Capítulo 6 — A Mensaxe e os Mensaxeiros

GSAM 108.1Escribe a visión e faina clara sobre táboas, para que o que a lea poida correr con ela. Porque a visión aínda é para un tempo fixado, pero ao final falará e non mentirá; aínda que demore, agarda por ela, porque de seguro virá e non tardará.¹

GSAM 108.2“E vin outro anxo que voaba polo medio do ceo, tendo o evanxeo eterno para predicarlle aos que moran na terra, e a toda nación, tribo, lingua e pobo, dicindo en alta voz: Temede a Deus e dádelle gloria, pois chegou a hora do seu xuízo; e adorade ao que fixo o ceo, a terra, o mar e as fontes das augas.”²

GSAM 108.3Aqueles que deron a proclamación do advento afirmaron que esta “visión” co seu tempo “determinado”, mencionada polo profeta Habacuc, incluía as visións das profecías de Daniel e do Apocalipse. Estas facían tan claras nas súas descricións nos seus gráficos proféticos, que quen lía a interpretación realmente podía “correr” e transmitir a información a outros.

GSAM 108Unha Mensaxe Definida

GSAM 108.4A proclamación do pobo adventista non foi simplemente o anuncio feito por Paulo ante Félix, “Xustiza, temperanza e o xuízo que ha de vir”; nin tampouco foi a declaración feita por Martín Lutero, despois de rematar a tradución da Biblia, cando, pouco antes da súa morte, se di que dixo: “Estou persuadido de que o xuízo non está lonxe; antes ben, que o Señor mesmo non estará ausente máis de trescentos anos.” Tampouco foi a afirmación de Xoán Wesley, cando dixo que “pensaba que o milenio podería comezar en uns cen anos”. Os adventistas afirmaban estar a dar a mensaxe simbolizada en Apocalipse 14:6, 7, “Chegou a hora do seu xuízo”, e o clamor de Apocalipse 10:6, “Xa non haberá tempo”. Unha profecía así non podería cumprirse cun anuncio dun acontecemento que estaba “por vir”, que chegaría “dentro de trescentos anos” ou “dentro de cen anos”, senón nun tempo definido, “xa chegou”. Unha mensaxe xusto así, coa mesma definición que esixían as profecías anteriores, foi proclamada polo pobo adventista a todo o mundo.

GSAM 109O Xuízo na Vinda de Cristo

GSAM 109.1No momento en que se anunciou por primeira vez esta mensaxe, todas as denominacións cristiás sostían que o xuízo tería lugar na segunda vinda de Cristo. Así, un pobo nestas circunstancias, ao dar a mensaxe de que chegara a hora do xuízo, mentres mantía esa opinión, proclamaría necesariamente a segunda vinda de Cristo. De feito, aquilo que lle deu forza á mensaxe e conmoveu máis poderosamente ao pobo foi a proclamación dun tempo definido. Primeiro afirmaban que o fin do mundo viría nalgún momento durante o “ano xudeu” de 1843, e que isto quedaba comprendido no período entre o 21 de marzo de 1843 e o 21 de marzo de 1844. Despois de pasar este tempo, aprendemos no Midnight Cry do ano 1844 que se fixara o día definitivo para o remate dos tempos proféticos. Este era o décimo día do sétimo mes xudeu, correspondente ao 22 de outubro de 1844.

GSAM 109Cálculo dos 2300 días

GSAM 109.2A base do tempo—1843—eran os dous mil trescentos días de Daniel 8. Afirmábase que, como estes “días” estaban conectados con profecías nas que se escollían bestas para representar reinos, os “días” debían usarse simbolicamente para representar anos, segundo a interpretación do Señor do tempo simbólico, tal como se dá en Números 14:34 e Ezequiel 4:5, 6; que as setenta semanas — 490 días — de Daniel 9 ían ser a primeira parte dos dous mil trescentos días, e que os dous períodos comezaron xuntos. O acontecemento descrito en Daniel 9, que marcou o inicio das setenta semanas, foi a “saída do mandamento para restaurar e reconstruír Xerusalén”. Ese mandamento saíu no sétimo ano de Artaxerxes Longimanus, 457 a.C., como se rexistra en Esdras 7.

GSAM 110.1Que esta era a data real para o comezo das setenta semanas demostrouse polo feito de que en xustamente sesenta e nove semanas —483 anos— desde o 457 a.C., ou no 27 d.C., Cristo foi bautizado por Xoán e iniciou o seu ministerio, dicindo: “Chegou a plenitude do tempo”³, etc. O inicio do ministerio de Cristo, no ano 27 d.C., a súa crucifixión tres anos e medio despois desa data, “no medio [centro] da [septuaxésima] semana”, o fin da obra especial entre os xudeus, no ano 34 d.C., e a pronta conversión de Saulo, o apóstolo dos xentís, demostraron que as setenta semanas remataron nesa data, e polo tanto que comezaron no 457 a.C. Calculárono así: De 2300 restan 457, e quedan 1843. E como os 457 anos foron antes de Cristo, chegámonos ao fin dos 2300 días ao fin de 1843.

GSAM 110Admisións dos opoñentes

GSAM 110.2Díxose con verdade que “as admisións a favor da verdade polas filas dos seus opositores proporcionan a máis alta clase de proba.” Ningún dos opositores da mensaxe adventista insinuou nunca que o xuízo investigador do pobo do Señor fose un acontecemento que tivese lugar antes da vinda de Cristo; senón que razoaron neste punto en harmonía cos adventistas. Como proba desta afirmación citamos dous opositores destacados.

GSAM 110.3O señor N. Colver, predicando na Marlboro Street Chapel, en Boston, en 1842, en oposición aos adventistas, dixo:—

GSAM 111.1“Se estes días son anos, o mundo rematará en 1843; calquera rapaz de escola pode velo; pois se 490 rematou coa morte de Cristo, os 2300 días rematarían en 1843; e o mundo debe rematar, a menos que se poida demostrar que vai ter lugar algún outro acontecemento, e non vexo como se pode facer iso.”

GSAM 111.2O profesor Stuart, por esas mesmas datas, dixo:

GSAM 111.2“É un feito singular que a gran masa de intérpretes no mundo inglés e americano teñan, durante moitos anos, por costume entender os días designados en Daniel e no Apocalipse como representación ou símbolos de anos. Atopeime con dificultades para rastrexar a orixe deste costume xeral, que podería dicir case universal.”

GSAM 111Testemuño do profesor Bush

GSAM 111.3O profesor Bush dixo: “Quen ataca ao señor Miller no seu punto de tempo, ataca o seu punto máis forte. O seu tempo é correcto; pero equivócase no acontecemento que debe ocorrer.” Bush era crente na conversión de todo o mundo antes da vinda de Cristo. A súa teoría era que o milenio comezaría en 1844.

GSAM 111.4Os ministros da fe adventista ensinaban nos seus discursos públicos que a historia do mundo amosaba que as diversas nacións estaban na mesma condición simbolizada pola imaxe de Daniel 2, cando a pedra ía ferir a imaxe nos pés, e o Deus do ceo establecería o seu reino; e no capítulo 7, cando “o reino e o dominio e a grandeza do reino debaixo de todo o ceo serán dados aos santos do Altísimo.” Tamén chamaron a atención ao feito de que os sinais—físicos, políticos e morais—eran xusto o que as Escrituras predixeran que se vería cando o Señor estaba a piques de aparecer.

GSAM 111Marabillas nos ceos

GSAM 111.5O Señor, por medio do profeta Xoel, di: “Mostrarei prodixios nos ceos e na terra, sangue, lume e columnas de fume. O sol converterase en escuridade e a lúa en sangue, antes que veña o gran e terrible día do Señor.”⁴ Os adventistas crían e ensinaban que a aurora boreal dos últimos séculos (comunmente chamada luces do norte) era o “fogo e columnas de fume” que cumpría as especificacións do profeta; e, segundo a mellor información obtida da historia (referímonos á Enciclopedia de Edimburgo como testemuño), case nunca se vira antes deste período.

GSAM 112.1Así, mentres a mensaxe do pronto advenimento do Señor se estendía ata os confíns máis afastados da terra, nos ceos exhibíanse sinais que reforzaban a verdade e captaban a atención do pobo.

GSAM 112.2O 25 de xaneiro de 1837, houbo unha exhibición magnífica da aurora boreal flamíxera, que parecía levar as mentes de moitos directamente á predición do profeta Xoel sobre o que ía preceder o gran día do Señor. A seguinte descrición da escena procede do New York Commercial Advertiser do 22 de outubro de 1839. Coincide exactamente coa escena tal como a presenciou o escritor en Victor, condado de Ontario, N.Y.

GSAM 112A Aurora Foguenta de 1837

GSAM 112.3“Na noite do 25 de xaneiro de 1837 houbo unha exhibición notable dos mesmos fenómenos [é dicir, da aurora boreal] en diversas partes do país, como sen dúbida recordarán os nosos lectores. Nos lugares onde o chan estaba cuberto de neve, a vista era grandiosa e ‘temible’ dun xeito sen precedentes. Nun lugar situado preto dunha montaña, a xente que presenciou a escena informounos de que semellaba ‘ondas de lume que rodaban pola montaña abaixo’, e, en xeral, segundo se soubo, a neve que cubría o chan parecía lume mesturado con sangue, mentres que enriba (como di o apóstolo), ‘os ceos en chamas’, semellaba tanto á descrición profética do último día que moitos quedaron abraiados; os nenos que o contemplaban quedaron aterrorizados e preguntaron se era a vinda do xuízo; e mesmo os animais tremeron cun gran medo manifesto.”

GSAM 113.1Non foi só en América onde se amosou este sinal do profeta Xoel, senón que, á medida que a doutrina da vinda do Señor gañaba publicidade en Gran Bretaña, o mesmo sinal se exhibiu nos ceos dese país. O New York Commercial Advertiser do 22 de outubro de 1839 cita o seguinte de xornais de Londres sobre un fenómeno notable presenciado nese país na noite do 3 de setembro:—

GSAM 113A Aurora de 1839

GSAM 113.2“LONDRES, 5 DE SETEMBRO.—Entre as dez da noite do xoves e as tres da mañá de onte, nos ceos observouse un dos espécimes máis magníficos destes fenómenos extraordinarios, as estrelas fugaces e as luces do norte, vistos nos últimos moitos anos. A primeira indicación deste singular fenómeno foi dez minutos antes das dez, cando unha luz carmesí pálida, aparentemente un vapor, xurdiu da parte norte do hemisferio e estendeuse gradualmente ata o centro do ceo; e ás dez ou ás dez e un cuarto, todo, de leste a oeste, era unha enorme lámina de luz. Tiña un aspecto moi alarmante e era exactamente coma o ocasionado por un incendio tremendo. A luz variaba considerablemente; nalgún momento parecía caer e, inmediatamente despois, elevábase cunha intensidade brillante. Víanse mesturados con ela volumes de fume que se revolvían unha e outra vez, e todos os que o contemplaban parecían estar convencidos de que se trataba dunha ‘tremenda conflagración’.

GSAM 113.3“A consternación na metrópole foi moi grande; miles de persoas corrían na dirección da suposta e terrible catástrofe. Os carros de bombeiros pertencentes ás estacións da brigada de incendios en Baker Street, Farringdon Street, Watling Street, Waterloo Road, e tamén os das estacións do oeste de Londres — de feito, todos os carros de bombeiros de Londres — foron enganchados a cabalos e galoparon cara ao suposto ‘escenario de destrución’ con máis enerxía da habitual, seguidos por carruaxes, xinetes e enormes multitudes. Algunhas das máquinas avanzaron ata High Gate e Halloway [unhas catro millas] antes de que se descubrise o erro. Estas aparencias duraron máis de dúas horas e, cara á mañá, o espectáculo converteuse nunha visión de grandeza.

GSAM 114.1“Ás dúas da madrugada o fenómeno presentaba unha escena espléndida, e moi difícil de describir. Todo Londres estaba iluminado coma de día, e a atmosfera era extraordinariamente clara. O hemisferio sur, na hora mencionada, aínda que sen nubes, estaba moi escuro; pero as estrelas, que eran innúmeras, brillaban fermosamente. O lado oposto do ceo presentaba un contraste singular pero magnífico; estaba extremadamente claro e a luz era moi vívida; había unha sucesión continua de meteoros, que variaban en esplendor—aparecían formados no centro do ceo e estendíanse ata que parecía que estouraban. O efecto foi eléctrico. Miríades de estreliñas saíron disparadas por riba do horizonte e lanzáronse cara á terra con tal velocidade que o ollo apenas podía seguir a súa traxectoria; tamén parecía que estalaban, e lanzaban un vapor escarlata escuro por todo o hemisferio. As cores eran das máis maxestosas.

GSAM 114.2“Ás dúas e media o espectáculo cambiou a escuridade, que, ao dispersarse, amosou un arco da vella luminoso no cénit do ceo, e arredor do bordo da escuridade que sobresaía sobre a parte sur do país. Pouco despois, irradiáronse del columnas de luz prateada. Aumentaron marabillosamente, mesturándose co vapor carmesí que se formaba ao mesmo tempo, e cando alcanzaron a súa máxima altura o espectáculo superaba toda imaxinación. As estrelas disparábanse en todas as direccións, e continuaron ata as catro, hora na que todo se esvaeceu.”

GSAM 114Aparicións estrañas no sol

GSAM 114.3Mentres os predicadores vivos estaban a proclamar a verdade da vinda do Señor, víronse moitos e variados prodixios nos ceos en diversas partes do mundo. Destes, o noso espazo só nos permite reproducir a aparición do sol en Norwich, Inglaterra, en decembro de 1843. Un fenómeno similar ocorreu en New Haven, Connecticut, o 9 de setembro de 1844, durante dúas horas antes e despois do mediodía, e foi presenciado por miles de persoas.

GSAM 115Aparencia estraña do Sol

GSAM 115.1O pequeno círculo interior representa o sol. Tiña unha tonalidade laranxa claro. A parte exterior dos dous círculos, situados a distancias desiguais do sol e rodeándoo, parecía ter a mesma tonalidade; pero a parte interior destes círculos era dun amarelo intenso, o ceo dentro deses círculos aparecía dunha cor marrón escura, e os tres círculos grandes que pasaban a través e por debaixo do sol aparecían como unha luz brillante distinta.

GSAM 115.2Do suceso en Inglaterra lemos, nunha carta de E. Lloyd, de Londres, do 3 de xaneiro de 1844, o seguinte:—

GSAM 115.3“Houbo un notable ‘signo no sol’, visto polos principais cidadáns de Norwich e da contorna, coma nunca se vira antes en Inglaterra. Viuse o pasado mes de decembro, arredor das doce do mediodía, e durou dúas horas. Alarmou moito aos habitantes. Ocorreu xusto antes de que os irmáns Winter, Burgess e Routon abriran a súa misión naquela cidade. Semellaba preparar o camiño para a verdade, de xeito que alí tivesen un bo éxito.”

GSAM 116.1A relación do fenómeno tal como ocorreu en New Haven, Conn., aparece no Midnight Cry do 10 de outubro de 1844 e foi tomada do New Haven Palladium do 10 de setembro de 1844. Na relación do Cry, o editor di: “Ningún filósofo foi quen de dar unha explicación da causa deste fenómeno que o satisfaga a si mesmo.”

GSAM 116.2Un relato desta visión que apareceu en relación co sol en New Haven, Conn., o 9 de setembro de 1844, tamén se publicou no Hartford Courant do 12 de setembro de 1844, e di o seguinte:—

GSAM 116.3“Os aneis arredor do sol o luns 9 de setembro de 1844, durante dúas horas antes e despois do mediodía, parecen ter sido observados xeralmente polos nosos cidadáns con gran interese, e espertaron unha curiosidade intelixente por saber máis sobre aparencias do mesmo tipo e a súa causa.

GSAM 116.4“O halo presente foi notable pola súa duración e proporcionou ocasións favorables para a observación. Arredor do mediodía consistía principalmente en dous aneis completos, un de arredor de corenta e cinco graos de ancho, circundando o sol no seu centro, e o outro de arredor de setenta e dous graos de ancho, co seu centro no cénit, mentres que a súa circunferencia pasaba a través do sol. O círculo menor viña acompañado dunha elipse de eixe maior e de pequena excentricidade. Xusto fronte ao sol, e a trinta e seis graos ao norte do cénit, o círculo grande era intersecado por dous círculos máis de diámetro case ou totalmente igual, formando no punto de intersección unha mancha brillante, tal como resultaría naturalmente da luz combinada de tres aneis luminosos. O anel que circundaba o sol exhibía as cores do arco da vella, con frecuencia con gran vivacidade e beleza. As outras anelas eran brancas e máis débiles, xa que estaban máis afastadas do sol. Con todo, pequenas porcións circulares con tons prismáticos [arco da vella] aparecían en distintos momentos, tanto no leste como no oeste.... Tal uniformidade de estrutura debe depender dalgunha lei que regule a formación de halos; pero a natureza desa lei non está completamente desenvolvida.... Non se tivo moita dificultade en dar conta da produción do anel que rodea o sol, xa que a causa é algo semellante á que produce o arco da vella, pero explicar a orixe do anel que ten a súa circunferencia no centro do sol resultou máis difícil.”

GSAM 117Marabillas que cumpren as predicións das Escrituras

GSAM 117.1Do uso que se fixo, tanto en Inglaterra como en América, destas marabillas vistas nos ceos, podemos aprender lendo a Exposition of the Twenty-fourth of Matthew, de Sylvester Bliss, publicada en Boston en 1843. Despois de citar algunhas das relacións anteriores, di:—

GSAM 117.2“Así, os ‘grandes sinais’ e ‘aspectos temibles’ que se predín nas Escrituras da verdade, semellan estar todos cumpridos, así como aqueles que o Salvador declarou que precederían ao seu advento.

GSAM 117.3“Así como o agromar das árbores é un indicio de verán, así de certo, ao cumprirse estes sinais, os cristiáns deben saber que a vinda de Cristo está próxima, mesmo ás portas. Non é unha simple permisión para sabelo, senón que o noso Salvador lles manda sabelo.”⁵

GSAM 117OS MENSAXEIROS

GSAM 117.4Despois de chamar a atención sobre algunhas das características principais da mensaxe do segundo advenimento, tal como foi proclamada por primeira vez, pode ser de interese sinalar algúns dos que actuaron un papel destacado na gran proclamación. Xa demos os nomes de moitos que estaban entre os ministros máis talentosos dese tempo en terras estranxeiras que deron o aviso. Ao chamar a atención sobre algúns daqueles que lideraron en América, sobre os que o Señor impuxo a carga da obra, servirá para ilustrar aínda máis que a man do Señor estivo realmente no movemento.

GSAM 118William Miller

GSAM 118.1Primeiro, imos notar o caso de William Miller, quen foi tan destacado no movemento adventista nos Estados Unidos que, para moitos, o movemento é coñecido simplemente como “Millerismo”.

GSAM 118.2William Miller naceu en Pittsfield, Massachusetts, en febreiro de 1782. Na súa infancia cedo manifestáronse sinais dunha forza e actividade intelectual máis que ordinarias. Ao cabo de poucos anos, estes sinais fixéronse cada vez máis evidentes para todos os que estaban na súa compañía. Posuía unha forte constitución física, unha mente activa e naturalmente ben desenvolvida, un carácter moral irreprochable. Aproveitara os limitados beneficios da escola do distrito, pero só uns anos antes de que se recoñecese xeralmente que os seus coñecementos superaban os dos mestres habitualmente empregados.

GSAM 118.3O señor Miller casou en 1802 e estableceuse en Poultney, Vermont. Os homes cos que se relacionou desde que se trasladou a Poultney, e aos que lles debía en gran medida os seus favores mundanos, estaban profundamente influenciados por principios escépticos e teorías deístas. Non eran homes inmorais, pero como clase eran bos cidadáns e, en xeral, de porte serio, humanos e benévolos. Con todo, rexeitaron a Biblia como estándar da verdade relixiosa e procuraron facer plausible ese rexeitamento coa axuda que puideron obter dos escritos de Voltaire, Hume, Volney, Paine, Ethan Allen e outros. O señor Miller estudou estas obras detidamente e, finalmente, declarouse deísta. El mesmo afirmou que a súa vida deísta se prolongou durante doce anos, a partir de arredor de 1804.

GSAM 118.4Ao recibir o despacho de capitán, entrou no exército en 1810. Ao regresar do exército, trasladou á súa familia a Low Hampton, N.Y., para comezar alí a dedicarse á agricultura en 1812. Como agricultor, tiña máis tempo libre para ler. Descubriu que as súas ideas deístas non lle daban ningunha certeza de felicidade máis aló da vida presente. Máis aló do túmulo todo era escuro e lúgubre. Para usar as súas propias palabras:

GSAM 118.4“A aniquilación era un pensamento frío e cheo de escalofríos, e a rendición de contas era a destrución segura para todos. Os ceos eran de bronce sobre a miña cabeza, e a terra de ferro debaixo dos meus pés. Eternidade!—que era iso? E a morte!—por que existía? Canto máis razoaba, máis me afastaba da demostración. Canto máis pensaba, máis dispersas estaban as miñas conclusións. Intentei deixar de pensar, pero os meus pensamentos non se deixaban controlar. Estaba verdadeiramente miserábel, pero non comprendía a causa.... Pouco despois, de súpeto o carácter do Salvador gravouse vivamente na miña mente. Parecía que podería haber un ser tan bo e compasivo que el mesmo expiase as nosas transgresións e, deste xeito, nos salvase de sufrir a pena do pecado. Inmediatamente sentín canto debe de ser fermoso un ser así; e imaxinei que podería lanzarme nos seus brazos e confiar na misericordia dun ser así.”

GSAM 119Conversión de William Miller

GSAM 119.1Engadiu ademais:

GSAM 119.1“Vin que a Biblia presentaba xusto o Salvador que necesitaba; e quedei perplexo ao descubrir como un libro non inspirado podería desenvolver principios tan perfectamente adaptados ás necesidades dun mundo caído. Viime obrigado a admitir que as Escrituras tiñan que ser unha revelación de Deus. Convertéronse no meu deleite; e en Xesús atopei un amigo.... A Biblia pasou a ser o meu principal estudo, e podo dicir con verdade que a examinei con gran ledicia. Descubrín que nunca me contaran nin a metade. Marabillábame de por que non vira antes a súa beleza e gloria, e quedaba abraiado de que a puidese ter rexeitado algunha vez.”

GSAM 119.2O xeito de estudar a Biblia de William Miller descríbese así polo propio Miller:

GSAM 119.2“Decidín deixar de lado todas as miñas preconcepcións, comparar a Escritura coa Escritura de xeito exhaustivo e abordar o seu estudo de forma regular e metódica.... Cada vez que atopaba algo obscuro, a miña práctica era comparalo con todos os pasaxes colaterais; e, coa axuda de Cruden, examinaba todos os textos das Escrituras nos que se atopaban algunhas das palabras destacadas contidas en calquera porción escura.... Deste xeito levei a cabo o estudo da Biblia, na miña primeira lectura, durante uns dous anos, e quedei plenamente satisfeito de que é a súa propia intérprete.

GSAM 120.1“Mentres estudaba deste xeito, quedei convencido de que, se as profecías que se cumpriron no pasado son algún criterio co que xulgar a maneira de cumprimento daquelas que aínda son futuras, as opinións populares sobre o reinado espiritual de Cristo —un milenio temporal antes do fin do mundo e o retorno dos xudeus— non se sustentan na palabra de Deus.... Atopei ensinado claramente nas Escrituras que Xesús Cristo volverá descender a esta terra, vindo nas nubes do ceo, en toda a gloria do seu Pai.

GSAM 120.2“Sentín un pracer estudando as Escrituras que non supuñera antes que se puidese derivar dos seus ensinamentos. Comecei o seu estudo sen ningunha expectativa de atopar o tempo da vinda do Salvador, e ao principio case non podía crer no resultado ao que chegara; pero a evidencia impactoume con tal forza que non puiden resistir ás miñas conviccións. Quedei case convencido das miñas conclusións e empecei a agardar, vixiar e orar pola vinda do Salvador.”

GSAM 120.3De novo di:

GSAM 120.3“Eu crin; e inmediatamente o deber de publicar esta doutrina, para que o mundo crese e se preparase para atopar ao Xulgador e Noivo na súa vinda, gravouse na miña mente. Non é necesario que entre aquí nun relato detallado das miñas longas e penosas probas. Baste con dicir que, despois de varios anos, fun compelido polo Espírito de Deus, o poder da verdade e o amor polas almas, a coller a miña cruz e proclamar estas cousas a un mundo moribundo e perecedoiro.”

GSAM 120.4O señor Miller, como aqueles que se viron impulsados por esta mensaxe noutros países, pensou primeiro en cumprir a súa comisión escribindo e publicando en xornais públicos e en folletos. Primeiro publicou as súas opinións no Vermont Telegraph, un xornal bautista impreso en Brandon, Vermont. Isto foi no ano 1831. Falou en público sobre o tema por primeira vez no ano 1832. Dixo deste encontro: “O Señor derramou a súa graza sobre a congregación, e moitos creron para a salvación das súas almas.”

GSAM 121.1En 1836 as súas conferencias foron impresas nalgúns dos xornais públicos da época. No inverno de 1837-38 as súas conferencias foron publicadas nun folleto. En 1838 imprimiuse un segundo folleto de 204 páxinas, e neste folleto o señor Miller afirmou que o poder otomán podería caer no ano 1839 ou 1840. As súas primeiras conferencias en calquera das grandes cidades foron no ano 1836. Entón falou nas cidades de Randolph, Lowell, Groton e Lynn, Massachusetts.

GSAM 121.2Ata 1840, o señor Miller estivo case só como orador público sobre o tema da pronta vinda de Cristo. Nese ano, de súpeto, centos de persoas uníronse a el para proclamar a mensaxe. O que provocou este gran cambio notarase no seguinte capítulo. No inverno de 1839-40, o señor Miller impartiu unha serie de conferencias en Exeter, N.H. Alí coñeceu por primeira vez ao pastor J. V. Himes, quen nese momento aceptou a fe e, a partir desa data, estivo xunto ao pastor Miller como editor e ardente predicador da gran mensaxe do segundo advento.

GSAM 121Joshua V. Himes

GSAM 121.3Con respecto a este traballador entusiasta neste gran movemento, non podemos facer mellor que citar ao seu biógrafo, que di:—

GSAM 121.4“Joshua V. Himes naceu en Wickford, R.I., o 19 de maio de 1805. O seu pai era ben coñecido como comerciante de Indias Occidentais e destacaba como membro da igrexa episcopal de San Paulo en Wickford. A súa nai posuía un carácter afable e un amor polo Salvador, que vertía nas orellas dispostas do seu fillo.

GSAM 121.5“A intención do pai era educar ao seu fillo, Joshua, para o ministerio da igrexa á que el mesmo pertencía, pero as circunstancias impedírono. Deus tiña outro labor para ese fillo e estaba ordenando as cousas do xeito que debería acadar o resultado desexado. En 1817 o pai enviou unha carga valiosa ao mando do capitán Carter, con Alexander Stewart como supercargo. Estes homes demostraron ser infieis e, ao chegar a un porto das Indias Occidentais, venderon tanto a nave como a carga e fuxiron. Este acontecemento cambiou todos os plans que se tiñan feitos para o futuro do mozo Joshua, que ía ser enviado á Universidade de Brown, en Providence, R.I. En vez diso, en abril de 1821, levárono a New Bedford, Mass., e púxono ao servizo de William Knights para aprender o oficio de ebanista.

GSAM 122.1“Ao chegar ao seu novo fogar, dedicouse con empeño ao traballo que lle fora asignado, decidido a converterse nun mestre no seu oficio. Pronto descubriu, con todo, que o seu contorno relixioso non lle agradaba por completo. Di: ‘O meu amo era unitarista e levoume á súa igrexa. O reverendo Orville Dewey era o pastor. Era un converso recente da ortodoxia. A miña formación baixo o bispo Griswold e o reverendo William Burge, reitor de San Paulo en Wickford, e o feito de escoitar con frecuencia ao elocuente Dr. Crocker de San Xoán en Providence, R.I., incapacitáronme por completo para aceptar as elocuentes negacións do señor Dewey aos ensinamentos de Cristo e dos seus apóstolos.’

GSAM 122.2“Como naquela época non había ningunha igrexa episcopal en New Bedford, decidiu asistir á Primeira Igrexa Cristiá [non Discípula] e posteriormente uniuse a esa congregación. ‘Aquí,’ di el, ‘atopei a Biblia aberta e a liberdade de pensamento, e fixen un bo uso de ambas.’ Esta igrexa estaba baixo o coidado pastoral do reverendo Moses Howe. O reverendo Clough bautizou a Joshua V. Himes o 2 de febreiro de 1823. Cun corazón ardendo de celo polo seu Mestre, comezou de inmediato, aos dezaoito anos, a contar a historia da cruz e a instar aos homes a arrepentirse. Di de si mesmo:—

GSAM 122.3“‘Pronto me convertín nun exhortador, e concedéuseme licenza para mellorar o meu don.... Cumprín o meu aprendizaxe con satisfacción e recibín eloxios. Pero durante cinco ou seis anos tiña o hábito de traballar en exceso e así obtiven un ou dous días á semana para o estudo e o traballo misioneiro en barrios desfavorecidos, os froitos dos cales lle daba ao meu pastor.’

GSAM 123.1“En 1825 foi comisionado como misioneiro da conferencia de igrexas cristiás do sur de Massachusetts. ‘Non había plan nin medios para o sostén dos misioneiros,’ di o pastor Himes, ‘e resolvín dedicarme a negocios para o meu sostén e predicar o que puidese.’

GSAM 123.2“En 1828 deixou New Bedford, non con dúbidas nin falta de enerxía, senón cunha determinación que estaba destinada a triunfar, dirixíndose a Plymouth, onde predicou a palabra de Deus en escolas, en salas improvisadas e en calquera lugar onde puidese atopar audiencia. En 1829 continuou o mesmo tipo de labor en Fall River ata 1830, cando se trasladou a Boston como pastor das Primeira e Segunda Igrexas Cristiás; e alí permaneceu durante trinta e tres anos. En 1839 converteuse á causa Adventista, tal como a expuña o famoso pastor William Miller. Incorporouse á nova causa con todo o entusiasmo que posuía, e as súas prédicas estaban cheas de lume e poder. En 1840, comezou a publicar o Signs of the Times, defendendo a causa na que dera todo o seu corazón. Todo o seu diñeiro, todo o seu traballo, toda a súa enerxía foron investidos nesta causa, e conseguíronse miles de conversos.”

GSAM 123Os traballos conxuntos de Miller e Himes

GSAM 123.3De 1840 ata o outono de 1844, os traballos dos pastores Miller e Himes estiveron en gran parte unidos mentres viaxaban de cidade en cidade, no verán coa súa carpa xigante e no inverno en igrexas e salóns públicos. A gran forza física do pastor Himes conservouno ata que entrou no seu nonaxésimo segundo ano. As súas facultades mentais foron vigorosas ata o final. No ano 1894, o 28 de setembro, pronunciou un discurso moi conmovedor ante unha congregación de máis de tres mil Adventistas do Sétimo Día no campo de acampada de Lansing, Michigan. Parecía falar con moita da sinceridade e vigor dos vellos tempos. Isto foi realmente marabilloso para un home que acababa de cumprir os noventa anos e tres meses, e que sufría dunha enfermidade incurable da que morreu ao ano seguinte.

GSAM 124.1Os pastores Miller e Himes estaban, por así dicir, na “liña de fronte da batalla” no movemento do segundo advenimento en América, e foron só dous entre moitos que laboraron con eles proclamando a doutrina do advenimento de Cristo, cuxas características principais eran a firmeza de propósito e unha integridade exemplar. Estes homes eran en gran parte desa clase que o mundo chama “homes feitos a si mesmos”,—homes que se desenvolveran polo contacto coas duras realidades da vida, que aprenderan a decidir sobre os méritos dunha causa polos principios e non pola política. Eran do carácter daqueles aos que o pastor Miller dicía que normalmente aceptaban a mensaxe das igrexas: “os membros máis piadosos, devotos e activos”. Este feito foi confirmado polos ministros das diversas igrexas, que dixeron, tras a separación final dos Adventistas delas: “Ela [a doutrina] levou o mellor da nosa grei.”

GSAM 124Outros predicadores adventistas destacados

GSAM 124.2Pode ser de interese mencionar polo seu nome a algúns dos homes que xogaron un papel destacado cos pastores Miller e Himes no movemento daqueles primeiros tempos. O primeiro en encabezar a lista é Charles Fitch, de Cleveland, Ohio, quen en 1842 suxeriu a idea de ter gráficos para ilustrar as visións de Daniel e do Apocalipse. A orixe dese pensamento baseábase en Habacuc 2:2, 3. A morte de Charles Fitch produciuse o 10 de outubro de 1844.

GSAM 124.3O Dr. Josiah Litch, de Filadelfia, que, como veremos no seguinte capítulo, foi movido polo Señor para proclamar unha verdade que, ao cumprirse, provocou o desenvolvemento repentino e rápido do interese na mensaxe adventista.

GSAM 124.4Elon Galusha, de Lockport, N.Y., un destacado ministro bautista, cuxos escritos e prédicas sobre a pronta vinda do Señor causaron un gran rebumbio nesa denominación.

GSAM 125.1E. R. Pinney, de Seneca Falls, N.Y., outro ministro devoto da igrexa bautista cuxo ministerio e escritos foron un poder na obra. Ben podería ser chamado “O sal da terra.”

GSAM 125.2Geo. Storrs, de Nova York, que antes da súa conversión á doutrina adventista fora un destacado revivalista. Os seus escritos exerceron unha poderosa influencia para mover o pobo a unha maior consagración de si mesmo e dos seus bens á obra; isto foi especialmente así nas semanas finais dos dous mil trescentos días. Foi el quen, despois da decepción, presentou á consideración do pobo adventista e do mundo os seus seis sermóns sobre a natureza do home, o estado dos mortos e o castigo futuro.

GSAM 125.3O pastor Stockman, de Portland, Maine, foi outro traballador fervente nos avivamentos de William Miller naquela cidade. A súa morte produciuse unhas semanas antes do fin do ano xudeu de 1843, mentres o pobo adventista agardaba e esperaba que o Señor viría nese tempo.⁶

GSAM 125.4Houbo outros homes destacados que, por falta de espazo, só mencionaremos, como N. N. Whiting, quen fixo unha tradución do Novo Testamento ao inglés, coñecida como Whiting’s Translation; S. S. Snow, F. G. Brown, Apollos Hale, L. D. Mansfield, Geo. Needham, O. R. Fassett; George, Wesley e Edwin Burnham (tres irmáns), todos traballadores eficientes na mensaxe.