Capítulo 2 — O Plan de Salvación Desvelado

GSAM 38.1“A esperanza diferida enferma o corazón; pero cando chega o desexo, é unha árbore da vida.”¹ “Porque así di o Señor dos exércitos: Aínda unha vez, dentro de pouco, e farei tremer os ceos, a terra, o mar e o seco; e farei tremer todas as nacións, e virá o Desexo de todas as nacións; e encherei esta casa de gloria, di o Señor dos exércitos.”²

GSAM 38.2Desde o momento en que Adán foi expulsado do xardín do Edén e da árbore da vida, as palabras dirixidas a Satán respecto da semente da muller —“Esmagarache a cabeza”— deron esperanza na derrota final do demo, na derrocada dos seus astutos plans e na restauración á árbore da vida. O Agardado —a Semente prometida— así se converteu no “Desexo de todas as nacións”.

GSAM 38.3Na cita anterior de Hageo aparece que a vinda deste Desexado está conectada co tempo en que o Señor fará tremer tanto os ceos como a terra. Paulo, ao escribir aos Hebreos, situou ese tremor no futuro, dicindo: “Aínda unha vez máis non farei tremer só a terra, senón tamén os ceos. E esta palabra, Aínda unha vez máis, significa a remoción das cousas que son sacudidas, como das cousas que son feitas, para que permanezan as cousas que non poden ser sacudidas. Pois, recibindo un reino que non pode ser movido, teñamos graza, polo que poidamos servir a Deus agradablemente con reverencia e temor de Deus.”³ Esta linguaxe sobre o único tremor aínda por vir parece colocalo en estreita conexión coa instauración final do reino de Deus, baixo Cristo, a Semente prometida, “o Desexo de todas as nacións.”

GSAM 39.1A restauración que se vai cumprir por medio de Cristo pódese ver con claridade nestes últimos días por todos os que teñen toda a Biblia aberta diante de si. Non era así cos antigos. A palabra do Señor chegaba a eles “precepto sobre precepto, precepto sobre precepto; liña sobre liña, liña sobre liña; aquí un pouco, alí un pouco.”⁴ Así, na revelación a eles do plan de salvación, foi coma o camiño dos xustos, “coma unha luz que brilla cada vez máis ata o día perfecto.”⁵ Deste xeito convértese nun asunto de gran interese trazar brevemente o desenvolvemento gradual dese plan ao seu pobo antigo.

GSAM 39O atraso non se revelou ao principio

GSAM 39.2O Señor non aplazou de inmediato a súa esperanza, facendo enfermar o seu corazón ao revelarlles que pasarían centos de anos antes de acadar a consumación das súas esperanzas na Semente prometida. Dos feitos rexistrados inferimos que lles permitiron pensar que o primeiro fillo que nacese sería esa Semente; e que moi pronto, dalgún xeito, o Edén sería restaurado e volverían ter acceso á árbore da vida. Cando naceu Caín, Eva exclamou: “Obtiven un home do Señor.”⁶ Algúns eruditos hebreos testemuñan que, traducido literalmente e na súa totalidade, o texto di: “Obtiven un home, o Señor.” É dicir, aquí está a Semente que vai facer esta obra señorial de derrotar a Satán. Non hai constancia de que Eva pronunciase tal expresión cando naceu Abel. Ela podería, e naturalmente supoñería, que o primoxénito era o que ía cumprir a promesa. Como as súas esperanzas terían de caer, e mesmo morrer, a medida que se desenvolveu o carácter de Caín e ela presenciou o seu camiño maligno que finalmente levou ao asasinato do seu irmán. Antes de que Abel fose asasinado, deben de ter recibido algunha luz e coñecemento acerca do futuro sacrificio que se ía facer en seu favor; pois Abel, instruído divinamente, trouxo o seu cordeiro en holocausto, mentres que Caín, que fora ensinado do mesmo xeito que o seu irmán, trouxo unha ofrenda dos froitos da terra, e isto mesmo mesturado co espírito de ira e envexa. A ofrenda de Abel era máis aceptable que a de Caín, pois foi feita “por fe”, e dela escribe Paulo: “El, aínda que morto, aínda fala”.⁷

GSAM 40¿É Set a Semente?

GSAM 40.1Tras a morte de Abel, naceu Set, cando a esperanza reviveu; “pois Deus,” dixo Eva, “me deu outra semente en lugar de Abel, a quen matou Caín.”⁸ Máis tarde, Set foi contado na liñaxe de Adán. (Véxase Xénese 5:3.) Caín, o verdadeiro primoxénito, non é contado no pedigrí. Moi probablemente Eva supuxo que Set era agora a Semente prometida. Aparece no rexistro que despois do nacemento de Set os homes comezaron a chamarse polo nome do Señor. (Véxase a marxe de Xénese 4:26.) Quizais fixérono coa suposición de que Set era quen ía ser o gobernante final, o Señor, e derrocar o dominio usurpado de Satán.

GSAM 40A esperanza centrada en Noé

GSAM 40.2No breve relato dos acontecementos desde os tempos de Adán ata o nacemento de Noé, ofrécese pouco máis que a xenealoxía da raza. Co nacemento de Noé (“o xusto”, na marxe) xurdiu de novo a esperanza, e a xente dixo: “Este mesmo nos consolará no traballo e na fadiga das nosas mans, por causa da terra que o Señor maldixo.”⁹ A palabra divina cala sobre como, ou de que xeito, agardaban consolo; pero existía a esperanza de que a maldición sobre a terra fose dalgún xeito atenuada. Un coñecemento da maldade que existía nos días de Noé, cando os homes ían encher o mundo de pecado e violencia ata que a raza fose arrasada pola inundación, e só Noé e a súa familia escaparan da destrución; e o feito de que el tivese que advertir ao mundo da destrución inminente durante cento vinte anos, foronlles ocultos.

GSAM 41Construída Babel

GSAM 41.1Tras o diluvio, o pobo recibiu instrucións, por medio de Noé, para repoboar a terra; pero ao comezar a multiplicarse, rexeitou o plan do Señor para gobernalos. Nimrod estableceu o reino de Babel (despois chamado Babilonia, o primeiro dos gobernos terrestres).¹⁰ Un pouco máis tarde, o pobo comezou a construción da torre de Babel, para facerse un nome e evitar que fosen esparexidos, xusto o contrario do que o Señor, a través de Noé, lles ensinara. En lugar de agardar pacientemente a que o Señor cumprise os seus propósitos, tomaron o asunto nas súas propias mans, cando Deus confundiu a súa lingua e así foron esparexidos.

GSAM 41Abraham como herdeiro do mundo

GSAM 41.2Seguindo o breve relato ata o décimo descendente de Noé, temos a chamada de Abraham, a quen o Señor dixo: “Toda a terra que ves, che a darei a ti, e á túa semente para sempre. E farei a túa semente coma o po da terra; de xeito que, se un home puidese contar o po da terra, entón tamén sería contada a túa semente. Érguete, percorre a terra de longo a longo e de ancho a ancho; pois eu cho darei.”¹¹ A pesar desta promesa a Abraham de que posuiría a terra, o Señor aseguroulle que morrería. Paulo di que saíu cara a “un lugar que despois recibiría en herdanza.”¹² Esta cuestión do cumprimento da promesa foi sen dúbida aclarada a Abraham nunha visión de Deus, pois el “agardaba unha cidade que ten fundamentos, cuxo arquitecto e construtor é Deus.”¹³ En Romanos 4:13 dise que a promesa era “que el sería herdeiro do mundo;” non no seu estado actual, senón máis cedo ou máis tarde, despois de que vivise de novo.

GSAM 42.1Desde un punto de vista humano, Abraham non conseguiu ver como a semente prometida podería ser a súa propia descendencia. Por iso suxeriu nomear a Eliezer, o seu mordomo, como semente. O Señor dixo: “Non así; senón que será aquel que sairá das túas propias entrañas.” Agora o Señor comeza a revelarlle que a obra final da súa semente non terá un cumprimento inmediato. Dixo a Abraham: “A túa semente será forasteira na terra allea e serviralles; e afligirana catrocentos anos... E ti irás aos teus pais en paz; serás enterrado en boa vellez”.¹⁴

GSAM 42.2A muller de Abraham propuxo un plan pouco acertado para acelerar o cumprimento da promesa; pero despois de nacer Isaac, un fillo verdadeiro de Abraham e Sara, a súa lexítima esposa, o Señor dixo de Ismael e da súa nai Agar: “Expulsade a esta escrava e ao seu fillo.”

GSAM 42.3Na proba da fe de Abraham coa ofrenda de Isaac sobre o altar, aprendeu unha lección sobre o tema da resurrección dos mortos. Dise del: “Considerando que Deus era poderoso para resucitalo [a Isaac], mesmo dos mortos; de onde tamén o recibiu en figura.”¹⁵

GSAM 42A Semente Real

GSAM 42.4Abraham foi instruído nalgún momento de que a semente verdadeira, pola cal todas as nacións serían bendicidas, aínda que da súa posteridade segundo a carne, en realidade sería o Cristo de Deus; pois o Señor non lle dixo “sementes, como de moitos; senón como dun só, e á túa semente, que é Cristo.”¹⁶ O apóstolo Paulo dixo disto: “A Escritura, prevendo que Deus xustificaría aos pagáns pola fe, anunciou de antemán o evanxeo a Abraham, dicindo: En ti serán benditas todas as nacións.”¹⁷ A promesa a Abraham renovouse a Isaac e á súa semente,¹⁸ e tamén a Xacobe.

GSAM 42.5Como Xacobe tiña doce fillos, xurdiría agora naturalmente a pregunta: por cal deles se debe rastrexar a liñaxe da verdadeira Semente? No testemuño inspirado de Xacobe sobre os seus fillos, o asunto quedou resolto: “Non se apartará o cetro de Xudá, nin o lexislador entre os seus pés, ata que veña Siló; e para el será a congregación dos pobos.”¹⁹ No cumprimento disto, convén sinalar aquí que aos israelitas, aínda que suxeitos ás diversas nacións, lles estaba permitido ter o seu Sanhedrín. Así, Xudá — a tribo dos xudeus así chamada por Xudá — tiña certa voz no seu goberno ata que Siló (Cristo) veu realmente.

GSAM 43O Tempo Oculto

GSAM 43.1Os patriarcas posuían algún coñecemento acerca da restauración e da Semente prometida; pero cando ou canto tempo antes viría aínda lles estaba oculto. Mentres a posteridade de Xacobe se multiplicaba en Exipto, e o asirio —Faraón (Isaías 52:4)— que “non coñecía a Xosé”,²⁰ os oprimía, as súas mentes volvían naturalmente aos 400 (en realidade 430) anos mencionados a Abraham como o período que abarcaba as súas afliccións e a súa estada como forasteiros, agardando que a liberación destes daría paso á herdanza prometida.

GSAM 43.2Cando naceu Moisés, os seus pais viron que “era un neno fermoso”.²¹ Debeu concedérselles a luz de que el ía ser, baixo Deus, o libertador de Israel da súa cruel servidume. Sen dúbida, este coñecemento foi transmitido a Moisés; pois cando, aos corenta anos, decidiu plenamente ir cos israelitas oprimidos e padecer aflicción con eles en vez de ser chamado fillo da filla de Faraón e herdeiro do trono exipcio,²² e cando comezou a defender a causa do seu pobo e, en súa defensa, matou un exipcio, quedou moi marabillado de que non recoñecesen a súa obra; “pois supuña que os seus irmáns comprenderían que Deus, pola súa man, os ía librar.”²³

GSAM 44.1Cando chegou o tempo do Señor para que os israelitas saísen de Exipto, partiron, e saíron no día predito. Éxodo 12:40, 41. Non poderían ter considerado a Moisés como o seu gobernante final e a semente á que se fixo a promesa, pois el era da tribo de Leví, e non declarara Xacobe na súa predición inspirada que Xudá sería o seu gobernante ata que viñese o Siló?

GSAM 44“O verei, pero non agora.”

GSAM 44.2Cando os israelitas estaban de camiño a Canaán, Balac, rei de Moab (descendente de Ló), chamou a Balaam para que maldixese a Israel. O Señor converteu a súa maldición nunha bendición, pola cal recibiron luz adicional, calculada para disipar a idea de que a liberación final da usurpación de Satán sería inmediata á súa entrada en Canaán. O relato da Escritura di que Balaam, nunha visión de Deus, dixo: “Vereino, pero non agora; o verei, pero non de cerca: sairá unha Estrela de Xacobe, e erguerase un Cetro de Israel, que ferirá os cantos de Moab e destruirá a todos os fillos de Set”.²⁴

GSAM 44.3Esta semente multitudinaria que xurdiu de Abraham é da que fala Paulo deste xeito: “Por iso, dun só home, e xa case morto, xurdiron tantos coma as estrelas do ceo en multitude e coma a area da beira do mar, innumerable. Todos estes morreron na fe, non tendo recibido as promesas, senón que as viran de lonxe, creron nelas e as abrazaron, e confesaron que eran estranxeiros e peregrinos na terra.”²⁵

GSAM 44.4O corazón de Israel non necesitaba desfalecer nin desanimarse pola profecía de Balaam de que a consumación da súa esperanza non era “agora”, nin “próxima”; pois o Señor, pouco antes desta profecía, dera a súa propia vida como garantía de que o estado glorioso chegaría finalmente. A través de Moisés dixo: “Pero, tan certo como que eu vivo, toda a terra será chea da gloria do Señor.”²⁶ Nos días do profeta Habacuc, 863 anos despois, a mesma verdade foi reiterada, pero presentada como un acontecemento aínda futuro: “pois a terra será chea do coñecemento da gloria do Señor, como as augas cobren o mar.”²⁷

GSAM 45O servizo do santuario, un tipo do verdadeiro

GSAM 45.1Cando o Señor sacou a Israel de Exipto, proclamou diante de todo o campamento a súa lei de preceptos morais e entregoulles unha copia dela na pedra, gravada co seu propio dedo, para que continuamente fosen dirixidos a aquel Salvador que finalmente se sacrificaría por eles; e que, en virtude do seu prezado sangue, os seus pecados puidesen ser purificados, mandou erguer un santuario no deserto. Este tabernáculo, ou santuario, en toda a súa construción, Moisés foi advertido de facelo exactamente segundo o modelo que o Señor lle amosou no monte.²⁸ O servizo neste santuario era unha sombra do verdadeiro servizo de Cristo no santuario celestial.²⁹ Mentres que o propósito de Deus nas ofrendas e sacrificios do santuario era manter diante dos homes unha sombra das “boas cousas que están por vir”,³⁰ o esforzo de Satán era levar ao pobo a considerar a ofrenda en si mesma, en lugar de Cristo e o seu servizo real, do que esta era só un exemplo. Deste xeito procuraba levarlles a confiar nas súas propias obras para a salvación.

GSAM 45.2Era propósito do Señor ser o gobernante do seu pobo, os israelitas, loitar as súas batallas e subxugar as nacións. Tiña o seu método de goberno, como se mostra no seguinte texto: “Cando destruíu sete nacións na terra de Canaán, repartiulles a terra por sorte. E despois de iso deulles xuíces durante uns catrocentos cincuenta anos, ata Samuel o profeta.”³¹

GSAM 45Israel pide un rei

GSAM 45.3Evidentemente, aos israelitas non lles gustaba a maneira de gobernalos do Señor. Con todo, o seu propósito e a súa vontade era que fosen un pobo peculiar, distinto de todos os demais que os rodeaban. Se tivesen seguido estritamente as súas instrucións, mesmo as nacións dirían deles: “Certo que esta gran nación é un pobo sabio e comprensivo. ¿Que nación hai tan grande que teña a Deus tan próximo a ela como o Señor, o noso Deus, en todo aquilo para que o invocamos?”³²

GSAM 46.1Na súa insatisfacción solicitaron a Samuel que lles nomease un rei, e o Señor díxolle a Samuel: “Rexeitáronme a min, para que non reine sobre eles.”³³ De novo dixeron a Samuel, e cun ton algo máis imperativo: “Agora nomea un rei para que nos xulgue coma todas as nacións.”³⁴ Samuel expuxo con coidado a opresión que viría sobre eles no caso de ter un rei, pero “con todo, o pobo negouse a obedecer a voz de Samuel; e dixeron: Non; senón que teremos un rei sobre nós; para que tamén sexamos coma todas as nacións; e que o noso rei nos xulgue, saia diante de nós e combata as nosas batallas.”³⁵

GSAM 46.2Así, tiveron reis que os gobernaron durante uns cincocentos anos, primeiro nun só reino baixo Saúl, David e Salomón; despois dividido en dous reinos, Israel e Xudá. Moi poucos dos seus reis foron bos e xustos, pero a maioría foron ímpios, levando o pobo á idolatría e a graves iniquidades. Así, o pobo non só era coma as nacións ao seu redor en ter un rei, senón tamén na súa maldade, ao abandonar ao Deus dos seus pais e adorar ídolos e os exércitos do ceo.

GSAM 46.3O Señor dixo deste goberno real, pola boca do profeta Oseas: “Ó Israel, ti te destruíches a ti mesmo; pero en min está a túa axuda. Eu serei o teu rei; onde está outro que che poida salvar en todas as túas cidades? E os teus xuíces, dos que dixeches: Dáme un rei e príncipes? Eu che dei un rei na miña ira e o quitei na miña indignación.”³⁶

GSAM 47O Reino Derrubado

GSAM 47.1Este goberno real continuou ata que os caldeos queimaron Xerusalén, levaron os vasos do templo e levaron a Xudá cativo a Babilonia, onde permaneceron setenta anos, como se predixera contra eles. Ao cesar este goberno monárquico, o Señor dixo polo profeta Ezequiel a Sedecías, o seu último rei, “Profano príncipe impío de Israel, chegado o teu día, cando remate a iniquidade, así di o Señor Deus: Quita o diadema e tira a coroa: isto non será máis así: exalta ao que é baixo [o gobernante de Babilonia], e abaixa ao que é alto [este gobernante moi autoexaltado da tribo de Xudá]. Derrubarei, derrubarei, derrubarei: e non volverá a ser máis, ata que veña aquel a quen pertence o dereito; e eu llo darei a el.”³⁷

GSAM 47.2Este gobernante lexítimo, a verdadeira Semente, é Cristo. Del escribiu o profeta Miqueas: “Ti, oh torre do rabaño, fortaleza da filla de Sión, a ti chegará, mesmo o primeiro dominio [dominio sobre a terra, restaurado en Cristo]: o reino chegará á filla de Xerusalén”.³⁸

GSAM 47.3Cando Israel perdeu o cetro, pasou ás mans do rei de Babilonia. Ao estar sucesivamente baixo o dominio de Medo-Persia, Grecia e Roma, o reino foi derrocado tres veces. No reinado de César Augusto, emperador de Roma, naceu Cristo, o lexítimo herdeiro do trono de David,—a verdadeira Semente da muller, de Abraham e de David,—do xeito predito.

GSAM 47.4Para que o pobo soubese que o Gobernante lexítimo, a verdadeira Semente, era máis que un home mortal común cun reino efémero, o Señor moveu ao salmista a escribir así: “Fareino meu primoxénito, máis alto que os reis da terra. Gardarei para el a miña misericordia para sempre, e o meu pacto permanecerá firme con el. Tamén farei que a súa semente dure para sempre, e o seu trono como os días do ceo.” “A súa semente durará para sempre, e o seu trono como o sol diante de min. Estará establecido para sempre como a lúa, e como testemuño fiel no ceo.”³⁹

GSAM 48.1Na profecía de Isaías lemos máis adiante acerca deste Soberano o seguinte: “Pois un neno nos naceu, un fillo nos foi dado; e o goberno estará sobre o seu ombreiro; e chamarase o seu nome Marabilloso, Conselleiro, Deus forte, Pai eterno, Príncipe da Paz. Do aumento do seu goberno e da súa paz non haberá fin, sobre o trono de David e sobre o seu reino, para ordenalo e establecelo con xustiza e con dereito desde agora e para sempre. O celo do Señor dos exércitos fará isto.”⁴⁰

GSAM 48Traslación de Henoc e Elías

GSAM 48.2Hai rexistros de persoas na antigüidade que foron trasladadas ao ceo sen probar a morte. De Henoc, o sétimo desde Adán, dise: “camiñou con Deus; e xa non estaba, pois Deus o levou.”⁴¹ “Pola fe Henoc foi trasladado para non ver a morte; e non se atopou, porque Deus o trasladara; pois antes da súa traslación tivo este testemuño: que agradou a Deus.”⁴²

GSAM 48.3De novo, mentres Elías e Eliseo camiñaban xuntos, “sucedeu que, mentres seguían adiante e falaban, apareceu de súpeto un carro de lume e cabalos de lume, que os separaron a ambos; e Elías subiu ao ceo nun remuíño. E Eliseo víao e berrou: ¡Padre meu, padre meu, carro de Israel e os seus xinetes! E xa non o viu máis.”⁴³

GSAM 48.4Henoc profetizou sobre a vinda de Cristo como xuíz de toda a terra, nestas palabras: “Velaquí, o Señor vén con decenas de milleiros dos seus santos, para exercer xulgamento sobre todos, e para convencer a todos os impíos entre eles de todas as súas obras impías que cometeron impiamente, e de todas as duras palabras que os pecadores impíos falaron contra el.”⁴⁴

GSAM 49Xob ensinou a vinda do Señor

GSAM 49.1Xob, que se supón que viviu no tempo de Moisés, tiña algún coñecemento sobre a vinda de Cristo e a resurrección; pois dixo: “Oxalá que as miñas palabras fosen agora escritas! ¡Oxalá fosen gravados nun libro! ¡Oxalá fosen escritos cunha pluma de ferro e chumbo na rocha para sempre! Porque sei que o meu Redentor vive, e que no último día se erguirá sobre a terra; e aínda despois de que os vermes destrúan este corpo tras a destrución da miña pel, eu verei a Deus na miña carne: eu mesmo o verei, e os meus ollos o contemplarán, e non outro.”⁴⁵

GSAM 49O Trono de David, o Trono do Señor

GSAM 49.2O trono de David chamábase o trono do Señor. “Salomón sentouse no trono do Señor como rei en lugar de David, seu pai.”⁴⁶ O Señor “xurara con xuramento a el [David] que do froito das súas entrañas, segundo a carne, erguería a Cristo para sentar no seu trono: el, vendo isto de antemán, falou da resurrección de Cristo, que a súa alma non foi deixada no inferno, nin a súa carne viu corrupción.”⁴⁷ E dise ademais do futuro reinado de Cristo: El sentarase no trono de David. (Véxase Isaías 9:7.) De novo: “Os reis da terra prepáranse e os gobernantes conspiran xuntos contra o Señor e contra o seu Unxido.... Porén, eu establecín o meu rei sobre o meu santo monte de Sión. Declararei o decreto: díxome o Señor: Ti es o meu Fillo; hoxe che xerei.”⁴⁸ De novo, “Dixo o Señor ao meu Señor: Senta á miña man dereita, ata que poña aos teus inimigos por estrado dos teus pés.”⁴⁹

GSAM 49Os xudeus perplexos

GSAM 49.3Estes textos desconcertaron aos xudeus. Aquí había un problema que non podían resolver: se David o chamou Señor, como era entón o seu fillo? Como podía ser un neno nado da semente de David e, con todo, ser Emanuel — Deus con nós? Con todo, Isaías, o seu propio profeta, declarou: “Unha virxe concibirá, dará a luz un fillo e chamará o seu nome Emanuel.”⁵⁰

GSAM 50.1Cristo coñecía ben a pregunta que poñería en silencio aos fariseos murmuradores, por iso lles preguntou: “Que pensades do Cristo? De quen é fillo? Dinlle: O fillo de David. Dílles el: Entón, como é que David, en espírito, o chama Señor, dicindo: Dixo o Señor ao meu Señor: Senta á miña dereita, ata que poña aos teus inimigos como escabelo dos teus pés? Se David o chama Señor, como é que é o seu fillo?”⁵¹

GSAM 50.2Este asunto alúdese de novo nos Salmos 45:6, 7: “O teu trono, oh Deus, é para sempre e sempre: o cetro do teu reino é un cetro de xustiza. Amas a xustiza e odias a impiedade: por iso Deus, o teu Deus, te unxiu con óleo de ledicia por riba dos teus compañeiros.”⁵² Con estas Escrituras ante a mente, o pobo xudeu debeu ter concepcións exaltadas do carácter do futuro Gobernante e Restaurador. Non podería ser doutra maneira.

GSAM 50A Semente de Orixe Divina

GSAM 50.3Déronse instrucións detalladas respecto de Cristo e o seu nacemento, pois o Señor, por medio do profeta Miqueas, designou a súa orixe divina e mesmo a pequena aldea onde ía nacer: “Pero ti, Belén de Efrata, aínda que es pequena entre as miles de Xudá, de ti sairá para min quen ha de ser o gobernante en Israel; cuxas saídas foron dende a antigüidade, dende a eternidade” (na marxe, hebr., de “días da eternidade”).⁵³

GSAM 50A Presenza de Deus Manifestada no Shekinah e na Nube

GSAM 50.4Máis adiante na historia dos israelitas, cando Salomón rematou a construción do templo, que dixo que debía ser excesivamente “magnífico”, o shekinah da gloria de Deus tomou o seu lugar entre os querubíns sobre o propiciatorio. Segundo o relato, na dedicación do templo, cando os sacerdotes saíron do lugar santo, “a nube encheu a casa do Señor, de xeito que os sacerdotes non puideron quedar alí para ministrar por causa da nube: pois a gloria do Señor encheu a casa do Señor.”⁵⁴ A presenza do Señor neste templo manifestábase aos ollos do pobo na nube de gloria. O Señor respondeu á oración de Salomón nesta ocasión e díxolle: “Escoitei a túa oración e escollín este lugar para min como casa de sacrificio.”⁵⁵

GSAM 51.1O pobo pecou, entregouse á idolatría e, en consecuencia, a súa cidade e o seu santuario estiveron en ruínas durante setenta anos. Despois da catividade, o templo foi reconstruído baixo a man de Zorobabel. Aínda que inferior en esplendor ao edificado por Salomón, o Señor dixo del, por medio do seu profeta: “A gloria desta casa derradeira será maior que a da primeira.”⁵⁶ Esta casa foi embelecida por Herodes, e nos seus patios ensinou o Salvador. A primeira casa tiña unha nube de gloria que representaba ao Señor, pero á segunda entrou o propio Salvador, o Creador de todas as cousas.

GSAM 51Reino Glorioso do Tronco de Xese

GSAM 51.2Para os que agardaban con ansia nos días de Isaías, as representacións, a través da súa profecía, das cousas gloriosas relacionadas coa redención final deben ter sido unha fonte de forza e ánimo. Estas profecías delinean de novo con gran claridade a liña de onde debería vir este Libertador agardado, do seguinte xeito: “E sairá unha vara do tronco de Xese, e medrará un renovo das súas raíces: e o espírito do Señor repousará sobre el, o espírito de sabedoría e de entendemento, o espírito de consello e de forza, o espírito de coñecemento e de temor do Señor; e fará que teña pronta comprensión no temor do Señor; non xulgará segundo o que vexan os seus ollos, nin reprenderá segundo o que escoiten as súas orellas: senón que xulgará aos pobres con xustiza, e reprenderá con equidade polos mansos da terra: e ferirá a terra coa vara da súa boca, e co alento dos seus beizos matará ao impío.”⁵⁷

GSAM 52A resurrección ensinada polos profetas

GSAM 52.1O profeta Isaías tamén ensinou a doutrina da resurrección dos mortos, con estas palabras reconfortantes: “Nesta montaña fará o Señor dos exércitos para todos os pobos un festín de manxares suculentos, un festín de viños sobre as borras, de manxares suculentos cheos de medula, de viños sobre as borras ben refinados. E destruirá nesta montaña a face do velo que cobre todos os pobos, e a cortina que está estendida sobre todas as nacións. Tragará a morte na vitoria; e o Señor Deus enxugará as bágoas de todos os rostros; e eliminará da terra toda a afronta do seu pobo; pois o Señor o dixo. E naquel día dirase: Mira, este é o noso Deus; agardámolo e el nos salvará: este é o Señor; agardámolo, alegrarémonos e gozaremos na súa salvación.”⁵⁸

GSAM 52Reino da Terra Renovada

GSAM 52.2O mesmo profeta di que será unha terra renovada na que se establecerá o reinado final: “Pois, velaquí, creo ceos novos [ceos atmosféricos] e unha terra nova; e o primeiro non será lembrado, nin chegará á mente [na marxe, hebr., ‘chegar ao corazón’, é dicir, ser desexado de novo]. Pero vós estade ledos e alegrádevos para sempre naquilo que eu creo: pois, velaquí, eu creo a Xerusalén para ledicia, e ao seu pobo para gozo. E eu me alegrarei en Xerusalén, e me gozarei no meu pobo: e xa non se escoitará nela voz de choro, nin voz de berro. Xa non haberá desde entón [desde o tempo en que se cree a terra nova] un neno de días [un neno de curta vida], nin un vello que non enche os seus días [vellez prematura]: pois o neno morrerá aos cen anos [nos días en que os homes alcanzaban vidas de novecentos anos, os nenos poderían ter cen anos]; pero o pecador, sendo de cen anos [nos últimos anos dunha vida de cen anos], será maldito. [Aqueles que morren no momento en que se introduce a nova terra son os que perecen na ‘perdición dos homes impíos’. 2 Pedro 3:7.] E edificarán casas, e habitarán nelas; e plantarán viñas, e comerán o froito delas. Non edificarán, e outro habitará; non plantarán, e outro comerá: porque os días dunha árbore [a árbore da vida, Septuaginta] son os días do meu pobo, e os meus elixidos gozarán por moito tempo do traballo das súas mans.”⁵⁹

GSAM 53.1Ezequiel contempla, a través da longa vista do tempo, ata a resurrección dos mortos. Por medio del, o Señor di: “Mirade, ó meu pobo, abrirei os vosos sepulcros, vos farei subir dos vosos sepulcros e vos farei volver á terra de Israel.”⁶⁰

GSAM 53“Levou as nosas dores”

GSAM 53.2A Isaías, o profeta evanxélico, revelóuselle con máis plenitude o xuízo, os sufrimentos e a morte do Salvador en favor dos homes. “Quen”, di o profeta, “creu o noso anuncio? E a quen se revelou o brazo do Señor? Pois medrará diante del coma unha planta tenra, e coma raíz nun terreo seco: non ten aspecto nin fermosura; e cando o vemos, non hai beleza que nos faga desexalo. É desprezado e rexeitado polos homes; un home de dores, e familiarizado co sufrimento: e nós agochamos coma se fose os nosos rostros del; foi desprezado, e non o estimamos. Certamente el levou as nosas doenzas e cargou cos nosos sufrimentos; con todo, nós o estimabamos como castigado, ferido por Deus e aflixido. Pero el foi ferido polas nosas transgresións, foi esmagado polas nosas iniquidades: o castigo que nos trae a paz estaba sobre el; e pola súa chaga somos curados.”⁶¹

GSAM 53.3¿Van suceder estes acontecementos tan marabillosos nos meus días? poderían ter preguntado tanto o pobo como o profeta. A resposta tería sido: non sucederán agora; aínda non chegou o tempo da vinda deste gran Libertador; pero di o profeta: “Os teus ollos verán ao Rei na súa beleza; contemplarán a terra que está moi lonxe”.⁶²

GSAM 54As profecías de Daniel revelan o futuro

GSAM 54.1Foi, con todo, a través do profeta Daniel que o Señor comezou a instruír ao seu pobo acerca dos reinos sucesivos que deberían xurdir e gobernar ata o establecemento do seu reino eterno; e a revelar un período de tempo especial, desde un acontecemento aínda por ocorrer, ata a aparición efectiva e a interrupción do Mesías. A interpretación do soño de Nabucodonosor revelou que os catro reinos que gobernarían o mundo diminuirían en poder e grandeza na proporción do valor decrecente do ouro, a prata, o bronce e o ferro; e que finalmente o estado roto e desunido dos reinos sería comparable á fragilidade do ferro mesturado con barro enlodado. Entón ía vir o reino dos ceos que debería suceder á redución deses reinos que ían quedar coma a palla do eireado de verán, de xeito que non se lles atopase lugar, mentres que o reino de Deus enchería toda a terra.

GSAM 54.2Logo, na visión do sétimo capítulo, baixo os símbolos das catro bestas grandes, volve cubrirse o mesmo terreo e preséntanse outras características destes reinos. Neste capítulo trázase a carreira e a obra do poder do “corno pequeno” que debía xurdir, tras a división do cuarto reino en dez partes, derrubando ou sometendo tres delas para establecerse como gobernante espiritual sobre todas elas. Este poder papal vai continuar no estado dividido e fráxil do cuarto reino, mesmo por 1260 anos. Así se revelaron acontecementos que chegan ata o tempo en que Cristo recibe o reino do seu Pai e o dá aos santos do Altísimo; un reino que finalmente gobernará sobre toda a terra e permanecerá para sempre.

GSAM 55Os Dous Mil Trescentos Días

GSAM 55.1No oitavo capítulo de Daniel, baixo a visión do carneiro, da cabra e do “pequeno corno que medrou extraordinariamente”, o profeta é de novo levado ata o fin dos tempos. Nos versos 13 e 14 chámase a súa atención cara a un período de tempo —2300 días— que se estende ata o xuízo. Era un período de tempo longo, e así o entendeu o profeta; pois o anxo informoulle de que a visión aínda era para moitos días. Ata entón non se dera ningunha data para o comezo deses días, e así pecha o capítulo dicindo: “Eu quedei pasmado coa visión; pero ninguén a entendeu”.

GSAM 55As Setenta Semanas ata o Mesías

GSAM 55.2O noveno capítulo conta como o anxo vén a Daniel, en resposta á súa petición, para lle dar habilidade e comprensión. Informoulle dun período de setenta semanas. Sesenta e nove destas semanas de anos [que, segundo nos din, é o significado da palabra shevooim, traducida como “semanas”] estenderíanse ata o Mesías. O punto a partir do cal debía comezar o período, “o mandamento de restaurar e construír Xerusalén”, aínda non se dera. Suxírese a pregunta: ¿como puido Daniel saber onde rematarían as sesenta e nove semanas? No capítulo duodécimo, a cuestión do tempo volve considerarse, e á súa pregunta: “¿Cal será o fin destas cousas?”, díselle que vaia polo seu camiño, pois as palabras están “pechadas e seladas ata o tempo do fin”, cando os “prudentes comprenderán”.

GSAM 55.3Sen dúbida, esta cuestión do tempo é un dos casos aos que alude o apóstolo Pedro cando di: “Da cal salvación indagaron e buscaron con dilixencia os profetas, que profetizaron da graza que ía vir para vós; indagando que tempo ou que clase de tempo indicaba o Espírito de Cristo que estaba neles, cando daba testemuño de antemán dos sufrimentos de Cristo e da gloria que ía seguir.”⁶³

GSAM 56Destino dos impíos

GSAM 56.1Malaquías, o último dos profetas do Antigo Testamento, deixa unha descrición emocionante da destrución final dos impíos: “Vede que o día vén que arderá como un forno; e todos os orgullosos, si, e todos os que obran mal, serán como palla; e o día que vén queimaraos, di o Señor dos exércitos, de xeito que non lles deixará nin raíz nin rama. Pero a vós, os que temedes o meu nome, sairá o Sol da xustiza coas súas ás de sanación; sairedes e medraredes coma becerros do establo. E pisaredes aos impíos; pois serán cinzas debaixo da planta dos vosos pés no día en que eu o faga, di o Señor dos exércitos.”⁶⁴

GSAM 56.2Con todos estes feitos rexistrados no Antigo Testamento en poder dos israelitas, que lles desvelaban tantas características do plan de salvación, ¡que grande debeu de ser o interese dos estudantes diligentes da palabra ao ver e decatarse de que se achegaban ao tempo en que viría esta Semente prometida! Mentres as masas, e mesmo aqueles que lían as Escrituras nas sinagogas cada sábado, non comprendían a palabra (Actos 13:27), os devotos e estudosos, que buscaban fielmente as Escrituras baixo a guía do Espírito, sen dúbida oraban ferventemente, como fixo o apóstolo Xoán nesta dispensación: “Vinde, Señor Xesús, e vinde axiña”.