Capítulo 3 — A Vinda da Semente Prometida

GSAM 57.1“CANDO chegou a plenitude dos tempos, Deus enviou ao seu Fillo, ... feito baixo a lei, para redimir aos que estaban baixo a lei, para que recibísemos a adopción de fillos.”¹

GSAM 57.2Agora, ao que ten poder para vos confirmar segundo o meu evanxeo e a predicación de Xesús Cristo, segundo a revelación do misterio, que estivo gardado en segredo desde o principio do mundo, pero que agora se manifestou, e polas Escrituras dos profetas, segundo o mandamento do Deus eterno, feito coñecido a todas as nacións para a obediencia da fe, ao Deus único e sabio, sexa a gloria por Xesús Cristo para sempre.²

GSAM 57.3“Por revelación fíxome saber o misterio, como escribín antes en poucas palabras, ... que noutras idades non se lle deu a coñecer aos fillos dos homes, como agora se revela aos seus santos apóstolos e profetas no Espírito.... A min, que son menos que o menor de todos os santos, foime concedida esta graza: anunciar aos xentís as riquezas insondables de Cristo; e facer ver a todos cal é a comunión do misterio, que desde o principio do mundo estivo agochado en Deus, quen creou todas as cousas por medio de Xesús Cristo.”³

GSAM 57.4Díxose que no Antigo Testamento o evanxeo xace oculto; no Novo Testamento revélase. Como expresou outro, “Ao afastarse de Deus, os xudeus en gran medida perderon de vista as ensinanzas do servizo ritual. Ese servizo fora instituído polo propio Cristo. En cada parte era un símbolo del; e fora cheo de vitalidade e beleza espiritual. Pero os xudeus perderon a vida espiritual das súas cerimonias e aferráronse ás formas mortas. Confiaron nos propios sacrificios e ordenanzas, en lugar de descansar naquel a quen apuntaban.

GSAM 58Buscando un Goberno Temporal

GSAM 58.1“Mentres os xudeus desexaban a chegada do Mesías, non tiñan ningunha concepción da súa misión. Non buscaban a redención do pecado, senón a liberación dos romanos. Agardaban que o Mesías viñese como un conquistador, para romper o poder do opresor e exaltar a Israel ao dominio universal. Así se preparou o camiño para que rexeitasen ao Salvador.

GSAM 58.2“O pobo, na súa escuridade e opresión, e os gobernantes, ansiosos de poder, ansiaban a chegada dun que vencese aos seus inimigos e restaurase o reino a Israel. Estudaran as profecías, pero sen discernimento espiritual. Así pasaron por alto as Escrituras que apuntan á humillación do primeiro advento de Cristo, e malinterpretaron as que falan da gloria do seu segundo advento. O orgullo obscureceu a súa visión; interpretaron a profecía segundo os seus desexos egoístas.

GSAM 58.3“Durante máis de mil anos o pobo xudeu agardara a vinda do Salvador. Neste acontecemento repousaran as súas máis brillantes esperanzas. No canto e na profecía, no rito do templo e na oración doméstica, consagraran o seu nome. E con todo, ao chegar el, non o coñeceron. O Amado do ceo era para eles ‘coma unha raíz nun terreo seco;’ non tiña ‘nin forma nin fermosura;’ e non viron nel beleza ningunha que o desexasen. ‘Veu para os seus, e os seus non o acolleron.’”⁴

GSAM 58Da liñaxe de David

GSAM 58.4Cando se achegaba o tempo predito por Daniel, no que aparecería “o Mesías Príncipe” —o Unxido—, o pobo xudeu podería ter razoado, e sen dúbida así o fixo, do seguinte xeito: O Mesías, segundo a carne, debe ser da casa e liñaxe de David; polo tanto, o seu nacemento debe ser nesa liñaxe; e segundo as normas da lei xudía e os costumes, debe ser unxido para o servizo público á idade de trinta anos; e se vai aparecer como o unxido a esa idade, entón o seu nacemento debe ser trinta anos antes do fin das sesenta e nove semanas de anos, que se estenden ata a vinda do Mesías.

GSAM 59Profecías de Simeón e Ana

GSAM 59.1Por esta época, todo Israel estaba na espera. Os estudantes fervorosos e devotos das Escrituras agardaban o nacemento daquel que ía ser o seu Soberano e Gobernador. Ao ancián e piadoso Simeón reveloulle o Espírito Santo que non vería a morte antes de ver o Cristo do Señor.⁵

GSAM 59.2Cando o neno Salvador foi traído ao templo, Simeón soubo que este neno era aquel ao que se refería: o Cristo. “Entón tomouno nos seus brazos, bendiciu a Deus e dixo: Señor, agora deixas que o teu servo se vaia en paz, segundo a túa palabra; pois os meus ollos viron a túa salvación, que preparaches diante de todos os pobos: unha luz para iluminar os pagáns e a gloria do teu pobo Israel....

GSAM 59.3“E Simeón bendíxoos [a Xosé e a María], e dixo a María, súa nai: Mira, este neno está posto para a caída e o levantamento de moitos en Israel; e para un sinal que será obxecto de contradición (si, unha espada traspasará tamén a túa propia alma), para que os pensamentos de moitos corazóns sexan revelados.

GSAM 59.4“E había unha profetisa, Ana, filla de Fanuel, da tribo de Aser.... E ela, achegándose nese intre, deu grazas tamén ao Señor e falou del a todos os que agardaban a redención en Xerusalén.”⁶

GSAM 59Os anxos visitan aos pastores

GSAM 59.5Con anterioridade, a boa nova do nacemento do Salvador fora anunciada polos anxos aos pastores nas chairas de Belén. Ao oído atento dos pastores, os anxos entoaron estas melodiosas pezas:—

GSAM 60Os Magos Visitan Belén

GSAM 60.2Entón chegaron os magos do Oriente que viran “a estrela xurdir”, como o predixera Balaam. Seguindo a súa guía, chegaron a Xerusalén, onde lles foi necesario preguntar polo Rei recén nado. Ao ser instruídos de que Belén ía ser o lugar de nacemento do Desexado, continuaron a súa viaxe; e guiados alí pola estrela que volveu aparecer, foron levados ao humilde lugar onde xacía o Salvador. Alí adoraron ao santo Neno, ofrecéndolle agasallos de ouro, incenso e mirra, e despois emprenderon a súa longa viaxe de regreso a casa.

GSAM 60O Salvador aos doce anos de idade

GSAM 60.3Desde a infancia ata os doce anos, pouco se rexistra de Cristo Salvador, agás o seu crecemento en sabedoría e estatura, e a súa sumisa obediencia aos seus pais. Pero aos doce anos, despois de acompañar a Xosé e María a Xerusalén para asistir á festa anual, alí asombrou aos sacerdotes co coñecemento que amosou nas súas preguntas e nas respostas que deu aos seus enigmas. Dende este momento ata que iniciou os seus traballos públicos, honrou a humilde ocupación de carpinteiro mentres traballaba con Xosé, o marido de María.

GSAM 60A misión de Xoán Bautista

GSAM 60.4Durante seis meses previos ao seu ministerio público, a misión de Cristo foi anunciada por Xoán Bautista. A xente acudía en multitude a escoitar a Xoán e a ser bautizada por el. Mentres “estaban na expectación [agardando a chegada do Mesías] e todos os homes meditaban [‘razoaban ou debatían,’ na marxe] no seu corazón sobre Xoán, se el era o Cristo ou non; Respondendo Xoán, díxolles a todos: Eu, de feito, bautízovos con auga; pero vén outro máis poderoso ca min, do que non son digno de soltar a correa das sandalias: el bautizaravos en Espírito Santo e en lume. Na man ten a pa de aventar e limpará por completo a súa eira, e recollerá o trigo no seu granario; pero a palla queimaraa con lume inextinguible.”⁷

GSAM 61Xesús bautizado

GSAM 61.1Mentres Xoán administraba o rito do bautismo, viu a Xesús achegarse a el para ser bautizado e dixo: “Eis o Cordeiro de Deus, que quita o pecado do mundo.... E Xoán deu testemuño, dicindo: Vin o Espírito descender do ceo en forma de pomba, e permanecer sobre el. E eu non o coñecía; pero aquel que me enviou a bautizar con auga díxome: Aquel sobre quen vexas o Espírito descender e permanecer sobre el, ese é o que bautiza co Espírito Santo. E vin, e dei testemuño de que este é o Fillo de Deus.”⁸

GSAM 61A Voz do Ceo

GSAM 61.2Non só se atestou a mesianidade de Cristo pola descida visible do Espírito Santo nunha forma corpórea coma unha pomba, senón tamén por unha voz do ceo. No Evanxeo de Mateo lemos: “Xesús, cando foi bautizado, saíu logo da auga; e abríronse para el os ceos, e viu o Espírito de Deus descender coma pomba e posarse sobre el; e velaquí unha voz do ceo dicindo: Este é o meu Fillo amado, no que me comprazo”.⁹

GSAM 61.3Aínda que “Xoán non fixo ningún milagre”, o pobo, ao ver o gran poder que acompañaba o ministerio de Cristo, viuse obrigado a dicir: “Todo canto Xoán dixo deste home era verdade.”¹⁰

GSAM 61Cristo Unxido Segundo a Lei

GSAM 61.4En relación co relato de Lucas do bautismo e a mesma unción polo Espírito Santo na forma dunha pomba, lemos: “O mesmo Xesús comezaba a ter uns trinta anos.”¹¹

GSAM 62.1Despois do longo xaxún do noso Señor de corenta días e das feroces tentacións do demo no deserto, que inmediatamente seguiron ao seu bautismo, el “veu a Nazaret, onde fora criado; e, como era o seu costume, entrou na sinagoga o día do sábado e levantouse para ler.... O Espírito do Señor está sobre min, porque me unxiu para anunciar a boa nova aos pobres.... E comezou a dicirlles: Hoxe cúmprese esta Escritura nos vosos oídos.”¹²

GSAM 62O Tempo se Cumpriu

GSAM 62.2Marcos, ao relatar o mesmo acontecemento, di: “Cumpriuse o tempo e o reino de Deus está próximo: arrepentídevos e crede no evanxeo.”¹³ Chegara o tempo predito para que aparecese o Unxido. A unción polo Espírito Santo tivera lugar no seu bautismo, e agora iniciaba o seu ministerio, xusto no tempo e do xeito preditos polos santos profetas de antigo.

GSAM 62Proba visible da mesianidade de Cristo

GSAM 62.3O ministerio de Cristo estivo acompañado dun constante exercicio de milagres, que, para o pobo, aínda que non comprendesen plenamente as súas parábolas e palabras, eran unha proba visible de que el era o Immanuel, ou de que “Deus estaba con el”.¹⁴ Nestes milagres Cristo estaba a dar ao mundo non só unha proba do poder de Deus nel, senón tamén unha demostración práctica do carácter de Deus e da súa bondade amorosa. Cando Filipe, despois de tres anos de continua asociación con Cristo, presenciando os seus poderosos milagres, dixo: “Señor, amósanos o Pai, e xa nos abonda”, Xesús díxolle: “¿Estiven tanto tempo con vós, e aínda non me coñeciches, Filipe? O que me viu, viu ao Pai; e como dis ti entón: Móstranos ao Pai? ... Crédeme que estou no Pai, e o Pai en min; ou crédeme polas mesmas obras.”¹⁵

GSAM 63Xoán perplexo

GSAM 63.1Aínda que no bautismo de Cristo, Xoán fora testemuña da descida visible do Espírito Santo, e ouvira a voz do ceo proclamando que el era o Fillo de Deus, e el mesmo declarara que era “o Cordeiro de Deus que quita o pecado do mundo”, os acontecementos estaban a desenvolverse de xeito tan diferente das súas expectativas que el, na súa sombría prisión, estaba turbado e confuso.

GSAM 63.2“Como os discípulos do Salvador, Xoán Bautista non comprendía a natureza do reino de Cristo. Agardaba que Xesús ocupase o trono de David; e, co paso do tempo, ao non reclamar o Salvador ningunha autoridade real, Xoán quedou perplexo e turbado.”¹⁶ “Chamando a dous dos seus discípulos, [el] enviounos a Xesús, dicindo: ¿Es ti o que debe vir? ¿Ou agardamos a outro?” “Naquel mesmo intre el [Xesús] curou a moitos das súas enfermidades e pragas, e dos espíritos inmundos; e a moitos cegos lles deu vista. Entón Xesús, respondendo, díxolles: Ídevos e anunciádelle a Xoán as cousas que vistes e ouvistes.”¹⁷

GSAM 63.3Con dificultade os xudeus ou mesmo os discípulos podían ver con claridade moitas verdades que pronunciou o Salvador, porque estaban tan afincados na crenza de que cando viñese o Mesías ía romper o xugo romano, que para eles era tan penoso, e restablecer inmediatamente o reino de David, e reinar como rei temporal.

GSAM 63.4Xesús comezou a súa predicación dicindo: “Arrepentídevos, porque o reino dos ceos está próximo.”¹⁸ Cando enviou aos seus doce apóstolos, estes levaron a mesma mensaxe: “O reino dos ceos está próximo.”¹⁹ Máis adiante no seu ministerio, cando enviou aos setenta, fíxoo coas palabras: “O reino de Deus se achegou a vós.”²⁰

GSAM 64O asombro da xente ante a obra de Cristo

GSAM 64.1As marabillosas palabras e ensinanzas de Cristo levaron á xente a dicir: “Nunca home falou coma este home.”²¹ E cando curou o cego e mudo, “Toda a xente quedou admirada e dixo: ¿Non é este o fillo de David?”²² ou noutras palabras, ¿non é este a semente de David, o Salvador prometido? “Cando chegou á súa propia terra, ensinou na súa sinagoga, de xeito que quedaban abraiados e dicían: ¿De onde lle vén a este home esta sabedoría e estas obras poderosas? ¿Non é este o fillo do carpinteiro? ¿Non se chama a súa nai María e os seus irmáns Xacobe, Xosé, Simón e Xudas?”²³

GSAM 64.2Cara o terceiro ano do ministerio de Cristo, cando estaba no templo asistindo á festa da dedicación, os xudeus achegáronse a el e dixéronlle: “¿Canto tempo nos farás dubidar? Se es o Cristo, dinos claramente.”²⁴ No ano anterior, cando realizara o poderoso milagre de alimentar os cinco mil cos “cinco pans de cebada e dous peixiños”, el “percebeu que ían vir e collelo á forza para facelo rei, [por iso] retirouse de novo a unha montaña.”²⁵

GSAM 64Cristo ensina aos discípulos sobre a súa morte

GSAM 64.3Ao ensinar aos seus discípulos, Cristo quixo disipar a idea dun reinado temporal inmediato e mostrarlles que debía morrer e resucitar, marchar e volver. Así lles preguntou: “Que pasa se vedes ao Fillo do Home subir ao lugar onde estaba antes?”²⁶ Despois de lles ordenar “que non dixesen a ninguén que el era Xesús o Cristo”, lemos: “Desde aquel tempo comezou Xesús a amosarlles aos seus discípulos que debía ir a Xerusalén, padecer moitas cousas por parte dos anciáns, dos principais sacerdotes e dos escribas, ser morto e resucitar ao terceiro día. Entón Pedro tomouno aparte e comezou a reprendelo, dicindo: Lonxe de ti, Señor; isto non che sucederá.”²⁷

GSAM 65.1Ao mesmo tempo díxolles que había algúns alí presentes que non morrerían ata que visen ao Fillo do Home vir no seu reino.²⁸ Uns oito días despois, esta profecía cumpriuse; e o apóstolo Pedro refírese a esa “visión” de Cristo vindo no seu reino como proba da segunda vinda real de Cristo, aínda no futuro.²⁹

GSAM 65.2Nunha ocasión, cando Cristo e os seus discípulos estaban en Galilea, Xesús díxolles: “O Fillo do home será traizoado en mans dos homes; e matarano, e ao terceiro día resucitará. E eles entristecéronse moito.”³⁰ E con todo non conseguiron entender, comprender o seu significado, pois mesmo mentres el procuraba impresionar as súas mentes coa solemne verdade da súa morte e resurrección, estaban a debater entre eles quen sería o maior no reino dos ceos.³¹

GSAM 65.3Noutra ocasión Pedro dixo a Xesús: “Deixamos todo e che seguimos; entón, que recibiremos nós? E Xesús díxolles: En verdade vos digo que vós, os que me seguistes, na rexeneración, cando o Fillo do Home se sente no trono da súa gloria, tamén vos sentaredes en doce tronos, a xulgar as doce tribos de Israel.”³² Aínda así, o pensamento dun reino pronto a establecerse estaba en primeiro lugar na súa mente, e eles, como humanos, comezaron a buscar o lugar máis alto no reino.

GSAM 65.4Entón aparece a ambiciosa nai de Santiago e Xoán, fillos de Zebedeo, pedindo a Cristo que os seus fillos fosen favorecidos con altos cargos: un á súa dereita e outro á súa esquerda no seu trono; ou quizais un como primeiro ministro do goberno e o outro como secretario de Estado. Pero Cristo dixo claramente: “Non sabedes o que pedides.”³³

GSAM 66Entrada triunfal en Xerusalén

GSAM 66.1Nun momento próximo a este, ocorreu un gran e sorprendente acontecemento. Foi a resurrección de Lázaro do sepulcro, quen xa levaba catro días morto. Un milagre tan poderoso conmoveu e asombrou tanto ao pobo que os fariseos se alarmaron e, xunto cos sacerdotes, convocaron de inmediato un concilio; e nas súas deliberacións preguntaron: “Que facemos? Porque este home realiza moitos milagres. Se o deixamos así, todos crerán nel; e virán os romanos e levarán tanto o noso lugar como a nosa nación.”³⁴ Mentres un poder satánico dende abaixo se apoderaba daqueles que procuraban destruír a Cristo, un poder dende o alto movía as masas para glorificalo e cumprir o que se predixera acerca del.

GSAM 66.2Na ocasión á que se fixo referencia máis arriba, o pobo saíu en masa non só para ver a Xesús, senón tamén a Lázaro, a quen el resucitara dos mortos. Agora lles parecía certo que Xesús era o seu rei agardado desde hai tempo, e ao atopalo achegándose a Xerusalén, sentado nun poldro, as palabras da Escritura viñéronlles á mente con forza, “Non temas, filla de Sión: velaquí que vén o teu rei, sentado sobre un poldro de asno.”³⁵ Un poderoso clamor de triunfo ergueuse desa multitude inmensa, o que perturbou moito aos fariseos de corazón frío e calculadores. Entre eles dicían: “Vedes como non prevalecedes en nada? Velaquí que o mundo se foi tras del.”³⁶ Á súa petición de que Cristo detivese os berros, el respondeu: “Dígovos que, se estes calasen, as pedras berrarían inmediatamente.”³⁷ O Señor dixera daquela ocasión: “Berra”, e se o pobo non cumprise a súa palabra, poñería unha voz nas pedras da rúa e estas berrarían; pois a súa palabra debe cumprirse.

GSAM 66Cristo para marchar e volver de novo

GSAM 66.3Non só procurou o noso Salvador dirixir as mentes dos discípulos ao feito de que ía morrer e resucitar, senón que tamén desexou lles ensinar que o reino non viría ata que el se fose e volvese de novo. Referíndose á súa crucifixión dixo: “Eu, se fose levantado da terra, atraerei todos os homes cara a min. Isto díxoo, significando a morte que ía padecer. A xente respondeulle: Nós escoitamos da Lei que o Cristo permanece para sempre; e como dis ti: o Fillo do home debe ser levantado? Quen é este Fillo do home?”³⁸

GSAM 67.1Para gravar máis profundamente nas mentes dos discípulos o feito de que ía marchar e volver antes de que o seu reino se establecese na terra, dixo: “Neniños, aínda por pouco tempo estou con vós. Me buscaredes; e como dixen aos xudeus: Onde eu vou, non podedes vir; así vos digo agora.... Simón Pedro díxolle: Señor, a onde vas?. Xesús respondeulle: A onde vou, non podes seguirme agora; pero máis adiante me seguirás”.³⁹ Logo animou os seus corazóns ansiosos e entristecidos con estas palabras: “Non se turbe o voso corazón: credes en Deus; crede tamén en min. Na casa do meu Pai hai moitas moradas; se non fose así, xa volo tería dito. Vou prepararvos un lugar. E se vou prepararvos un lugar, volverei e recibireivos comigo, para que onde eu estou esteades tamén vós.”⁴⁰

GSAM 67Parábola do nobre

GSAM 67.2De novo, o Salvador procurou corrixir a idea errónea de que o reino ía aparecer inmediatamente, empregando a seguinte parábola mentres el e os discípulos subían a Xerusalén: “Un home nobre marchou a un país afastado para recibir un reino e volver. Chamou entón aos seus dez servos, entregoulles dez libras e díxolles: Negociade ata que eu veña.... E sucedeu que, cando regresou, despois de recibir o reino, mandou chamar para si a eses servos aos que dera o diñeiro, para saber canto gañara cada un con el ao negociar.”⁴¹ Nesta parábola o Señor represéntase a si mesmo no nobre. Tiña que ir a un país afastado —ao seu Pai— e alí recibir o reino, antes de volver para reinar.

GSAM 68.1En resposta á pregunta dos discípulos, “Cal será o sinal da túa vinda e do fin do mundo?”⁴² o Salvador deulles unha lista dos acontecementos que ían suceder ao longo da gran tribulación que ía caer sobre a igrexa, e dos sinais definitivos que terían lugar. Cando estes aparecesen, poderían saber que a súa vinda estaba próxima, mesmo ás portas, e que a xeración que os visese non pasaría da escena de acción ata que el chegase.⁴³

GSAM 68Abandonado por todos os discípulos

GSAM 68.2Pero con toda a instrución que Cristo dera aos apóstolos acerca da súa morte e humillación, non conseguiron comprender de ningún xeito a verdade que lles ensinara respecto ao seu xuízo e crucifixión. Tiñan unha concepción tan vaga da verdade que, cando chegou o xuízo, a súa esperanza morreu e todos “o abandonaron e fuxiron”.⁴⁴ Mesmo Pedro, o sempre celoso Pedro, que con tanta confianza afirmara que aínda que todos o abandonasen, el nunca o faría, poucas horas despois estaba a negar ao seu Señor e, xurando, declaraba que non coñecía a aquel home. Tan lentos eran en comprender a afirmación do Señor de que ao terceiro día despois da súa crucifixión resucitaría dos mortos, que preguntábanse e razoaban entre eles “que significaría resucitar dos mortos”.⁴⁵ De feito, tan carentes de fe estaban que, tras a súa morte e cando o seu corpo fora depositado no novo sepulcro de Xosé, preparáronse para embalsamalo. Coa esperanza perdida — enterrada con Cristo no sepulcro —, que día de sábado para os discípulos! Con corazóns cargados de dor e decepción, e sen un Salvador piadoso e compasivo, cuxa vida estivera chea de actos de ternura e misericordia, preto para confortar e fortalecer, ¡que desolada era a súa condición!

GSAM 69Eventos conmovedores da mañá da Resurrección

GSAM 69.1Alba o primeiro día da semana! Que conmoción no ceo e na terra! Un anxo poderoso baixa dos reinos da gloria á tumba de Xosé, cunha mensaxe que manda ao Fillo de Deus que resucite. “E velaquí houbo un gran terremoto: porque o anxo do Señor baixou do ceo, e achegouse e rolou a pedra da entrada, e sentouse sobre ela. O seu semblante era como un raio, e as súas vestimentas brancas como a neve: e de medo del os gardas tremeron e quedaron coma homes mortos.”⁴⁶ “Moitos corpos dos santos que durmían resucitaron, e saíron dos sepulcros despois da súa resurrección, e entraron na cidade santa, e apareceron a moitos.”⁴⁷ Pensade nestes mensaxeiros en Xerusalén, ás portas dos seus amigos, coa mensaxe de que o Cristo crucificado resucitou dos mortos e de que eles tamén foran traídos á vida polo seu poder, para dar testemuño da súa resurrección. Que actividade entre os discípulos e as santas mulleres—correndo de aquí para alá para anunciar a boa nova: “Resucitou dos mortos, pois o vimos e falamos con el!”

GSAM 69Xesús camiña cara ao campo

GSAM 69.2“E velaquí, dous deles foron aquel mesmo día a unha pequena aldea chamada Emaús, que dista de Xerusalén uns sesenta estadios [sete millas e media]. E falaban entre eles de todas estas cousas que aconteceran. E sucedeu que, mentres falaban e razoaban, Xesús en persoa se achegou e foi con eles. Pero os seus ollos estaban impedidos para que non o recoñecesen. E el díxolles: Que conversacións son estas que tedes entre vós mentres camiñades e estades tristes? E un deles, que se chamaba Cleofás, respondendo díxolle: ¿Es ti o único forasteiro en Xerusalén que non soubo das cousas que alí sucederon estes días? E el díxolles: Que cousas? E eles dixéronlle: Das cousas de Xesús de Nazaret, que foi un profeta poderoso en obras e palabras diante de Deus e de todo o pobo; e de como os principais sacerdotes e os nosos gobernantes o entregaron para ser condenado á morte e o crucificaron. Pero nós agardabamos que fose el quen ía redimir a Israel; e ademais de todo isto, hoxe é o terceiro día desde que sucederon estas cousas. Si, e ademais, unhas mulleres da nosa compañía nos deixaron atónitos, que foron cedo ao sepulcro: e ao non atoparen o seu corpo, viñeron dicindo que tamén viran unha visión de anxos que dicían que el estaba vivo. E algúns dos que estaban con nós foron ao sepulcro e atopárono tal como as mulleres dixeran, pero a el non o viron.

GSAM 70.1Entón díxolles: “¡Oh, necios e lentos de corazón para crer todo o que dixeron os profetas! ¿Non era necesario que o Cristo padecese estas cousas e entrase na súa gloria? E, comezando por Moisés e por todos os profetas, expúxolles en todas as Escrituras o que o concernía.”⁴⁸ Cando ía comer con eles, partiu o pan e deu grazas, “e abríronselles os ollos e recoñecérono.... E dicían un ao outro: ¿Non ardía o noso corazón dentro de nós mentres falaba connosco no camiño e nos abría as Escrituras?”⁴⁹

GSAM 70.2Agora, finalmente, os discípulos poden ver, despois de que o problema lles fose plenamente demostrado, que houbo unha morte e unha resurrección conectadas coa misión do Salvador. Pero como considerarán a cuestión do seu reino?

GSAM 70.2“Amosouse vivo despois da súa paixón con moitas probas infalibles, sendo visto por eles durante corenta días, e falando das cousas relativas ao reino de Deus; e, xuntándose con eles, mandoulles que non se afastasen de Xerusalén, senón que agardasen a promesa do Pai, da que, dixo el, oíchedes de min. Porque Xoán bautizou con auga; pero vós seredes bautizados co Espírito Santo non moitos días despois.

GSAM 71¿Restabelecerás agora o Reino?

GSAM 71.1“Cando, pois, se xuntaron, preguntáronlle dicindo: Señor, restaurarás ti agora o reino de Israel? [é dicir: aprendemos que era necesario que foses crucificado e resucitases dos mortos, segundo as Escrituras, pero non vas restaurar o reino agora?] E díxolles: Non vos toca a vós saber os tempos ou as épocas que o Pai estableceu no seu propio poder. Pero vós recibiredes poder cando o Espírito Santo veña sobre vós; e seredes testemuñas miñas en Xerusalén, en toda Xudea, en Samaria e ata o confín da terra. E despois de dicir estas cousas, mentres eles o miraban, foi elevado, e unha nube recibiuno fóra da súa vista. E mentres eles miraban fixamente cara ao ceo mentres el subía, velaí que dous homes se presentaron xunto a eles con vestiduras brancas; os cales tamén dixeron: Varóns de Galilea, por que estades mirando cara ao ceo? Este mesmo Xesús, que foi levado do medio de vós ao ceo, virá do mesmo xeito que o vistes subir ao ceo.”⁵⁰

GSAM 71Xesús permanecerá no ceo ata a restitución

GSAM 71.2Agora que o Salvador os deixara, e eles viran de feito como “ascendía ao lugar onde antes estaba”, tiñan a certeza de que o Espírito Santo lles ensinaría acerca do tempo en que virá o reino. Así, Pedro, nas súas instrucións ao pobo, despois de recibir o Espírito, dixo: “El enviará a Xesús Cristo, do que antes vos foi predicado, a quen o ceo debe recibir ata os tempos da restitución de todas as cousas, das que Deus falou pola boca de todos os seus santos profetas desde o principio do mundo”.⁵¹

GSAM 71.3Ao apóstolo Pedro tamén lle foron dados polo Espírito Santo os feitos relativos aos tres mundos: Primeiro, o mundo anterior ao diluvio, que foi destruído polas augas; segundo, o mundo actual reservado para o lume,—o lume co que a terra está repleta, segundo di a Revised Version,—ese lume que será a perdición, a ruína e a destrución dos homes impíos; terceiro, a terra nova, “na que habita a xustiza;” ou, como algúns traducen, “na que habitarán os xustos.”⁵²

GSAM 72.1O apóstolo Paulo expuxo a resurrección do pobo de Deus e a transformación de todos os seus santos de mortais a inmortais, “nun abrir e pechar de ollos, ao último toque de trompeta.” Declaroulles aos corintios que Cristo está agora no trono do seu Pai e alí permanecerá ata que todos os seus inimigos estean suxeitos a el. É dicir, ata que reciba o reino —o seu reino— entregado nas súas mans polo Pai, como se profetizou en Daniel 7:13, 14; Salmo 2:8, 9. Á igrexa de Tesalónica presentoulles a vinda de Cristo e a resurrección como a súa única esperanza, e como a verdadeira consolación cando os seus seres queridos foron separados deles pola man da morte.⁵³

GSAM 72Retorno Indefinido do Mestre

GSAM 72.2Aínda a igrexa non tiña un coñecemento definitivo sobre o tempo en que o Mestre volvería. Cando o apóstolo, na súa primeira carta aos Tesalonicenses, dixo: “Nós, os que estamos vivos e permanecemos, seremos arrebatados”, os irmáns entendérono no sentido de que Cristo ía vir mentres algúns deles aínda estaban vivos. Na súa segunda epístola corríxelles a concepción errónea da súa carta e dilles que “ese día non chegará se non vén primeiro a apostasía e se revela o home da iniquidade, o fillo da perdición; o que se opón e se exalta por riba de todo aquilo que é chamado Deus ou que é adorado.”⁵⁴

GSAM 72A Apostasía

GSAM 72.3E aínda así, a igrexa queda ás escuras sobre o tempo da segunda vinda de Cristo. Os irmáns souberon que haberá unha apostasía; pero a cuestión era de canto tempo duraría. Máis tarde déuselle unha resposta a Xoán mentres estaba en visión na illa de Patmos, nos símbolos que se atopan nos capítulos doce e trece do Apocalipse: o “tempo, tempos e metade dun tempo”, os “corenta e dous meses”, os “mil douscentos sesenta días” (anos); pero aínda non acontecera o evento que marcaba o inicio dese longo período. Así, a igrexa aínda esperaba e agardaba a vinda de Cristo sen saber positivamente a hora exacta da súa aparición; pois cando aquel tempo de tribulación pasase, aínda quedaría un breve período de conflito e triunfo para a igrexa “resto”.⁵⁵

GSAM 73.1Co peche dos rexistros do Novo Testamento, temos o tema da segunda vinda de Cristo claramente exposto diante de nós. Aproximadamente un versículo de cada trinta menciona dalgún xeito a segunda vinda do noso Señor Xesús Cristo. Sobre isto, e a posición da igrexa con respecto a esa esperanza ao longo das idades ata os tempos modernos, Robert Patterson, D.D., fala nun xornal titulado The Interior, baixo o epígrafe “A Bendita Esperanza”, do seguinte xeito:—

GSAM 73O Milenio Temporal—Patterson

GSAM 73.2“Cando o noso Señor deixou a súa igrexa na terra para ir ao Pai, deixouna nunha condición de pesar. Os seus cincocentos discípulos estaban rodeados por todo o mundo dos seus inimigos, organizados en relixións e gobernos anticristianos por unha das intelixencias máis elevadas, animados pola malicia máis venenosa e educados pola experiencia dos séculos nos modos máis eficaces de destrución. O Señor non era ignorante do noso perigo; nin nos seus últimos discursos o atenuou, nin prometeu ningunha diminución da inimizade do mundo e da tribulación da igrexa. Pero prometeu que el mesmo volvería para derrubar aos seus inimigos, e que nos sostería ata ese día bendito. ‘O mundo vos odia. No mundo teredes tribulación. Choraredes e lamentaredes, pero o mundo alegrarase. Vós estaredes tristes, pero a vosa tristura converterase en ledicia.... Agora, pois, tedes tristura, pero eu volverei a vervos, e o voso corazón alegrarase, e ninguén vos quitará a vosa ledicia. Se me vou, volverei, e recollereivos comigo, para que onde eu estou, esteades tamén vós.’

GSAM 74.1“Tal era a bendita esperanza do seu regreso persoal coa que confortou á súa igrexa na súa partida persoal. Durante todo o período da súa ausencia, dixo que deberiamos sufrir tribulación; e así sucedeu. Se imos gozar de calquera período de paz exterior durante a súa ausencia, se a súa igrexa vai ser librada dos ataques do mundo, se vai haber calquera idade de pureza cando as cizañas non medren entre o trigo, ou se, ao seu vir, vai ser recibido pola poboación dunha terra chea da gloria do Señor, ou mesmo se vai poder atopar fe na terra, será para el unha sorpresa totalmente inesperada. Xesús non sabía deste milenio. Dicimos que non o sabía porque non nolo dixo; e el di: ‘Chameivos amigos, pois todo canto escoitei do meu Pai volo fixen saber.’ Pero en todos os seus discursos e parábolas non hai a menor alusión a que agardemos algún período de paz ou gloria antes da súa vinda. Os apóstolos son igualmente ignorantes dun milenio sen Cristo. Durante trescentos anos despois da partida do noso Señor, a esperanza bendita da igrexa foi a esperanza do seu regreso.

GSAM 74.2Pero cando, no progreso da súa apostasía predita, a noiva de Cristo comezou a consolarse na súa ausencia coa amizade dos reis da terra, moi naturalmente desviou a vista do ceo do leste e do regreso do seu Señor, que poñería fin á súa grandeza mundana. Cando os Reformadores puxeron a trompeta do evanxeo nos seus beizos ... os soños dun milenio sen Cristo foron inmediatamente arrasados, ... e a igrexa volveu comezar a agardar a vinda do Señor para destruír o anticristo.... Nas súas cartas, sermóns e confesións de fe, os Reformadores proclamaron as súas esperanzas premilenariais.

GSAM 74.3“A Asemblea de Westminster conclúe a súa confesión cunha declaración da súa fe no segundo advenimento do Señor en palabras que expresan plenamente a fe dos premilenistas. Proclaman nestas palabras de peso: ‘Así como Cristo quere que esteamos certos de que haberá un día de xuízo, tanto para deter a todos os homes do pecado, como para maior consolo dos piadosos na súa adversidade, así tamén quere que ese día sexa descoñecido polos homes, para que poidan sacudir toda seguridade carnal, e estean sempre velando, porque non saben en que hora virá o Señor: e estean sempre preparados para dicir: Ven, Señor Xesús: e ven axiña!’⁵⁶

GSAM 75.1“Os nosos devanceiros reformadores fortalecían os seus corazóns agardando a vinda do Señor, e animábanse mutuamente co berro de: ‘¡Mantede o campo! pois vén con lexións de axuda,’ un sentimento encarnado recentemente nun himno de avivamento popular, pero familiar aos vellos Covenanters escoceces.

GSAM 75.2“Pero non pasou moito tempo ata que se produciu unha segunda apostasía da fe entre as igrexas reformadas. En Escocia coñeceuse como Moderatismo; en Inglaterra, como Arrianismo e, máis recentemente, como Broad Churchism; en América chamouse Unitarismo; e en Alemaña, Racionalismo. Establecendo a razón humana como xuíz, e a nosa observación moderna tan limitada como proba, e negando que calquera acontecemento puidese ocorrer senón segundo o curso das leis da natureza observadas, reduciu a Xesús ao rango dun rabí xudeu, bastante avanzado para a súa época, pero totalmente alleo á ciencia moderna. Por suposto, a noción de que tal persoa volvese do mundo invisible para reinar sobre a terra foi remitida á mitoloxía hebrea.

GSAM 75Daniel Whitby sobre o Milenio

GSAM 75.3“As promesas da súa segunda vinda e reinado na terra interpretáronse simplemente como a propagación do seu evanxeo e a sumisión dunha gran parte do mundo ao cristianismo durante un período de mil, ou, como algúns pensaban, 360.000 anos; durante os cales a humanidade ía progresar nas artes da civilización e gozar dunha paz e prosperidade sen precedentes. E ao remate dese ciclo prolongado, demasiado vasto para que a mente común o abarcase, posiblemente tería lugar algunha gran convulsión da natureza, e poderíase dicir que o Señor viría e destruiría o mundo, e chamaría á raza humana a xudicio. Esta teoría foi elaborada e popularizada por un comentarista inglés chamado Whitby [Daniel Whitby morreu en 1726], que, pola súa correspondencia publicada, se demostra que era arriano, pero cuxos comentarios foron populares entre a súa propia clase, e cuxo milenio mítico foi recibido con favor por moitos dos pensionistas ortodoxos e amigos das igrexas estatais de Europa, aos que lles prometía un longo arrendamento de dezmos e honras. A través da súa influencia importouse a América, onde se utilizou inmediatamente como material para as frases feitas e peroratas dos discursos públicos.”

GSAM 76.1Así eran as teorías en diversas partes da terra cando nos achegabamos ao tempo en que o Señor enviou a solemne advertencia da súa vinda, mesmo “ás portas.”