Capítulo 4 — O Tempo do Fin

GSAM 77.1“Entón dixen eu: ¡Oh meu Señor!, ¿cal será o fin destas cousas? E el dixo: Vai o teu camiño, Daniel: pois as palabras están pechadas e seladas ata o tempo do fin. ... Os impíos farán o mal: e ningún dos impíos entenderá; mas os sabios entenderán.”¹

GSAM 77.1“El díxome: Entende, fillo do home: porque a visión será para o tempo do fin.”²

GSAM 77.1“Pero ti, Daniel, pecha as palabras e sella o libro ata o tempo do fin; moitos correrán de aquí para alá e aumentará o coñecemento.”³

GSAM 77.1Que se quere dicir aquí co “tempo do fin”? Non pode ser o fin en si mesmo, porque nese caso a parte da profecía de Daniel que estaba “selada” non serviría de nada á humanidade. Como “as cousas reveladas son para nós”,⁴ esta parte debe ser de utilidade nalgún momento. Así, a expresión “tempo do fin” debe referirse a un período xusto antes do propio fin, no que as cousas ditas a Daniel serán comprendidas.

GSAM 77O Día da súa Preparación

GSAM 77.2Sen dúbida refírese a aquel tempo que o profeta Nahum chama “o día da súa preparación”. Aquí o profeta falaba da destrución de Nínive co “ruído do chicote, e o estrondo das rodas, e dos cabalos galopantes, e dos carros que saltan”.⁵ A atención do profeta chámase primeiro cara a unha calamidade maior que ha de caer sobre todo o mundo, cando “os montes tremen ante el, e as colinas se derreten, e a terra se queima na súa presenza, si, o mundo, e todos os que nel moran. Quen poderá resistir ante a súa indignación? e quen poderá permanecer na ferocidade da súa ira? A súa furia derrámase coma lume, e el derruba as pedras.... Fará un fin total; a aflicción non volverá xurdir por segunda vez.”⁶

GSAM 78Carros con antorchas en chama

GSAM 78.1Aínda máis fala o profeta deste día de preparación: “Os carros estarán con antorchas flamantes no día da súa preparación, e os abetos estremeceranse terriblemente. Os carros correrán con furia polas rúas, empurraranse uns contra outros polos amplos camiños: parecerán teas ardentes, correrán coma os relámpagos. Contará os seus valentes: tropezarán ao camiñar; afanaranse cara ao seu muro, e a defensa estará preparada.”⁷

GSAM 78.2Que descrición tan exacta do moderno tren de alta velocidade, co revisor contando e recontando constantemente aos seus pasaxeiros de estación en estación, e estes tropezando ao camiñar cando o tren está en movemento. Logo está o enorme consumo de abetos para travesas de ferrocarril, obras de pontes, refuxios antineve, etc. Dise que unha vía que atravesa as montañas da Serra Nevada ten corenta e sete millas de refuxios antineve de abeto. E isto dixo o profeta que sería no “día da súa preparación”.

GSAM 78.3Este tempo do fin tamén é mencionado polo profeta Xoel cando se dá a orde aos servos do Señor: “Tocade a trompeta en Sión, e tocade alarma no meu monte santo: treman todos os habitantes da terra; porque vén o día do Señor, pois está próximo.”⁸

GSAM 78.4E de novo di o profeta Sofonías: “Reunídevos, si, reunídevos, oh nación non desexada; antes que saia o decreto, antes que pase o día coma a palla, antes que veña sobre vós a ira furiosa do Señor, antes que veña sobre vós o día da ira do Señor. Buscade ao Señor, todos vós mansos da terra, que executastes o seu xuízo; buscade a xustiza, buscade a mansedume: quizais sexades agochados no día da ira do Señor.”⁹

GSAM 79.1Para determinar con máis plenitude o que se quere dicir coa expresión “tempo do fin” e cando comeza, imos observar outro exemplo no que se emprega o mesmo termo. No undécimo capítulo de Daniel preséntase un poder perseguidor que ía manter o seu dominio ata o tempo do fin. O Señor dixo dese poder perseguidor: “Algúns dos entendidos caerán, para probalos, purificalos e emblanquecelos ata o tempo do fin; porque [o tempo do fin] aínda é para un tempo determinado.”¹⁰

GSAM 79A Obra do Corno Pequeno

GSAM 79.2Os comentaristas protestantes en xeral están de acordo en aplicar este poder e o “corno pequeno” de Daniel 7 á igrexa romana, que tivo o poder civil nas súas mans durante o tempo “determinado”. Ese tempo determinado era o “tempo, tempos e metade dun tempo”.¹¹ Este foi o período de 1260 días proféticos —1260 anos— do dominio civil do pequeno corno, que se estendeu do 538 ao 1798 d.C. Nesta última data, o poder civil do pequeno corno foi arrebatado, no “tempo designado”. Así, nese tempo o pobo deixara de “cair” pola man dese poder como antes caía. Este ano, entón,—1798,—marca o comezo dese período de tempo nesta profecía chamado “o tempo do fin.”

GSAM 79.3O ano 1798 pechou os “mil douscentos e sesenta días”—1260 anos—nos que as “Dúas Testemuñas” do Señor (o Antigo e o Novo Testamento) ían “profetizar... vestidas de saco”.¹² Durante as Idades Escuras da persecución, as Escrituras mantivéronse nas linguas grega e latina, e estas linguas non as comprendía o pobo común. Este feito de manter as Escrituras en linguas alleas compárase con vestilas “de saco.”

GSAM 80As Dúas Testemuñas Asasinadas

GSAM 80.1“Cando rematen o seu testemuño [no estado de saco], a besta que sobe do abismo fará guerra contra eles [Satán incitando e actuando a través de homes mundanos], e triunfará sobre eles e mataraos. E os seus corpos mortos xacerán na rúa da gran cidade, que espiritualmente se chama Sodoma e Exipto, onde tamén o noso Señor foi crucificado [‘está crucificado,’ versión danesa]. E os do pobo, das tribos, das linguas e das nacións verán os seus corpos mortos durante tres días e medio, e non permitirán que os seus corpos mortos sexan postos en tumbas.”¹³

GSAM 80O Reinado do Terror

GSAM 80.2O asasinato destas Testemuñas acometeuse durante o “reinado do terror” en Francia, de 1792 a 1795—tres anos e medio. Aínda que a Revolución Francesa continuou uns seis ou sete anos, foi durante os primeiros tres anos e medio cando fixeron o seu gran esforzo por destruír a Biblia, a relixión e a todos os que ousaban falar en favor de calquera delas. Mentres a Revolución Francesa profesaba loitar contra a monarquía e o sacerdocio, en realidade converteuse nunha guerra de exterminio de Deus e da Biblia. Dos tempos inmediatamente anteriores á Revolución lemos,

GSAM 80.2“Non se debe esquecer nunca que antes da Revolución de 1792, dise que os promotores da infidelidade en Francia recadaron entre eles e gastaron 900.000 libras [4.500.000 dólares] nun ano, e mesmo varias veces, en mercar, imprimir e dispersar libros para corromper as mentes do pobo e preparalos para medidas desesperadas.”¹⁴

GSAM 80Escritores infieis

GSAM 80.3“O camiño para unha Revolución así foi preparado polos escritos de Voltaire, Mirabeau, Diderot, Helvetius, D'Alembert, Condorcet, Rousseau e outros do mesmo talle, nos que procuraron difundir principios subversivos tanto da relixión natural como da revelada. A Revelación non só foi impugnada, senón completamente descartada; a Deidade foi desterrada do universo e, no seu lugar, substituíuse un fantasma imaxinario baixo o nome de Deusa da Razón.”¹⁵

GSAM 81.1No ano 1793 as opinións da xente eran tales que os artistas dramáticos eran aclamados a voz en grito polas súas burlas blasfemas contra Deus e a Biblia. Como mostra citamos:

GSAM 81.1“O comediante Monert, na igrexa de San Roque [París], levou a impiedade ao seu cénit. ‘Deus, se existes,’ dixo el, ‘vinga o teu nome ofendido! Desafíote. Ficas en silencio. Non ousas lanzar os teus tronos. Quen, despois disto, crerá na túa existencia?’”¹⁶

GSAM 81Obra blasfema en Lyon, Francia

GSAM 81.2En canto a como aqueles que mataron ás Testemuñas, “volvérono a crucificar ao Fillo de Deus e expuxérono a unha vergonza pública” (Hebreos 6:6), quedará patente nos actos dunha festa celebrada por Fouché en Lyon, en honra de Chalier, o gobernador de Lyon, que fora executado. Antes da súa chegada a Lyon, Fouché ordenou que

GSAM 81.2“todos os emblemas relixiosos deberían ser destruídos; e que sobre as portas dos cemiterios debería escribirse: A morte é un sono eterno.... O busto de Chalier foi levado polas rúas, seguido por unha inmensa multitude de asasinos e prostitutas. Despois deles veu un asno que levaba o evanxeo, a cruz e os vasos da comunión, que pronto foron entregados ás chamas, mentres que ao asno se lle obrigou a beber do cáliz da comunión o viño consagrado.”¹⁷

GSAM 81.3Así se describe un Festival da Razón celebrado en París:

GSAM 81.3“Foron en procesión á convención, e a chusma ... caricaturizou do xeito máis ridículo as cerimonias da relixión.... Homes, vestidos con sobrepelices e capas pluviais, achegáronse cantando aleluias e bailando a Carmagnole á tribuna da convención. Alí depositaron a hostia, as caixas nas que se gardaba e as estatuas de ouro e prata. Fixeron discursos bufonescos.... ‘Ó vós,’ exclamou unha deputación de San Dionisio, ‘ó vós, instrumentos do fanatismo, santos benditos de toda clase, sede por fin patriotas, erguédevos en masa e servide ao país indo á ceca para ser fundidos.’”¹⁸

GSAM 82A Palabra de Deus Emerxe da Obscuridade

GSAM 82.1“Despois de tres días e medio entrou nelas o espírito de vida que vén de Deus” (as Testemuñas), e elas “ascenderon ao ceo nunha nube.”¹⁹ Chegara o tempo de Deus para que a súa palabra saíse da obscuridade e fose presentada ante o mundo. Chegara o tempo (1798) para que se fixese a obra misioneira en todo o mundo. En 1804 organizouse a British Bible Society. A isto segueron decenas doutras sociedades bíblicas, e agora a Biblia está traducida a todas as principais linguas do mundo. Así, as Escrituras, as Dúas Testemuñas, ao saír á luz onde todos poden velas e lelas, compáranse co seu ascenso ao ceo nunha nube.

GSAM 82.2No tempo da Revolución Francesa, Voltaire afirmou que en cen anos a Biblia estaría obsoleta. No centésimo ano desde esa data circulaban máis Biblias só en Francia das que se sabía que existían cando Voltaire fixo esta vana xactancia. E dise que a propia casa na que fixo esa afirmación agora se utiliza como unha casa da Biblia.

GSAM 82Descubrimento da Pedra Roseta

GSAM 82.3Hai dous puntos relacionados co ano 1798 e co pobo francés que debemos ter en conta: Primeiro, nese ano o exército francés, baixo o mando do xeneral Berthier, derrubou o goberno papal en Roma, cumprindo (sen sabelo eles) a profecía sobre este acontecemento, contida no propio libro contra o que fixeran guerra; en segundo lugar, nese mesmo ano, no Forte de San Xulián, na rama de Roseta do Nilo, o exército francés, mentres facía unha escavación, descubriu a famosa pedra de Roseta, que agora está depositada no Museo Británico. Nesta pedra hai unha inscrición en tres formas: xeroglíficos, a escritura empregada polos sacerdotes; o demótico, a forma de escritura empregada polo pobo común; e grego. Esta é a chave que desbloqueou os ata entón misteriosos escritos demóticos e xeroglíficos. Agora, como expresou outro, “o pico e a pala, ao desenterrar estes escritos en caracteres demóticos, están a proporcionar máis probas da corrección dos rexistros bíblicos antigos que as que proceden de calquera outra fonte fóra das propias Escrituras.” Así, as mesmas persoas que pensaban exterminar a Biblia foron, sen sabelo, usadas para cumprir unha profecía ao quitar o dominio do papado ao final dos 1260 anos, e tamén descubriron a chave para os mesmos escritos que confirman a veracidade das Escrituras que tanto tentaron destruír.

GSAM 83“Ti estarás no teu lote”

GSAM 83.1Que foi o que o anxo dixo a Daniel que sucedería no tempo do fin? Desde o momento en que escoitou ao santo dicir: “A dous mil trescentos días, entón o santuario será purificado,”²⁰ a súa mente encheuse de ansiedade sobre cal sería “o fin destas cousas” e “por canto tempo” sería.²¹ Finalmente, faise que entenda que o coñecemento do tempo non é para o seu día. Díselle: “Vai polo teu camiño ata que chegue o fin; pois repousarás e estarás na túa parte ao fin dos días.”²²

GSAM 83.2Algúns supoñeron que esta linguaxe se refería ao fin último do mundo, e que nese tempo Daniel, xunto co resto do pobo do Señor, recibiría a súa recompensa e estaría na súa parte de herdanza. A palabra hebrea para parte de herdanza, rexión de país, etc., é, segundo nos din, gheh-vel. Non é esa a palabra que se traduce como lote neste pasaxe; a palabra aquí é goh rahl. Os eruditos en hebreo dinnos que esta palabra, goh rahl, aparece setenta e seis veces no Antigo Testamento, e que é a mesma palabra que se emprega ao falar da purificación típica do santuario, onde se tiraba a sorte para determinar cal dos dous bodes sería sacrificado. Mentres o sumo sacerdote tomaba o sangue do bode do Señor e entraba no santuario para realizar a obra de purificación, todo Israel permanecía fóra, aflixindo as súas almas e confesando os seus pecados, para que quedasen limpos e recibisen a bendición do sumo sacerdote cando este saíse do santuario. Así, aquel día, Israel permaneceu no seu lote.

GSAM 84.1Cando chegase a purificación final do santuario, ao fin dos dous mil trescentos días, o caso de Daniel, xunto cos casos de todos os xustos falecidos, debería ser revisado diante de Deus. Así, Daniel está no seu lote.

GSAM 84As Palabras seladas ata 1798

GSAM 84.2En resposta á pregunta de Daniel: “Oh meu Señor, cal será o fin destas cousas?”²³ díxoselle: “As palabras están pechadas e seladas ata o tempo do fin.”²⁴ O que tanto exercitaba a mente de Daniel era o “cando?”, o “por canto tempo?” e “cal será o fin?”. Estes eran os puntos que desconcertaban e aflixían ao profeta, e só estas cousas ían quedar pechadas e seladas ata o “tempo do fin”, e non todo o libro de Daniel, como algúns pensaron. Antes deste período de 1798, os estudosos da profecía tiñan luz sobre as setenta semanas e comprendían que comezaron no 457 a.C., co ministerio público de Cristo, a súa morte, etc., ocorrendo en perfecta harmonía co cómputo das sesenta e nove e setenta semanas a partir desa data. Este cumprimento exacto da misión do Salvador en harmonía con este cómputo lles dera unha proba irrefutábel de que el era, en efecto, o verdadeiro Mesías, e de que a data de comezo das setenta semanas quedaba así fixada de xeito inalterábel. O feito de non descubrir que as setenta semanas eran a primeira parte dos dous mil trescentos días deixou a cuestión selada ata despois de 1798, como se predixera.

GSAM 84Chave dos 2300 días

GSAM 84.3Agora vexamos os feitos do caso. Ata o ano 1798, os expositores da profecía non tiñan luz sobre cando rematarían os dous mil trescentos días. Podían entender os símbolos, a imaxe e as bestas do libro de Daniel, pero non podían dicir onde rematarían os dous mil trescentos días, pois aínda non tiñan comprensión sobre cando comezaban eses días. Como proba deste punto, lemos no Midnight Cry, un xornal adventista entón publicado na cidade de Nova York, con data do 15 de xuño de 1842: “É realmente interesante atopar os diversos escritores independentes que desde 1798 viron aquilo que antes pasara completamente inadvertido: que as setenta semanas eran a chave para os dous mil trescentos días.”

GSAM 85Moitos descubrindo a luz

GSAM 85.1Así como este coñecemento estivo “selado” ata que chegou o tempo designado polo Señor para que fose revelado á comprensión do seu pobo, así tamén, cando chegou o “tempo do fin”, moitos ían “correr de aquí para alá” polas Escrituras, buscando estas cousas. Ao comparar unhas cantas traducións do texto, esta idea quedará moi clara.

GSAM 85.2O Dr. Adam Clarke di: “Moitos se esforzarán por buscar o sentido; e o coñecemento aumentará—por este medio.”

GSAM 85.3Na Biblia alemá de Lutero, revisada, lemos: “Así moitos pasarán por riba dela e atoparán gran comprensión.”

GSAM 85.4A Biblia Paralela en alemán di: “Moitos correrán a través dela, e así o coñecemento aumentará.”

GSAM 85.5A Biblia alemá de L. Van Ess, admitida tamén polo papa para os lectores católicos, tradúceo así: “Moitos buscarán nela de cabo a cabo, e o coñecemento será grande.”

GSAM 85.6A Biblia sueca di: “Moitos buscarán nela, e o coñecemento será grande.”

GSAM 85.7A Biblia danesa-norueguesa, revisada, di: “Moitos buscarán con afán, e o coñecemento será moito.”

GSAM 85.8Na Midnight Cry do 15 de xuño de 1842, lemos sobre esta procura e obtención de coñecemento daquilo que antes de 1798 estaba selado: “¿Non é unha marabillosa coincidencia que tantos escritores, sen coñecemento uns doutros, chegasen á mesma conclusión máis ou menos ao mesmo tempo?”

GSAM 86.1Presentamos a continuación unha lista de vinte persoas e grupos diferentes que descubriron a verdade sobre o fin dos dous mil trescentos días, non por comunicación entre eles, senón como resultado dunha busca diligente das Escrituras, guiados pola influencia do Espírito de Deus. Á fronte desta lista colocamos a William Miller, do Estado de Nova York; seguen A. J. Krupp, de Filadelfia, Pa.; David McGregor, de Falmouth, Maine; Edward Irving, de Inglaterra; Archibald Mason, de Escocia; W. E. Davis, de Carolina do Sur; Joseph Wolff, que traballou en varias partes de Asia; Alexander Campbell, no seu debate con Robert Owen, en 1829; Capitán A. Landers, de Liverpool, Inglaterra; Leonard Heinrich Kelber, de Stuttgart, Alemaña; Lacunza, de España; Hentzepeter, da Haia, Holanda; Dr. Capadose, de Ámsterdam, Holanda; Rau, de Baviera; sacerdotes da Tartaria, en 1821; estudantes da Biblia do Iemen, no seu libro titulado “Seera;” Hengstenberg, noutro lugar de Alemaña; rusos no mar Caspio; molokanos nas costas do Báltico, etc.

GSAM 86.2En canto a como este asunto se abriu de cando en vez aos estudantes da profecía, e ademais sen que se coñecesen uns a outros, o seguinte amosarao:—

GSAM 86.3No Midnight Cry do 15 de xuño de 1842, atópanse estas palabras: “Acabamos de recibir un libro co seguinte título: ‘Two Essays on Daniel’s Prophetic Numbers of 2300 Days, and a Christian’s Duty to Inquire into the Church’s Deliverance, por Archibald Mason, ministro do evanxeo, Wishawtown, Escocia, Newberg. Impreso a partir da edición de Glasgow, por Ward M. Gazeley, 1820.’ Neste libro Mason di: ‘Vin recentemente un pequeno folleto, que se publicou por primeira vez en América, polo Reverendo Wm. E. Davis, de Carolina do Sur, e reimpreso en 1818 en Warkington, no sur de Inglaterra. Este autor afirma que os dous mil trescentos días comezaron coas setenta semanas (cap. 9:24). Nesta opinión, vólvome obrigado a concordar.’”

GSAM 87Davis, de Carolina do Sur

GSAM 87.1No mesmo número do Midnight Cry, o editor dixo: “O libro de Davis debeu de ser escrito arredor de 1810.” Falando do razoamento exposto no libro, afirma: “O lector podería realmente imaxinarse lendo as obras de Miller, Litch, Stores ou Hale, pero cremos que ningún dos actuais escritores do segundo advenimento coñecía a existencia deste libro ata a semana pasada. O editor deste xornal [o Cry] nunca antes tivera noticias del. A posición de Davis sobre o tempo, avalada por Mason, era que os dous mil trescentos días rematarían co ano xudeu de 1843 — o noso ano de 1844.”

GSAM 87Joseph Wolff e vinte máis

GSAM 87.2No Midnight Cry do 31 de agosto de 1843, lemos que “en 1822 Joseph Wolff (de Inglaterra) publicou un libro titulado ‘He Will Come Again, the Son of Man in the Clouds of Heaven.’” E ademais, que “en 1826 vinte persoas, de todas as persuasións ortodoxas, reuníronse en Londres co señor Wolff para estudar a Biblia. Chegaron unánimemente á mesma conclusión. Engadiron 45 anos aos 1260.” Ao engadir 45 anos aos 1260 anos que remataron en 1798, chegaríamos ao final de 1843, ano xudeu, que é realmente o noso 1844.

GSAM 87A posición de Alexander Campbell

GSAM 87.3No mesmo número do xornal dise de Alexander Campbell que, “en 1829 tivo o seu célebre debate con Robert Owen, o infiel, no que defendeu que as visións de Daniel se estenden ata o fin dos tempos, que os dous mil trescentos días son anos, e rematarán arredor do ano 1847 desde o nacemento de Cristo, que, segundo o seu propio cálculo, foi catro anos antes da conta común.” Así, o seu cálculo faría que os dous mil trescentos días rematasen ao peche de 1843 anos xudeus completos desde a era d.C.—realmente 1844.

GSAM 88.1No Midnight Cry do 21 de setembro de 1843, hai unha declaración sobre un libro recibido co título “A Voice to Britain and America, in a Scriptural statement of the second advent of our Lord and Saviour, which we daily pray for, saying, ‘Thy kingdom come, thy will be done in earth as it is in heaven,’²⁵ por Capitán A. Landers, de Liverpool, publicado por S. Kent and Co., 1839.”

GSAM 88.2“El, coma os demais, dá un cálculo do tempo, fixando o fin dos dous mil trescentos días no ano 1847 dende o nacemento real de Cristo.” Iso sería o noso 1844, xa que naceu catro anos antes da conta común.²⁶

GSAM 88Leonard Heinrich Kelber

GSAM 88.3No Review and Herald, do 17 de maio de 1892, hai un artigo do pastor L. R. Conradi, de Hamburgo, Alemaña, no que di:—

GSAM 88.4“A maioría dos nosos lectores quizais escoitaron falar do coñecido prelado luterano Bengel, quen no século pasado [segundo Schaff, Bengel morreu en 1751], fixou o tempo da aparición do noso Señor no ano 1836, baseando os seus cálculos no número 666 da Apocalipse. Pero moito antes de que ese tempo expirase, outro home comezou a escribir, un mestre principal chamado Leonard Heinrich Kelber. O seu primeiro folleto apareceu en 1824, titulado ‘The End Near’, que contiña unha exposición de Mateo 24 e 25. Foi impreso en Baviera. Pero en 1835 apareceu en Stuttgart un folleto máis extenso, co mesmo título, que contiña 126 páxinas. Isto será de especial interese e, para que os nosos lectores teñan unha idea mellor, engado unha tradución da páxina do título: ‘O Fin Chega, demostrado dun xeito exhaustivo e convincente a partir da palabra de Deus e dos acontecementos máis recentes; anulando totalmente todo prexuízo contra agardar a vinda do noso Señor, ou o cómputo do tempo; amosando claramente como o prelado Bengel se equivocou sete anos en referencia ao gran ano decisivo; pois non 1836, senón o ano 1843, é o termo, no que rematará a gran loita entre a luz e a escuridade, e comezará na terra o tan agardado reinado de paz do noso Señor Xesús.’

GSAM 89.1“Apareceu unha segunda edición en 1841, tamén en Stuttgart, e ata onde eu sei outra en Saxonia. Como indica a páxina de título, o folleto, despois de abordar os prexuízos comúns, amosa de xeito claro e explícito a conexión existente entre os dous mil trescentos días de Daniel 8 e as setenta semanas de Daniel 9, e lévaos ata o ano 1843 (xudeu 1843—o noso 1844). Logo, no resto do libro, amosa polos sinais dos tempos que este acontecemento debe estar próximo.

GSAM 89.2“O feito de que aparecesen varias edicións testemuñaría por si só o interese que xerou. O irmán Schäche, que agora vive en Australia, viu un anuncio del, incluso na afastada provincia de Silesia, e despois de encargalo, leuno con gran interese, tras portas pechadas con chave. No libro non se pode atopar ningunha pista de que o autor tivese coñecemento de ningún movemento similar no mundo, e con todo, polo Espírito de Deus chegou ás mesmas conclusións.

GSAM 89.3“En 1842 escribiu un folleto aínda máis extenso de 286 páxinas, tamén en Stuttgart, sobre ‘Cardinal and Scriptural Thoughts Concerning the Creation and Duration of the World; or a thorough answer to the question: Why God has created the world in six successive days—the nearness of our Lord to judge antichrist—the great and joyful events of the year 1843.’”

GSAM 89“Ben Ezra” (Lacunza)

GSAM 89.4Cara o ano 1812, Lacunza, en España, publicou un libro titulado The Coming of Messiah in Majesty and Glory. O autor adoptou o título anónimo de “Ben Ezra” e suponse que era un xudeu converso. Edward Irving, de Inglaterra, tras comezar a súa obra sobre o segundo advenimento, traduciu o libro anterior ao inglés. Así, a súa historia contouse, polo menos, en dúas linguas.

GSAM 89.5É realmente interesante, despois de tanto tempo, reunir as conclusións dos diversos estudantes que, desde o comezo do século pasado ata 1840, calcularon o período de dous mil trescentos días e situaron as setenta semanas como primeira parte dese período, e despois descubrir que todos coinciden en que o período rematou en 1844.

GSAM 901844, o verdadeiro termo dos 2300 días

GSAM 90.1Pode xurdir a pregunta: podemos estar seguros de que 1844 é a data correcta para o fin dos dous mil trescentos días? Si! Porque así como un cumprimento falso dunha profecía non pode darse no tempo axeitado para o cumprimento verdadeiro, así tamén debemos chegar á conclusión de que o ano 1844 é o termo correcto para os dous mil trescentos días. Deus, que selou ese coñecemento ata 1798 e prometera que entón a luz resplandecería, guiou polo seu Espírito infalible aos que o procuraban con afán para obter unha comprensión correcta do tempo. Chegara o seu momento para que o “coñecemento” sobre ese tema se “aumentase”, e deu a luz verdadeira.

GSAM 90.2Ao atopar o termo do tempo que se levou á comprensión do pobo no “tempo do fin”, convén indagar sobre o significado dese descubrimento. Atopamos nese período, no peche da obra do evanxeo, que se debe proclamar un tempo definido para a sesión do xuízo. “E vin,” di Xoán, “outro anxo que voaba polo medio do ceo, tendo o evanxeo eterno para predicarlle aos que moran na terra, e a toda nación, e tribo, e lingua, e pobo, dicindo en alta voz: Temede a Deus e dádelle gloria; porque chegou a hora do seu xuízo: e adorade ao que fixo o ceo, e a terra, e o mar, e as fontes das augas.”²⁷ Os anxos literais non predican o evanxeo aos homes. O home é o axente escollido polo propio Señor para predicar o seu evanxeo ata o fin do mundo.²⁸ Este anxo, pois, é un símbolo dunha mensaxe evanxélica que anuncia que chegou o tempo para que o xuízo “comece na casa de Deus.”²⁹ Tal mensaxe non podería darse a partir das Escrituras ata que se descubrise nelas o tempo que conduce ao xuízo. O período de dous mil trescentos días, como xa se insinuou, alcanza ata o xuízo investigador do pobo de Deus.

GSAM 91O Día da Expiación, un Tempo de Xulgamento

GSAM 91.1O Día da Expiación, a purificación do santuario terrenal, foi e segue sendo comprendido polos xudeus como un día de xuízo. E mesmo agora, na súa condición dispersa, aínda que non poden celebrar todo o servizo da antigüidade que estaba vinculado a ese día solemne, obsérvase como un día de xuízo. Como proba diso, citaremos primeiro un xornal xudeu publicado en San Francisco, California, chamado The Jewish Exponent, órgano dos xudeus ortodoxos ao oeste das Montañas Rocosas. No número de setembro de 1892, apareceu o anuncio de que antes da publicación do seguinte número chegarían o sétimo mes e o día da expiación. O seu nome para o sétimo mes é Tishrei, e o do sexto é Elul; así o indicaba o xornal, “O mes de Elul xa está aquí, e os sons admonitivos do Shofar [a trompeta que se debía tocar do primeiro ao décimo día do sétimo mes, Salmo 81:3, 4] escoitaranse cada mañá nas sinagogas ortodoxas, aconsellando a preparación para o día de recordo e o xuízo final de Iom Kipur.” Cando estaban no fin de Elul, o sexto mes, e Tishrei, o sétimo mes, estaba a piques de comezar, escoitarían cada mañá durante dez días a trompeta que anunciaba o xuízo final do ano nese sistema típico.

GSAM 91Testemuño dun rabino xudeu

GSAM 91.2De novo, no ano 1902, o rabino Isidore Myers, dunha gran congregación xudía en San Francisco, California, ao anunciar o día da expiación, dixo: “Ao cruzar o umbral do tempo dun ano para outro, o israelita é lembrado con forza da creación e da soberanía universal do Creador, e se lle chama a celebrar, con son de trompeta, o aniversario, por así dicir, do nacemento do tempo e da coroación do gran Rei. Tamén é chamado pola voz da mesma trompeta, ou Shofar, para escrutar retrospectivamente as súas accións do ano pasado mentres está de pé, tremendo, ante o ollo que todo o ve da Xustiza Eterna, sentada no trono do xuízo.”

GSAM 92.1Como no servizo do templo xudeu o santuario se limpaba unha vez ao ano, debeu de ser evidente para Daniel que esta purificación do santuario ao final dos dous mil trescentos días debía relacionarse con algo máis aló do servizo típico anual. O Señor xa instruíra ao seu pobo de que, ao usar símbolos na profecía, o tempo dado debería contarse “cada día por un ano”.³⁰ Así, este período de dous mil trescentos días, como vimos, coincide co fin da obra de Cristo como sumo sacerdote no santuario celestial — co xuízo investigador daqueles cuxos casos, mediante a confesión, foron levados ao santuario celestial.

GSAM 92A mensaxe do xuízo prevista para 1844

GSAM 92.2Ao descubrirse o período de tempo no que comezaría o xuízo dos santos, abriuse o camiño para que, segundo a orde de acontecementos do Señor, tal como está sinalada na profecía, se puidese dar a mensaxe: “Chegou a hora do seu xuízo.” Obsérvese que non di que, inmediatamente tras o descubrimento dese período de tempo, a mensaxe fose proclamada, senón que a luz anteriormente “selada” debería facerse clara. Vemos claramente que isto se cumpriu. Nos capítulos seguintes aparecerá que o Señor marcou con igual precisión o tempo en que se proclamaría a mensaxe do advento, e que a proclamación se fixo ao mundo de xeito tan literal.