Capítulo 15 — Luz crecente e maiores marabillas

GSAM 235.1“Recordade os días antigos, nos que, despois de ser iluminados, soportastes unha gran loita de afliccións; en parte, mentres estabades expostos á vista allea con reproches e afliccións; e en parte, mentres vos facíades compañeiros daqueles que eran así tratados.”¹

GSAM 235.2O período de tempo desde a decepción de 1844 ata que se revelou a luz clara respecto ao santuario e á mensaxe do terceiro anxo foi un de proba peculiar. Os adventistas que aínda persistían en que estaban no certo no movemento pasado foron, de feito, un “obxecto de contemplación” para aqueles que supuñan que a mensaxe era un completo fracaso; e por esta causa foron obxecto de grandes reproches. Isto puideron soportalo con ledicia mentres se aferraban ao Señor pola fe e compartían a presenza do seu Espírito Santo.

GSAM 235Dous puntos especiais de ataque

GSAM 235.3Satán tiña dous puntos especiais de tentación para o pobo adventista. O primeiro era facer crer aos que estaban firmes na convicción de que o tempo profético rematara que a segunda vinda de Cristo era unha vinda espiritual, e que dalgún xeito fixera esta chegada ao final dos dous mil trescentos días. O segundo era inducir a aqueles que vacilaban coa súa experiencia pasada a abandonala por completo. Así, mentres a verdade relativa ao santuario e á mensaxe do terceiro anxo se estaba desenvolvendo gradualmente nas Escrituras, as mensaxes do Espírito de Deus, a través do don da profecía, confirmaron o movemento pasado, chamándoo “unha luz brillante” que Deus estableceu ao comezo do camiño, para iluminar todo o traxecto ata a cidade, e apuntaron ás probas bíblicas de que o segundo advenimento de Cristo será literal e persoal, e polo tanto non podería ser o acontecemento ao final dos “días”.

GSAM 236Marabillosas Manifestacións

GSAM 236.1Se o Señor fala ao seu pobo por visións nestes últimos días, non esperariamos que na propia manifestación houbera sinais evidentes do divino? Estes sinais son aparentes nas visións da señora E. G. White. O fenómeno das propias visións, como se amosa no Capítulo 13, é simplemente milagroso; pero hai moitas características marabillosas asociadas ás súas visións iniciais, que notaredes a medida que avancedes na lectura desta obra; e poderiamos esperar que fose doutra maneira nun don deste carácter, deseñado por Deus para atraer a atención do pobo e levarlle a dicir, coma Moisés: “Apartareime e verei esta gran visión”? A simple afirmación dunha rapaza pobre, enfermiña e feble, aparentemente á beira da tumba, de que o Señor lle dera unha visión, non tería sido suficiente para isto. As marabillosas manifestacións asociadas ás visións xeraron interese por elas, e fíxose un chamamento para que a rapaza viaxase de lugar en lugar e relatase o que o Señor lle mandara facer saber aos demais.

GSAM 236Demonstracións notables na terceira visión

GSAM 236.2Aquí exporei algúns feitos relativos á súa terceira visión, a que tivo na casa do seu pai, mencionada no capítulo 13, segundo me foron relatados polo pai e a nai da señora White, pola súa irmá, a señora Sarah Belden, e por outros.

GSAM 236.3No cuarto onde se produciu a visión, había sobre o aparador unha Biblia familiar moi grande. Era unha edición impresa en Boston por Joseph Teale no ano 1822. O libro mide dezaoito por once polgadas, ten catro polgadas de grosor e pesa algo máis de dezaoito libras. Mentres estaba en visión, ergueuse, colleu esta pesada Biblia no seu brazo esquerdo, co libro aberto, e estendeuno en ángulo recto co seu corpo; e entón, durante máis de media hora, coa man dereita, foi pasando as páxinas de lugar en lugar e apuntando a distintos textos das Escrituras, que repetía mentres os seus ollos miraban cara arriba, nunha dirección oposta ao libro. A súa irmá Sarah (máis tarde esposa de Stephen Belden), ou, ás veces, outra persoa presente, miraba cada texto ao que o seu dedo apuntaba e vía claramente que en cada caso estaba repetindo o versículo sobre o que o seu dedo se apoiaba. A nai Harmon dixo que a súa filla Ellen, no seu estado natural, “non era quen, por falta de forza, de erguer esa Biblia tan pesada do aparador; pero na visión sostíñaa con tanta facilidade, aparentemente, coma se fose un simple Testamento de peto.”

GSAM 237.1Aquí había, de feito, un prodixio!—unha rapaza delicada, que só pesaba setenta libras, sostendo unha Biblia pesada durante máis de media hora nunha posición na que un home forte non podería mantela durante dous minutos; ademais, virando dun lugar a outro cara pasaxes das Escrituras que resultaron ser, en cada caso, o texto que ela repetía, mentres os seus ollos estaban ergueitos cara arriba e nunha dirección oposta ao libro; e, por último, unha voz que emanaba dunha persoa sen movemento de pulmóns nin respiración no corpo, e que repetía correctamente as pasaxes das Escrituras designadas,—isto, con certeza, está por riba de calquera acusación de ser producido por axencia humana, ou de ser o efecto dunha enfermidade. Os que o viron considerárono claramente unha manifestación do Espírito do que falou desde a silveira ardente. Manifestacións coma estas na terceira visión da señorita Harmon, cando se coñecían, constituían unha proba convincente de que un poder máis que finito estaba nas visións.

GSAM 237A Visión de Topsham

GSAM 237.2Pouco despois deste suceso, a congregación de adventistas en Topsham, a unhas trinta millas ao nordeste de Portland, Maine, ao ter noticias dos tratos do Señor coa señorita Ellen G. Harmon, convidouna a ese lugar. A invitación foi aceptada e así realizou a súa primeira visita a Topsham. As reunións adventistas daquela época celebrábanse na casa do señor Curtiss. A señora Frances Lunt (antes señorita Frances Howland), de Oakland, California, proporcionoume a seguinte declaración, con data do 19 de xaneiro de 1890:—

GSAM 238.1“Eu, xunto coa familia do meu pai, asistín ás reunións da irmá Harmon en Topsham, en 1845, e durante estas reunións tivo unha visión. Foi a primeira vez que a vimos en visión. Unha desas Biblias antigas [a Biblia da familia Teale, que pesaba dezaoito libras] era propiedade do irmán Curtiss. Esta gran Biblia foi retirada do aparador pola irmá Harmon mentres estaba en visión, e ela sinalizaba pasaxes das Escrituras ao pasar as páxinas, mentres os seus ollos miraban cara arriba e afastados do libro. Os textos que repetía eran palabras de instrución, ánimo ou reprensión. Outra peculiaridade da manifestación naquela ocasión foi a posición do libro. Estaba suxeito na súa man aberta nun ángulo de corenta e cinco graos, e ninguén máis era capaz de manter ningún libro nun ángulo semellante sen que se lle esvarase das mans de inmediato; pero a irmá Harmon mantivo esta Biblia nese ángulo durante varios minutos, con tanta firmeza como se estivese pegada á súa man, mentres se achegaba de un a outro na habitación.”

GSAM 238Testemuño da señora Truesdail

GSAM 238.2Outra declaración relativa a esta mesma visión procede da señora M. C. Truesdail, de Trenton, Missouri, con data do 27 de xaneiro de 1891. Ela di:—

GSAM 238.3“Tiña quince anos en 1845 e estiven presente na primeira visita da irmá Harmon a Topsham, cando tivo a visión na casa do irmán Curtiss, onde colleu a gran Biblia familiar e mantívoa nunha posición na que ningún dos demais podía suxeitar un libro na man sen que este se lles esvarase de inmediato.

GSAM 238.4“A irmá Harmon estivo en visión durante máis de dúas horas. Foi a manifestación máis marabillosa do poder de Deus que xamais presenciei, e vina en visión máis de doce veces. Estas foron sempre ocasións de profunda solemnidade e autoexame, pero esta superou todas as demais. ¡Oh! como tremiamos mentres a Maxestade do ceo nos instruía a través do seu feble instrumento; mentres ela nos lía pasaxes tan reconfortantes e apropiadas para a nosa difícil situación; tales como Hebreos 2:2, 3; Santiago 5:7, 8; Hebreos 10:35, 39; 1 Pedro 1:7; Lucas 12:32-37, ademais de moitas outras, sostendo a gran Biblia familiar tan en alto que me vin obrigada a subir a unha cadeira para ler onde ela apuntaba. Non creo que a irmá Harmon fose máis de dúas polgadas máis alta.”

GSAM 239.1Estas manifestacións convenceron aos sinceros de que un poder sobrenatural controlaba o humilde instrumento, e chegaron chamadas de varios lugares de Nova Inglaterra para que viñese dar o seu testemuño.

GSAM 239O traballo manual, un pecado

GSAM 239.2Pouco despois diso, a señorita Harmon recibiu instrucións en visión para visitar Paris, Maine, onde había persoas que crían que era un pecado dedicarse ao traballo manual. O pastor Stephens, de Woodstock, Maine, era o líder neste erro e exercía unha forte influencia sobre os demais. Previamente fora predicador metodista e considerábano un cristián humilde e fiel. Gañara a confianza de moitos polo seu celo pola verdade e pola súa vida aparentemente santa, o que levou a algúns a crer que estaba especialmente dirixido por Deus. O Señor deu unha reprensión á señorita Harmon para el. Ela declarou que ía en contra da palabra de Deus ao absterse de traballar, ao instar aos demais a aceptar os seus erros e ao denunciar a todos os que non o facían. Rexeitou todas as probas que o Señor lle deu para convencerlle do seu erro e negouse a recoñecer as súas faltas. Seguía impresións e facía viaxes esgotadoras, camiñando grandes distancias, onde só recibía insultos, e consideraba que en todo isto estaba sufrindo por amor de Cristo. A súa razón e o seu xuízo quedaron apartados.

GSAM 239.3Con respecto ao testemuño da señorita Harmon e ao resultado do caso, citarei unha carta recibida da señora M. C. Truesdail, que entón residía en Paris, Maine. Tras ofrecer algúns detalles concordantes co exposto, di:—

GSAM 240.1“Houbo confesións de todos agás do seu líder, Jesse Stephens. A irmá Harmon advertiulle de que, a menos que se humillase confesando os seus erros, pronto remataría a súa carreira. Todos entenderon que isto era unha predición de que, dalgún xeito, se quitaría a vida.”

GSAM 240.2A continuación preséntase o desenlace do seu caso:—

GSAM 240.3“Despois de que o seu pequeno rabaño o abandonase, volveuse melancólico e pouco despois perdeu o xuízo, negándose a comer calquera cousa cociñada polos malvados. Non tiña noticias do meu regreso de Massachusetts cando lle levei o xantar. Enquisou, mentres estendía a súa man esquelética por un pequeno burato na xanela: ‘¿Deus envioute con isto, irmá Marian?’ Ao notar a miña resposta dubitativa, negouse a probalo. A súa condición lamentable, confinado nun cuarto pequeno na casa do seu irmán (un incrédulo), lembrábame da advertencia que tan amablemente lle fora enviada desde o ceo, e que el rexeitara tan tozudamente. Foi levado á súa familia dous días despois desta triste visita, onde pronto puxo fin á súa vida por suicidio, facendo unha soga coas súas roupas de cama.”²

GSAM 240Unha profecía cumprida

GSAM 240.4No verán de 1845, por invitación de Otis Nichols, a señorita Harmon visitou Massachusetts, acompañada da súa irmá Sarah. Aloxáronse na familia do señor Nichols. El e a súa muller ían co seu coche e levábanas a diferentes lugares para celebrar reunións, onde a señorita Harmon pronunciaba os seus testemuños. Deste xeito puido visitar Boston, Roxbury e Carver. Na época da súa segunda visita a Boston, Massachusetts, ocorreu un incidente moi interesante.

GSAM 240.5En Boston e arredores había unha compañía de persoas fanáticas que tamén defendían que era un pecado traballar, sendo a súa mensaxe principal: “Vendede o que tedes e dade esmolas.” Dicían que estaban no xubileu, que a terra debía descansar e que os pobres debían ser sostidos sen traballar. Sargent, Robbins e algúns outros eran os líderes. Denunciaron as visións como satánicas, porque se lles amosaran os seus propios erros. Eran severos con todos os que non crían coma eles.

GSAM 241.1Mentres a señorita Harmon e a súa irmá estaban de visita na casa do señor Nichols, Sargent e Robbins chegaron de Boston para pedirlle un favor e dixeron que viñeran para facer unha visita e quedar alí a pasar a noite. O señor Nichols respondeu que lle alegraba moito a súa visita, pois as señoritas Sarah e Ellen Harmon estaban na casa e desexaba que se coñecesen. Cambiaron de opinión de inmediato e non puideron ser persuadidos para entrar na casa. O señor Nichols preguntou se Ellen podería relatar a súa mensaxe en Boston, e se escoitarían e logo xulgarían. “Si”, dixeron eles, “veña a Boston o próximo sábado [queren dicir domingo, xa que aínda non recibiran o sábado]; gustaríanos ter o privilexio de escoitala.”

GSAM 241.2O señor Nichols contoume isto na súa casa, en Dorchester, en 1858. Dixo que fixera todos os seus cálculos para ir a Boston o sábado pola mañá co seu coche para levar á señorita Harmon á reunión proposta. Aquela noite, durante as oracións familiares, ela foi arrebatada en visión. Ao saír dela, dixo: “Irmán Nichols, mañá non vou ir a Boston; o Señor mostroume que debo ir a Randolph. Alí ten un traballo para min”. O señor Nichols tiña un gran respecto pola súa palabra. Tiña prometido levala a Boston ao día seguinte, e preguntou ansiosamente: “Que farei coa miña palabra con Sargent e Robbins?” “Non te preocupes por iso”, dixo a señorita Harmon, “o Señor díxome que vaia polo outro camiño.” “Ben”, dixo o señor Nichols, “non o entendo.” “O Señor amosoume que o entenderiamos cando chegásemos alí”, dixo a señorita Harmon. “Ben”, dixo o señor Nichols, “non hai ningunha maneira de que chegues alí a non ser que vaiamos e te levemos, pero non sei como lles explicarei as cousas aos irmáns de Boston.”

GSAM 241.2O señor Nichols engadiu que “a irmá Harmon viu a súa hipocrisía na visión, que non habería reunión en Boston o sábado, que Sargent, Robbins e outros opositores se xuntarían coa gran compañía en Randolph (trece millas de Boston) o sábado; e que debemos atopar aos opositores en Randolph, na súa reunión do sábado, e alí recibiría ela unha mensaxe para eles, que convencería aos honestos, aos imparciais, de se as súas visións eran do Señor ou de Satán.” En vez de ir a Boston e logo a Randolph, facendo un percorrido de vinte e dúas millas, foron directamente a Randolph, chegando alí arredor da hora da reunión. Alí atoparon precisamente ás persoas que acordaran reunirse con eles en Boston. Entón o señor Nichols dixo: “Agora entendo.”

GSAM 242.1Este esforzo de Sargent e Robbins por eludir o testemuño da señorita Harmon, e a maneira en que se lle indicou para atoparse con eles, tivo gran influencia nas mentes dalgúns dos presentes. Da propia reunión, citarei a relación tal como a deu o señor Nichols:—

GSAM 242Demonstracións notables

GSAM 242.2“A irmá Ellen foi arrebatada en visión con manifestacións extraordinarias, e continuou falando en visión cunha voz clara, que todos os presentes podían entender perfectamente, ata case o solpor. Sargent, Robbins e French estaban moi exasperados, así como excitados, ao escoitar á irmá Ellen falar en visión, o que declararon que era do demo; esgotaron toda a súa influencia e forza corporal para destruír o efecto da visión. Uníanse para cantar moi alto e logo, alternativamente, falaban e lían a Biblia en voz alta, para que non se escoitase a Ellen, ata que se lles esgotaba a forza e lles tremían as mans de tal xeito que non podían ler a Biblia; pero, en medio de toda esa confusión e ruído, a voz clara e aguda de Ellen, mentres falaba en visión, escoitábase distintamente por todos os presentes. A oposición destes homes continuou mentres puideron falar e cantar, a pesar de que algúns dos seus propios amigos lles reprenderon e lles pediron que parasen. Pero dixo Robbins: ‘Estades inclinados ante un ídolo: estades adorando un becerro de ouro.’

GSAM 243.1“O señor Thayer, propietario da casa, non estaba completamente convencido de que a súa visión fose do demo, como afirmaba Robbins. Quería probalo dalgún xeito. Escoitara que as visións de poder satánico se interrompían abrindo a Biblia e colocándoa sobre a persoa que estaba en visión, e preguntoulle a Sargent se ía probalo dese xeito, o cal este se negou a facer. Entón o señor Thayer colleu unha Biblia familiar en cuarto, grande e pesada, que estaba na mesa e case nunca se usaba, abriuna e colocouna aberta sobre o peito de Ellen mentres estaba en visión, xa que entón estaba recostada cara atrás contra a parede no recuncho da habitación. Inmediatamente despois de que lle puxeran a Biblia enriba, ergueuse e foi ata o medio da habitación coa Biblia aberta nunha man, levantada todo o alto que puido, e cos ollos fixos cara arriba, declarou de xeito solemne: ‘O testemuño inspirado de Deus’, ou palabras de contido semellante. E entón, mentres a Biblia estaba estendida nunha man e os seus ollos miraban cara arriba, e non cara á Biblia, continuou durante moito tempo pasando as páxinas coa outra man, poñendo o dedo en certos pasaxes e pronunciando correctamente as súas palabras cunha voz solemne. Moitos dos presentes miraban as pasaxes ás que apuntaba o seu dedo para ver se as dicía correctamente, xa que os seus ollos, ao mesmo tempo, miraban cara arriba. Algunhas das pasaxes ás que se referiu eran xulgamentos contra os impíos e os blasfemos; e outras eran amonestacións e instrucións relativas á nosa condición presente.

GSAM 243A súa visión máis longa, de máis de seis horas

GSAM 243.2Neste estado permaneceu toda a tarde ata case o solpor, cando saíu da visión. Cando Ellen se ergueu na visión sobre os seus pés, coa pesada Biblia aberta na man, e percorreu a habitación pronunciando pasaxes da Escritura, Sargent, Robbins e French quedaron en silencio. Durante o resto do tempo estiveron angustiados, xunto con moitos outros; pero pecharon os ollos e aguantaron sen facer ningunha mostra dos seus sentimentos.³

GSAM 244O matrimonio da señorita Harmon

GSAM 244.1O 30 de agosto de 1846, a señorita E. G. Harmon e o pastor James White uníronse en matrimonio e xuntos laboraron para o avance da mensaxe. Durante o ano 1847, o seu labor estivo principalmente confinado a Maine e Massachusetts.

GSAM 244.2O primeiro sábado de abril, a señora White tivo unha visión moi interesante na casa de Stockbridge Howland, en Topsham, onde entón se solían celebrar as reunións. Esta visión é a mencionada en Early Writings, na que tivo unha visión do santuario e do seu mobiliario, o tempo de angustia, os santos fuxindo das cidades, os impíos rodeándoos, a súa liberación coa voz de Deus, o xubileu, a vinda do Señor no carro de nubes, etc. Pode ser conveniente observar algúns dos seus movementos mentres estaba nesta visión.

GSAM 244Moitas Biblias empregadas nunha visión

GSAM 244.3A señora Frances Lunt (filla de S. Howland), o 19 de xaneiro de 1890, díxome:

GSAM 244.3“Ao lado da sala onde se celebraban as reunións, había unha mesa sobre a que había varios libros de todo tipo, entre os que había varias Biblias de tamaño normal. Mentres estaba en visión, a señora White ergueuse, achegouse á mesa, colleu unha Biblia sen tocar ningún outro libro e, manténdoa aberta por riba da cabeza coa man esquerda, co dedo índice da man dereita apuntaba ao texto das Escrituras que repetía mentres se situaba diante da persoa á que ía dirixida, e logo colocou o libro aberto sobre o peito desa persoa. Ao volver á mesa, colleu outra Biblia e, do mesmo xeito, repetiu outro texto das Escrituras e colocou a Biblia aberta no peito da persoa á que se dirixía. Este acto repetiuse con unhas seis persoas; despois diso, dun xeito gracioso, sentouse nunha cadeira, mentres os seus ollos miraban continuamente cara arriba e afastados do libro.”

GSAM 245.1Sobre isto, a señora Truesdail di:

GSAM 245.1“Eu estaba presente [abril de 1847] cando a irmá White se achegou á mesa e colleu unha Biblia tras outra entre os libros que había nela, colocando a Biblia sobre o peito da persoa para quen tiña un texto das Escrituras. Isto fíxoo mentres os seus ollos estaban ergueitos cara ao ceo. Nesta ocasión, ela sostivo a Biblia por riba da súa cabeza mentres me falaba; e despois colocouna sobre o meu peito. O pasaxe que me deu foi 2 Corintios 6:17.”⁴

GSAM 245.2Nunha carta da señora Frances Lunt, esta dá os nomes de tres persoas que estaban presentes nesta ocasión, e sobre as que se colocaron as Biblias mentres a señora White lles falaba sobre o texto correspondente a cada unha, e entre os nomes estaba o da señora Truesdail.

GSAM 245Primeiro traballo foi entre os crentes no advento

GSAM 245.3O traballo da señorita Harmon, baixo a guía do don profético, desde xaneiro de 1845 ata a primavera de 1846, case dezaoito meses, foi cos “crentes” na pronta vinda de Cristo, cos que se asociara anteriormente. Despois do fin dos dous mil trescentos días (22 de outubro de 1844), ata que se entendese a causa da súa decepción e a natureza do acontecemento que entón tivo lugar, habería perigo de que os crentes derivasen cara a opinións erróneas ou de que abandonasen por completo a súa experiencia pasada. A súa mensaxe era para estes: “O movemento pasado foi de Deus. Mantede firme a vosa fe. O Señor aínda ten unha obra para o seu pobo. Estudade a Biblia. Buscade a palabra, e atoparedes a luz.”

GSAM 245.4Esta instrución está en harmonía co plan do Señor. O seu propósito sempre foi que as súas mensaxes especiais para o seu pobo saísen, no seu tempo, da súa palabra, e entón o don da profecía vén “en segundo lugar”, para confirmar e edificar aos crentes.

GSAM 246.1Unha ilustración sorprendente deste feito atópase no caso de Cornelio, tal como se relata nos Actos dos Apóstolos. Un anxo de Deus aparecéuselle e deulle unha visión na súa propia casa. Ese anxo coñecía ben as verdades do evanxeo e podería telo ensinado a Cornelio, pero foi enviado para ministrar a un que era herdeiro da salvación, dando a Cornelio unha visión. Aseguroulle que as súas devocións e consagración foron aceptadas polo Señor. Non lle predicou o evanxeo, senón que simplemente lle dixo que chamase a Pedro, que se aloxaba con Simón o curtidor, en Jope. Pedro veu e, a partir das Escrituras, proclamou a Cornelio o evanxeo de Cristo.

GSAM 246Posición do Don da Profecía

GSAM 246.2Neste punto pode ser conveniente sinalar a orde do desenvolvemento dos dons, tal como o Señor o marcou na súa palabra. Paulo refírese a isto na súa carta aos Corintios, onde di: “Deus estableceu algúns na igrexa primeiro apóstolos, en segundo lugar profetas.”⁵

GSAM 246.3Ao examinar a afirmación do apóstolo respecto da relación destes dons na obra evanxélica, vemos de inmediato por que se observa esta orde. Ao comparar estes dons, Paulo di: “As linguas son, pois, un sinal, non para os que cren, senón para os que non cren; a profecía, en cambio, non é para os que non cren, senón para os que cren.”⁶ A orde do Señor é que as súas mensaxes especiais ao mundo se traian da súa palabra; e en consecuencia el move aos homes a buscar as Escrituras, e saír como apóstolos, cargados coas mensaxes do Señor, proclamándoas desde a Biblia, que resistiu o teste do tempo. Cando se levantan crentes, o don de profecía vén “en segundo lugar”, cumprindo a súa parte “para a perfección dos santos, para a obra do ministerio, para a edificación do corpo de Cristo.”⁷