xa demostramos que en 1845, en Paris, Maine, ela ensinou que había misericordia para todos os que non rexeitaban conscientemente e con pleno entendemento a luz e a verdade. Nunha visión dada no mesmo lugar en 1846, mostrouse que o Señor tiña un “pobo nas igrexas que non rexeitara a verdade”. A aqueles individuos que pensaban doutro xeito, déuselles unha reprensión, dicindo que os anxos de Deus aínda traballarían por tales, e cando o fixesen, aqueles que os denunciaban quedarían fóra.

GSAM 229.2De novo, en abril de 1848, o pastor White e a súa esposa estaban a traballar en Rocky Hill, Connecticut, pola conversión dos pecadores. Todo isto demostra que a visión do 24 de marzo de 1849 harmoniza coa dada en Paris, Maine, en 1846, e co curso seguido por estes servos de Deus en abril de 1848.

GSAM 229Un falso avivador derrotado

GSAM 229.3Esta visión publicouse por primeira vez en Connecticut, no ano 1849. Un ministro estaba a traballar alí con moito empeño para conseguir conversos, chegando mesmo a profesar que tiña o don de linguas. Procuraba gañar influencia sobre o pequeno grupo de observadores do sábado en Rocky Hill. A unha desas persoas chamábaa “querida santa do Señor”. Na súa presenza, a señora White tivo unha visión que amosaba a natureza enganosa do seu traballo e que a súa “querida santa” estaba a seguir un camiño non acorde co sétimo mandamento. Esta “santa” señora negou a acusación, e o ministro fixo unha fervente petición, procurando gañar simpatía pola “pobre santa do Señor”, como a chamaba. Na noite seguinte, esta moza sufriu un ataque de cólera morbus e pensou que ía morrer. Chamou á señora White e confesou que o que lle fora amosado sobre ela era certo; que era culpable exactamente do que a señora White afirmara. Así, este falso avivador non conseguiu enganar a aquela congregación, e a natureza do seu traballo quedou exposta, o que de súpeto puxo fin aos seus esforzos nese lugar.

GSAM 230Outro falso avivador en Oswego, N.Y.

GSAM 230.1Como ilustración adicional do principio exposto no testemuño anterior, e para amosar como o pastor White e a súa esposa seguían traballando no ano 1849-50 pola conversión dos pecadores, ofrecemos os seguintes feitos, que me foron narrados por Elias Goodwin e outros dos primeiros membros da igrexa en Oswego, Estado de Nova York:—

GSAM 230.2Naquel entón (1849) vivía no lugar un mozo chamado Hiram Patch. Estaba prometido cunha moza coa que se casou pouco despois. Eran persoas non convertidas, pero asistían ás reunións celebradas polo pastor White e a súa esposa, e estaban case persuadidos de facerse cristiáns. Naquel tempo iniciouse un avivamento nunha das igrexas de Oswego, non polo ministerio, senón por un laico destacado, tesoureiro dos fondos do condado. Este home aparecía moi celoso e profesaba ter unha gran carga polos pecadores. Retorcía as mans mentres oraba polos non convertidos, aparentando estar na maior angustia pola súa condición de perdidos.

GSAM 230.3O señor Patch e a súa prometida asistían a estas reunións de avivamento e dubidaban en como decidir. Estiveron presentes nunha ocasión na que a señora White tivo unha visión na que lle indicaron Oseas 5:6, 7, que di: “Irán coas súas ovellas e cos seus rabaños para buscar ao Señor; pero non o atoparán; el afastouse deles. Traicionaron ao Señor; pois tiveron fillos alleos: agora un mes os devorará coas súas posesións.” Mostróuselle que aqueles que dirixían este avivamento non estaban ben con Deus, e que non tiñan un auténtico pesar de almas polos pecadores.

GSAM 231Unha predición de fracaso

GSAM 231.1Entón díxolle ao señor Patch: “Díxome que che dixese que neste caso a afirmación do texto se cumprirá literalmente. Agarda un mes e ti mesmo coñecerás o carácter das persoas que están implicadas neste avivamento e que profesan ter unha carga tan grande polos pecadores”. O señor Patch dixo: “Agardarei”.

GSAM 231.2Nun prazo de dúas semanas desde que se tivo esta visión, o dito tesoureiro, que afirmaba ter tal angustia de alma polos pecadores, nunha súa agonía afectada rompeu un vaso sanguíneo no estómago e tivo que ser levado á cama pola perda de sangue. Os asuntos da tesouraría tiveron que ser asumidos polo alguacil do condado, quen xunto cun dos axentes da autoridade examinou o saldo que figuraba no libro do tesoureiro e despois contou o diñeiro en preparación para facerse cargo do negocio, cando, velaí, había unha falta de diñeiro por un importe redondo de 1.000 dólares.

GSAM 231.3Ao sheriff e ao alguacil parecíalles imposible que un home tan dedicado á renovación fose culpable de ter levado o diñeiro. Pensaban que debía telo gastado e esquecido de facer a anotación correspondente no libro; ou quizais o depositara no banco e non aparecía na conta da caixa forte. En calquera caso, debíanlle esixir unha explicación satisfactoria, pero había que facelo con cautela; pois se tiña o diñeiro, sen dúbida faría un esforzo por agochalo. Por iso acordaron que un deles avanzase e se agochase no cobertizo detrás da casa, para vixiar a porta traseira por se había algunha manifestación, mentres o sheriff entraba pola porta principal. Cando o sheriff se achegou á casa e entrou pola porta principal, descubriu o vestido dunha muller que saía pola porta traseira. O home no cobertizo viu á muller ir axiña a un montículo de neve, cavar un burato na neve, depositar alí algo, que cubriu coa neve, e volver á casa.

GSAM 232.1O sheriff achegouse á cama do tesoureiro e, despois de interesarse polo seu estado de saúde, insinuou as súas perplexidades na oficina, suxerindo que probablemente el podería explicar a dificultade. O home, moi alterado, ergueu a man cara ao ceo e, chamando a Deus como testemuña, dixo que non sabía nada do diñeiro. Xusto entón, a muller entrou, preguntou que pasaba e por que o seu marido estaba tan alterado. O home respondeu: “Pensan que temos o seu diñeiro.” A muller entón ergueu as mans do mesmo xeito e chamou a Deus como testemuña de que non tiñan o diñeiro e, ademais, non sabían nada ao respecto. Xusto cando rematou de dicir isto, o alguacil, que se apresurara desde o seu escondite ata o montículo de neve ao entrar ela na casa, interveu con estas palabras: “Señora, que é isto? Vin como saía disparada da casa e depositaba isto no montículo de neve, e aquí o ten, o saco de diñeiro desaparecido, coas letras $1.000 marcadas nel”.

GSAM 232.2Como era de agardar, ese avivamento colapsou de súpeto. O señor Patch e a súa noiva, ao coñecer o carácter da persoa que dirixía o avivamento, posicionáronse pola verdade e uníronse aos Adventistas do Sétimo Día, da igrexa da que permaneceron membros dignos ata o día do seu falecemento.

GSAM 232.3Esta visión, como se ve claramente, foi dada co interese e para o beneficio especial dos non convertidos, e resultou na conversión de pecadores, mentres que a súa repercusión inmediata foi sobre aqueles que eran eles mesmos pecadores e rexeitados polo Señor debido á súa hipocrisía. Eles “traicionaran ao Señor;” profesando ter gran aflicción de alma polos pecadores, só engendraron “fillos estraños.”

GSAM 232Un traballador hipócrita en Camden, N.Y.

GSAM 232.4Entre outros lugares que visitaron o pastor e a señora White durante o inverno de 1849-50, estaba a vila de Camden, N.Y., a unhas corenta millas de Oswego, onde aínda vivían. Deste encontro, a señora White di:

GSAM 232.4“Antes de ir, mostráronme a pequena compañía que profesaba a verdade alí, e entre eles vin unha muller que profesaba moita piedade, pero que era hipócrita e estaba a enganar o pobo de Deus.”²²

GSAM 233.1En xaneiro de 1884, mentres traballaba no Estado de Nova York, coñecín os seguintes detalles do señor Preston, que era residente en Camden no momento da conferencia mencionada anteriormente, e na casa do cal o pastor White e a súa esposa se aloxaron durante a reunión:—

GSAM 233.2“Esta muller ensinaba opinións extremas sobre o tema da santificación, dicindo que había un estado de perfección que se debía acadar no que unha persoa estaría completamente por riba da lei de Deus; e afirmaba ter alcanzado ese estado perfecto. Con esta doutrina da santidade estaba a perturbar as mentes dalgúns dos nosos irmáns en Camden. Mostráronlle á irmá White que, con toda a suposta santidade desta muller, o seu corazón estaba negro de pecado e, na vida, era corrupta.

GSAM 233.3“Mentres estaba neste lugar, a irmá White tivo outra visión, na presenza desta muller, que parecía ter unha gran carga de alma polos non convertidos; pero a irmá White díxolle que non era un auténtico padecemento de alma polos pecadores, porque o seu propio xeito de vida era tal que ela mesma non estaba recta aos ollos de Deus. ‘Entón’, dixo o señor Preston, ‘o que se chama a visión de Camden aplicábase definitivamente e especialmente ao caso desa muller, e non á condición dos pecadores en xeral, e así o entendemos nese momento.’”

GSAM 233.4Despois de que a señora White relatase a súa visión, a muller ergueuse e dixo: “Deus coñece o meu corazón e, se o puidesedes ver, veríades que é puro e limpo.” Así se pechou a reunión. Non moito despois, con todo, a muller enfermou gravemente e pensou que ía morrer. Dixo ela: “Teño que ver á irmá White; teño unha confesión que facerlle. Díxenlle que era unha boa muller, que era pura. Non é así. Son unha muller malvada. Este home co que estou vivindo non é o meu marido. Deixei un bo marido en Inglaterra, e un neno pequeno, e fuxín con este home. Nunca nos casamos. Andiven a facerme pasar por doutora e vendín medicamentos que xurei no xulgado que me custaran 1 dólar por frasco, pero que en realidade só me custaran doce céntimos por frasco. Tamén xurei que unha vaca que lle vendemos a un home pobre nos custara 30 dólares, cando en realidade só nos custara 20.”²³

GSAM 234.1A tales hipócritas impostores aplícanselles as palabras da señora White respecto do “traballo de alma polos pecadores”, e non aos pecadores en xeral. Tomando en consideración os feitos presentados máis arriba, que amosan que a doutrina do “non máis misericordia” para os pecadores foi plenamente condenada desde o primeiro momento en que se predicou na primavera de 1845; e que a señora White traballou con empeño pola conversión dos pecadores desde entón, quen pode crer que en 1851, cando se publicou o seu traballo titulado Experience and Views, pretendía ensinar que non había “máis salvación para os pecadores”?

GSAM 234Un home sen misericordia

GSAM 234.2Mesmo en 1848, aínda había algúns individuos que sostían que non había máis misericordia para os pecadores. Estes, con todo, non eran Adventistas do Sétimo Día. Un deses, chamado Sweet, residía na cidade de Rochester, N.Y. Xusto despois de facer unha profesión pública de fe e ser bautizado entre os Adventistas do Primeiro Día, asistía a un congreso en carpa en Canandaigua, N.Y., dirixido polos pastores J. C. Bywater e Geo. W. Burnham. Este home, Sweet, estaba presente e expresou serias dúbidas sobre a sinceridade da miña experiencia relixiosa, porque el “non cría posible que agora os pecadores se convertesen.”