Գլուխ 10 — Կեսգիշերի ճիչը

GSAM 160.1«Կեսգիշերին լսվեց մի գոչյուն՝ ահա, փեսան գալիս է, դուրս եկեք նրան դիմավորելու։ Այնժամ բոլոր այդ կույսերը ոտքի ելան և կարգի բերեցին իրենց լապտերները։»¹

GSAM 160.2Մենք արդեն խոսել ենք «տասը կույսերի» այս առակով ներկայացված ուշացման ժամանակի մասին և այժմ հատուկ ուշադրություն կդարձնենք դրա այն մասին, որը ներկայացվում է վերոհիշյալ տեքստում և ադվենտիստների կողմից կոչվում է «կեսգիշերի ճիչ»։ Այս թեմայով մի նշանավոր հեղինակ, Midnight Cry անվանումով պարբերականում, 1844 թ. հոկտեմբերի 3-ին, ասում է՝—

GSAM 160.3«Բայց ինչպե՞ս հայտնվեցինք այս ուշացման գիշերում։ Որովհետև մենք տեսիլքը [երկու հազար երեք հարյուր օրերի տեսիլքը] սկսեցինք գարնանը, ոչ թե աշնանը, Ք.ա. 457 թվականին: Նախորոշված նավահանգստին հասնելու համար մեզ դեռ վեց ամիս և մի քանի օր էր պակասում: Դա մեզ գցեց ուշացման գիշերում՝ վեց ամսով»:

GSAM 160.4Մեկ այլ հեղինակ՝ Ս. Ս. Սնոուն, 1844 թ. օգոստոսի 22-ի Cry ամսագրում, խոսելով երկու հազար երեք հարյուր օրերի մասին, ասաց՝—

GSAM 160.5«Դրանք սկսվեցին հրամանագրի հրապարակումից՝ վերականգնելու և կառուցելու Երուսաղեմը։ Առաջին հրամանը արձակվել է Կյուրոսի կողմից, այն վերականգնել է Դարեհը, իսկ ավարտին հասցրել՝ Արտաքսերխես Լոնգիմանոսը իր թագավորության յոթերորդ տարում։ Այն հրապարակվեց և ուժի մեջ մտավ մ.թ.ա. 457 թ. աշնանը, երբ Եզրան, Տիրոջ բարեհաճ ձեռքով հասնելով Երուսաղեմ, վերականգնեց հրեական համայնքը, նշանակեց մագիստրատներ և դատավորներ և սկսեց պարսպի կառուցումը։»²

GSAM 160.6Քանի որ տեսիլքի ժամանակը երկու հազար երեք հարյուր ամբողջ տարի էր, ապա երկու հազար երեք հարյուրը կազմելու համար անհրաժեշտ էր ամբողջ 457 թվականը և ամբողջ 1843 թվականը, և եթե հրամանը դուրս չէր եկել մինչև Ք.ա. 457 թվականի յոթերորդ ամիսը, սովորեցվում էր, որ ժամանակաշրջանը չի ավարտվի մինչև 1844 թվականի յոթերորդ ամիսը։ Ինչպես յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրվա պահպանումը թվում էր այն իրադարձությունը, որը նշանավորում էր ժամանակաշրջանի սկիզբը, այնպես էլ հստակ ցույց տրվեց, որ յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը (հրեական ժամանակով), 1844 թ. հոկտեմբերի 22-ին, կավարտվեն երկու հազար երեք հարյուր օրերը և կգա սրբարանի մաքրության ժամանակը։ 1843 թվականին շրջանի ավարտի համար օգտագործված բոլոր ապացույցները նույն ուժով կիրառելի էին 1844 թվականի հաշվարկի համար, և դա նրանց վստահություն էր տալիս, որ նրանք գտել են իրենց հիասթափության պատճառի մի լուծում, որը հաստատուն էր թվում։ Ադվենտիստների «ճշմարիտ կեսգիշերի ճիչը», ինչպես այն ժամանակ այն կոչվում էր, հռչակելու ձևը լավագույնս պատկերվում է այն ժամանակ գործին ակտիվորեն մասնակցածների գրությունների մեջբերումներով։

GSAM 161«Դիմավորելու նրան դուրս գնացեք»

GSAM 161.11844 թ. հոկտեմբերի 3-ի Cry ամսագրում հրապարակվել էր Ջորջ Սթորսի հոդվածը՝ «Դուրս եկեք նրան դիմավորելու» վերնագրով, որտեղ նա ասում էր՝—

GSAM 161.2«Ես վերցնում եմ գրիչս այնպիսի զգացմունքներով, ինչպիսիք երբեք նախկինում չեմ ապրել։ Առանց որևէ կասկածի, իմ մտքով՝ յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը կդառնա մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի երկնային ամպերում հայտնվելու վկա։ Մենք մի քանի օր հեռու ենք այդ իրադարձությունից՝ սարսափելի պահ այն մարդկանց համար, ովքեր անպատրաստ են, սակայն փառավոր պահ նրանց համար, ովքեր պատրաստ են։

GSAM 161.3«“Ահա՝ փեսան գալիս է” այս տարի. “ելեք դիմավորելու նրան”։ Մենք ավարտել ենք մեր գործը անվանական եկեղեցիների և բոլոր անիրավների հետ, բացի այն դեպքից, երբ այս կանչը կարող է ազդել նրանց վրա։ Մեր գործն այժմ արթնացնելն է “կույսերին, որոնք վերցրին իրենց ճրագները և դուրս ելան դիմավորելու փեսային”։ Որտե՞ղ ենք մենք հիմա։ “Եթե տեսիլքը ուշանա, սպասիր դրան”։ Արդյո՞ք սա չի եղել մեր պատասխանը անցյալ մարտից կամ ապրիլից ի վեր։—Այո։ Ի՞նչ պատահեց, երբ Փեսան ուշացավ։—Արդյո՞ք բոլոր կույսերը թմրեցին ու քնեցին։ Քրիստոսի խոսքերը չեն ձախողվել, և “Գրությունները չեն կարող խախտվել”։ Չի օգնի, եթե ձևացնենք, թե արթուն ենք եղել. մենք քնկոտացել ենք ոչ թե Քրիստոսի գալստի փաստի, այլ ժամանակի հարցում. Մենք հայտնվեցինք ուշացման ժամանակաշրջանում. չգիտեինք, թե “ինչքան” կուշանա, և հենց այս կետում քնկոտացել ենք. Մեր քնի մեջ ոմանք ասել են՝ “Մեկ այլ ժամ չսահմանեք”, ուստի քնել ենք։ Հիմա խնդիրը մեզ արթնացնելն է։ Տե՛ր, օգնիր, որովհետև մարդու օգնությունը ապարդյուն է։ Խոսիր ինքդ, Տե՛ր։ Օ՛, թող “Հայրը” այժմ “հայտնի անի” ժամանակը։

GSAM 162Հաղորդագրության կեսգիշեր

GSAM 162.1«Որքա՞ն է տևելու ուշացման ժամանակը.—Կես տարի։ Ինչպե՞ս գիտեք.—Քանի որ մեր Տերը ասում է՝ “կեսգիշերին”, երբ փեսան ուշանում էր։ Տեսիլքը վերաբերում էր “երկու հազար երեք հարյուր երեկո-առավոտների”, կամ օրերի։ Մեկ “երեկոն”, կամ գիշերը, այդ մարգարեական օրերից մեկի կեսն է և, հետևաբար, կազմում է վեց ամիս։ Սա է ուշացման ժամանակի ամբողջ տևողությունը։ Ժամանակի ներկայիս ուժեղ գոչումը սկսվեց հուլիսի կեսերին և մեծ արագությամբ ու զորությամբ տարածվեց, ուղեկցվում է Հոգու դրսևորմամբ, որպիսին ես երբեք չեմ տեսել, երբ գոչումը “1843” էր։ Այժմ բառացիորեն ասվում է՝ “Դուրս եկեք նրան դիմավորելու”։ Կա ամեն ինչի լքման մի երևույթ, որի մասին ես երբեք չէի երազել, որ կարող է տեսանելի լինել։ Երբ այս գոչը բռնում է սիրտը, գյուղացիները լքում են իրենց հողերը՝ իրենց բերքով։ Կա ուժեղ գոչյուն արցունքներով, և ամենայնի սրբազան նվիրում Աստծուն, ինչպիսին ես երբեք չեմ տեսել։ Այս ճշմարտության հանդեպ կա վստահություն, որպիսին նախորդ գոչի ժամանակ նույն աստիճանով երբեք չի զգացվել, և դրա մեջ կա մի լացող կամ հալեցնող փառք, որը անցնում է ամեն հասկացողություն, բացի նրանցից, ովքեր զգացել են այն։

GSAM 162.2«Այս ներկայիս ճշմարտության համար ես, շնորհքի միջոցով, համարձակվում եմ ամեն ինչ վտանգել և զգում եմ, որ դրա վերաբերյալ կասկածի մեջ մտնելը կնշանակեր Աստծուն վիրավորել և ինքս ինձ վրա “արագ ոչնչացում” բերել։ Ես համոզված եմ, որ այժմ “ով փնտրի փրկել իր կյանքը”, այնտեղ, որտեղ այս աղաղակը պատշաճորեն հնչել է, “եթե դա չգա” մտքին տրվելու կամ այս ճշմարտության վրա ելնելու վախի միջոցով, “կորցնելու է իր կյանքը”։ Այն պահանջում է նույն հավատքը, որը առաջնորդեց Աբրահամին մատուցելու Իսահակին, Նոյին կառուցելու տապանը, Լոտին լքելու Սոդոմը, Իսրայելի որդիներին ամբողջ գիշեր կանգնելու՝ սպասելով Եգիպտոսից դուրս գալուն, Դանիելին մտնելու առյուծների փոսը, կամ երեք հեբրայացիներին՝ մտնելու կրակե վառարան։ Մենք կարծում էինք, թե առանց նման հավատքի փորձության կարող ենք մտնել արքայությունը, սակայն ես համոզված եմ, որ այդպես չէ։ Այս վերջին ճշմարտությունը հենց այդպիսի փորձություն է բերում, և ոչ ոք չի համարձակվի դրան դիմել, բացի նրանցից, ովքեր համարձակվում են համարվել հիմարներ, խելագարներ կամ ցանկացած այլ բան, ինչ նախաջրհեղեղյան Սոդոմի բնակիչները, տաք-սառը եկեղեցին կամ քնած կույսերը պատրաստ են նրանց վրա թափել։ Մեկ անգամ ևս կգոչեի՝ “Փախիր քո կյանքի համար”, “Հետ մի՛ նայիր”, “Հիշիր Լոտի կնոջը”։»

GSAM 163Սթորսի հարթ քարը

GSAM 163.11844 թ. հոկտեմբերի 10-ի Midnight Cry-ում Ջորջ Սթորսի գրչից հայտնվեց հետևյալը՝ «Վերջաբան» վերնագրի տակ, սակայն ադվենտիստների կողմից կոչված «Սթորսի հարթ քարը»:—

GSAM 163.2«Ինչպե՞ս պատրաստ լինենք այդ օրվան։— Հավատացեք Աստծո ճշմարտությանը և համարձակվեք դուրս գալ դրա վրա՝ ուժեղ հավատքով, որը փառք է տալիս Աստծուն։ Մենք պետք է ունենանք նույն մտքի վիճակը, ինչ կունենայինք, եթե իմանայինք, որ այդ օրը մեռնելու ենք, նույն ամբողջական նվիրումը Աստծուն և աշխարհի հանդեպ մեռած լինելը։

GSAM 163.3«Ես չեմ կարող ավելի լավ պատկերավոր բացատրել իմ ասածը, քան պատկերացնելով օվկիանոսի մեջտեղում գտնվող մի մեծ հարթ ժայռ։ Մի փառավոր ու հզոր արքայազնի կողմից խոստում է տրվում, որ մի նշված ժամանակ նա կուղարկի շքեղ շոգենավ՝ տեղափոխելու բոլոր այն մարդկանց, որոնց նա այնտեղ կգտնի՝ իր խոսքին լիովին հավատացած լինելու ապացույցով, դեպի փառավոր երկիր։ Շատերը համարձակվում են դուրս գալ ժայռի մոտ։ Ոմանք, երբ ապահով են ժայռի վրա, կտրում են պարանն, և իրենց նավակը, որով եկել էին, հեռանում է նրանցից, և նրանք այլևս չեն նայում դրան, այլ սպասում են շոգենավի ժամանմանը։ Նրանք չեն կասկածում խոստման ճշմարտությանը և ամեն ինչ դնում են դրա վրա։ Մյուսները, ովքեր գալիս են այնտեղ, կարծում են, որ բավական է միայն ժայռի վրա լինել։ Բայց նրանք ուզում են “խելացի” լինել և չափազանց մեծ ռիսկի չեն դիմում։

GSAM 164.1«“Ըստ քո հավատքի լինի քեզ” խոսքը հնչել էր դեռ նավի ժամանման սպասվող ժամանակից առաջ։ Օրը գալիս է։ Խելամիտները, հավանաբար, նախատեսում են արձակել իրենց նավակները և թողնել, որ դրանք լողան հեռու, եթե տեսնեն շոգենավը գալիս։ Այն հայտնվում է տեսադաշտում, սակայն այժմ արդեն ուշ է նավակները արձակելու առանց բացահայտվելու, և, բացի այդ, նույն խելամտությունը այժմ թելադրում է, որ նրանք չթողնեն նավակները լողալ մինչև համոզված չլինեն, որ մոտեցող նավը ճիշտ են ճանաչել։ Հիմա այն այնքան է մոտենում, որ նրանք այլևս չեն կարող արձակել նավակները առանց բացահայտվելու։

GSAM 164.2«Շոգենավը հասնում է ժայռին։ “Ո՞րն է ապացույցը, որ դուք անվերապահ վստահություն ունեիք շոգենավի ժամանման խոստմանը։” — “Մեր նավակները արձակված են և լողացել են մեզնից հեռու, այնպես որ մենք ոչ մի կերպ չէինք կարողանում հասնել ափին, և անշուշտ կկործանվեինք, եթե շոգենավը չժամաներ, որովհետև սա մի ժայռ է, որտեղ երբեք այլ նավ չի անցնում։” “Բավական է,”— գոչում է շոգենավի հրամանատարը,— “բարձրացեք նավ; նման վստահությունն ի դերև չի անցնի”:

GSAM 164.3«Նրանք, ովքեր իրենց նավակները ժայռին ամրացրել էին, այժմ հավաքվում են ու ձգտում շոգենավ բարձրանալ։ Հրամանատարը հարցնում է. “Ի՞նչ են նշանակում այն նավակները, որոնք տեսնում եմ ժայռերին ամրացված, կամ որոնց պարանները միայն իմ հայտնվելուց հետո են կտրվել”։ Նրանք պատասխանում են. “Մենք նախազգուշական միջոցներ էինք ձեռնարկել, որպեսզի եթե շոգենավը չհասներ, ունենայինք ինչ-որ միջոց՝ ցամաք վերադառնալու համար”։ “Դուք, ուրեմն, մարմնի համար նախապատրաստություն եք տեսել,”— գոչում է հրամանատարը,— “այդպե՞ս է, և իմ խոսքերի՞ն կասկածեցիք: Քո հավատքի համաձայն թող լինի քեզ համար: Ապացույցը ձեր դեմ է: Դուք վերադարձի համար նախապատրաստություն տեսաք, և այժմ պետք է հնձեք ձեր անհավատության պտուղը”: “Ուստի նրանք չէին կարողանում մտնել՝ անհավատության պատճառով”: Օ, սարսափելի հուսահատության վիճակ!

GSAM 164.4«Կտրեք ձեր պարանները հիմա, եղբայրներ; թող ձեր նավակները լողալով հեռանան տեսադաշտից; այո, շտապեք, մինչ “Մարդու Որդու նշանը երևա”։ Այնժամ ուշ կլինի։ Համարձակվեք հիմա, և համարձակվեք ամեն ինչով։ Օ, սիրտս ցավում է ձեզ համար. Մի՛ ձգձգեք. հեռացրեք այդ նավակը, այլապես կորած եք. որովհետև “ով փորձի փրկել իր կյանքը, կորցնելու է այն”, այսպես է ասում Հիսուս Քրիստոսը, մեր Տերը և Դատավորը։ Ուստի շտապեք, նորից աղաչում եմ ձեզ, օ, շտապեք։ Թողեք գնա յուրաքանչյուր նավակը, որով դուք այժմ մտադիր եք ափ փախչել “եթե դա չգա”։ Այդ “եթե”-ն կործանելու է ձեզ։ Դա այժմ վերջին փորձությունն ու գայթակղությունն է։ Գործեք այնպես, ինչպես մեր Տերը արեց սատանայի վերջին գայթակղության ժամանակ՝ “Հեռացիր այստեղից, սատանա”, — ասաց նա։ Եվ սատանան հեռացավ նրանից, և “ահա, հրեշտակներ եկան ու ծառայում էին նրան”։ Այդպես կլինի նաև ձեզ հետ, երբ դուք ձեռք բերեք այս հաղթանակը։»

GSAM 165Կեսգիշերի ճչի արագ գործը

GSAM 165.1Ինչ վերաբերում է «կեսգիշերի ճչի» ուղերձի արագությանը, ուժին և ազդեցությանը, ճիշտ պատկերացում ենք ստանում Ն. Սաութարդի՝ Midnight Cry թերթի խմբագրի խոսքերից, որից նախկինում մեջբերել ենք։ 1844 թ. հոկտեմբերի 31-ի համարում նա ասում է՝—

GSAM 165.2«Սկզբում հստակ ժամանակը ընդհանուր առմամբ մերժվում էր, սակայն թվում էր, թե նրա քարոզմանը ուղեկցող անդիմադրելի մի ուժ կա, որը բոլորին գետնին գցեց։ Այն անցավ երկիրը փոթորկի արագությամբ և գրեթե միաժամանակ հասավ սրտերին տարբեր ու հեռավոր վայրերում՝ այնպիսի կերպով, որը կարելի է բացատրել միայն այն ենթադրությամբ, որ Աստված էր դրա մեջ։ Այն ամենուրեք առաջացնում էր սրտի խորը քննություն և հոգու խոնարհեցում Բարձրյալ Աստծո առջև։ Կապվածությունն աշխարհի հետ թուլանում էր, վերջ էր դրվում հակասություններին ու թշնամությանը, մարդիկ խոստովանում էին իրենց սխալները, խոնարհվում էին Աստծո առջև և զղջման սրտամորմոք աղոթքներ էին հղում Նրան՝ խնդրելով ներել և ընդունել։ Նման ինքնանվաստացում և հոգու խոնարհեցում մենք երբեք չէինք տեսել։ Հովել մարգարեի խոսքերով՝ Աստծո օրվա մոտենալը մարդկանց դրդեց պատռել իրենց սրտերը, ոչ թե հանդերձները, և դառնալ Աստծուն ծոմով, լացով ու կոծով։ Ինչպես Աստված խոսել էր Զաքարիայի միջոցով, Նրա զավակների վրա թափվեց «շնորհի և աղոթքի հոգի»։ Նրանք նայեցին Նրան, ում խոցել էին, և մեծ սուգ եղավ երկրում՝ յուրաքանչյուր ընտանիք առանձին, նրանց կանայք առանձին, և Տիրոջը սպասողները խոնարհեցրին իրենց անձերը Նրա առջև։»

GSAM 166Գերբնական ուժով շարժված ժողովուրդը

GSAM 166.1Նորից, այս հուզիչ հայտարարության մասին նա ասում է՝—

GSAM 166.2«Մեզ այնպես էր թվում, որ դա այնքան անկախ էր մարդկային գործոնից, որ մենք այն կարող էինք դիտարկել միայն որպես “կեսգիշերի ճչի” կատարում՝ Փեսայի ուշացման, կույսերի թմրության և քնի ժամանակից հետո, երբ նրանք բոլորը պետք է ոտքի ելնեին և կարգի բերեին իրենց լապտերները։ Եվ թվում է, որ վերջին գործը կատարվել է, որովհետև երբեք չի եղել ժամանակ, երբ առանձին-առանձին գալստյան խմբերը այդքան լավ նախապատրաստված լինեին Տիրոջ գալստյան համար։»

GSAM 166Աշխարհիկ ունեցվածքի բաշխում

GSAM 166.3Գալստյան ուսմունքի ոգեշնչող քարոզի ներքո շատերը հրաժարվեցին իրենց աշխարհիկ ունեցվածքից՝ օգտագործելով իրենց գույքը հանրային քարոզիչների աշխատանքը սատարելու, տպագիր թերթերն ու թռուցիկները տարածելու կամ կարիքավորների կարիքները հոգալու համար, այդպիսով աշխարհին տալով իրենց անկեղծության և լրջության լավագույն ապացույցը; մինչդեռ նրանք, ովքեր կպչում էին իրենց երկրային ունեցվածքին և ոչ մի հատուկ զոհողություն չէին անում գործի համար, աշխարհիկ մարդկանց կողմից նշանավորվում էին որպես նրանք, ովքեր իրականում չեն հավատում նրան, ինչ պնդում էին։ Օրինակ բերելու համար կներկայացնեմ երկու դեպք՝ մեկը՝ հարցի մի կողմի, մյուսը՝ մյուս կողմի մասին։

GSAM 166Կարտոֆիլի դաշտ

GSAM 166.4Առաջին օրինակը վերաբերում է Նյու Իփսվիչ (Նյու Հեմփշիր) քաղաքի Հաստինգս ազգանունով մի հավատացյալի, որը ուներ հիանալի կարտոֆիլի մի մեծ դաշտ, որը թողել էր չփորված։ Նրա հարևանները անհանգստացած էին դրա համար և եկան նրա մոտ՝ առաջարկելով անվճար փորել այն և պահել նկուղում, եթե նա թույլ տար, «քանի որ», ասում էին նրանք, «միգուցե ձեզ հարկավոր լինեն»։ «Ոչ», — ասաց պարոն Հաստինգսը, — «Ես պատրաստվում եմ թողնել, որ այդ կարտոֆիլի դաշտը քարոզի իմ հավատը Տիրոջ շուտով հայտնվելուն»:

GSAM 167.1Այդ աշնանը, ինչպես երևում է Քլերմոնտի (Նյու Հեմփշիր) Eagle-ից, Նյու Յորքի True Sun-ից և բազմաթիվ այլ հանրային ամսագրերից, կարտոֆիլի բերքը գրեթե ամբողջությամբ կորավ «կարտոֆիլի փտածության» պատճառով։ Ինչպես նշվում է Sun թերթում. «Ինչ ցավալի է իմանալ, որ այս արժեքավոր ուտելի բույսի ամբողջ բերքը ոչնչացել է փտածությունից։ Ֆիլադելֆիական մի թերթի թղթակիցը հայտնում է, որ այդ նահանգում կարտոֆիլի բերքը ավերված է։ Միակ շրջանը, որտեղից քիչ բողոքներ են լսվում, Մեյնն է, սակայն անգամ այնտեղ բերքը չի խուսափել հիվանդությունից»։

GSAM 167.2Քանի որ աշունը մեղմ էր, և պարոն Հաստինգսի կարտոֆիլները հողում մնացել էին մինչև նոյեմբեր, դրանցից ոչ մեկը չփտեց։ Արդյունքում նա ունեցավ առատ պաշար և՛ իր, և՛ իր դժբախտ հարևանների համար, ովքեր նախորդ հոկտեմբերին այդքան հոգ էին տվել նրա բարեկեցության մասին և գարնանը ստիպված էին եղել նրա մոտից սերմնային կարտոֆիլ գնել՝ ուրախությամբ վճարելով դրա համար լավ գին։ Այն, ինչ նրանք համարում էին պարոն Հաստինգսի համար աղետ, Աստված վերածեց նյութական օրհնության՝ ոչ միայն նրա, այլև նրա հարևանների համար։

GSAM 167Նրա հավատքի մերժումը

GSAM 167.3Երկրորդ դեպքը տեղի ունեցավ իմ սեփական բնակավայրում։ Դա մի եկեղեցու անդամի պատմությունն էր, որը շատ բան էր ասում 1844 թվականի աշնանը Տիրոջ գալստի մասին ժողովներում։ Նա բավականին մեծ ունեցվածք ուներ և, այլ բաների հետ մեկտեղ, ուներ շատ խոզեր, որոնք հենց ճիշտ տարիքի էին գարնանային շուկայի համար պահելու համար։ Իմ մի քեռին, որը կրոնական հավակնություններ չուներ և զբաղվում էր անասունների առևտրով, գնաց այս ինքնահռչակ ադվենտիստի մոտ՝ նրա խոզերը գնելու, սակայն պարզեց, որ նա չի ուզում վաճառել դրանք, քանի որ պատրաստվում է պահել դրանք մինչև հաջորդ գարուն՝ որպես «աճեցման համար պահվող խոզեր»։ Քեռիս եկավ իմ պապի մոտ, որը ադվենտիստ հավատացյալ էր, և ասաց. «Այդ մարդը չի հավատում նրան, ինչ հայտարարում է»։ «Ինչո՞ւ», — հարցրեց պապը։ «Որովհետև,» — ասաց քեռին, — «նա ասում է, որ Տերը գալիս է, և աշխարհը այս աշնանը կործանվելու է, բայց ուզում է խոզերը պահել մինչև հաջորդ գարուն։ Թող ինձ հետ չխոսի․ նա դրա մի բառին էլ չի հավատում»։

GSAM 168Չափազանց ուշ առաջարկված միջոցներ

GSAM 168.1Կային մարդիկ, որոնք ամուր բռնել էին իրենց միջոցները՝ ողջ ընթացքում պայքարելով համոզմունքի տակ, որ պետք է օգտագործեն դրանք գործը առաջ մղելու համար, մինչև որ դրանք ներդնելու համար արդեն ուշ էր։ Այդպիսիք եկան նրանց մոտ, ովքեր զբաղված էին ուղերձի տպագրությամբ, և արցունքներով հորդորում էին ընդունել իրենց գումարը, սակայն պատասխանը եղավ. «Դուք ուշացել եք։ Մենք վճարել ենք բոլոր տպագրական նյութերի համար, որոնք հնարավոր է տարածել մինչև վերջը։ Մենք վարձել ենք մի քանի մեքենայացված տպագրական մամլիչ՝ աշխատելու գիշեր-ցերեկ; մեզ այլևս գումար պետք չէ։» Մի ականատես վկայեց ինձ, որ տեսել է, թե ինչպես են մարդիկ Voice of Truth-ի հրատարակչի առջև սեղանին դնում հազարավոր դոլարներ և հոգու տագնապով խնդրում, որ ընդունի դրանք և օգտագործի։ Պատասխանը եղել է. «Չափազանց ուշ եք։ Մենք այլևս ձեր գումարը չենք ուզում։ Մենք չենք կարող այն օգտագործել։» Այնուհետև նրանք հարցրին. «Արդյո՞ք այն չի կարելի տալ աղքատներին»: Պատասխանը նույնն էր. «Մենք արդեն հոգ ենք տարել բոլոր նրանց անհետաձգելի կարիքների մասին, որոնց կարող ենք հասնել»: Հոգեկան տառապանքով տղամարդիկ վերցրին իրենց գումարը, հայտարարելով, որ Աստծո բարկությունն իրենց վրա է իրենց անհավատության և ագահության համար, որը ստիպել էր նրանց զերծ պահել միջոցները Աստծո գործից այն ժամանակ, երբ դրանք անհրաժեշտ էին և ուրախությամբ կօգտագործվեին:

GSAM 168Հոգաբարձների նշանակում

GSAM 168.2Նրանց, ովքեր իրենց հունձը անվերցված էին թողնում և իրենց խանութները՝ դատարկ, որպեսզի տպագիր թերթիկներ տարածեին կամ տնետուն շրջելով մարդկանց հետ խոսեին ու աղոթեին, բնավորությունն ու սկզբունքները անթերի էին։ Ժողովուրդը չէր կասկածում, որ այդ տղամարդիկն ու կանայք հավատում էին իրենց յուրաքանչյուր բառին, և նրանց ուղեկցում էր այնպիսի ուժ, որ ազնիվ սրտերը չէին կարող հերքել նրանց խոսքերը կամ դիմադրել դրանց։ Հազարավորներ այս ճանապարհով հավատացին ճշմարտությանը և փնտրեցին ու գտան Աստծո ողորմությունը։

GSAM 169.1Այնուամենայնիվ, ծաղրող մեղավորն ու աշխարհիկ դավանողը որոշեցին, որ այս ադվենտ հրատարակությունների տարածման աշխատանքը պետք է դադարեցվի։ Նրանք, ովքեր մի գյուղ կամ ամբողջ գավառ էին վերցնում և տնից տուն շրջելով այս ադվենտ ուսմունքը քարոզում, անտեսելով իրենց գործերն ու ընտանիքները, ըստ նրանց, խելագար են և, հետևաբար, պետք է նրանց վրա նշանակվեն խնամակալներ։ Հավատացյալների կողմից ցուցաբերված, ըստ նրանց, անառողջ մտքի ենթադրյալ ապացույցները (որոնք իրականում պարզապես իրենց մերձավորների փրկության համար կատարվող աշխատանքն էին, առանց որևէ վկայության, որ ընտանիքները տառապում էին նրանց գործերը թողնելու պատճառով) անբավարար էին խելագարության ապացույց համարվելու համար, ուստի միայն մի քանի մարդիկ են հայտնվել հոգաբարձության տակ։ Ըստ այն հեշտամտության, որով ներկայիս ընդդիմախոսները խոսում են այդ փաստի մասին, կարծես թե դեպքերը շատ են եղել; սակայն իմ՝ որպես ադվենտիստ հովվի, ավելի քան հիսունվեց տարվա ծառայության ընթացքում ես հանդիպել եմ միայն երկու դեպքի «միլլերիացիների», որոնք նշանակվել էին խնամակալության տակ: Այս դեպքերի կարճ ներկայացումը տեղին կլինի:

GSAM 169Նրա սեփական խնամակալը

GSAM 169.2Առաջին դեպքը տեղի ունեցավ Նյու Յորք նահանգում, իմ բնակավայրից երեսուն մղոնից պակաս հեռավորության վրա։ Մի մարդ ընդունեց ադվենտի ուսմունքը, որի ունեցվածքը գնահատվում էր մոտ 100 000 դոլար։ Նա այդ գումարի մոտ կեսը տվեց իր կնոջն ու երեխաներին, որոնք նրա հետ հավատքով չէին համաձայն։ Մնացածը նա համարում էր իր սեփականությունը և կարող էր օգտագործել իր հայեցողությամբ; և քանի որ դրա մի մասը հատկացվել էր ադվենտիստական գործին, նրա երեխաները բողոքեցին և խորհրդակցեցին դատավորի հետ՝ խնդրելով նշանակել իրենց հոր համար խնամակալ։ Երբ դատավորը նրանց բացատրեց խնամակալի պարտականություններն ու լիազորությունները գույքի կառավարման հարցում, նա խնդրեց նրանց առաջարկել, ում նրանք ցանկանում էին, որ նա նշանակի։ Մի որոշ ժամանակ խորհրդակցելուց հետո նրանք որոշեցին, որ չկա որևէ մարդ, որին կհամարձակվեին վստահել գույքը, և դատավորին հայտնեցին, որ որպես իր սեփական հոգաբարձու ընտրել են իրենց հորը։ Դատավորը դիմեց նրան և ասաց. «Պարոն _____, ձեր երեխաները ձեզ են ընտրել որպես այն անձը, ով պետք է կառավարի ձեր սեփական գույքը։ Ձեր գործերը մնացել են նույնը, ինչ նախքան դատարան բերվելը»։³

GSAM 170Ծիծաղելի իրավիճակ

GSAM 170.1Մյուս դեպքը վերաբերում էր Մեյն նահանգի Տոփշամ քաղաքի Սթոքբրիջ Հաուլենդին։ Նա այդ երկրի ողջ այդ հատվածի լավագույն մեխանիկներից մեկն էր, ջրաղացների և կամուրջների կառուցման վարպետ։ Այս «կեսգիշերի ճչի» շարժման շրջանակներում պարոն Հաուլենդը ձիով շրջեց մի քանի գյուղական շրջաններով, տնից տուն բաժանելով գալստյան մասին թերթերն ու գրքույկները, ինչը մեծ նյարդայնություն առաջացրեց ընդդիմախոսների ու ծաղրողների մոտ, ովքեր բողոքում էին, որ այս թռուցիկների բաշխման ընթացքում նա անտեսել է իր գործերը։ Այդպիսով նրանք անմիջապես նշանակել տվեցին մի խնամակալ, որը գտավ ավելի շատ գործ, քան սպասում էր, քանի որ պարոն Հաուլենդը նրա մոտ ուղարկեց բոլոր հարկահավաքներին և, փաստորեն, բոլոր նրանց, ովքեր գալիս էին վճարման հաշիվներով. «քանի որ», — ասաց նա, — «մեզ մոտ ինձ որևէ գործ անելու համար պիտանի չեն համարում»: Շուտով գավառը ցանկացավ Կեննեբեկ գետի վրա կառուցել կամուրջ՝ այնպիսի կամուրջ, որը կդիմանար գարնան հեղեղների ժամանակ հուզվող ջրերի հոսքին և լողացող սառույցին։ Գավառի հանձնակատարներն ու քաղաքի ընտրված պաշտոնյաները որոշեցին, որ Սթոքբրիջ Հաուլենդն է այդ աշխատանքի համար ճիշտ մարդը։ Երբ նրանք նրա մոտ եկան տեխնիկական պայմաններով և պայմանագրով կամուրջ կառուցելու համար, նա հեգնանքով ասաց. «Պարոնայք, ստիպված կլինեք դիմել իմ խնամակալին։ Գիտեք, ինձ անգամ չեն համարում ընդունակ սեփական գործերս վարելու, իսկ դուք գալիս եք ինձ մոտ կամուրջ կառուցելու համար»: Իրադրությունը մի փոքր չափազանց ծիծաղելի էր խելամիտ մարդկանց համար, և խնամակալությունը հանկարծակի դադարեցվեց։ Բավական է նշել, որ նրա հալածողները հետագայում ամենախոնարհ ներողություն խնդրեցին իրենց անարդար և անհիմն վարքագծի համար։