Capítulo 28 — Unha porta que ninguén pode pechar
GSAM 462.1“Abrín diante de ti unha porta que ninguén pode pechar; pois tes pouca forza, gardaches a miña palabra e non negaches o meu nome.”1
GSAM 462.2Tal é o linguaxe dirixido aos que están no estado de Filadelfia da igrexa evanxélica. Esta igrexa era a que se desenvolvera coa proclamación do próximo advento de Cristo, ou a daqueles que se aferraran ao que escoitaran sobre ese tema; pois di da igrexa de Sardes (a que inmediatamente precede á de Filadelfia): “Lembra, pois, como recibiches e escoitaches, e sé fiel e arrepente. Se, pois, non velares, virei sobre ti como ladrón, e non saberás a que hora virei sobre ti.”2
GSAM 462.3Entón, a igrexa de Sardes escoitou a doutrina da pronta vinda do Señor. Aqueles que se aferraron ao que escoitaran, avanzaron na verdade a medida que se retiraba o “candelabro”, e constituíron a igrexa de Filadelfia, á que dixo: “Pois gardaches a palabra da miña paciencia, eu tamén te gardarei da hora da tentación, que virá sobre todo o mundo para probar aos que moran na terra. Eis que veño axiña: sostén firme o que tes, para que ninguén leve a túa coroa.”3 É, pois, a esta igrexa de Filadelfia á que di: “Púxenche diante unha porta aberta, e ninguén pode pechala.”
GSAM 462.4Aquí está, pois, a declaración enfática das Escrituras Sagradas de que aqueles que, na providencia de Deus, son movidos a advertir o mundo da vinda do Señor e a suplicar ao pobo que se prepare para atopar a Deus, teñen o favor especial de Deus na súa obra. Os homes poden tentar impedir, frustrar os seus movementos, pechar a “porta da palabra”, pero aínda así a voz de Deus soa por riba de todo clamor: “Púxenche diante unha porta aberta.”
GSAM 463Progreso de Setenta e Catro Anos
GSAM 463.1Nas páxinas anteriores deste libro repasamos brevemente o período de setenta e catro anos, de 1831 a 1905, trazando o nacemento e o progreso das mensaxes adventistas, e especialmente a mensaxe do terceiro anxo. Mostramos como, desde a obscuridade e a pobreza, esta mensaxe avanzou con forza e poder acelerados de ano en ano, ata que conta con misións que rodean a terra. Seguro que non prosperou porque a mensaxe sexa do agrado dos corazóns carnais; pois leva á cabeza o Sábado do Señor, cuxa observancia supón unha pesada cruz, esixindo a separación dos negocios co mundo no día secular máis atarefado da semana. Tampouco avanzou por falta de oposición; pois esta a encontrou desde o principio, e da máis feroz, de fóra, así como as perplexidades causadas por persoas non consagradas que durante un tempo se infiltraron nas súas filas. En canto á situación ocasionada polos plans e esforzos dos inimigos externos, podemos dicir ben, nas palabras de David, o Salmista, “Se non estivera o Señor do noso lado, agora diga Israel: se non estivera o Señor do noso lado, cando se ergueron os homes contra nós: entón nos terían tragado vivos, cando se acendeu a súa ira contra nós: entón as augas nos terían anegado, o regueiro tería pasado sobre a nosa alma: entón as augas orgullosas terían pasado sobre a nosa alma. Bendito sexa o Señor, que non nos deu como presa aos seus dentes. A nosa alma escapou coma paxaro da trampa dos cazadores: rompeuse a trampa, e escapamos. A nosa axuda está no nome do Señor, que fixo o ceo e a terra.”4
GSAM 464Axuda no Señor
GSAM 464.1O Señor declara que puxo diante do seu pobo “unha porta aberta, e ninguén pode pechala.” Non é de estrañar, pois, que a mensaxe avanzase de xeito constante. É a mensaxe de Deus para o pobo, e ten que ter éxito. En Apocalipse 7:2, o labor de preparar un pobo para que se manteña firme cando chegue o gran día da ira de Deus simbolízase nun anxo que “sobe do leste”, ou, como traducen algúns, “coma a saída do sol”. Vede o amencer do día: primeiro aparecen os raios de luz no leste; estes mestúranse nunha claridade maior ata que se ve o amplo e distinto disco do sol. Cando o “Rei do Día” ascende ao zénit, a súa luz, calor e poder fanse cada vez máis vívidos.
GSAM 464.2Así foi, en efecto, o progreso da mensaxe do terceiro anxo desde 1848, cando as súas verdades compoñentes se formularon con claridade, e desde ese punto amosamos un crecemento notable e constante que é marabilloso. Isto non podemos explicalo en ningún outro fundamento que o de que o Señor está a verificar a súa palabra para aqueles que neste tempo, cando a súa salvación está a piques de chegar, “gardan o sábado para non contaminalo”,5 e apartan o seu pé de facer o seu propio gusto no santo día de Deus, así, a través da “fe de Xesús”, como se declara na mensaxe do terceiro anxo do Apocalipse 14, gardando todos “os mandamentos de Deus”. Deles dixo o Señor polo profeta Isaías: “Entón a túa luz romperá coma a aurora, e a túa sanación brotará axiña; e a túa xustiza [‘o Señor é a nosa xustiza’. Xeremías 23:6] irá diante de ti; e a gloria do Señor será a túa retagarda.”6 Con tales seguranzas, ¿como poderiamos esperar outra cousa que non fose o éxito da obra? “Se Deus está con nós, ¿quen estará contra nós?”
GSAM 464Como poden prosperar estes?
GSAM 464.3Mirando á situación cando, en 1846, o pastor Joseph Bates comezou a escribir ese primeiro libro, o primeiro xamais publicado sobre a cuestión do Sábado polos Adventistas do Sétimo Día, con doce e medio céntimos como único medio dispoñible que tiña no mundo, e sendo chamado a gastalos antes de que expirase o seu primeiro día de escritura; e vendo de novo ao pastor James White imprimindo o seu primeiro pequeno folleto, Present Truth, con diñeiro gañado segando no campo de herba seca, e enviando o xornal de balde a todos os que o quixesen ler, e falando diso como dunha mensaxe que ía chegar aos confíns da terra,—vendo estes pequenos comezos, pódese, na lingua da xente dos días de Amós, preguntar: “Por quen se levantará Xacobe? Porque é pequeno.”7 Contrastando iso coa situación en 1905, cando a publicación das verdades da mensaxe se está a levar a cabo en vinte casas editoriais, situadas en diversas partes do mundo, a miúdo presionadas ata a súa máxima capacidade para satisfacer a demanda de material de lectura, podemos dicir, en efecto, velaquí “unha porta aberta” que ningún home pechou aínda.
GSAM 465.1Dos que en tempos pasados supuñan que a obra nunca podería ter éxito, podemos dicir, nas palabras coas que o profeta Zacarías reprendeu aos que pensaban en impedir a obra de Deus na reconstrución de Xerusalén: “¿Quen menosprezou o día das cousas pequenas?”8 Das cousas que aparecían coma montañas de dificultades no seu camiño, o Señor dixo polo profeta,—
GSAM 465A Montaña Convertida nunha Chaira
GSAM 465.2“Quen es ti, gran monte? diante de Zorobabel converteraste nunha chaira; e el sacará a pedra de remate con aclamacións, berrando: Graza, graza para ela.”9 Así foi na obra da mensaxe do terceiro anxo, e así será ata que se saque a “pedra de remate”, ou, noutras palabras, ata que a obra se complete.
GSAM 465.3Mirade os poucos de 1846, pobres de recursos, pobres en todo sentido agás na fe en Deus e no tesouro da verdade, e vedes ata que proporcións medrou o seu traballo. Pensade nas facilidades que agora temos en man: libros todos preparados, traducidos e impresos nas diversas linguas da terra, e nos centos de colportores que están a levar estes libros aos fogares da xente a un ritmo anual de 400.000 dólares. Coa continuidade da bendición de Deus sobre a obra, podemos agardar con optimismo o éxito. Con estas facilidades e axencias que se van incrementando mes a mes, coa fe en Cristo, non podemos esperar outra cousa que aquilo que Salomón cantou da igrexa de Deus cando saíu do seu estado de deserto, “apoiada no brazo do seu Amado”, ao representala como que mira cara fóra, “bela como a lúa, clara como o sol e terrible como un exército con estandartes”.10
GSAM 466Axudados polo Don da Profecía
GSAM 466.1Non só vimos que a providencia do Señor abriu o camiño para a difusión da verdade, e a súa bendición sinalada acompañou os esforzos realizados para camiñar polos camiños da súa providencia, senón que no nacemento e progreso da mensaxe do terceiro anxo comunicouse co seu pobo a través do don da profecía. Isto non foi na forma dunha nova revelación para substituír a Biblia, nin dunha maneira que pervirtese os ensinamentos das Escrituras, senón para mostrar onde, nesta era, hai perigo de afastarse da sinxeleza do evanxeo de Cristo, onde o pobo corre o risco de caer na tendencia da época, conformándose cunha forma de piedade sen o poder.
GSAM 466.2Se se examina este asunto desde o exemplo11 dos antigos profetas, que o Señor nos deu como unha das regras polas que deben ser probadas tales manifestacións, atópanse as mesmas razóns polas que tales manifestacións son necesarias agora como entón; é dicir, a propensión en cada época a desviarse da liña da verdade polas doutrinas e prácticas prevalecentes e peculiares da época. O apóstolo Paulo, ao falar da manifestación dos dons que o Señor colocou na igrexa, di que son “para a perfección dos santos, para a obra do ministerio, para a edificación do corpo de Cristo; ata que todos cheguemos á unidade da fe e do coñecemento do Fillo de Deus, ao home perfecto, á medida da estatura da plenitude de Cristo; para que xa non sexamos nenos, arrastrados de aquí para alá e levados por todo vento de doutrina, pola astucia dos homes e pola súa enxeñosa malicia, coa que agochan trampas para enganar; senón falando a verdade con amor, para medrar en todo cara a aquel que é a cabeza, Cristo; do cal todo o corpo, ben unido e compactado polo que cada articulación proporciona, segundo o eficaz labor na medida de cada parte, produce o crecemento do corpo para a súa edificación no amor.”12
GSAM 467.1As mesmas obxeccións que se levantan contra as manifestacións do don de profecía no presente, poderían terse alegado coa mesma forza nos tempos antigos; é dicir, temos as Escrituras e, polo tanto, non necesitamos tales dons. Con todo, estas mesmas Escrituras dinnos que Cristo colocou estes dons na igrexa para que fagan o seu traballo ata que “veña o perfecto [o estado perfecto]”, e que a igrexa “non ha de quedar atrás en ningún don, agardando a vinda do noso Señor Xesús Cristo.”13
GSAM 467Que necesidade temos de profetas?
GSAM 467.2O pobo da antigüidade podería ter razoado que tiña a lei moral de Deus escrita co seu propio dedo en táboas de pedra; que tiñan estatutos, xulgamentos e instrucións que foran falados a Moisés da boca de Deus e que foran escritos coidadosamente; e que máis se necesitaba? Pero a pesar de todas esas excelentes verdades que posuían, a Deus lle agradou falarlles “en diversos tempos e de diversos xeitos polos seus santos profetas.”
GSAM 467.3Vemos que os testemuños prestados polos diversos profetas, como Isaías, Xeremías, Ezequiel, Daniel, Oseas e outros, en cada caso ensinaban o mesmo gran principio respecto da obediencia a Deus; con todo, cada profeta tiña as súas reprensións peculiares para o pobo do seu tempo, pola súa tendencia a apartarse dos principios sagrados e santos do ben polos costumes prevalecentes da época na que se deu a profecía.
GSAM 468Necesidade de dons
GSAM 468.1Aínda que se poida argumentar que non só contamos coa excelente instrución das Escrituras do Antigo Testamento, senón tamén coas palabras do noso Salvador e dos apóstolos, que máis luz necesitamos? O feito é que estes mesmos santos apóstolos apuntaron cara aos últimos días, cando “virán tempos perigosos”, e cando os homes “terán aparencia de piedade, pero negarán o seu poder”, dicíndonos tamén que “algúns se apartarán da fe, dando oídos a espíritos enganadores e a doutrinas de demoños”.
GSAM 468.2Á vista de todo isto, ese pobo do que fala Paulo ao escribir aos Tesalonicenses, que non estará na escuridade para que o día de Cristo os sorprenda como un ladrón, senón que serán fillos da luz, exhórtaselles a “probar todas as cousas” no tocante ás “profecías” e a “reter o que é bo”.14 Isto equivale a dicirlles que as persoas que agardarán a vinda do Señor Xesús Cristo, e que finalmente estarán preparadas para ese día, terán “boas”, verdadeiras manifestacións do don de profecía entre elas.
GSAM 468Sinais do Fin
GSAM 468.3Estamos no tempo no que os sinais abundan por todas partes de que o día do Señor está próximo. Estamos no propio período no que debía xurdir un pobo que gardaría todos os mandamentos e que tamén “tería o testemuño de Xesús”15 —o “espírito de profecía.”16 Que atopamos? Que durante os últimos sesenta anos xurdiu un pobo así, que leva precisamente esa mensaxe, entre o que se manifestou o don de profecía. Ao probar o don manifestado a través da señora E. G. White polas regras da Biblia, vimos que resiste a proba en cada particularidade. Non se atopou, de principio a fin, en todos os escritos da señora White, nin unha soa liña que dea a mínima licenza ao pecado, ou que tolere en menor grao calquera desviación da palabra de Deus. Estes escritos nunca se colocaron por riba da Biblia, senón que constantemente exhortan ao estudo máis coidadoso da palabra de Deus, apuntando a ela como o gran estándar co que os nosos casos serán examinados no xuízo final. Nos seus escritos, Cristo é exaltado diante de nós como o único modelo que debemos seguir. É declarado do xeito máis vívido como a nosa única esperanza de vitoria aquí, o noso único refuxio da ira vindeira, o único nome e medio polo cal podemos ser salvos.
GSAM 469Un tributo persoal
GSAM 469.1En canto á señora White e á natureza do seu labor, preséntase o seguinte, escrito en 1877 por alguén que a coñecera e que estudara o seu traballo durante moitos anos; e despois dunha proba de arredor de cincuenta e tres anos, anos de coidada observación, dou o meu apoio incondicional a cada sentimento nel expresado:—
GSAM 469.2“En canto ao carácter cristián da irmá White, permítaseme dicir que creo coñecer algo del. Estiven en contacto con ela durante dezaoito anos, máis da metade da historia do noso pobo. Estiven na súa familia en repetidas ocasións, ás veces durante semanas enteiras. Eles estiveron na nosa casa e familia moitas veces. Viaxei con eles case a todas partes; estiven con eles en privado e en público, en reunións e fóra delas, e tiven as mellores ocasións para coñecer algo da vida, o carácter e o espírito do irmán e da irmá White. Como ministro, tiven que tratar con todo tipo de persoas e de carácteres, ata o punto de que creo que podo xulgar algo de como é unha persoa, polo menos despois de anos de coñecemento íntimo.
GSAM 470.1Coñezo á irmá White como unha muller sinxela, modesta, bondadosa e nobre. Estas características do seu carácter non son simplemente impostas e cultivadas, senón que brotan con graza e facilidade da súa disposición natural. Non é presuntuosa, nin se cre moralmente superior, nin se dá importancia, como sempre o son os fanáticos. Entrei en contacto con persoas fanáticas con frecuencia e sempre as atopei cheas de pretensións, cheas de orgullo, dispostas a dar a súa opinión, presumindo da súa santidade, etc., pero sempre atopei en Irmá White todo o contrario.
GSAM 470Unha Amiga dos Pobres
GSAM 470.2“Calquera persoa, a máis pobre e humilde, pode acudir a ela libremente para solicitar consello e consolo sen ser rexeitada. Ela sempre se ocupa dos necesitados, dos desamparados e dos que sofren, proveéndolles o necesario e defendendo a súa causa.
GSAM 470.3“Nunca coñecín a ninguén que teña tan constantemente o temor de Deus diante de si. Nada se emprende sen unha fervorosa oración a Deus. Estuda a palabra de Deus con coidado e de xeito constante. Escoitei á irmá White falar centos de veces, lin todos os seus testemuños de cabo a rabo, a maioría deles moitas veces, e nunca puiden atopar unha soa frase inmoral en todos eles, nin nada que non sexa estritamente puro e cristián; nada que afaste da Biblia e de Cristo; senón que alí atopo as apelacións máis fervorosas para obedecer a Deus, amar a Xesús, crer nas Escrituras e examinalas constantemente. Recibín un gran beneficio espiritual, incontables veces, a través dos testemuños. De feito, nunca os lin sen sentirme reprendido pola miña falta de fe en Deus, falta de devoción e falta de empeño en salvar almas. Se teño algún xuízo, algún discernimento espiritual, declaro que os testemuños son do mesmo espírito e do mesmo tenor que as Escrituras.
GSAM 470.4“Durante trinta anos [agora podemos dicir sesenta anos] estes testemuños foron cridos e lidos entre o noso pobo. Como lles afectou? Os afastou da lei de Deus? Levounos a renunciar á fe en Cristo? Levounos a rexeitar a Biblia? Levounos a converterse nun pobo corrupto e inmoral? Sei que compararán favorablemente con calquera outra denominación cristiá.
GSAM 471.1“Unha cousa que observei, e é que os opoñentes máis acérrimos das visións da irmá White admiten que ela é cristiá. Como poden facer esta admisión é algo que eu non sei. Intentan arranxalo dicindo que ela está enganada. Non son quen de sinalar nin unha soa mácula en toda a súa vida, nin unha frase inmoral en todos os seus escritos. Teñen que admitir que gran parte dos seus escritos son excelentes, e que quen vivise todo o que ela di sería un bo cristián, seguro do ceo. Isto é moi estraño, se ela é un instrumento do demo, inspirada por Satán, ou se os seus escritos son inmorais ou as divagacións da súa propia mente.”
GSAM 471Testemuños de descoñecidos sobre os escritos
GSAM 471.2Á medida que se distribúen os nosos periódicos que conteñen os escritos da señora White, son procurados polos máis humildes, temerosos de Deus e devotos. Ao informar do que len, din: “Interésannos especialmente os escritos da señora White. Son tan prácticos, tan cheos de instrución deseñada para achegar máis ao Señor e facerlle máis humilde, temeroso de Deus e devoto. Estes escritos están tan de acordo co estilo das Escrituras que, ao lelos, parece que a señora White debe estar inspirada para escribir do xeito que o fai.” Tal é o testemuño en decenas de casos daqueles que están en correspondencia cos nosos traballadores misioneiros, e tamén daqueles que non teñen a máis mínima idea de que as ideas da señora White se reciben en visión santa.
GSAM 471Orixe da Oposición
GSAM 471.3Tendo diante de nós a impresión causada por este don, xorde a pregunta: de onde e por que xurdiu a oposición á manifestación deste don? e cal foi o resultado daqueles que se opoñeron? Ao vixiar coidadosamente este asunto desde 1852, descubrín que, na maior parte dos casos, a oposición a esta manifestación xurdiu daqueles que foron reprendidos por defectos de carácter, por malos hábitos ou por algún proceder equivocado no seu xeito de vida. Moitos dos reprendidos protestarían de que non eran tan malos como o testemuño os representaba, e demostrarían que podían manterse na verdade aínda que fosen contrarios á reprensión que se lles dera. O tempo demostrou que a gran maioría deles renunciou á súa fe e abandonou por completo as filas. Algúns viron o seu erro e aferráronse á verdade con máis firmeza. Xorde a pregunta: se os que se opoñen a este don son guiados polo Señor, por que perden a súa espiritualidade e afástanse de Deus? A regra do noso Salvador é que unha árbore se coñeza polos seus froitos. El afirma con gran énfase que “unha árbore corrupta non pode dar bos froitos”.
GSAM 472Fracaso da oposición
GSAM 472.1Recordamos casos nos que se levantou unha oposición organizada contra os testemuños da señora White, coa declaración de que un gran éxito ía acompañar o seu traballo tan pronto como se desfacesen dos testemuños. Con todo, houbo un fracaso rotundo ao ver cumpridas as súas esperanzas. Despois de anos de loita, non deron máis probas de difundir a verdade do Sábado ante o mundo que os da súa calaña hai corenta e nove anos. Se o seu era o traballo especial do Señor, por que non acompañou máis prosperidade á súa mensaxe?
GSAM 472Onde está o éxito?
GSAM 472.2Por outra banda, ao examinar esa mensaxe pola cal os mandamentos de Deus e a fe de Xesús están a ser proclamados ao mundo, unha mensaxe á que está conectada esta manifestación do don de profecía, cos seus consellos, instrucións e reprensións, vemos que fixo un avance seguro e constante desde o seu propio inicio ata o presente. Atendendo aos consellos do Señor a través dese don, avanzando coa forza do Señor, a mensaxe, como demostramos, circundou a terra e está a facer axiña o seu camiño cara a “toda nación, tribu, lingua e pobo”.
GSAM 473.1Do seu progreso no pasado podemos dicir que a palabra de Deus se verificou cando dixo: “Ningunha arma formada contra ti prosperará.” En verdade, a man de Deus manifestouse no éxito que acompañou o nacemento e o progreso deste gran movemento adventista ata agora, e para o futuro confiamos no certo cumprimento da súa palabra: “Púxenche diante unha porta aberta, e ninguén pode pechala.” Con esta confianza podemos cantar con toda seguridade:—