Capítulo 10 — O berro da medianoite

GSAM 160.1“Á medianoite fíxose un clamor: Velaquí, o noivo chega; saíde a recibilo. Entón todas aquelas virxes levantáronse e prepararon as súas lámpadas.”¹

GSAM 160.2Xa falamos do tempo de demora que se presenta nesta parábola das “dez virxes”, e agora prestaremos especial atención á parte dela introducida no texto anterior, designada polo pobo adventista como o “berro da medianoite”. Un destacado escritor sobre este tema, nunha publicación chamada Midnight Cry, o 3 de outubro de 1844, di:—

GSAM 160.3“Pero como chegamos a esta noite de espera? Porque comezamos a visión [a visión dos dous mil trescentos días] na primavera, en lugar do outono de 457 a.C. Quedamos curtos de alcanzar o porto destino en seis meses e poucos días máis. Iso fíxonos entrar na noite de espera, seis meses.”

GSAM 160.4Outro escritor, S. S. Snow, no Cry do 22 de agosto de 1844, falando dos dous mil trescentos días, dixo:—

GSAM 160.5Comezaron ao saír o decreto para restaurar e reconstruír Xerusalén. O decreto foi emitido inicialmente por Ciro, renovado por Darío e completado por Artaxerxes Longimanus no sétimo ano do seu reinado. Foi promulgado e entrou en vigor no outono do ano 457 a.C., cando Esdras, despois de chegar a Xerusalén coa boa man do Señor, restaurou a comunidade xudía, nomeou maxistrados e xuíces e iniciou a construción do muro.²

GSAM 160.6Como o tempo da visión eran dous mil trescentos anos completos, sería necesario todo o ano 457 e todo o ano 1843 para sumar dous mil trescentos, e se o decreto non saíu ata o sétimo mes do 457 a.C., ensinábase que o período non remataría ata o sétimo mes de 1844. Así como a observancia do décimo día do sétimo mes parecía ser o acontecemento que marcaba o inicio do período, así se demostrou de xeito concluínte que o décimo día do sétimo mes (segundo o calendario xudeu), 22 de outubro de 1844, rematarían os dous mil trescentos días e chegaría o tempo para que o santuario fose purificado. Todas as probas empregadas para o peche do período en 1843 aplicábanse con igual forza ao cómputo de 1844, e con iso unha certeza de que descubriran aquilo que parecía unha solución segura á causa da súa decepción. A maneira na que os Adventistas proclamaron o “verdadeiro berro da medianoite”, como entón se denominaba, non pode ilustrarse mellor que citando os escritos daqueles que estaban prominentemente implicados na obra naquela época.

GSAM 161“Saíde a recibilo”

GSAM 161.1No Cry do 3 de outubro de 1844, había un artigo escrito por George Storrs, co título “Saíde a recibilo”, no que dicía:—

GSAM 161.2“Pillo a miña pluma con sentimentos tales como nunca antes experimentara. Sen dúbida, na miña mente, o décimo día do sétimo mes será testemuña da revelación do noso Señor Xesús Cristo nas nubes do ceo. Estamos a poucos días dese acontecemento—momento terrible para os non preparados, pero glorioso para os que están listos.

GSAM 161.3“‘Eis que vén o Noivo’ este ano; ‘saíde a recibilo.’ Xa rematamos coas igrexas nominais e con todos os ímpios, agás no que este clamor poida afectarlles. O noso labor agora é espertar ás ‘virxes que colleron as súas lámpadas e saíron ao encontro do Noivo.’ Onde estamos agora? ‘Se a visión tarda, agarda por ela.’ ¿Non é esa a nosa resposta desde marzo ou abril pasado?—Si. Que sucedeu mentres o Noivo tardaba?—Todas as virxes adormecéronse e durmiron, ¿non é así? As palabras de Cristo non fallaron; e ‘as Escrituras non poden ser quebrantadas.’ Non serve de nada que finxamos que estivemos espertos; estivemos durmindo, non polo feito da vinda de Cristo, senón polo tempo. Entramos no tempo de demora; non sabiamos ‘canto tempo’ demoraría, e nese punto estivemos durmindo. Algúns de nós dixeron durmindo: ‘Non fixedes outra hora!’, e así durmimos. Agora o problema é espertarnos. Señor, axuda, pois vana é a axuda do home. Fala ti mesmo, Señor. Oxalá o ‘Padre’ agora ‘dea a coñecer’ a hora.

GSAM 162A Medianoite da Mensaxe

GSAM 162.1“Canto tempo durará o período de espera?—Medio ano. Como o sabes?—Porque o noso Señor di: ‘á medianoite’, mentres o Noivo tardaba. A visión era de ‘dúas mil trescentas tardes-madrugadas’, ou días. Unha ‘tarde’, ou noite, é a metade dun deses días proféticos e, polo tanto, seis meses. Esa é a duración total do período de espera. O actual forte clamor do tempo comezou arredor da metade de xullo e estendeuse con gran rapidez e poder, e vai acompañado dunha manifestación do Espírito, tal como nunca presenciei cando o clamor era ‘1843’. Agora é literalmente: ‘Saíde a recibilo.’ Hai un deixar todo canto nunca soñei que se puidese ver. Cando este clamor chega ao corazón, os labradores deixan as súas fincas, coas súas colleitas. Hai un forte clamor con bágoas, e unha consagración de todo a Deus, coma nunca antes vira. Hai unha confianza nesta verdade coma nunca se sentiu no clamor anterior, no mesmo grao, e unha gloria que fai chorar ou derreter que pasa todo entendemento, agás para aqueles que a sentiron.

GSAM 162.2“Nesta verdade presente, eu, por graza, atrevo a arriscar todo e sinto que indulxir na dúbida sobre ela sería ofender a Deus e traer sobre min ‘unha destrución rápida’. Estou convencido de que agora ‘quen procure salvar a súa vida,’ onde este clamor se fixo de xeito xusto, indulxándose nun ‘se non vén,’ ou por medo a aventurarse nesta verdade, ‘perderá a súa vida.’ Requírese a mesma fe que levou a Abraham a ofrecer a Isaac, ou a Noé a construír a arca, ou a Lot a deixar Sodoma, ou aos fillos de Israel a permanecer toda a noite agardando a súa saída de Exipto, ou a Daniel a entrar na cova dos leóns, ou aos tres hebreos no forno de lume. Imáxinabamos que íamos entrar no reino sen unha proba de fe así, pero estou convencido de que non imos entrar sen ela. Esta última verdade trae ese tipo de proba, e ninguén se aventurará nela agás aqueles que ousaren ser considerados tolos, lunáticos ou calquera outra cousa que os sodomitas antediluvianos, unha igrexa tibia ou as virxes durmidas estean dispostos a arroxarlles. Unha vez máis berraría: ‘Fuxe pola túa vida;’ ‘Non mires atrás;’ ‘Lembra á muller de Lot.’”

GSAM 163A Rocha Chata de Storrs

GSAM 163.1No Midnight Cry do 10 de outubro de 1844, apareceu, da pluma de George Storrs, o seguinte, baixo o título “O Final”, pero que os Adventistas chamaron “A Rocha Chata de Storrs”:—

GSAM 163.2“Como estaremos preparados para aquel día?—Crendo na verdade de Deus, e aventurándonos sobre ela, cunha fe firme que dea gloria a Deus. Debemos ter o mesmo estado de ánimo que teriamos se soubésemos que íamos morrer aquel día, a mesma consagración total a Deus e mortificación cara ao mundo.

GSAM 163.3“Non podo ilustrar mellor o que quero dicir que supoñendo unha gran rocha plana no medio do océano. Un príncipe glorioso e poderoso fixo unha promesa de que, nun momento determinado, enviará un espléndido vapor para levar a todas as persoas que atope alí coa proba de que creron plenamente na súa palabra, a un país glorioso. Moitos aventúranse cara á rocha. Algúns, cando están a salvo na rocha, cortan a corda, e a súa embarcación coa que chegaron alí afástase á deriva deles, e non a miran máis, senón que vixían a chegada do vapor. Non teñen dúbida da veracidade da promesa e arriscan todo por ela. Outros que veñen alí pensan que basta con estar na rocha. Pero queren ser ‘prudentes’ e non correr un risco demasiado grande.

GSAM 164.1“‘Segundo a túa fe che será feito’ soara antes de que se agardase o vapor. Chega o día. Os prudentes, quizais, teñen a intención de soltar as súas barcas e deixalas flotar se ven o barco a vapor que se achega. Este aparece á vista; pero agora é demasiado tarde para soltalas sen ser descubertos; e ademais, a mesma prudencia lles dicta agora que non deixen flotar as súas barcas ata que estean certos de que non se equivocan co barco que se achega. Agora este achégase tanto que non poden de ningún xeito soltalas sen ser descubertos.

GSAM 164.2“O vapor chega á rocha. ‘Cal é a proba de que tiñas confianza cega na promesa da chegada do vapor?’ — ‘Os nosos botes están soltos e afastáronse de nós, de xeito que non poderiamos chegar á terra e teriamos perecido se o vapor non chegase, pois é unha rocha pola que non pasa ningún outro barco.’ ‘Xa chega’, berra o comandante do vapor; ‘subide a bordo; tal confianza non será defraudada’.

GSAM 164.3“Aqueles que tiñan os seus barcos amarrados á rocha agora apiñanse e loitan por subir ao vapor. O comandante pregunta: ‘Que significan eses barcos que vexo amarrados ás rochas alí, ou cuxos cordeles só foron cortados desde que cheguei á vista?’ Eles responden: ‘Pensamos en ser prudentes, para que, se o vapor non chegase, tivésemos algo co que volver á terra.’ ‘Entón fixestes provisións para a carne’, berra o comandante, ‘fixéstelo e dubidastes das miñas palabras? Segundo a túa fe che sexa feito. A proba está en contra de vós. Fixestes provisións para volver e agora tedes que recoller o froito da vosa incredulidade.’ ‘Así non puideron entrar por causa da incredulidade.’ ¡Oh, estado terrible da desesperación!

GSAM 164.4“Cortade agora as vosas cordas, irmáns; deixade que as vosas barcas se afasten da vista; si, axiña, antes que ‘apareza o sinal do Fillo do home.’ Entón será demasiado tarde. Atrevédevos agora, e arriscade todo. Ó, o meu corazón doe por vós; non demoredes; empurrade esa barca, ou estaredes perdidos; pois ‘quen procure salvar a súa vida, perderaa,’ así di Xesús Cristo, noso Señor e Xulgador. Apresurádevos, pois, unha vez máis rógovos, ¡apresurádevos! Soltade cada barca coa que agora calculades escapar á terra ‘se non vén.’ Ese ‘se’ arruinarache. Agora é a última proba e tentación. Fai como o noso Señor fixo coa última tentación do demo: ‘Vai de aquí, Satán’, dixo el. Entón o demo déixao, e ‘vede, achegáronse anxos e servíronlle’. Así será contigo cando acadas este triunfo.”

GSAM 165Rapidez da Obra do Berro da Medianoite

GSAM 165.1En canto á rapidez, poder e efecto da mensaxe do “berro da medianoite”, temos unha idea correcta polas palabras de N. Southard, editor do xornal do que xa citamos anteriormente—o Midnight Cry. Na edición do 31 de outubro de 1844, di:—

GSAM 165.2“Ao principio, o tempo definido era xeralmente rexeitado; pero parecía haber un poder irresistible que acompañaba a súa proclamación, o cal derrubaba a todos os que estaban diante del. Arrasou pola terra coa velocidade dun tornado e chegou a corazóns en lugares diferentes e afastados case simultaneamente, e dun xeito que só se pode explicar supoñendo que Deus estaba nel. Produciu en todas partes a máis profunda busca do corazón e humillación da alma diante do Alto Ceo. Provocou un desprendemento dos afectos polas cousas deste mundo, unha sanación de contendas e animosidades, unha confesión de agravios, unha rendición ante Deus e súplicas penitentes e de corazón partido a el para que perdoase e os aceptase. Provocou un abatemento e prostración de alma tales como nunca antes viramos. Como Deus mandou por medio de Xoel, cando se achegase o gran día de Deus, produciu unha rotura de corazóns e non de vestimentas, e un volverse cara ao Señor con xaxún, choro e loito. Como dixo Deus por Zacarías, derramouse un espírito de graza e de súplica sobre os seus fillos; miraron para Aquel a quen traspasaran, e houbo unha gran lamentación na terra, cada familia por separado, e as súas mulleres por separado; e os que agardaban no Señor aflixiron as súas almas diante del.”

GSAM 166O Pobo Movido por un Poder Sobrenatural

GSAM 166.1De novo, desta conmovedora proclamación di:—

GSAM 166.2“Parecíanos que fora tan independente de axencia humana que non podiamos senón consideralo como o cumprimento do ‘berro da medianoite’, despois da demora do Noivo e do soño e do durmir das virxes, cando todas se ían erguer e preparar as súas lámpadas. E a última obra parece estar feita; pois nunca houbo antes un tempo no que as respectivas bandas de advento estivesen nun estado tan bo de preparación para a vinda do Señor.”

GSAM 166Disposición dos bens mundanos

GSAM 166.3Baixo a conmovedora proclamación da doutrina do advento, moitos desfixéronse das súas posesións mundanas, empregando os seus bens en sostén dos oradores públicos no seu labor, ou repartindo os xornais e folletos impresos, ou atendendo as necesidades dos necesitados, dando así ao mundo a mellor proba da súa sinceridade e empeño; mentres que aqueles que se aferraban ás súas posesións terreas e non facían ningún sacrificio especial polo labor, eran sinalados polos mundanos como quen non crían realmente no que profesaban. Como ilustración darei dous exemplos, un de cada un dos bandos.

GSAM 166Un Campo de Patacas

GSAM 166.4O primeiro é o dun crente que vivía en New Ipswich, N.H., chamado Hastings, que tiña un gran campo de patacas espléndidas que deixou sen cavar. Os seus veciños estaban preocupados por elas e achegáronse a el ofrecéndose a cavalas e a metelas no soto de balde, se llo permitía, “porque”, dicían, “poderías necesitalas”. “Non!”, dixo o señor Hastings, “vou deixar que ese campo de patacas predique a miña fe no próximo aparecemento do Señor”.

GSAM 167.1Aquel outono, como se pode saber polo Claremont (N.H.) Eagle, o New York True Sun e varios outros xornais públicos, a colleita de patacas foi case unha perda total debido ao “podredume da pataca”. Como expresaba o Sun, “Que doloroso é saber que colleitas enteiras deste valioso tubérculo foron destruídas polo podrido. Un correspondente dun xornal de Filadelfia di que a colleita de patacas dese Estado está arruinada. A única zona da que se escoita pouca queixa é Maine, pero mesmo alí a colleita non escapou á enfermidade.”

GSAM 167.2Como o outono foi suave, e as patacas do señor Hastings permaneceron na terra ata novembro, ningunha delas se estragou. En consecuencia, tivo unha provisión abundante para el e para os seus desafortunados veciños, que se preocuparan tanto polo seu benestar o outubro anterior e que, na primavera, se viron obrigados a mercarlle patacas semente, pagándolle un bo prezo de boa gana. Aquilo que supuñan que ía ser unha calamidade para o señor Hastings, Deus converteuno nunha bendición temporal, e non só para el, senón tamén para os seus veciños.

GSAM 167Negou a súa fe

GSAM 167.3O segundo caso ocorreu no meu propio lugar de residencia. Foi o dun membro da igrexa que tivera moito que dicir na asemblea sobre a vinda do Señor no outono de 1844. Era un home de considerables bens e, entre outras cousas, tiña moitos porcos na idade xusta para gardalos para o mercado da primavera. Un tío meu, que non tiña pretensións relixiosas e o seu oficio era mercar e vender gando, foi a este autoproclamado adventista para mercar os seus porcos, pero soubo por el que non os quería vender, xa que ía gardalos ata a primavera seguinte como “porcos para engordar”. O tío foi ao meu avó, que era un crente adventista, e dixo: “Ese home non cre no que profesa.” “Por que?”, preguntou o avó. “Porque”, dixo o tío, “di que o Señor vén, e que o mundo vai acabar este outono, pero quere gardar os seus porcos ata a próxima primavera. Non me fale; non cre nin unha palabra diso.”

GSAM 168Recursos ofrecidos demasiado tarde

GSAM 168.1Houbo homes que se aferraron aos seus bens, loitando todo o tempo coa convicción de que debían usalos para impulsar a obra, ata que foi demasiado tarde para investilos. Eses acudían aos que estaban ocupados na impresión da mensaxe, instándoos con bágoas a aceptar o seu diñeiro, pero a resposta era: “Chegastes demasiado tarde! Xa pagamos por todo o material impreso que podemos circular antes do fin. Alugamos varias imprentas de vapor para traballar de día e de noite; non queremos máis diñeiro.” Unha testemuña presencial declaroume que viu homes deixar miles de dólares sobre a mesa diante do editor da Voice of Truth e, con angustia no espírito, suplicarlle que o aceptase e o empregase. A resposta foi: “Chegastes demasiado tarde! Agora non queremos o voso diñeiro! Non podemos empregalo!” Entón preguntaron: “Non se podería dar aos pobres?” A resposta foi a mesma: “Xa fixemos provisión para as necesidades inmediatas de todos os que podemos alcanzar.” Angustiados, os homes retiraron o seu diñeiro, declarando que o desdén de Deus estaba sobre eles pola súa falta de fe e pola codicia que os levara a reter recursos da causa de Deus cando eran necesarios e terían sido empregados de boa gana.

GSAM 168Nomeamento de Gardiáns

GSAM 168.2O carácter e os principios daqueles que deixaron as súas colleitas sen segar e os seus comercios desolados, para esparexer a palabra impresa ou falar e orar coa xente de casa en casa, estaban por riba de toda crítica. A xente non dubidaba de que tales homes e mulleres crían cada palabra que dicían e, ademais, os acompañaba un poder tal que os de corazón honesto non podían contradicir nin resistir as súas palabras. Por este medio, miles foron levados a crer na verdade, e buscaron e atoparon a misericordia de Deus.

GSAM 169.1O pecador escarnecedor e o profesante mundano, con todo, decidiron que esta obra de difundir publicacións adventistas debía deterse. Estes homes que, tomando unha vila ou mesmo un condado enteiro, ían de casa en casa coa doutrina adventista e descuidaban os seus negocios e as súas familias, debían estar fóra de si, dicían, e, por iso, había que nomearlles curadores. As supostas probas dunha mente enferma exhibidas polos crentes (que non eran máis que traballo pola salvación dos seus semellantes, sen testemuño de que as familias sufriran por deixar os seus negocios) non eran proba suficiente de insanidade; en consecuencia, moi poucas persoas foron colocadas baixo tutela. Xulgando pola facilidade coa que os opositores da actualidade falan dese feito, poderíase pensar que houbo moitos casos; con todo, en todos os meus traballos como ministro adventista, nun período de máis de cincuenta e seis anos, só atopei dous casos de “milleritas” que foron colocados baixo tutela. Un breve comentario sobre estes non estaría fóra de lugar.

GSAM 169O seu propio curador

GSAM 169.2O primeiro ocorreu no Estado de Nova York, a menos de trinta millas de onde eu vivía. Un home aceptou a doutrina adventista e tiña un valor de aproximadamente 100.000 dólares. Doou aproximadamente a metade desta suma á súa muller e fillos, que non compartían a súa fe. O resto considerábase seu para usar segundo o seu criterio; e como parte diso se destinou á causa adventista, os seus fillos presentaron obxeccións e consultaron cun xuíz, suplicando que se nomease un curador para o seu pai. Despois de que o xuíz lles explicase as funcións e o poder dun curador na xestión dos bens, preguntoulles a quen desexaban que nomease. Despois de consultar entre eles durante un tempo, decidiron que non coñecían a ningún home no que se atreverían a confiar a propiedade, e informaron ao xuíz de que escolleran ao seu pai como o seu propio curador. O xuíz volveuse cara ao home e dixo: “Sr. _____, os seus fillos escollérono como a persoa adecuada para xestionar a súa propia propiedade. Os seus asuntos están exactamente igual que antes de que o trouxesen a xulgado.”³

GSAM 170Unha situación ridícula

GSAM 170.1O outro caso foi o de Stockbridge Howland, de Topsham, Maine. Era un dos mellores mecánicos de toda esa zona do país, un mestre artesán na construción de muíños e pontes. Neste movemento do “berro da medianoite”, o señor Howland percorreu a cabalo varios concellos, repartindo xornais e folletos porta a porta, para gran fastío dos opoñentes e escarnecedores, que se queixaban de que con esta distribución de folletos descuidaba os seus negocios. Así que de inmediato conseguiron o nomeamento dun curador, que tivo máis que facer do que anticipaba, xa que o señor Howland lle enviou a todos os cobradores de impostos e, de feito, a calquera que viñese con contas que pagar; “porque”, dixo el, “non me consideran competente para facer ningún negocio”. Pouco despois, o condado quixo construír unha ponte sobre o río Kennebec, unha ponte que resistise o torrente de augas embravecidas e o xeo flotante durante as enchentes da primavera. Os comisionados do condado e os concelleiros do pobo decidiron que Stockbridge Howland era o home axeitado para o traballo. Cando lle trouxeron as especificacións e un contrato para construír a ponte, dixo ironicamente: “Señores, terán que dirixirse ao meu curador. Xa sabedes que non me consideran competente para ocuparme dos meus propios asuntos, e vides a min para que constrúa unha ponte!” A situación resultaba un pouco demasiado ridícula para homes sensatos, e a tutela rematou de súpeto. Baste dicir que os seus perseguidores máis tarde fixeron as máis humildes desculpas polo proceder inxusto e inxustificable que adoptaran.