Capítulo 8 — A Cea de Vodas do Cordeiro

GSAM 134.1“UN HOME certo fixo unha gran cea e convidou a moitos; e enviou ao seu criado á hora da cea para dicirlles aos convidados: Vinde, que xa todo está preparado.”¹

GSAM 134.2“Benaventurados os que son chamados á cea de vodas do Cordeiro.”²

GSAM 134.3A cea é a última comida do día. Nesta parábola hai tres chamadas para a cea. Esta parábola non debe confundirse cos chamamentos á “comida” de que se fala en Mateo 22:1-7. O “xantar” é a comida do mediodía. Na parábola relativa ás chamadas ao xantar, aprendemos que aqueles que fixeron a chamada foron “maltratados con encono” e asasinados, e que mesmo o fillo do rei foi morto. O rei que enviara a chamada “destruíu aqueles asasinos e queimou a súa cidade.”

GSAM 134.4Esta parábola das chamadas ao “xantar”, que amosa o destino daqueles que primeiro rexeitaron esa chamada, representaba axeitadamente o que en realidade lles aconteceu a aqueles que rexeitaron o evanxeo de Cristo e mataron a el e aos seus apóstolos. O Señor enviou exércitos contra esa nación, que “destruíron aqueles asasinos e queimaron a súa cidade” — Xerusalén.

GSAM 134O Chamamento á Cea

GSAM 134.5Este chamamento á cea na parábola sen dúbida fai referencia á “cea nupcial do Cordeiro”. Pronúnciase unha bendición sobre aqueles que son chamados a esa “cea nupcial”. A cea nupcial segue ao matrimonio. O matrimonio do Cordeiro ocorre antes de que el veña; pois, como xa vimos, cando Cristo finalmente veña, el “volverá do casamento”.³

GSAM 135.1Este chamamento á cea nupcial debe ser, pois, o mesmo que a mensaxe do primeiro anxo de Apocalipse 14 e a proclamación temporal do décimo capítulo, xa comentada. Tal como o relata Lucas, este primeiro chamamento á cea diríxese a “aqueles que foron convidados”. Quen eran aqueles que foran convidados?—Aqueles que escoitaran e aceptaran o evanxeo de Cristo. Profesan amar a Cristo e amar a súa segunda aparición como a plena realización da súa esperanza. Por que non debería irlles primeiro a chamada? Así como era necesario que o evanxeo se predicase primeiro aos xudeus que tiñan as Escrituras e afirmaban estar agardando a vinda do Mesías,⁴ así tamén a mensaxe da segunda vinda de Cristo presentouse primeiro a aqueles que afirmaban ser os seus seguidores e amar a súa aparición.

GSAM 135O Chamamento a Aqueles que foran Convidados

GSAM 135.2O primeiro chamamento ao banquete, sendo para os que foran convidados, debe ir ás igrexas. Agora ben, de feito, a proclamación da vinda próxima de Cristo, desde o ano 1833 ata a primavera de 1844, realizouse nas igrexas e, ata un grao bastante elevado, foi secundada polos ministros desas igrexas. A primeira publicación de William Miller sobre as súas opinións acerca da vindeira chegada de Cristo apareceu nun xornal bautista de Brandon, Vermont. Os traballos de Miller e dos seus asociados ata abril de 1844 desenvolvéronse principalmente en edificios eclesiásticos ou salóns facilitados polas igrexas da época.

GSAM 135.3O pastor Himes así se expresa sobre o labor do pastor Miller ata a primavera de 1844:

GSAM 135.3“Traballou entre todas as faccións e confesións, sen inmiscuírse nas súas organizacións ou disciplina, crendo que os membros das diferentes comunións podían manter a súa condición e, ao mesmo tempo, prepararse para a vinda do seu Rei.”

GSAM 135.4O pastor Himes, ao falar dos seus propios traballos conxuntos cos do pastor Miller, engade: “A maioría dos ministros e igrexas que nos abriron as súas portas a nós e aos nosos irmáns que estaban proclamando a doutrina do advento, cooperaron connosco ata o último ano”—o ano 1844.

GSAM 136Portas abertas para a mensaxe

GSAM 136.1En canto ao seu traballo e á súa natureza, Wm. Miller dixo:

GSAM 136.1“Abríronseme portas para proclamar esta doutrina da segunda vinda de Cristo entre case todas as denominacións, de xeito que só puiden atender unha pequena parte dos chamamentos.... En todos os lugares onde estiven, os membros máis piadosos, devotos e viventes das igrexas acollen con máis facilidade as opinións así proclamadas; mentres que o profesante mundano, o fariseo, o intolerante, o orgulloso, o altivo e o egoísta, se mofan e ridiculizan a doutrina da segunda vinda de Cristo.”

GSAM 136.2Respecto á natureza da mensaxe do advento, pódese dicir dela o mesmo que dixo D'Aubigné da Reforma:—Esta “se acometeu no nome dun principio espiritual. Tiña proclamado como mestre a palabra de Deus; como salvación, a fe; como armas, o Espírito Santo; e rexeitara por estes mesmos medios todos os elementos mundanos.”

GSAM 136Unha onda poderosa de avivamentos

GSAM 136.3A natureza dos avivamentos que seguiron á proclamación da mensaxe do advento descríbese así por L. D. Fleming, pastor da igrexa cristiá de Casco Street, de Portland, Maine:—

GSAM 136.4“O interese despertado polas súas [de Wm. Miller] conferencias é do máis deliberado e desapasionado, e aínda que é o maior avivamento que vin nunca, con todo, hai o menor entusiasmo pasional. Semella que ten maior repercusión entre o sexo masculino da comunidade. O que produce o efecto é isto: o irmán Miller simplemente colle a espada do Espírito, desenvainada e núa, e pon o seu fío afiado sobre o corazón nu, e corta! iso é todo. Ante o fío desta poderosa arma, cae a infidelidade e marchita o universalismo. Desaparecen os falsos alicerces e quedan admirados os mercadores de Babel. Paréceme que isto debe de ser o que máis se achega aos avivamentos apostólicos de todo canto os tempos modernos presenciaron.”

GSAM 137Unha experiencia en Richmond, Me.

GSAM 137.1Como ilustración do labor de avivamento que acompañou á predicación da doutrina do advento, citaremos o informe dun dos que estivo activamente implicado nese movemento. Ao falar dunha reunión trimestral celebrada en Richmond, Maine, que representaba trinta igrexas bautistas de libre albedrío, di:—

GSAM 137.2“Ao entrar no templo, o pastor Rollins, que estaba sentado xunto ao púlpito, no fondo da nave, ergueuse e dixo: ‘Irmán White, vostede sentarase aquí xunto a min.’ Despois do sermón, deuse a palabra para comentarios, e eu falei con liberdade sobre a vida cristiá e os triunfos dos xustos no segundo advento de Cristo. Moitas voces berraron: ‘Amén! amén!’ e a maior parte desa gran congregación estaba en bágoas.... Cerca do final dese encontro, despois de obter o meu consentimento, o pastor Rollins ergueuse e dixo: ‘O irmán White, que está á miña dereita, falará esta noite na casa de reunión de Reed sobre a segunda vinda do noso Señor Xesús Cristo. Subide, irmáns, e escoitade por vós mesmos. Temos espazo abondo para acollervos a todos. Subide, irmáns, non vos fará dano a ninguén escoitar sobre este tema.... El sabía moi ben que a maioría dos seus irmáns deixarían a súa reunión na aldea e irían tres millas para escoitarme, e que a súa sesión de negocios prevista se vería interrompida. E así foi. Tres cuartos dos ministros e case todos os delegados marcharon, e a casa de reunión de Reed encheuse cedo. O meu tema foi Mateo 24. O Espírito de Deus deume gran liberdade. O interese foi marabilloso.

GSAM 137.3“Ao rematar cunha exhortación aos cristiáns para que se consagrasen plenamente e estivesen preparados, e aos pecadores para que buscasen a Cristo e se preparasen para a vinda do Fillo do home, o poder de Deus caeu sobre min ata tal punto que tiven que sosterme coas dúas mans no púlpito. Foi unha hora solemne. Ao contemplar a condición dos pecadores, perdidos sen Cristo, chameinos entre bágoas, repetindo varias veces: ‘Ven a Cristo, pecador, e serás salvo cando el apareza na súa gloria. Ven, pobre pecador, antes de que sexa demasiado tarde. Ven, pecador, pobre pecador, ven.’

GSAM 138.1O lugar era terriblemente solemne. Os ministros e a xente choraban, algúns en voz alta. Ao remate de cada chamamento ao pecador, escoitábase un xeme xeral en toda a asemblea. Levaba máis de dúas horas de pé explicando o capítulo e exhortando, e estaba quedándome afónico. Cesei de falar e chorei en voz alta por ese pobo querido cunha profundidade de sentimento que só quen Deus chamou para predicar a súa verdade aos pecadores pode coñecer. Eran as nove da noite, e dar liberdade a outros para falar sería prolongar a reunión ata a medianoite. Era mellor pechar co profundo sentimento do presente, pero non ata que todos tivesen a oportunidade de votar a favor do Señor. Entón chamei a todos na congregación que quixesen unirse a min na oración, e aos que desexaban ser presentados ante o trono da misericordia, para que estivesen preparados para atopar ao Salvador con ledicia no seu segundo advenemento, a que se puxesen en pé. Cada alma naquela gran casa, como me informaron despois persoas de diferentes partes dela, púxose en pé. Tras un breve tempo de oración, pechouse a reunión.

GSAM 138.2“Ao día seguinte pola mañá volvín á aldea, acompañado polo menos por sete oitavos desa reunión trimestral bautista de Freewill. Todos comentaban que reunión tan gloriosa asistiran a noite anterior.

GSAM 138Solicitudes para a Mensaxe noutros lugares

GSAM 138.3“No descanso, delegados e ministros convidáronme a xuntarme con eles para organizar o momento no que podería dar conferencias ás varias congregacións dese encontro trimestral que tiñan templos espazosos. Entón era mediados de febreiro, e decidiuse que non quedaban máis de seis semanas de boas condicións para viaxar en trineo, o que daba á xente unha boa oportunidade para asistir ás reunións. Seleccionáronse doce dos lugares máis importantes para o meu labor durante esas seis semanas. Tiña que impartir dez conferencias, o que me obrigaría a falar vinte veces á semana. Isto só me deixaba medio día cada semana, que xeralmente me resultaba moi necesario para viaxar quince ou vinte millas ata o seguinte lugar de reunión.”⁵

GSAM 139Centos convertidos

GSAM 139.1Os avivamentos e a conversión de centos de persoas en todas partes seguiron á predicación da doutrina do advento, e isto foi especialmente así cando se achegaban ao remate do ano xudeu de 1843 (21 de marzo de 1844). Foi durante ese inverno cando o autor, na súa aldea natal —Victor, N.Y.—, escoitou por primeira vez sobre o tema e, aínda que só tiña doce anos, aceptou, na medida do que comprendía, a fe no segundo advento. Solemne foi, en efecto, a impresión no pobo, non só nas reunións, senón en todas partes. Naquel tempo, Victor era só unha aldea de uns douscentos habitantes, pero a zona dos arredores estaba densamente poboada. Como resultado desa serie de reunións celebradas naquela pequena aldea, informouse de cincocentos conversos.

GSAM 139Testemuño do Methodist Year Book

GSAM 139.2En canto á gran onda de avivamentos que seguiu á proclamación do advento, atopamos no Methodist Year Book que “durante os catro anos de 1840 a 1844, producíronse 256.000 conversións en América”. O que era certo en América tamén o era nos outros países onde se fixo a chamada. “Un poderío acompañou a predicación e as almas se converteron por todas partes.” Como o primeiro chamamento á cea nupcial foi dirixido ás igrexas —“os que foron convidados”—, foi a través delas que se estendeu a todos os que quixesen vir e participar na salvación que agardaba ao pobo de Deus. Xa fose que a mensaxe se predicase, se orase ou se cantase en “melodías de advento”, o poderoso movemento do Espírito de Deus acompañou a obra.

GSAM 140Nenos predicando en Suecia

GSAM 140.1Neste sentido, veremos como o Señor actuou para introducir a proclamación neses países onde a lei prohibía predicar algo contrario á “igrexa establecida”. Suecia era un deses países. Alí, o Señor usou nenos pequenos para introducir a obra. A primeira destas manifestacións produciuse no verán de 1843, en Eksjö, no sur de Suecia. Unha neniña de só cinco anos, que nunca aprendera a ler nin a cantar, un día, dun xeito moi solemne, cantou correctamente un longo himno luterano e logo, con gran poder, proclamou: “chegou a hora do seu xuízo”, e exhortou á familia a prepararse para atopar ao Señor, pois ía vir pronto. Os non convertidos da familia imploraron misericordia a Deus e obtiveron perdón. Este movemento estendeuse de vila en vila, con outros nenos proclamando a mensaxe. O mesmo movemento entre nenos manifestouse ata certo punto en Noruega e Alemaña.

GSAM 140“Si! Tiña que predicar”

GSAM 140.2En 1896, mentres celebraba reunións en dezasete lugares distintos de Suecia, pasei por varios lugares onde os nenos predicaran en 1843, e tiven a oportunidade de conversar con aqueles que escoitaran os sermóns e con homes que predicaran cando eran nenos. Díxenlle a un deles: “Predicaste a mensaxe do advento cando eras un neno?”. El respondeu: “Prediquei! Si, tiven que predicar. Non tiven ningún plan nin idea naquel asunto. Un poder apoderouse de min e proferín aquilo que ese poder me obrigaba a proferir.”

GSAM 140Boquist e Walbom en Örebro, Suecia

GSAM 140.3No condado de Örebro este traballo estendeuse ata que persoas maiores se viron movidas a proclamar a mensaxe. Entón as autoridades civís, instigadas polos sacerdotes da “igrexa establecida”, arrestaron a dous rapaces, Walbom, de dezaoito anos, e Ole Boquist, de quince anos, dicindo que farían deles un exemplo público. Azoutáronlles as costas núas con varas de bidueiro e metéronos, coas súas feridas sangrantes, na prisión de Örebro. Cando estas feridas se curaron, sacáronos da prisión, esixíndolles: “¿Deixaredes de predicar esta doutrina?” Aínda que os azoutaron de novo coa vara, abrindo de novo as súas feridas, toda a resposta que puideron obter foi: “Predicaremos o que o Señor nos manda predicar.” A través da intercesión dunha distinguida feligresa de Örebro, o rei Óscar I díxolles ás autoridades que soltasen eses rapaces da prisión e deixasen en paz a esa xente. Así, en Suecia acadouse a vitoria da verdade.

GSAM 141Testemuño de Boquist

GSAM 141.1No Review and Herald, do 7 de outubro de 1890, hai unha narración moi interesante sobre a predicación dos nenos, escrita polo propio O. Boquist. Di:—

GSAM 141.2“No ano 1843 produciuse un movemento relixioso entre a xente da parroquia de Karlskoga, na provincia de Örebro. Os líderes deste movemento eran nenos e mozos, que eran chamados ‘rapare’. Estes predicaban con poder divino e proclamaban ante o pobo, con gran decisión, que chegara a hora do xuízo de Deus.

GSAM 141.3“No outono dese mesmo ano, eu, O. Boquist, entón de quince anos, xunto con outro mozo, Erik Walbom, de dezaoito anos, vímonos tan influenciados por este poder invisible que de ningún xeito puidemos resistilo. En canto fomos posuídos por este poder celestial, comezamos a falar ao pobo e a proclamar con voz en alto que chegara a hora do xuízo, referíndonos a Xoel 2:28-32 e ao Apocalipse 14:6, 7.”

GSAM 141Nenos en visión

GSAM 141.4A xente informoume de que aqueles que eran así influenciados por este poder celestial estaban alleos a todo o que lles rodeaba. Estaban realmente en visión de Deus e falaban cun poder que exercía unha poderosa influencia de convicción. Dicían que estes neniños, mentres estaban baixo esa influencia, falaban coa forza e a dignidade de homes e mulleres feitos e dereitos. Así, os que o vían chegaban á conclusión de que era o Señor quen os empregaba profeticamente para pronunciar estas solemnes verdades. O escribente continúa:—

GSAM 142.1“O pobo congregouse en gran número para escoitarnos, e as nosas reunións continuaron de día e de noite, e como resultado produciuse un gran espertar relixioso. Xoves e maiores foron tocados polo Espírito de Deus, e clamaron ao Señor pedindo misericordia, confesando os seus pecados diante de Deus e dos homes.

GSAM 142.2“Pero cando o cura da igrexa se enterou diso, fixéronse moitos esforzos para nos calar e así deter a excitación relixiosa reinante; pero todos os esforzos foron inútiles. Entón solicitouse ao alguacil que ordenase o noso arresto, e durante seis semanas realizouse unha busca infrutuosa para atoparnos no bosque, a onde fuxíramos en busca de refuxio.

GSAM 142.3“Por fin, con todo, fomos citados para comparecer ante o pastor da igrexa. O noso número aumentara de xeito que corenta mozos e mozas se presentaron no curato, onde fomos sometidos a un longo xuízo. A todos, agás a min e a Walbom, permitíuselles volver ás súas casas; pero a nós detivéronnos e, ao día seguinte, fomos recluídos na prisión de Örebro, onde nos asociaron con ladróns na cela 14, coma se tivésemos cometido algún gran crime.”

GSAM 142Testemuño da irmá de Boquist

GSAM 142.4O 22 de setembro de 1896, a irmá de Boquist, de setenta e dous anos, asistiu á nosa reunión en Örebro e contounos a experiencia do seu irmán; pois foi testemuña da súa azouta, encarceramento e liberación. Ela cantounos o himno que Boquist e Walbom cantaran ao saír da prisión cara á ponte sobre o foso que rodeaba ese castelo do século XVI, empregado en 1843 como cárcere. O poder do movemento de 1843 acompañou o testemuño e o canto do himno. Traducido ao inglés, o himno é o seguinte:—

GSAM 143Himno cantado por Boquist e Walbom

GSAM 144O rapaz predicador en Karlskoga

GSAM 144.4Un cabaleiro de Örebro contoume un suceso en Karlskoga, onde residía en 1843. Dixo:—

GSAM 144.5“Un neno de oito anos, que nunca aprendera a ler as súas letras, comezou a predicar a mensaxe, citando moitas Escrituras. A xente dicía: ‘Ese neno está simplemente cheo da Biblia.’ Este acontecemento ocorreu despois de que o rei Óscar falase en favor dos perseguidos, de xeito que o cura dese lugar non puido levar o neno ante o tribunal para facer cesar a súa actividade; pero díxolles á xente que o trouxesen ante el, e exporíao e lles amosaría a súa ignorancia da Biblia.

GSAM 144.6“Ante unha multitude, o cura abriu o seu libro de himnos e lle pediu ao neno que lle lera. O neno respondeu: ‘Non sei ler’; pero, dándolle as costas ao cura, cantou o himno correctamente de principio a fin, mentres o cura o miraba no libro con asombro. O cura dixo ao rapaz: ‘Parece que sabes todo.’ O rapaz respondeu: ‘Non. Non sempre nos está permitido dicir todo o que sabemos.’

GSAM 145.1“Entón o cura abriu o Novo Testamento e díxolle ao rapaz: ‘Le para min disto.’ O rapaz respondeu: ‘Non sei ler.’ O cura preguntou: ‘Que sabes ti da Biblia, de todos xeitos?’ A súa resposta foi: ‘Sei onde hai un texto que ten a palabra e catorce veces.’ O cura dixo: ‘Non! Non hai tal texto na Biblia’. O rapaz dixo: ‘Pode lerme Apocalipse 18:13, por favor?’. ‘Si’, dixo o cura. Mentres lía, a xente contaba e, efectivamente, a palabra e alí aparecía catorce veces, e entre esas catorce veces estaba o ‘encadeamento das almas dos homes’. A xente berrou: ‘Alí! Alí! O rapaz sabe máis da Biblia que o cura!’. Moi molesto, o cura deixou o asunto e, despois diso, deixou en paz á xente.”

GSAM 145.2Así, da boca dos nenos o Señor confirma a súa palabra e, deste xeito marabilloso, levou a súa verdade ás orellas do pobo cuxas leis prohibían a predicación de calquera doutrina agás a da “relixión establecida”.

GSAM 145Dons do Espírito Conectados coa Mensaxe

GSAM 145.3Non foi só en Suecia que o Señor, en conexión co movemento adventista, falou ao seu pobo a través dos dons do seu Espírito. En Escocia, en Inglaterra e tamén en América o Señor instruíu ao seu pobo por revelacións especiais.

GSAM 145Visións de William Foy

GSAM 145.4No ano 1842 vivía en Boston, Massachusetts, un home moi culto chamado William Foy, que era un orador elocuente. Era bautista, pero estaba a prepararse para recibir as ordes sagradas como ministro episcopal. O Señor deulle graciosamente dúas visións no ano 1842, unha o 18 de xaneiro e a outra o 4 de febreiro. Estas visións presentaban claras probas de seren as manifestacións xenuínas do Espírito de Deus. Era convidado de lugar en lugar para falar nos púlpitos, non só polos episcopais, senón tamén polos bautistas e outras denominacións. Cando falaba, sempre vestía a túnica de clérigo, semellante á que usan os ministros desa igrexa nos seus servizos.

GSAM 146.1As visións do señor Foy referíanse ao próximo advento de Cristo, ás viaxes do pobo de Deus cara á cidade celestial, á nova terra e ás glorias do estado redimido. Con un bo dominio da linguaxe e un gran poder de descrición, causaba sensación alí onde ía. Invitado, viaxaba de cidade en cidade para contar as cousas marabillosas que vira; e para acoller as enormes multitudes que se xuntaban para escoitalo, habilitábanse grandes salóns, onde lles relataba a miles o que se lle mostrara do mundo celestial, a fermosura da Nova Xerusalén e dos exércitos angélicos. Cando reflexionaba sobre o amor terno e compasivo de Cristo polos pobres pecadores, exhortaba aos non convertidos a buscar a Deus, e moitos respondían ás súas súplicas ternas.

GSAM 146Visión dos Tres Pasos

GSAM 146.2O seu labor continuou ata o ano 1844, preto do fin dos dous mil trescentos días. Entón foi agraciado con outra manifestación do Espírito Santo, unha terceira visión, que non entendeu. Nesta visión mostrábaselle o camiño do pobo de Deus ata a cidade celestial. Viu unha gran plataforma ou chanzo, sobre a que se xuntaban multitude de xente. De cando en vez, alguén caía a través deste estrado ata quedar fóra de vista, e desa persoa dicíaselle: “Apostatou”. Logo viu ao pobo subir a un segundo estrado, ou plataforma, e alí tamén algúns caeron a través do estrado ata quedar fóra de vista. Finalmente apareceu unha terceira plataforma, que se estendía ata as portas da cidade santa. Un gran grupo xuntouse cos que avanzaran a esta plataforma. Como esperaba que o Señor Xesús viña nun tempo moi breve, non soubo recoñecer o feito de que unha terceira mensaxe ía seguir ás primeiras dúas mensaxes do Apocalipse 14. En consecuencia, a visión era para el inexplicable, e deixou de falar en público. Tras o fin do período profético, no ano 1845, escoitou a outra persoa relatar a mesma visión, coa explicación de que “a primeira e a segunda mensaxes foran dadas e que unha terceira ía seguir”. Pouco despois diso, o señor Foy enfermou e morreu.

GSAM 147.1Con tales manifestacións do poder de Deus en relación coa predicación da súa vinda “ás portas”, e coa ledicia de miles de persoas que se estaban afastando do pecado para servir ao Señor e agardar a súa vinda, o pobo quedou dobremente seguro de que esta era, en efecto, a mensaxe do Señor para o mundo.

GSAM 147.2Pero chegou o 21 de marzo de 1844 e pasou, e o Señor non veu. A convicción dos devotos e reflexivos, con todo, era que actuaran en harmonía coa mente do Señor e que, a seu tempo, todo quedaría claro.