Capítulo 13 — Sinais da Guía Divina

GSAM 198.1¿Tentou Deus ir tomar unha nación do medio doutra nación, con tentacións, con sinais e con marabillas, con guerra, con man poderosa, con brazo estendido e con grandes medos, segundo todo o que o Señor, o teu Deus, fixo por vós en Exipto aos vosos ollos? A ti foiche amosado, para que soubeses que o Señor é Deus; non hai outro fóra del.¹

GSAM 198.2Así foi como o Señor actuou ao tomar un pobo do medio dunha nación pagá, para sacalos a un lugar onde puidese lles falar a súa lei e lles transmitila gravada en táboas de pedra. Estas marabillas non se fixeron para satisfacer a súa curiosidade; senón para que soubesen con certeza que aquel que “fixera grandes cousas en Exipto; obras marabillosas na terra de Ham, e cousas terribles xunto ao Mar Vermello,”² e lles falara desde medio do lume e do fume do cume ardente do Sinaí, non era outro que o Deus vivo e verdadeiro, o Creador de todas as cousas.

GSAM 198A vocación de Moisés na zarza ardente

GSAM 198.3O propio Moisés non podería ter movido os israelitas a saíren de Exipto simplemente dicíndolles: “Mentres apacentaba os rabaños no deserto, tiven sentimentos de simpatía por vós na vosa servidume, e agora vin para sacarvos de Exipto, como intentei facer cando matei o exipcio xusto antes de fuxir á terra de Midián.”

GSAM 199.1Foi preciso o arbusto ardente que non se consumía, e unha voz audible que procedía do medio das chamas, para convencer mesmo a Moisés de que era el quen debía “ir e sacar o pobo de Exipto”. Foi deste xeito marabilloso que recibiu a súa comisión, o seu alto e santo chamamento, unha revelación que de inmediato ía chamar a atención dos seus irmáns, e preparar as súas mentes para o que ía seguir, e así levalos a aceptar a Moisés, baixo Deus, como o seu líder.

GSAM 199.2Se houbo algunha vez un tempo desde a resurrección do Salvador no que os seus seguidores entristecidos e decepcionados necesitaran ser consolados pola súa presenza e polas súas palabras alentadoras, foi nese tempo cando algúns dos crentes tristes e perseguidos se aferraban coa fe firme despois do “berro da medianoite” de 1844; e se Deus, na súa misericordia, comunicou algunha vez directamente ás almas aflixidas, semellaría que sen dúbida o faría nun tempo así e ante un pobo así.

GSAM 199A presenza do Señor prometida

GSAM 199.3Aquel que non está limitado en xeitos ou medios de obrar, e que colocou os dons do Espírito na súa igrexa “cando ascendeu ao ceo”,³ prometeu estar cos seus seguidores na predicación do evanxeo, “ata o fin do mundo”.

GSAM 199.4Ao longo de todo o tempo, o Señor estivo disposto a manifestar o seu poder e os seus dons con aqueles que o buscaron plenamente. ¿Non dixo ao dar a comisión evanxélica: “Estas sinais seguirán aos que cren: en meu nome botarán fóra os demos; falarán en novas linguas; collerán serpes; e se beberen algo mortífero, non lles fará dano; porán as mans sobre os enfermos, e estes recobraranse”?⁴

GSAM 199Dons do Espírito durante a Reforma

GSAM 199.5Houbo marabillosas manifestacións do poder do Señor e do don da profecía durante a Reforma do século XVI e nos tempos seguintes. D'Aubigné fala das profecías de Xoán Huss. Charles Buck, nas súas Religious Anecdotes, relata as profecías de Xurxo Wishart en 1546. Xoán Wesley, nas súas obras, relata as profecías de Jonathan Pyrah e o seu cumprimento. O pastor J. B. Finley, na súa autobiografía, relata unha visión notable e a curación da súa propia persoa no verán de 1842. O Christian Advocate (metodista) publicou unha interesante relación dunha visión notable e os seus resultados, tal como llo transmitiu ao doutor Bond, desa igrexa, durante o seu ministerio. Estes foron sinais para aqueles que humildemente buscaban ao Señor, de que non cambiara e de que aínda falaría ao seu pobo a través do don profético.

GSAM 200A Igrexa do Remanescente terá o Espírito de Profecía

GSAM 200.1Hai declaracións claras e específicas nas Escrituras de que o Señor manifestará de xeito especial os dons do seu Espírito, e especialmente o don da profecía, entre o pobo que se atope agardando a súa vinda. O primeiro texto ao que chamamos a atención atópase na carta aos Corintios, e di: “Dou grazas ao meu Deus sempre por vós, pola graza de Deus que vos foi dada en Cristo Xesús; de xeito que en todo sodes enriquecidos por el, en toda palabra e en todo coñecemento; así como o testemuño de Cristo foi confirmado en vós, para que non carezades de ningún don, agardando a vinda do noso Señor Xesús Cristo, quen tamén vos confirmará ata o fin, para que sexades irreproables no día do noso Señor Xesús Cristo.”⁵

GSAM 200.2Na revelación lemos do “resto”—a última igrexa do evanxeo: “O dragón encolerizouse contra a muller [igrexa], e foi facer guerra co resto da súa semente, os que gardan os mandamentos de Deus e teñen o testemuño de Xesús Cristo.”⁶ Que é o “testemuño de Xesús”, preguntámonos, que a última igrexa debe ter e que, na súa confirmación, prepara o camiño para a manifestación de todos os dons do Espírito? A esta pregunta atopamos unha resposta no testemuño do anxo a Xoán na illa de Patmos: “Caín aos seus pés para adoralo. E el díxome: Mira que non o fagas: son compañeiro teu de servizo, e dos teus irmáns que teñen o testemuño de Xesús: adora a Deus: pois o testemuño de Xesús é o espírito de profecía.”⁷

GSAM 201.1Esta definición dada polo anxo amosa que é o “espírito de profecía” manifestado na igrexa que agarda a Cristo o que prepara o camiño para todos os dons, e que se fai guerra á igrexa “resto” por ter ese don entre eles.

GSAM 201Testemuño de Paulo sobre os Dons

GSAM 201.2A carta de Paulo aos Tesalonicenses amosa que o día do Señor —o día final do xuízo executivo— chegará sobre as masas “coma un ladrón de noite;” pero que non sorprenderá así aos fillos fieis do Señor porque son “fillos da luz e fillos do día.” Entre as súas amonestacións a ese pobo velador di: “Non apaguedes o Espírito. Non menosprecedes as profecías. Examinade todas as cousas; retede o bo.”⁸

GSAM 201.3Da palabra grega propheteias, traducida aquí como profecías, Greenfield, no seu Léxico Grego, di: “O exercicio do don de profecía, neste sentido, 1 Tesalonicenses 5:20.” Con isto concordan tamén os léxicos de Parkhurst, Robinson e Liddell e Scott. Isto, pois, é un testemuño claro de que o verdadeiro don de profecía estará coa igrexa que agarda a segunda vinda de Cristo. A admonición non é menospreciar o don, senón probalo; atopando a boa manifestación, “retenela firmemente”.⁹

GSAM 201Un Cumprimento da Promesa

GSAM 201.4Xa vimos máis arriba como o Señor comezou a manifestar o don da profecía durante a proclamación das mensaxes do primeiro e do segundo anxo. Este don foi desenvolvido máis plenamente desde o fin dos dous mil trescentos días. O Señor escolleu o seu propio instrumento para este propósito, seleccionando como axente áquela que non só entregara todo por el, senón cuxa vida pendía dun fío, “a máis débil das débiles”.¹⁰ Dentro de dous meses tras o paso do tempo, a señorita Ellen G. Harmon, de Portland, Maine, entón de só uns dezasete anos, comezou a recibir revelacións do Señor.

GSAM 202.1Como tiven a oportunidade de conversar con quen vivían en Portland no momento da primeira visión, e tamén coñecía á señora Haines, na casa da cal a señorita Harmon tivo a súa primeira visión, relatarei os feitos tal como me foron transmitidos por esas persoas.

GSAM 202.2Naquel tempo, a señorita Harmon atopábase nunha condición de saúde moi crítica. Durante varias semanas apenas puido falar máis que en susurros. Un médico diagnosticara que o seu mal era unha consunción hidrópica. Dixo que o seu pulmón dereito estaba gangrenado, que o esquerdo estaba bastante enfermo e que o corazón tamén estaba afectado. Engadiu que non cría que puidese vivir máis que un tempo moi curto, como moito, e que corría o risco de morrer de forma repentina en calquera momento. Con gran dificultade podía respirar cando estaba deitada. Á noite só conseguía descansar se a apoiaban na cama cunha postura case sentada. Frecuentes accesos de tose e hemorraxias pulmonares reduciran moito a súa forza física.

GSAM 202Primeira Visión da señorita Harmon

GSAM 202.3No momento en que tivo a súa primeira visión, estaba na casa da señora Haines. Era pola mañá e estaban a facer a oración familiar. Había cinco persoas presentes, todas irmás na fe. Outros xa oraran, e a señorita Harmon estaba orando en voz baixa, cando o poder de Deus desceu dun xeito marabilloso, afectando manifestamente a todos os presentes, e nun intre perdeuse de todo do que acontecía ao seu redor: estaba en visión.

GSAM 202.4Na reunión seguinte, contoulles aos crentes de Portland o que se lle mostrara. Tiñan plena confianza de que era do Señor. Naquel tempo había en Portland unhas sesenta persoas que o apoiaban como obra do Señor. Houbo un poder que acompañou tanto a visión como a súa narración, que só podía emanar do Divino. Un sentido solemne dos intereses eternos estaba constantemente sobre ela, e parecía estar chea dun temor reverencial inefábel de que unha persoa tan nova e feble como ela fose escollida como instrumento a través do cal o Señor comunicaría luz ao seu pobo. Ela afirmou que, mentres estaba na visión, parecía estar rodeada de anxos radiantes nos gloriosos atrios do ceo, onde todo é ledicia e paz, e que espertar ás realidades insatisfactorias desta vida mortal foi un cambio triste.

GSAM 203Sinopse da Primeira Visión

GSAM 203.1A seguinte breve sinopse da súa primeira visión, tal como lles foi relatada por ela aos crentes en Portland, dará unha idea do carácter de todas elas:—

GSAM 203.2“Mentres rezaba, o poder de Deus caeu sobre min coma nunca antes o sentira. Estiven rodeada de luz e ía subindo cada vez máis alto da terra. Mirei para buscar a xente adventista no mundo, pero non puiden atopalos, cando unha voz díxome: ‘Mira de novo e mira un pouco máis arriba.’ Nese intre erguei os ollos e vin un camiño recto e estreito, elevado moi alto por riba do mundo. Por este camiño viaxaban os do Advento cara á cidade, que estaba no extremo máis afastado do camiño. Tiñan unha luz brillante colocada detrás deles, no comezo do camiño, que un anxo me dixo que era o ‘berro da medianoite’. Esta brillaba ao longo de todo o camiño e daba luz aos seus pés, para que non tropezasen. E se mantiñan os ollos fixos en Xesús, que estaba xusto diante deles, guiándoos cara á cidade, estaban a salvo. Pero pronto algúns se cansaron; dicían que a cidade estaba moi lonxe e que esperaban ter xa entrado nela antes. Entón Xesús animábaos alzando o seu glorioso brazo dereito, e do seu brazo saía unha luz brillante que ondulaba sobre o pobo do Advento, e eles berraban: ¡Aleluia! Outros negaron imprudentemente a luz que tiñan detrás e dixeron que non fora Deus quen os levara tan lonxe. A luz detrás destes apagouse, deixando os seus pés nunha escuridade perfecta; tropezaron, desviaron a vista do obxectivo e perderon de vista a Xesús, caendo fóra do camiño, cara ao escuro e malvado mundo de abaixo. Pronto escoitamos a voz de Deus coma moitas augas, que nos deu o día e a hora da vinda de Xesús. Os santos viventes coñeceron e entenderon a voz, mentres que os impíos pensaban que era un trono e un terremoto. Cando Deus pronunciou o tempo, derramou sobre nós o Espírito Santo, e os nosos rostros comezaron a iluminarse e a brillar coa gloria de Deus, coma o de Moisés cando baixou do monte Sinaí.”¹¹

GSAM 204Descrición do estado da señora White mentres estaba en visión

GSAM 204.1Antes de continuar trazando a emocionante relación desta marabillosa manifestación do Espírito de Deus, exporei algúns feitos relativos ás visións. A primeira vez que vin á señora E. G. White (antes señorita Harmon) foi en outubro de 1852. Ese día vina nunha visión que durou máis dunha hora. Desde entón tiven o privilexio de vela en visión unhas cincuenta veces. Estiven presente cando médicos a examinaron mentres estaba neste estado, e téñoo por un pracer dar testemuño do que vin e sei. Confío en que unha narración dos feitos do caso non sexa descartada con descoido en favor das suposicións aleatorias daqueles que nunca a viron nesta condición.

GSAM 204.2Ao pasar á visión emite tres berros arrebatadores de “Gloria!”, que resoan e resoan, o segundo, e especialmente o terceiro, máis febles, pero máis emocionantes que o primeiro, coa voz semellante á dunha persoa bastante afastada de ti e a piques de saír do alcance da oída. Durante uns catro ou cinco segundos parece caer coma unha persoa desmaiada ou que perdeu as forzas; entón parece que de inmediato se enche dunha forza sobrehumana, ás veces érguese de súpeto e camiña pola habitación. Hai movementos frecuentes das mans e dos brazos, apuntando cara á dereita ou á esquerda a medida que xira a cabeza. Todos estes movementos realízanse dun xeito moi gracioso. Na posición na que se atope a man ou o brazo, é imposible que ninguén o mova. Os seus ollos están sempre abertos, pero non parpadea; ten a cabeza ergueita e mira cara arriba, non cunha mirada perdida, senón cunha expresión agradable, que só difire do normal en que parece estar a mirar intensamente algún obxecto afastado. Non respira, con todo o seu pulso latexa regularmente. O seu semblante é agradable e a cor do seu rostro tan florido como no seu estado natural.

GSAM 205Comparado co de Daniel

GSAM 205.1A súa condición de non respirar, a perda de forzas e o feito de fortalecerse cando o anxo de Deus a toca, concordan perfectamente coa descrición que o profeta Daniel fai da súa propia experiencia en visión cando di: “Por iso quedei só, vin esta gran visión e non me quedou forza ningunha; porque o meu esplendor se me converteu en corrupción e non retiven ningunha forza.” “¿Como poderá o servo deste meu señor falar con este meu señor? Porque eu, en canto a min, de súpeto non quedei con forza ningunha, nin alento me quedou. Entón achegouse de novo e tocoume un ser coa aparencia dun home, e fortaleceume e dixo: Oh, home moi amado, non temas; paz sexa contigo; sé forte, si, sé forte. E cando me falou, quedei fortalecido e dixen: Que o meu señor fale, pois me fortaleciches.”¹²

GSAM 205TESTEMUÑOS DE TESTEMUÑAS OCULARES

GSAM 205M. G. Kellogg, M.D.

GSAM 205.2En canto ao estado da señora White mentres estaba en visión, convén incluír algunhas declaracións de testemuñas oculares. A primeira é do Dr. M. G. Kellogg, que se refire á primeira visión concedida en Michigan, o 29 de maio de 1853, nunha reunión celebrada en Tyrone, condado de Livingston. Di:—

GSAM 206.1“A irmá White estivo en visión uns vinte minutos ou media hora. Cando entrou en visión, todos os presentes parecían sentir o poder e a presenza de Deus, e algúns de nós sentimos realmente o Espírito de Deus repousando sobre nós con poder. Estabamos reunidos en oración e en xuntanza social o sábado pola mañá, arredor das nove horas. O irmán White, o meu pai e a irmá White xa oraran, e eu estaba orando nese momento. Non houbera ningún entusiasmo, ningunha demostración. Con todo, suplicámoslle ferventemente a Deus que bendicise a reunión coa súa presenza e que bendicise a obra en Michigan. Cando a irmá White deu aquel berro triunfal de ‘Gloria! g-l-o-r-i-a-! g-l-o-r-i-a-!’ que escoitastes tantas veces cando entra en visión, o irmán White ergueuse e informou á audiencia de que a súa esposa estaba en visión. Despois de explicar a forma das súas visións, e que non respiraba mentres estaba en visión, invitou a calquera que o desexase a achegarse e examinala. O Dr. Drummond, un médico que tamén era predicador adventista do Primeiro Día, quen (antes de vela en visión) declarara que as súas visións eran de orixe mesmérica e que el lle podería inducir unha visión, adiantouse e, tras un exame minucioso, púxose moi pálido e comentou: ‘Non respira!’

GSAM 206.2“Estou completamente certo de que non respiraba nese momento mentres estaba en visión, nin en ningunha das varias outras que tivo cando eu estaba presente. A saída da visión foi tan notable como a súa entrada nela. A primeira indicación que tivemos de que a visión rematara foi que ela comezou de novo a respirar. Tomou a súa primeira respiración profunda, longa e completa, dun xeito que amosaba que os seus pulmóns estaban completamente baleiros de aire. Despois de dar o primeiro alento, pasaron varios minutos antes de dar o segundo, que encheu os pulmóns exactamente como o primeiro; logo unha pausa de dous minutos e unha terceira inspiración, tras a cal a respiración volveu á normalidade.” Asinado, “M. G. Kellogg, M.D., Battle Creek, Mich., 28 de decembro de 1890.”

GSAM 207F. C. Castle

GSAM 207.1A continuación ofrecemos a declaración dun individuo que presenciou un exame médico da señora White mentres estaba en visión en Stowe, Vermont, no verán de 1853. Di el:—

GSAM 207.2“Estivo presente un médico, e realizou o exame que a súa sabedoría e coñecementos lle ditaban, para atopar a causa da manifestación. Achegóuselle unha vela acesa aos ollos, que estaban ben abertos; non se moveu un só músculo do ollo. Logo examinou o seu pulso e tamén a súa respiración, e non había respiración. O resultado foi que quedou convencido de que non se podía explicar segundo os principios naturais ou científicos.” Asinado, “F. C. Castle.”

GSAM 207D. H. Lamson

GSAM 207.3Os seguintes testemuños refírense a un exame realizado mentres a señora White estaba en visión, nunha reunión celebrada na casa do pastor James White, na rúa Monroe, Rochester, N.Y., o 26 de xuño de 1854:—

GSAM 207.4“Eu tiña entón dezasete anos. Paréceme que case podo escoitar eses berros emocionantes de ‘¡G-l-o-r-i-a!’ que ela pronunciou. Logo baixou de novo ao chan, non caendo, senón afundíndose suavemente, e foi sostida nos brazos dunha asistente. Entraron dous médicos, un home ancián e un mozo. O irmán White estaba ansioso por que examinasen detidamente á irmá White, o cal fixeron. Trouxeron un espello e un deles sostívoo sobre a súa boca mentres falaba; pero moi pronto desistiron diso e dixeron: ‘Non respira.’ Entón examinaron detidamente os seus costados, mentres falaba, para atopar algunha proba de respiración profunda, pero non a atoparon. Cando remataron esta parte do exame, ela ergueuse, aínda na visión, sostendo unha Biblia ben alta, pasando de pasaxe en pasaxe, citando correctamente, aínda que os ollos miraban cara arriba e fóra do libro.

GSAM 208.1“Tivo unha visión das sete últimas pragas. Logo viu o triunfo dos santos, e os seus berros de triunfo semellan escoitarse aínda agora. A estes feitos testemuño libremente.” Asinado, “Pastor D. H. Lamson, Hillsdale, Mich., 8 de febreiro de 1893.”

GSAM 208Dona Drusilla Lamson

GSAM 208.2Outro testemuño é dado respecto do mesmo exame médico por parte da señora Drusilla Lamson, viúva do curmán do pastor Lamson e matrona do Sanatorio de Clifton Springs, N.Y. Falando da reunión do 26 de xuño de 1854, di:—

GSAM 208.3“Lembro a reunión cando se fixo a proba, é dicir, para comprobar o que o irmán White dicía con frecuencia, que a irmá White non respiraba mentres estaba en visión, pero non lembro o nome do médico que estaba presente.... Debe de ser o doutor Fleming, xa que era o médico ao que ás veces se chamaba para consultar. Con todo, agora está morto. Podo dicir isto: que se fixo a proba e non se viu ningún sinal de respiración no espello.” Asinado: “Drusilla Lamson, Clifton Springs, N.Y., 9 de marzo de 1893.”

GSAM 208.4Aínda outro testemuño dunha persoa que estaba presente na ocasión mencionada anteriormente:—

GSAM 208David Seeley

GSAM 208.5“Certifico que lin os testemuños anteriores de David Lamson e da señora Drusilla Lamson, relativos á declaración do médico cando examinou á señora E. G. White mentres estaba en visión, o 26 de xuño de 1854. Estiven presente naquela reunión e presenciei o exame. Concordo co que declaran o irmán e a irmá Lamson, e engadiría que foron o doutor Fleming e outro médico máis novo quen fixeron a inspección. Cando a señora White se ergueu, como eles din, citando os textos da Escritura, o doutor Fleming pediu unha vela acesa. Sostivo esta vela o máis preto posible dos seus beizos sen queimala, e en liña directa co seu alento no caso de que respirase. Non houbo o máis mínimo parpadeo da chama. Entón o doutor dixo, con énfase: ‘Isto zárrao para sempre, non hai alento no seu corpo.’” Asinado: “David Seeley, Fayette, Iowa, 20 de agosto de 1897.”

GSAM 209Sr. e Sra. A. F. Fowler

GSAM 209.1As seguintes declaracións refírense a un exame realizado mentres a señora White estaba en visión no Waldron's Hall, Hillsdale, Michigan, no mes de febreiro de 1857. O doutor Lord, un médico de Hillsdale con cincuenta anos de práctica, realizou un exame moi coidadoso, sobre o cal presento os seguintes testemuños:—

GSAM 209.2“Estivemos presentes cando (en febreiro de 1857) a irmá E. G. White tivo unha visión no Waldron's Hall, en Hillsdale. O doutor Lord realizou un exame e dixo: ‘O seu corazón late, pero non hai respiración. Hai vida, pero non hai acción nos pulmóns; non podo dar explicación para esta condición.’” Asinado, “A. F. Fowler, Sra. A. F. Fowler, Hillsdale, Mich., 1 de xaneiro de 1891.”

GSAM 209C. S. Glover

GSAM 209.3Aquí preséntase outra declaración relativa á mesma visión:—

GSAM 209.4“Estiven presente cando a irmá White tivo a visión antes mencionada no Waldron's Hall, Hillsdale. Ademais da declaración anterior, escoitei ao doutor dicir que a condición da irmá White durante a visión estaba ‘fóra do seu coñecemento’. Tamén dixo: ‘Hai algo sobrenatural nisto.’” Asinado: “C. S. Glover, Battle Creek, Mich., 19 de xaneiro de 1891.”

GSAM 209Sr. e Sra. Carpenter

GSAM 209.5Aquí hai unha terceira declaración sobre o mesmo caso:—

GSAM 209.6“Certificamos que estivemos presentes no Waldron's Hall, en Hillsdale, Michigan, en febreiro de 1857, cando a señora E. G. White tivo unha visión, e mentres estaba nesa condición foi examinada polo doutor Lord, e escoitamos a súa declaración pública respecto do caso, tal como a deron máis arriba o irmán e a irmá Fowler.” Asinado, “W. R. Carpenter, Eliza Carpenter, Noblesville, Ind., 30 de agosto de 1891.”

GSAM 210D. T. Bourdeau

GSAM 210.1A continuación chámase a vosa atención sobre unha proba realizada mentres a señora White estaba en visión en Buck's Bridge, condado de St. Lawrence, N.Y.:—

GSAM 210.2“O 28 de xuño de 1857, vin á irmá Ellen G. White en visión por primeira vez. Eu era incrédulo nas visións; pero unha circunstancia, entre outras que podería mencionar, convenceume de que as súas visións eran de Deus. Para convencerme de se respiraba ou non, primeiro lle púxen a man no peito o tempo suficiente para comprobar que non había máis movementos dos pulmóns do que tería se fose un cadáver. Logo collín a man e coloqueina sobre a súa boca, pinzando as súas fosas nasais entre o polgar e o índice, de xeito que lle era imposible exhalar ou inhalar aire, aínda que o desexase. Mantivenlla así coa miña man uns dez minutos, tempo suficiente para que se asfixiase en circunstancias normais; non se viu afectada en absoluto por esta proba. Desde que fun testemuña deste fenómeno marabilloso, nin unha vez me inclinei a dubidar da orixe divina das súas visións.” Asinado, “D. T. Bourdeau, Battle Creek, Mich., 4 de febreiro de 1891.”

GSAM 210Un doutor médium espiritual probando a visión

GSAM 210.3Mencionarei outro exame médico ao que asistín en Parkville, condado de St. Joseph, Michigan, o 12 de xaneiro de 1861.

GSAM 210.4Ao remate dunha exhortación dada pola señora White a unha gran congregación que se xuntara na casa de reunións adventista, a bendición de Deus repousou sobre ela nun grao notable, e entrou en visión mentres estaba sentada na súa cadeira. Alí estaba o doutor Brown, un home de boa saúde e forte fisicamente, un médium. El dixera que as súas visións eran o mesmo que a mediumnidade e que, se ela tivese unha visión alí onde el estaba, podería sacala dela nun minuto. Facíase unha invitación a quen desexase facelo a achegarse e, mediante un exame, convencerse da súa condición mentres estaba en visión. O doutor achegouse, pero antes de que rematase a metade do seu exame, quedou mortalmente pálido e tremía coma folla de álamo tremedor. O pastor White dixo: “Informará o doutor sobre o seu estado?” El respondeu: “Non respira”, e dirixiuse rapidamente cara á porta. Os que estaban na porta e sabían do seu fanfarroneo dixeron: “Volve e fai o que dixeches que farías; saca esa muller da visión.” En gran axitación agarrou o pomo da porta, pero non lle permitiron abrila ata que os que estaban xunto á porta lle preguntaron: “Médico, que pasa?”. El respondeu: “Só Deus o sabe; deixade que saia desta casa”; e saíu.

GSAM 211.1Era evidente que o espírito que o influenciaba como médium non estaba máis en repouso na presenza do poder que controlaba á señora White en visión do que o estaban os endemoniados nos días do Salvador, que preguntaron: “¿Viñeches aquí para atormentarnos antes de tempo?”.¹³

GSAM 211.2Vese unha semellanza nesta circunstancia coa rexistrada na experiencia do profeta Daniel. Cando entrou en visión polo Espírito do Señor, os caldeos que estaban presentes — pagáns que non coñecían ese Espírito — quedaron grandemente aterrorizados e “fuxiron para agocharse”.¹⁴

GSAM 211Se lle pide á señorita Harmon que relate as súas visións

GSAM 211.3Cerca dunha semana despois da súa primeira visión, nunha reunión celebrada na casa do seu pai, a señorita Harmon tivo unha segunda visión na que se lle mandou facer saber aos demais o que se lle revelara. Estaba moi perplexa ao non saber como podería cumprir o mandado do Señor. A súa saúde era tan precaria que sufría realmente no corpo e, a todas luces, só lle quedaba pouco tempo de vida. Tiña só dezasete anos, era pequena e fraca, allea á vida social e, por natureza, tan tímida e reservada que lle resultaba doloroso relacionarse con descoñecidos. Rezou ferventemente durante varios días, e ata altas horas da noite, para que esa carga se lle quitase e se puxese sobre alguén máis capaz de levala. Pero a luz do deber non cambiou nunca, e as palabras do anxo soaban continuamente: “Fai saber aos demais o que che revelei”.

GSAM 212.1Mentres estaba neste estado de perplexidade, a señorita Harmon asistiu a outra reunión celebrada na casa do seu pai. Nesta reunión, todos os presentes uníronse nunha oración fervente por ela, e unha vez máis consagrouse ao Señor, sentíndose disposta a ser empregada para a súa gloria. Mentres oraba, a escuridade espesa que a envolvera disipouse; e, como dixo despois, unha luz brillante, coma unha bóla de lume, achegouse cara a ela e, ao posarse sobre ela, quedou sen forzas e sentiu que estaba en presenza de Xesús e dos anxos. De novo repetiuse: “Fai saber aos demais o que che revelei”. Ela dixo que suplicou ferventemente que, se debía ir contar o que o Señor lle amosara, fose gardada da exaltación. Entón un anxo díxolle que a súa oración fora escoitada e que, se corría perigo de exaltación, sería afligida por unha enfermidade. O anxo díxolle: “Se entregades a mensaxe fielmente e resistides ata o fin, comeredes do froito da árbore da vida e beberedes do río da auga da vida.”

GSAM 212A visita da señorita Harmon a Poland, Maine

GSAM 212.2A señorita Harmon recibira a revelación de que debía ir a Poland, Maine, e narrar a súa visión. Ao día seguinte desta terceira visión, para sorpresa de todos, o seu cuñado achegouse en coche á porta da casa do seu pai e propuxo levala a Poland. Alí celebrou unha reunión na que relatou a visión. Hazen Foss,¹⁵ desesperado, non puido ser convencido para asistir ao servizo, pero co oído preto da porta de fóra, escoitouna relatar a súa visión e dixo: “A visión que ela relatou é tan semellante ao que se me amosou como dúas persoas poden describir a mesma cousa.” A mañá seguinte atopouse inesperadamente coa señorita Harmon e díxolle que fose “fiel en levar a carga e en relatar os testemuños que o Señor lle daría, e non sería abandonada por Deus”. A outros díxolles: “Ese é o instrumento sobre quen o Señor impuxo esta carga”. El seguramente debería saber, xa que vira á persoa na visión na que lle dixeron que a carga lle fora “quitada”.

GSAM 213.1O traballo da señorita Harmon a partir dese momento consistiu en viaxar de lugar en lugar polos estados de Nova Inglaterra, contando o que se lle mostrara. En algúns casos, se lle indicou en visión onde ir e tamén se lle dixo que dificultades atoparía. As súas mensaxes eran, especialmente, reprensións para aqueles que se estaban deixando levar cara á doutrina da segunda vinda espiritual de Cristo, e animaban a todos a manterse firmes na experiencia pasada.

GSAM 213.2Ela di da súa experiencia: “Algúns abstivéronse por completo de traballar e desasociaron a todos os que non aceptaban as súas opinións neste punto.... Deus reveloume estes erros en visión e envioume aos seus fillos errantes para declaralos; pero moitos deles rexeitaron por completo a mensaxe e acusáronme de conformarme co mundo. Por outra banda, os adventistas nominais acusáronme de fanatismo, e eu fun falsamente, e por algúns malvadamente, presentada como líder do fanatismo que en realidade me esforzaba por eliminar.”¹⁶ Disto aprenderemos con máis detalle no capítulo seguinte.