Capítulo 21 — A man que guía na obra

GSAM 322.1“Eu che instruirei e che ensinarei no camiño que debes seguir.”¹

GSAM 322.2Para quen pon no Señor a súa confianza, o seu coidado maniféstase continuamente. Con todo, hai momentos nos que este coidado se percibe de xeito máis especial, como nas liberacións singulares de males e perigos, visibles e invisibles, e nas aberturas providenciais directas para a extensión da súa verdade. Son destes temas dos que trata este capítulo.

GSAM 322A Primeira Visión en Michigan

GSAM 322.3No mes de maio de 1853, o pastor White e a súa esposa visitaron Michigan. Foi a primeira vez que estiveran ao oeste de Buffalo, N.Y. O último sábado de maio estaban en Tyrone, e nese lugar á señora White mostráronlle en visión as diferentes compañías de observadores do sábado no Estado, con advertencias sobre as influencias que poderían traballar en contra deles. O 2 de xuño, en Jackson, escribiu oito páxinas de folla grande, relatando algunhas das cousas que lle foran amosadas. Deixoume unha copia a lapis da visión, coa condición de que eu lle proporcionase unha copia clara escrita con pluma e tinta.

GSAM 322Unha muller que profesaba santidade

GSAM 322.4Entre outras cousas que se lle amosaron, describíase o caso dunha muller que intentaba intrudirse entre o noso pobo. Dixo que esta muller profesaba gran santidade. A señora White nunca a coñecera e non tiña ningunha información sobre ela agás a que se lle transmitiu nesta visión. Non só describiu a forma de proceder da muller, senón tamén que, cando a reprendesen, poñería unha cara de santurrona e diría: “O—Señor—sabe—o—meu—corazón.” Ela dixo que esta muller viaxaba por todo o país cun mozo, mentres o seu marido, un home ancián, estaba na casa traballando para mantelos no seu mal camiño. A señora White dixo que o Señor lle amosara que “a pesar das pretensións de santidade da muller, ela e o mozo eran culpables de violar o sétimo mandamento”. Coa descrición escrita deste caso no meu peto, agardei con certa ansiedade para ver como ían desenvolverse os acontecementos.

GSAM 323A reunión en Vergennes, Mich.

GSAM 323.1Tivemos reunións en Jackson, Battle Creek, Bedford e Hastings, e despois chegamos a Vergennes, condado de Kent, que resultou ser o lugar onde vivía a muller. Chegamos ao lugar onde íamos quedar pola noite, o 11 de xuño, pouco antes do sábado. O noso aloxamento era a casa dun pastor White que fora anteriormente ministro da denominación Cristiá. Como era unha zona recentemente poboada, prepararan as nosas reunións nun gran granario de nova construción, a tres millas máis adiante, e a muller vista na visión, como resultou, vivía aínda dúas millas máis alá do lugar da reunión.

GSAM 323Testemuño ao Fanático

GSAM 323.2O 12 de xuño, ás 10:30 da mañá, xuntámonos no cobertizo para a reunión. A señora White sentábase no extremo esquerdo do pódium, eu sentábame ao seu carón, o pastor Cornell ao meu carón, e o pastor White estaba á dereita do pódium, falando. Despois de levar falando uns quince minutos, un home ancián e un mozo entraron xuntos e sentáronse na primeira fila, xunto ao pódium. Estaban acompañados por unha muller alta, delgada e de tez morena, que se sentou preto da porta. Despois dun breve discurso do pastor White, a señora White ergueuse e iniciou as súas palabras falando do coidado que os ministros deben ter para non danar a obra que lles foi confiada, empregando o texto: “Estade limpos os que levades os vasos do Señor.” Dixo que non era orde de Deus chamar a unha muller a viaxar por todo o país con ningún outro home que non fose o seu marido. Finalmente dixo claramente,

GSAM 323.2“Aquela muller que se sentou hai un intre preto da porta afirma que Deus a chamou para predicar. Ela viaxa con este mozo que acaba de sentar diante do escritorio, mentres este vello, o seu marido —¡Deus teña piedade del!—, se afana na casa para gañar o diñeiro que eles están a usar para levar adiante a súa iniquidade. Ela profesa ser moi santa, estar santificada, pero, con toda a súa pretensión de santidade, Deus me mostrou que ela e este mozo son culpables de violar o sétimo mandamento.”

GSAM 324.1Todos os presentes sabían que a señora White nunca vira a estas persoas ata que entraron no cobertizo. Identificalas e trazar o seu carácter do xeito que o fixo tivo influencia nas mentes dos presentes, aumentando a súa confianza e confirmando a súa fe nas visións.

GSAM 324As palabras ditas como se predixera

GSAM 324.2Mentres a señora White daba o seu testemuño, todos miraban con ansiedade á señora Alcott, a muller reprendida, para ver como recibía o que se dicía e que ía facer e dicir. Se fose inocente da acusación que se lle facía, o natural sería que se levantase e o negase todo. Se fose culpable e moi corrupta, non sería de estrañar que o negase todo, aínda sabendo que era verdade. En lugar diso, fixo exactamente o que o testemuño dicía que faría ao ser reprendida. Ergueuse lentamente, mentres todas as miradas estaban fixas nela, e poñendo unha expresión santurrona, dixo lentamente: “O—Señor—sabe—o—meu—corazón”, e sentouse sen pronunciar outra palabra. Tiña dito exactamente o que o testemuño dicía que diría, e díxoo do mesmo xeito.

GSAM 325Recoñecemento da culpa

GSAM 325.1É certo, Deus coñecía os seus corazóns, e eles sabían que eran culpables da acusación; pois despois o mozo dixo a Mr. Gardner, un veciño do mesmo lugar, que o interrogou detidamente sobre o asunto: “Mr. Gardner, o que a señora White dixo de nós era demasiado certo;” e a muller, despois de dicirlle á señora Wilson, en Greenville, en 1862, que “non se atrevería a dicir unha palabra en contra da irmá White por medo a ser atopada loitando contra Deus”, admitiu que o que se lle amosara sobre ela e o mozo era verdade.

GSAM 325A facción do Messenger

GSAM 325.2Durante o outono de 1853, uns poucos descontentos en Michigan uníronse e comezaron a publicar un boletín chamado Messenger of Truth. A misión deste boletín e dos seus directores parecía ser derrubar e difamar en lugar de edificar. Nas súas páxinas inseríronse moitas falsidades, o que nos molestou no noso traballo coa mensaxe; e como era a nosa primeira experiencia cun ataque tan aberto, pensamos que era o noso deber refutar as súas declaracións calumniosas. Facer isto ocupou tempo que debería terse dedicado a promover a verdade confiada ao noso coidado, e encaixaba ben cos propósitos de Satanás, que sen dúbida era o instigador desta oposición. E así continuou a situación ata a noite do 20 de xuño de 1855, cando o pastor White e a súa muller, o pastor Cottrell e eu acababamos de pechar unha reunión en Oswego, N.Y. Na nosa reunión, molestáranos un tal Lillis, que entrou e circulou eses documentos calumniosos entre a xente. Volveu xurdir a cuestión sobre o noso deber neste asunto. Todos os esforzos anteriores por responder ás súas falsidades só resultaran en que fabricasen máis.

GSAM 325Consello e Predición

GSAM 325.3Nunha reunión de oración celebrada esa noite na casa de John Place, na cidade de Oswego, a señora White tivo unha visión na que se lle amosou que se continuabamos co noso traballo, predicando a verdade, sen facer caso de xente coma a “facción do Messenger”, eles irían á guerra entre si e o seu xornal fracasaría, e cando iso sucedese, veriamos que as nosas filas se duplicaran. Cremos que este testemuño viña do Señor e comezamos de inmediato a actuar en harmonía con el.

GSAM 326Colapso da facción do Messenger e do Xornal

GSAM 326.1A causa da verdade avanzou rapidamente, mentres que a “facción do Messenger” se metía en problemas entre eles. Nun breve espazo de tempo a facción quedou dispersa, moitos dos seus líderes abandonaran o Sábado. O seu xornal pronto deixou de publicarse por falta de apoio, e aquel que actuara, durante un tempo, como editor, dedicouse á docencia; pero, ao non ter aprendido antes a gobernarse a si mesmo, fracasou completamente en gobernar aos seus alumnos. Ao intentar corrixir a un dos rapaces da súa escola, sacou unha pistola, que se disparou en seco, pero non chegou a facer lume. Para evitar ser linchado, viuse obrigado a fuxir de noite cara a Canadá.

GSAM 326Efecto na Causa Adventista

GSAM 326.2Naquel tempo existía un estado de harmonía e unidade entre o noso pobo como nunca antes; e a medida que se facían esforzos por levar adiante a mensaxe, o camiño abríase en todas as direccións.

GSAM 326.3No número 10, tomo 11, do Review, do 14 de xaneiro de 1858, o editor, ao falar do resultado do traballo do Messenger, dixo: “No momento da desafección, cando se fixo o esforzo por derrubar o Review, os bens da igrexa na oficina estaban valorados en só 700 dólares. Desde entón aumentaron ata 5.000 dólares. Entón había uns mil subscritores de pago; agora hai dous mil, ademais dunha lista bastante ampla de ‘gratuítos’.”

GSAM 326.4Como xa chegáramos ao tempo (1858) no que a “facción do Messenger” se dividiu e dispersou, e o Messenger deixou de existir, as cifras anteriores son significativas. Así como o número de subscritores de pago do Review duplicárase exactamente, tamén o número de crentes máis que duplicárase. Deste xeito cumpriuse a predición feita por medio da señora White en xuño de 1855.

GSAM 327Reunións en tendas suxeridas por primeira vez

GSAM 327.1Era costume nos primeiros tempos da mensaxe celebrar reunións en escolas cando non se podía dispor dun lugar mellor. Nun edificio deste tipo, nunha ocasión, xuntouse tanta xente que dous colexios dese tamaño non poderían acollela. Para que o escoitasen todos, o orador situouse nunha fiestra aberta e falou tanto aos que estaban no edificio como a unha audiencia máis numerosa sentada nas súas carruaxes e na herba. Foi ao ver esta gran concentración de xente cando se comezou a considerar a celebración de reunións en tendas de campaña.

GSAM 327Primeira reunión baixo carpa en Battle Creek, Mich.

GSAM 327.2Por iso, o 22 de maio de 1854, o pastor James White e outros no consello decidiron que sería un plan factible usar tendas para as reunións. Naquela época, as tendas grandes case nunca se usaban para fins distintos a circos, menaxerías e espectáculos de todo tipo. Michigan foi o primeiro estado no que os Adventistas do Sétimo Día se lanzaron a esa liña de traballo. A primeira reunión baixo carpa inaugurouse en Battle Creek o 10 de xuño de 1854. Na actualidade, este modo de celebrar reunións na tempada de verán medrou moito.

GSAM 327Suxeridos os campamentos de reunión

GSAM 327.3No ano 1868 tomouse outro paso audaz. Considerouse debidamente a conveniencia de celebrar campamentos de reunión e chegouse á decisión de que isto sería un xeito excelente de acomodar as grandes congregacións do noso pobo nas reunións xerais. Dispoñendo dunha gran tenda para os servizos públicos e de tendas familiares máis pequenas, a xente estaría cómoda e, deste xeito, poderíanse pasar varios días de xeito proveitoso en consello e adoración.

GSAM 328O primeiro campamento de reunión en Wright, Michigan.

GSAM 328.1O primeiro camp-meeting celebrouse en Wright, Michigan, do 1 ao 7 de setembro de 1868. Estas importantes reunións xerais do noso pobo medraron tanto que cada ano se celebran máis de medio cento de camp-meetings en diversas partes do campo. Estes camp-meetings non só se celebran en América, senón tamén en Europa, Australia, Nova Zelandia e Sudáfrica.

GSAM 328.2A maior concentración deste tipo que xamais celebrou o noso pobo tivo lugar no ano 1893, en Lansing, Michigan. Nesa gran xuntanza había 3.400 persoas vivindo en máis de 500 tendas familiares. Na construción das diversas tendas do campamento empregáronse máis de 150.000 iardas de lona.

GSAM 328Liberación dun desastre ferroviario

GSAM 328.3Ao día seguinte da decisión de mercar a nosa primeira tenda de 60 pés (23 de maio de 1854), o pastor White e a súa esposa, que entón estaban en Jackson, Michigan, ían comezar a súa viaxe cara a Wisconsin, onde ían traballar durante un tempo. Pasamos a tarde na casa de D. R. Palmer, a pouca distancia da estación. Varias veces durante a tarde o pastor White falou dicindo: “Sinto algo estraño en relación con comezar esta viaxe; pero, Ellen, temos unha cita fóra e temos que ir. Se non tivese unha cita, non iría esta noite.”

GSAM 328.4Ao caer a noite, preto da hora de chegada do tren, tivemos un tempo de oración. Todos parecían sentirse impulsados a orar pola seguridade do pastor White e da súa esposa nesta viaxe. Cando nos erguemos, o pastor White expresou a súa fe en que o Señor coidaría deles e os protexería.

GSAM 328.5Ás oito da noite fun con eles ao tren para axudarlles a conseguir asentos e a arranxar os seus paquetes. Entramos nun vagón con asentos de respaldo alto, que naqueles días chamaban “vagón-dormitorio”. A señora White dixo: “James, non podo quedar neste vagón, teño que saír de aquí”. Axudeilles a conseguir un asento no medio do seguinte vagón. A señora White sentouse cos seus paquetes no regazo, pero dixo: “Non me sinto coma na casa neste tren”. Tocou a campá e, despedíndome deles con présas, marchei axiña cara a casa de Cyrenius Smith para pasar alí a noite.

GSAM 329.1Arredor das dez da noite, quedamos todos moi sorprendidos ao escoitar o pastor White, a quen supuñamos xa de camiño cara a Chicago, bater na porta pedindo que o deixasen entrar. Contou que o tren descarrilara a tres millas ao oeste de Jackson; que a maior parte do convoi, xunto coa locomotora, quedara totalmente destrozada; pero, aínda que varios pasaxeiros morreran, el e a señora White escaparan ilesos. Pronto conseguiu un cabalo e unha carroza e, xunto con Abram Dodge, foi buscar á señora White, á que o pastor levara a certa distancia nos seus brazos, a través dun terreo húmido e pantanoso e cruzando un pequeno regato, ata un lugar seguro, lonxe do lugar do desastre.

GSAM 329.2Ao día seguinte, de cedo, fun co señor Dodge ver o accidente. Nun punto onde a estrada cruza a vía de xeito oblicuo, un boi deitárase a descansar xusto sobre a vía. A locomotora non tiña protector de gando, e así, ao chocar co animal, foi lanzada fóra da vía cara á esquerda. No primeiro impacto da locomotora contra o chan, o vagón de equipaxe, que contiña o baúl de libros do pastor White, saltou completamente da vía e non sufriu danos; ao mesmo tempo, o vagón de pasaxeiros que ía á cola do tren se desacoplou do resto do convoi sen axuda humana e detívose tranquilamente sobre a vía. A locomotora e o tender percorreron unhas seis ou oito varas fóra da vía ata que a locomotora impactou cunha cepa de carballo dun diámetro duns tres pés. A forza do tren foi tal que a locomotora quedou boca arriba e a parte traseira do tender xirou cruzando a vía. O corpo principal do tren, avanzando con toda a forza, impactou contra esta estrutura da locomotora, xerando así un segundo choque. O primeiro vagón que impactou coa locomotora era un vagón de correo, que quedou esmagado ata converterse en leña. Este, xunto co seu contido, converteuse nunha masa de refugallos apilados sobre e arredor do tender. O seguinte foi un vagón de segunda clase, que levaba dezaoito pasaxeiros, dos cales un morreu e todos os demais resultaron máis ou menos feridos. Este vagón partiu en dous ao ser atravesado polo vagón-dormitorio. A parte dianteira do vagón-dormitorio quedou feita pedazos, e o asento no que a señora White non se sentiu segura foi completamente esmagado.

GSAM 330Proba do Liberamento Divino

GSAM 330.1Mentres contemplabamos o accidente, e despois o vagón no que viaxaban o pastor White e a súa esposa no momento do sinistro, que estaba quieto por si só, a unhas quince varas do lugar do sinistro, sentimos nos nosos corazóns dicir que Deus escoita as oracións, e quen sabe se enviou o seu anxo para desacoplar ese vagón, para que os seus servos escaparan ilesos? Este pensamento impresionounos aínda máis cando o gardafreos dixo que non a desacoplou e, ademais, que non había ninguén na plataforma cando ocorreu, e que era un misterio para el e para todos os traballadores do tren como se fixera; e o que era aínda máis misterioso para eles, tanto a unión como o perno estaban enteiros, e o perno coa súa cadea xacía na plataforma do vagón destruído como se unha man coidadosa o colocase alí.

GSAM 330.2Cando chegou a noite do día 24, a vía xa estaba tan despexada que os trens circulaban con normalidade, e o pastor White e a señora White volveron subir aos vagóns e chegaron con seguridade ao seu compromiso en Wisconsin.

GSAM 330Reproche aos opoñentes

GSAM 330.3Non todo foi “navegación tranquila” co antigo Israel. Tiñan inimigos fóra que procuraban impedir o seu progreso a cada paso. A “multitude mestiza” e os non consagrados dentro do campamento eran ferramentas dispostas, mediante as cales Satán procuraba suscitar descontento, discordia, murmurios e rebelión. O feito de que a man próspera de Deus estivese cos que confiaban, e de que a vitoria acompañase os seus esforzos, era proba de que este pobo atopara graza aos seus ollos, de que a man do Señor os estaba guiando.

GSAM 331.1Así, no nacemento e progreso da mensaxe do terceiro anxo, o seu avance non se debeu a que as verdades presentadas fosen algo afín ao corazón natural do home. Pola contra, a verdade central da mensaxe —o Sábado do Señor— entra en conflito con intereses egoístas e mundanos, separando aos que o gardan das actividades mundanas dous días á semana. A causa da verdade presente tivo os seus inimigos externos, decididos e persistentes nos seus esforzos por derrubar a obra. Delos pódese dicir, nas palabras do salmista: “Se non estivera o Señor do noso lado, que diga agora Israel; se non estivera o Señor do noso lado, cando se levantaron os homes contra nós; entón nos terían devorado vivos, cando se acendeu a súa ira contra nós”.²

GSAM 331.2Persoas egoístas e descontentas xurdiron de cando en vez entre as nosas filas, dicindo que grandes cousas se farían cando se cumprisen os seus propósitos; pero, coma un fantasma de lume, as súas luces apagáronse hai moito tempo. Mentres tanto, a causa da verdade presente seguía, con seguridade e de xeito constante, percorrendo o mundo, gañando estabilidade e forza con cada avance.

GSAM 331Pastores Stephenson e Hall

GSAM 331.3Durante o verán de 1855, os pastores Stephenson e Hall procuraron crear unha rebelión no estado de Wisconsin. Era ben sabido polos irmáns líderes que desexaban poñer á proba todos os demais puntos da nosa fe coa súa doutrina do “Século por vir”, e estaban moi ansiosos por ensinar aos Adventistas do Sétimo Día a doutrina da probación despois da segunda vinda de Cristo.

GSAM 331Predición Concernente a Eles

GSAM 331.420 de nov. de 1855, á Sra. White déuselle unha visión do seu proceder, cunha predición respecto do seu resultado final nestas palabras: “Pensades, homes febles, que podedes deter a obra de Deus? Home feble, un só toque do seu dedo pode derrubarte. Só te tolerará un pouco máis.”

GSAM 332.1Os nosos opositores dixeron que aquí había unha visión que declaraba que estes homes ían morrer pronto e, como viviron varios anos, a visión non se cumprira. Non hai nada na visión sobre a súa morte. Foron mostrados na súa condición de homes que procuraban deter a obra da mensaxe do terceiro anxo. Mentres se lles informaba de canto de doado sería para Deus detelos, engádese: “Só te tolerará por pouco tempo.” Que fixeron?—En vez de ter éxito na súa guerra, como agardaban, parecía que foron deixados a cegas na escuridade. En poucas semanas abandonaron por completo o Sábado e dedicáronse a opoñerse a el. Agardaban formar un partido do “Século Vindeiro”, coas súas propias persoas como líderes. En vez de ter éxito nisto, ao renunciar ao Sábado perderon por completo a súa influencia sobre o noso pobo. Así, co seu propio proceder, frustraron por completo aquilo que en primeiro lugar pretendían facer. O noso pobo dixo: “En efecto, Deus ‘só os tolerou por pouco tempo.’”

GSAM 332Un triste fin da vida

GSAM 332.2En canto ao resultado destes dous homes, pode ser conveniente dar algunhas declaracións respecto ao seu triste destino, feitas polos seus propios irmáns, crentes do “Século Vindeiro”, cos que se asociaron despois de deixar o Sábado. Hai trinta e sete anos, o señor Hall volveuse algo dementado (ocasionado por un ablandamento cerebral), sendo a causa desta condición a perda dunha cantidade considerable de bens por fraude por parte doutros. Padecía a ilusión de que, se saía ao exterior, se aplanaría ou caería á terra. É inofensivo, pero, por suposto, durante estes longos anos estivo completamente incapacitado para o traballo ministerial en calquera capacidade.³

GSAM 332.3O pastor Stephenson leva morto uns dezaseis anos. Durante varios anos antes da súa morte estivo fóra de si (insano), aínda que non era perigoso para os demais. Antes de quedar así, baixo a liberdade que supuña ter coa teoría do non-leis que apoiara, deixou á súa propia muller, unha muller contra a que non se alegaba ningunha mancha de inmoralidade (só podía obter o divorcio empregando un avogado deshonesto), e casou con outra muller moito máis nova que a súa antiga esposa. Este acto foi unha violación tan flagrante da moralidade que os seus propios irmáns da “Idade Vindeira” desaprobaron a súa conduta e non lle permitiron seguir predicando para eles.

GSAM 333.1As declaracións dos seus propios irmáns respecto aos últimos días destes homes expresan a máis profunda piedade; con todo, son os feitos tal como son, que se presentan sen malicia nin prexuízos. Con isto deixamos aos nosos lectores que saquen as súas propias conclusións en referencia á aplicación física do testemuño.

GSAM 333O pastor J. H. Waggoner acepta a mensaxe

GSAM 333.2No ano 1852, o pastor J. H. Waggoner, que dirixía un xornal do condado en Wisconsin, aceptou a verdade presente e, no ano seguinte, dedicouse por completo á obra do ministerio. En 1857 escribiu dous folletos moi importantes de unhas duascentas páxinas cada un. O primeiro destes titulábase The Nature and Tendency of Modern Spiritualism, e o segundo, A Refutation of the Age-to-Come. O primeiro non só foi un medio para salvar a moitos de caer nesa trampa de Satanás, senón que, coa bendición de Deus, abriu os ollos a moitos que non sabían que pensar destas manifestacións modernas.

GSAM 333.3A súa Refutation of the Age-to-Come é unha exposición moi completa das falsas teorías da probación para os pecadores despois da segunda vinda do noso Señor. É unha refutación tan completa desa doutrina que non só non foi respondida, senón que ningún intento de resposta chegou ata agora á nosa observación. O libro expón, dun xeito moi claro e conciso, a posición de Cristo como sacerdote no trono do seu Pai (o seu sacerdocio melquisedeciano) durante a dispensación presente, e a posición que ocupará no seu propio trono, no seu futuro reino eterno, un trono co que non estará conectado ningún sacerdocio mediador.

GSAM 334.1Máis tarde, o pastor Waggoner escribiu un terceiro folleto de aproximadamente o mesmo tamaño, titulado The Atonement in the Light of Reason and Revelation. Arredor do ano 1884, este foi revisado e ampliado ata converterse nun volume de unhas 400 páxinas. É un tratado claro e conciso sobre o tema que indica o seu título.

GSAM 334.2A partir dese momento estivo estreitamente vinculado ao labor editorial, tanto como escritor como editor. Tamén continuou co seu labor ministerial, pasando os seus últimos anos en Europa.

GSAM 334.3O 17 de abril de 1889, faleceu repentinamente en Basilea, Suíza, xusto despois de rematar o seu último libro, From Eden to Eden. O día 16 fixera unha xornada completa de traballo escribindo e anotara isto no seu diario: “Fixen unha xornada dura de traballo”. Do informe do seu caso, feito polos irmáns europeos, obtéñense os seguintes datos:—

GSAM 334.4“Na mañá do día 17, arredor das cinco e media, caeu morto na súa cociña, sen previo aviso, dunha parálise cardíaca. Estivera traballando moi duro para rematar a edición en inglés do seu novo libro, e esperaba partir cara a Londres o domingo seguinte para traballar alí en relación co labor, antes de regresar a América o verán vindeiro.”

GSAM 334.5Desde 1854, o pastor Waggoner estivo constantemente e prominentemente diante do público en defensa da verdade, tanto no púlpito como na prensa. No momento da súa morte tiña case sesenta e nove anos. Foi enterrado en Basilea o 20 de abril. Así caeu no seu posto de deber outro dos primeiros traballadores na causa.

GSAM 334Sanación por fe

GSAM 334.6A principios da primavera de 1858, a señora White levaba varios días moi aflixida, confinada á cama nun estado case indefenso. Unha noite, preto da medianoite, desmaiou; a familia tentou todos os medios que coñecía para facela volver en si, pero non o conseguiu. Permaneceu neste estado durante máis de media hora, cando o pastor Andrews e eu fomos chamados con présa polo pastor White para unírmonos nun tempo de oración. En resposta ás fervorosas peticións feitas xunto ao seu leito, o Señor, misericordiosamente, devolveulle a conciencia e restableceuna na súa saúde habitual. Mentres ofrecía loanzas a Deus, foi arrebatada en visión, aínda deitada na cama. Algunhas das cousas que se lle amosaron nesta visión pódense ler en “Testimony for the Church”, No. 5.

GSAM 335Manifestación Física Remarcable

GSAM 335.1Esta visión viuse acompañada dunha manifestación física peculiar, á que prestamos especial atención. O pastor White e eu sentabamos nunha beira da cama, e o pastor Andrews na outra. As súas mans alternaban entre estar cruzadas sobre o peito ou estenderse cos brazos, do seu xeito habitual, libre e gracioso, cara ás diferentes escenas que contemplaba. A parte superior do seu corpo estaba levantada da cama, de xeito que había un espazo de unhas oito ou nove polgadas entre os seus ombreiros e a almofada. Noutras palabras, o corpo desde as cadeiras cara arriba estaba flexionado nun ángulo de uns trinta graos. E nesta posición permaneceu durante a duración da visión, que foi de trinta minutos. Ninguén podería naturalmente adoptar esa postura, sen o apoio das mans e dos brazos, moito menos manterse alí durante ese tempo. Aquí había de novo proba de que algún poder sobre o que ela non tiña control estaba conectado coa visión.

GSAM 335Outra predición

GSAM 335.2O primeiro de outubro de 1858, celebrouse unha reunión xeral polo pastor e a señora White e o relator, en Rochester, N.Y. A partir desta reunión, o relator acompañounos nunha xira polo Estado de Nova York e polos estados de Nova Inglaterra. Un sábado, a señora White tivo unha visión na que se lle amosou, entre outras cousas, que nalgún lugar da viaxe que tiñamos prevista Satán ía facer un poderoso ataque contra ela, e que o pastor White e eu tiñamos que sostela pola fe, e o Señor a libraría.

GSAM 336A aflicción da señora White

GSAM 336.1Aquí había de novo unha profecía do que ía suceder. A continuación mostrarase con que precisión se cumpriu. O primeiro sábado despois da reunión de Rochester estivemos en Roosevelt, e o seguinte sábado en Brookfield, condado de Madison. Na semana seguinte celebramos reunións na ampla cociña do señor Ballou, en Mannsville, condado de Jefferson. Mentres viaxaba en tren de Brookfield a Mannsville, a cara da señora White inflamouse xusto debaixo dos ollos. Isto foi tan doloroso que, cando chegamos a Mannsville, viuse obrigada a deitarse. A inflamación aumentou durante dous días, privándoa de sono e impedíndolle participar nas reunións. Tiña a cabeza tan inchada que os dous ollos lle quedaran pechados, e o seu rostro estaba tan desfigurado que xa non parecía o dunha persoa. En medio de toda esa dor atroz e a extrema nerviosidade, provocadas pola falta de sono, o inimigo se esforzaba ao máximo por facela murmurar contra Deus. Así continuaron as cousas ata o remate das reunións programadas.

GSAM 336.2Despois de rematar as reunións, o pastor White díxome,

GSAM 336.2“Irmán Xoán, este é o propio ataque de Satanás contra a miña muller do que nos avisaron en Rochester. Lembra que alí se fixo a promesa de que, se nos uníramos e a sostiveramos pola fe, sen soltala nin por un momento cando chegase a loita, o poder do inimigo sería quebrado e ela sería liberada. Entremos de inmediato e teñamos un tempo de oración.”

GSAM 336Liberación como se predixo

GSAM 336.3Entramos inmediatamente na habitación onde a señora White estaba confinada na cama e dedicámonos a unha oración fervente por ela, mentres os irmáns na sala onde viñamos celebrando as reunións permanecían en oración silenciosa. Ao cabo de uns dez minutos de comezar a orar, o poder do Señor desceu e encheu a habitación. A señora White quedou inmediatamente aliviada de toda dor e pediu comida de inmediato. Isto foi arredor das cinco da tarde. Ás sete, a inflamación do seu rostro desaparecera por completo, e asistiu á reunión desa noite, aparentando estar tan ben como sempre.

GSAM 337.1A petición dos cidadáns, pola noite se impartiu un discurso sobre a “Herdanza dos Santos”, ao remate do cal a señora White deu unha exortación. Mentres o pastor White estaba fóra co seu neno pequeno, W. C., ela foi arrebatada en visión diante desa gran multitude. Algunhas das cousas que lle foron amosadas nese momento poden lerse no artigo de peche do Testimony Number 5, con data de Mannsville, N.Y., 21 de outubro de 1858.

GSAM 337.2O alivio que obtivo a señora White na ocasión á que se fixo referencia anteriormente foi tan eficaz como se predixera na visión concedida en Rochester. Non volveu ocorrer ningunha dificultade dese tipo durante esa viaxe, e en cada lugar obtivemos unha gloriosa vitoria para a verdade.

GSAM 337Predición da Guerra Civil Americana

GSAM 337.3O sábado 12 de xaneiro de 1861, xusto tres meses exactos antes de que se disparase o primeiro tiro contra Fort Sumter (que en realidade supuxo o inicio da guerra que resultou na liberación de 4.000.000 de escravos africanos en América), dedicouse a casa de reunións dos Adventistas do Sétimo Día en Parkville, Michigan. Ao servizo asistiron o pastor White e a súa esposa, os pastores Waggoner, Smith e o redactor. Ao remate do discurso do pastor White, a señora White pronunciou unha fervente exortación, tras a cal sentouse nunha cadeira. Nesa posición entrou en visión. A casa estaba abarrotada de xente, e era realmente un lugar solemne. Ao saír da visión, ergueuse e, mirando arredor da casa, dixo:—

GSAM 338.1“Non hai nin unha persoa nesta casa que soñase sequera co apuro que se achega sobre esta terra. A xente está a facer mofa da ordenanza de secesión de Carolina do Sur, pero acaban de amosarme que un gran número de Estados van unirse a ese Estado, e haberá unha guerra moi terrible. Nesta visión vin grandes exércitos de ambos bandos reunidos no campo de batalla. Escoitei o retumbar dos canóns e vin mortos e moribundos por todas partes. Logo vin como se lanzaban uns contra outros nun combate corpo a corpo, [feríndose mutuamente con baionetas]. Logo vin o campo de batalla despois da loita, todo cuberto de mortos e moribundos. Logo fun levada ás prisións e vin os sufrimentos daqueles que estaban na penuria e se estaban consumindo. Entón fun levada ás casas daqueles que perderan maridos, fillos ou irmáns na guerra. Vin a súa angustia e o seu sufrimento.”

GSAM 338.2Entón, mirando lentamente arredor da casa, dixo: “Hai persoas nesta casa que perderán fillos nesa guerra.”

GSAM 338Testemuño da señora Ensign sobre as visións

GSAM 338.3Como confirmación do feito anterior, e como proba de que a predición se fixo no día indicado, e como ilustración de como a congregación a entendeu e a difundiu, ofrécese o seguinte testemuño:—

GSAM 338.4“Certifícase que eu vivía no Condado de St. Joseph, Michigan, en xaneiro de 1861, a unhas seis millas de Parkville. Non era adventista. O día 12 dese mes, varios dos meus veciños foron a Parkville para asistir ás reunións. Cando volveron para casa, contáronme que había unha muller na reunión que estaba en trance, e que dixo que viña unha guerra terrible para os Estados Unidos; que se formarían grandes exércitos en ambos os bandos, tanto no Sur como no Norte, e que habería moitos que sufrirían en prisión; e que a miseria máis absoluta se sentiría en moitas familias como consecuencia de perder maridos, fillos e irmáns na guerra; e que había homes na casa que perderían fillos nesa guerra.” Asinado, “Martha V. Ensign, Wild Flower, Condado de Fresno, California, 30 de xaneiro de 1891.”

GSAM 339.1En relación coa predición desa temible guerra, a señora White engadiu que os Adventistas do Sétimo Día “serían levados a situacións difíciles en consecuencia da guerra, e que era o deber de todos orar con fervor para que lles fose dada a sabedoría para saber que facer nos tempos difíciles que tiñan por diante.”

GSAM 339Magnitude da Guerra Civil

GSAM 339.2No momento no que se deu a visión, a xente do Norte en xeral tiña moi pouca, se é que tiña algunha, idea da guerra que se achegaba. Mesmo o presidente Lincoln, tres meses despois (12 de abril de 1861), cando varios estados se uniran a Carolina do Sur na súa ordenanza de secesión e se disparou o primeiro tiro contra Fort Sumter, só pediu 75.000 homes, e iso por un curto período de tres meses.

GSAM 339.3O número total de tropas enroladas no bando da Unión durante a guerra foi de 2.859.132. A Enciclopedia Britannica di que “o exército confederado contaba, a principios de 1863, con uns 700.000 homes”, pero que é difícil determinar exactamente cantos se enrolaran en total. Estima a súa lista de falecidos en “uns 300.000 homes”. Algunhas das enciclopedias máis recentes sitúan as perdas no bando da Unión (dos mortos en combate, ou que faleceron por feridas ou enfermidades contraídas no campo de batalla ou en prisións) en 359.528. En canto á débeda do bando da Unión, a Britannica di:—

GSAM 339.4“A débeda alcanzou o seu máximo o 31 de agosto de 1865, ascendendo a 2.845.907.626,56 dólares. Tamén se gastaran uns 800.000.000 dólares de ingresos, principalmente na guerra; os estados, cidades, condados e vilas gastaran os seus propios impostos e acumularan as súas propias débedas para fins de guerra; os pagos de pensións probablemente ascenderán a 1.500.000.000 dólares ao final. O gasto da Confederación nunca poderá coñecerse, as propiedades destruídas polos exércitos federais e polos exércitos confederados case non se poden estimar; e o valor en diñeiro ($2.000.000.000) dos escravos no Sur foi eliminado pola guerra. En conxunto, aínda que o custo da guerra non se poida calcular con exactitude, 8.000.000.000 dólares é unha estimación moderada.”⁴

GSAM 340Outra confirmación da visión

GSAM 340.1En canto á predición de que os homes da casa de reunión de Parkville perderían fillos na guerra, direi simplemente que no outono de 1883 atopeime co ancián da igrexa de Parkville, que tamén o era en xaneiro de 1861, cando se deu a visión; e pregunteille se lembraba a expresión feita pola señora White ao relatar a visión sobre a guerra. “Si”, dixo el, “lembro.” “Me pode dicir cantos coñece que estaban na casa aquel día e que perderon fillos na guerra?” De inmediato recordou os nomes de cinco e dixo: “Sei que estes estaban alí e que perderon fillos na guerra; e se estivese na casa, onde podería falar coa miña xente, podería darche máis nomes. Creo,” continuou, “que había outros cinco, ademais destes que mencionei.”

GSAM 340.2Catro anos e máis de loita persistente por parte do Sur, ata que case a metade de todas as forzas mobilizadas se perderon pola morte en combate ou por enfermidade, amosa un cumprimento sorprendente da predición anterior.

GSAM 340Escravitude e a Guerra

GSAM 340.3Ao relatar unha visión que recibira o 4 de xaneiro de 1862, a señora White dixo:—

GSAM 340.4“Milleiros foron inducidos a alistarse coa comprensión de que esta guerra ía exterminar a escravitude; pero agora que están alistados, descobren que foron enganados, que o obxectivo desta guerra non é abolir a escravitude, senón preservala tal como está.”

GSAM 341.1O anterior foi dito nun momento no que se requiría aos soldados axudar no labor de devolver aos seus amos todos os escravos que fuxiran ás liñas da Unión, e preséntase aos soldados dicindo: “Se conseguimos aplacar esta rebelión, que se gañou?” Responden desanimados: “Nada. O que causou a rebelión non se elimina. O sistema de escravitude, que arruinou a nosa nación, queda a vivir e a provocar outra rebelión.” Estas palabras, tomadas do Testimony No. 7, onde se relata por completo unha narración emocionante da guerra, baixo o título de “Escravitude e a Guerra”, non afirman que a escravitude nunca sería abolida, senón que representan a situación tal como os soldados a vían entón. Un pouco máis adiante no mesmo testemuño hai unha predición do seguinte xeito:—

GSAM 341Predición de éxito para o Norte

GSAM 341.2“E con todo, proclámase un xaxún nacional! Di o Señor: ‘¿Non é este o xaxún que escollín, para desatar as ligas da iniquidade, para desfacer as cargas pesadas, e para que os oprimidos saian libres, e para que rompades todo xugo?’ Cando a nosa nación observe o xaxún que Deus escolleu, entón aceptará as súas oracións no que se refire á guerra; pero agora non chegan aos seus oídos.”

GSAM 341.3Aqueles que están familiarizados coa historia da guerra son conscientes das derrotas, desastres, atrasos, etc., relacionados cos esforzos do Norte para conquistar as forzas do Sur ata o momento en que se promulgou a Proclamación de Emancipación — 1 de xaneiro de 1863. Entón, que rápidas foron as conquistas desde ese momento ata o fin da guerra! Que evidente resultaba, para quen seguía o progreso da obra, o cumprimento desa predición do 4 de xaneiro de 1862. Cando se levantaron as cargas, afrouxouse a servidume e rompeuse o xugo do escravo! Que evidente que Deus escoitou as oracións do seu pobo e favoreceu o esforzo por rematar a guerra cando escolleu o xaxún que lle era agradable!

GSAM 342Testemuño do ex-gobernador St. John

GSAM 342.1Nun discurso do ex-gobernador John P. St. John, de Kansas, en Ottawa, Illinois, ao que asistín na tarde do 29 de xuño de 1891, fixo a seguinte declaración:—

GSAM 342.2“Nunca quedei tan decepcionado como quedei cando os [Confederados] nos venceron en Bull Run. Pero todo formou parte do plan de Deus. Se nós vencésemos aos [Confederados], os políticos terían urdido unha paz, e a Unión teríase continuado coa escravitude, e hoxe a teriamos. Durante dous anos os [Confederados] tiveron a vantaxe; pero despois de que Lincoln emitise a famosa proclama de emancipación, pasáramos ao lado de Deus e non poderiamos perder.”