Գլուխ 12 — Հիասթափությունը — Դառը գիրքը

GSAM 185.1«Ես վերցրի փոքրիկ գիրքը հրեշտակի ձեռքից և կուլ տվեցի այն. այն բերանումս մեղրի պես քաղցր էր, բայց երբ կուլ տվեցի, փորս դառնացավ. Եվ նա ինձ ասաց. Դու կրկին պետք է մարգարեանաս բազմաթիվ ժողովուրդների, ազգերի, լեզուների և թագավորների առջև։ Եվ ինձ տրվեց մի եղեգ, որը նման էր գավազանի. և հրեշտակը կանգնած ասաց. Վեր կաց և չափիր Աստծո տաճարը, զոհասեղանը և նրանց, ովքեր երկրպագում են այնտեղ»։¹

GSAM 185.2Սուրբգրային լեզվով՝ գրքի «ուտելը» ներկայացնում է ճշմարտության ընդունումը՝ այն ուրիշներին հաղորդելու համար, ինչպես երևում է Եզեկիելի գրքում, որտեղ մարգարեին ցույց են տալիս «գրքի գլանակը», և նրան ասվում է. «Ուտիր այս գլանակը և գնա խոսիր Իսրայելի տան հետ»։ Գրքի գլանակը կերելուց հետո նա ասում է. «Ես այն կերա, և այն իմ բերանում մեղրի պես քաղցր էր»։²

GSAM 185.3Մարգարե Երեմիան օգտագործում է նույն պատկերը. «Քո խոսքերը գտվեցին, և ես դրանք կերա, և քո խոսքը ինձ համար եղավ իմ սրտի ուրախություն և գոհություն»³։ Այս խոսքից մենք իմանում ենք, որ գրքի «քաղցրությունը», այն ուտելիս, ներկայացնում է այն ուրախությունն ու բավարարվածությունը, որը զգում են նրանք, ովքեր այդպես սնվում են Տիրոջ խոսքով։

GSAM 185Գիրքը քաղցր, ապա դառը

GSAM 185.4Հայտնության 10-րդ գլխում նշված գիրքը, որի մասին ասվում է, որ ուտողի համար այն քաղցր էր մեղրի պես, սակայն ուտելուց անմիջապես հետո «դառն» էր (կամ, ինչպես ոմանք թարգմանում են՝ «հենց որ այն մարսեցի, իմ ստամոքսում պիկրա էր»⁴), հենց այն գիրքն էր, որի միջոցով հրեշտակը, երկինք, երկիր և ծով ստեղծողի իշխանությամբ, հայտարարեց. «Ժամանակ այլևս չի լինի»։ Այս գիրքը ուտելը, հետևաբար, պետք է ներկայացնի ժամանակի հայտարարության ուրախությամբ ընդունումը։ Մի կտոր ուտելուց հետո հանկարծակի դառնությունը նրանց համար, ովքեր այն կերան, պետք է ներկայացնի նրանց փորձառության տխուր հակադրությունը, երբ գրքի ժամանակը ավարտվում է և նրանք իրենց մեծ հիասթափության մեջ են գտնում։

GSAM 186Ժամանակի հռչակագիրը՝ քաղցր պատառ

GSAM 186.11844 թ. ժամանակի հայտարարությունը իսկապես ուրախալի լուր էր հավատացյալների համար, որոնք, անշուշտ, այդքան շուտ էին սպասում այս մեղավոր աշխարհի բոլոր չարիքներից, տառապանքներից ու վշտերից հավիտենական փրկությանը։ Մտածումը, որ մի քանի կարճ շաբաթների ընթացքում նրանք փառավորվելու, անմահանալու և իրենց Թագավորի հետ Աստծո ոսկե քաղաքում գտնվելու են, իսկապես հոգեշնչող էր։ Ինչպես արտահայտել է այդ փորձառությունը ունեցած մեկը. «Նրանք, ովքեր անկեղծորեն սիրում են Հիսուսին, կարող են գնահատել նրանց զգացմունքները, ովքեր ամենաեռանդուն հետաքրքրությամբ սպասում էին իրենց Փրկչի գալստին... Մենք մոտենում էինք այս ժամին հանգիստ լրջությամբ։ Իրական հավատացյալները հանգստանում էին Աստծո հետ քաղցր հաղորդակցության մեջ, ինչն այն խաղաղության գրավականն էր, որը նրանցն էր լինելու պայծառ ապագայում։ Նրանք, ովքեր ապրել են այս հույսն ու վստահությունը, երբեք չեն կարող մոռանալ այդ թանկարժեք սպասման ժամերը»։

GSAM 186.2Յոթերորդ ամսվա տասնմեկերորդ օրը դեռևս այս փորձության ու գայթակղության մութ աշխարհում գտնվողների առանձնապես ծանր դրությունը, որտեղ նրանք ստիպված էին հանդիպել նրանց արհամարհանքին, ծաղրանքներին ու ծաղրական ծիծաղին, որոնց մի քանի ժամ առաջ հորդորել էին պատրաստվել իրենց Տիրոջը ընդառաջ գնալու, պատշաճ պատկերավորում է գտնում Մարիամի դեպքում, երբ նա «գերեզմանի դրսում կանգնած լալիս էր», և երբ հրեշտակները մոտեցան նրան՝ «Կին, ինչո՞ւ ես լալիս» հարցով, նա պատասխանեց. «Որովհետև տարան իմ Տիրոջը, և չգիտեմ, թե ուր են նրան դրել»:⁵

GSAM 187Հիասթափված, բայց ոչ հուսահատ

GSAM 187.1Այս ծանր տեսարանն ապրած մարդիկ ասել են դրա մասին՝

GSAM 187.1«Մենք շփոթված և հիասթափված էինք, սակայն չհրաժարվեցինք մեր հավատքից։ Մենք զգում էինք, որ կատարել ենք մեր պարտքը, ապրել ենք մեր սիրելի հավատքի համաձայն։ Մենք հիասթափված էինք, բայց ոչ հուսահատ։ Մեզ անհրաժեշտ էր անսահման համբերություն, որովհետև ծաղրողները շատ էին։ Մեզ հաճախ ողջունում էին մեր նախորդ հիասթափության ծաղրական հիշատակումներով։ “Դու դեռ վեր չես բարձրացել, ե՞րբ ես ակնկալում բարձրանալ” և նման սարկազմներ հաճախ էին հնչում մեր աշխարհիկ ծանոթների, և նույնիսկ որոշ ինքնահռչակ քրիստոնյաների կողմից, որոնք ընդունում էին Աստվածաշունչը, սակայն չէին սովորել դրա մեծ ու կարևոր ճշմարտությունները։ Մահկանացությունը դեռ կպչում էր մեզ, անեծքի հետևանքները շրջապատել էին մեզ։ Դժվար էր կրկին ստանձնել կյանքի տանջող հոգսերը, որոնք, մեր կարծիքով, ընդմիշտ մի կողմ էինք դրել։»

GSAM 187Հիասթափված աշակերտների հետ համեմատած

GSAM 187.2Նման մարդկանց զգացմունքները, համեմատած մի քանի ժամ առաջ ունեցած ուրախության ու խնդության հետ, նրանց համար անշուշտ պիկրայի կծու դառնության պես էին։ Շրջապատող աշխարհը, ինչպես անշուշտ զանգվածները Քրիստոսի խաչելությունից հետո, կարծում էր, որ հավատացյալները այժմ կհրաժարվեն իրենց հավատքից և կմիանան իրենց սեփական ենթադրյալ հիմարության ծաղրանքներին։ Նրանք շատ շուտով, իրենց զարմանքին զարմանալով, պարզեցին, որ Տիրոջ հայտնության հանդեպ սերը դժվարությամբ է արմատախիլ լինում նրանց սրտերից, ովքեր իսկապես նվիրաբերել էին իրենց Աստծուն։

GSAM 187«Չնստեցի ծաղրողների հետ»

GSAM 187.3Այս անկեղծների վարքագիծը և նրանց զգացմունքները հստակ բնութագրվում են Երեմիա մարգարեի խոսքերով, որտեղ նա ասում է՝

GSAM 187.3«Քո խոսքերը գտա, և կերա դրանք. և քո խոսքը ինձ համար եղավ իմ սրտի ուրախություն և գոհություն. որովհետև քո անունով եմ կոչվում, ո՛վ Տե՛ր, զորքերի Աստված։ Ես չնստեցի ծաղրողների ժողովում, և չուրախացա. Ես միայնակ նստեցի քո ձեռքի պատճառով, որովհետև դու լցրեցիր ինձ բարկությամբ. Ինչո՞ւ է իմ ցավը մշտական, և իմ վերքը անբուժելի, որը հրաժարվում է բուժվել։ Արդյո՞ք դու ամբողջովին ինձ համար կլինես որպես ստախոս և որպես սպառվող ջրեր»։⁶

GSAM 188Ջեյմս Ուայթը հիասթափության մասին

GSAM 188.1Այս հիասթափված, սակայն հույսով լի մի քանիսից մի քանի կարճ մեջբերումներ լավ պատկերացում կտան իրավիճակի մասին։ Առաջինը հովիվ Ջեյմս Ուայթից է, որը 1843 և 1844 թվականներին շատ հաջողությամբ աշխատել է։ Նա ասում է՝—

GSAM 188.2«Ժամանակի անցնելու հետ կապված հիասթափությունը դառը էր։ Իրական հավատացյալները Քրիստոսի համար ամեն ինչ զոհաբերել էին և երբեք չտեսնված կերպով վայելել Նրա ներկայությունը։ Նրանք, ինչպես ենթադրում էին, աշխարհին իրենց վերջին նախազգուշացումն էին տվել և, այս կամ այն չափով, առանձնացել անհավատ, ծաղրող բազմությունից։ Եվ աստվածային օրհնությամբ նրանք ավելի շատ ձգտում էին միանալ իրենց շուտով սպասվող Տիրոջը և սուրբ հրեշտակներին, քան նրանց, որոնցից առանձնացել էին։ Հիսուսի սերը լցրել էր հոգին և շողում էր յուրաքանչյուր դեմքից, և անարտահայտելի ցանկություններով նրանք աղոթում էին. «Եկիր, Տե՛ր Հիսուս, եկիր շուտ», սակայն նա չեկավ։

GSAM 188.3«Բայց Աստված չլքեց Իր ժողովրդին… Եվ առանձնակի ուժով ու մխիթարությամբ հետեւյալ հատվածները Եբրայեցիներին գրքից հնչում էին փորձված, սպասող մարդկանց մտքերում ու սրտերում. “Մի՛ նետեք, ուրեմն, ձեր վստահությունը, որի մեծ հատուցումն ու պարգևը կա։ Որովհետև համբերություն է ձեզ պետք, որպեսզի, Աստծո կամքը կատարելուց հետո, ստանաք խոստումը։ Դեռ մի փոքր ժամանակ, և Նա, ով գալու է, կգա և չի ուշանա։ Արդարն հավատքով կյանք կունենա, բայց եթե որևէ մեկը ետ քաշվի, Իմ հոգին նրանից հաճույք չի ստանա։ Իսկ մենք նրանցից չենք, որ ետ են քաշվում դեպի կորուստ, այլ նրանցից, որ հավատում են հոգու փրկության համար։”⁷ Այս Սուրբ Գրքի հատվածի ուշադրության արժանի կետերն են՝—

GSAM 188.4«1. Նրանք, ում ուղղված է խոսքը, վտանգի տակ են գտնվում՝ կորցնելու իրենց վստահությունն այն բանում, որտեղ նրանք ճիշտ են գործել։

GSAM 189.1«2. Նրանք կատարել էին Աստծո կամքը և հայտնվել այն փորձության վիճակում, որտեղ անհրաժեշտ էր համբերություն։

GSAM 189.2«3. Արդարները այս ժամանակ պետք է ապրեին հավատքով, ոչ թե կասկածելով, թե արդյոք կատարել են Աստծո կամքը, այլ հավատքով այն բանի հանդեպ, ինչում նրանք կատարել են Աստծո կամքը։

GSAM 189.3«4. Նրանք, ովքեր չեն դիմանա հավատքի փորձին, այլ կհրաժարվեն իրենց վստահությունից այն գործում, որով կատարել են Աստծո կամքը, և կհետ կանգնեն, կընթանան ուղիղ դեպի կորուստ։»⁸

GSAM 189Ն. Սաութարդից, Midnight Cry ամսագրի խմբագրից

GSAM 189.41844 թ. հոկտեմբերի 31-ի Midnight Cry թերթում, մոտ տասը օր անց՝ 2300 օրերի ավարտից հետո, խմբագրի գրչից հրապարակվեց հետևյալը՝—

GSAM 189.5«Այս շարժմանը կից բոլոր հանգամանքները, Աստծո զավակների հոգիների վրա դրա բերած օրհնյալ ազդեցությունը և նրա թշնամիների ցուցաբերած ատելությունն ու չարությունը հաշվի առնելով՝ մենք այն պետք է համարենք իսկական “կեսգիշերի ճիչը”։ Եվ եթե ունենք մի քանի օր մեր հավատքը փորձելու համար, դա նույնպես համապատասխանում է տասը կույսերի առակին. երբ նրանք բոլորը վեր կացան և կարգեցին իրենց ճրագները, դեռ պետք է լիներ մի ժամանակ, երբ հիմար կույսերի ճրագները կմարեին. դա չէր կարող լինել մինչև տասներորդ օրվա ավարտը, որովհետև մինչ այդ նրանց ճրագները կվառվեին. Ուստի պետք է անցնի այդ օրը, որպեսզի հիմարները հրաժարվեն իրենց հավատքից, ինչպես որ պետք է անցներ 1843 թվականը՝ ուշացման ժամանակի համար։ Ուստի մի փոքր ուշացումը հիասթափության պատճառ չէ, այլ ցույց է տալիս, թե որքան ճշգրիտ է Աստված Իր խոսքի կատարման մեջ։ Ուստի եկեք ամուր բռնենք մեր հավատքի խոստովանությունը առանց տատանվելու, որովհետև հավատարիմ է Նա, ով խոստացել է։»

GSAM 189Ջոզեֆ Մարշից, Voice of Truth ամսագրի խմբագրից

GSAM 189.61844 թ. նոյեմբերի 7-ի Voice of Truth ամսագրում կարդում ենք՝—

GSAM 189.7«Մենք ուրախությամբ ընդունում ենք, որ սխալվել ենք յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը սպասվող իրադարձության բնույթի հարցում, սակայն դեռևս չենք կարող ընդունել, որ մեր մեծ Առաջնավոր Քահանան այդ օրը չի կատարել այն ամենը, ինչ նախապատկերը մեզ իրավունք էր տալիս սպասելու։ Հիմա մենք հավատում ենք, որ նա դա արեց։»

GSAM 190.1Ադվենտիստները սպասում էին, որ 1844 թ. յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը կավարտվեն 2300 օրերը և որ այդ օրը Քրիստոսը կավարտի իր քահանայական գործը և կգա երկիր՝ օրհնելու իր ժողովրդին։ Հետագա ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ այդ օրը սկսվեց երկնային սրբարանի մաքրման գործը, ոչ թե քահանայական գործի ավարտը։⁹ Փոխարենը սրբարանի մաքրության գործը Քրիստոսի քահանայական ծառայության որևէ մաս համարելու, պնդվում էր, որ սրբարանի մաքրությունը պետք է լինի երկրի մաքրումը կրակով՝ Քրիստոսի գալստի ժամանակ։ Եթե ոչ ամբողջությամբ, ապա առնվազն Քանան երկիրը այդ ժամանակ կմաքրվեր։

GSAM 190Սրբարանը, որը համարվում էր Երկիրը

GSAM 190.2Այս գաղափարը արտահայտվում է Ջորջ Սթորսի հոդվածում, որը հրապարակվել է Midnight Cry ամսագրի 1844 թ. ապրիլի 25-ի համարում։ Նա հարցնում է. «Ո՞ր սրբարանն է պետք մաքրել։ Իմ նախորդ տեսակետն այն էր, որ դա ամբողջ երկիրն է։ Ես դեռևս հավատում եմ, որ դա երկրի մի մասն է։ Բայց ո՞ր մասն է՝ ահա այն հարցը, որին կփորձեմ պատասխանել»։

GSAM 190.3Նա մեջբերում է Աբրահամին տրված խոստումը, Իսահակի համար դրա հաստատումը և Հակոբի հետ դրա նորացումը, ապա մեջբերում է Մովսեսի երգը, որը Մարիամը գրել է Կարմիր ծովը անցնելուց հետո, որտեղ նրանք երգել են. «Դու կբերես նրանց և կտնկես նրանց քո ժառանգության լեռան վրա, այն տեղում, Տե՛ր, որը դու պատրաստել ես քո բնակության համար, սրբարանում, Տե՛ր, որը քո ձեռքերը հաստատել են»:¹⁰

GSAM 190.4Եթե ընթերցողը ուշադիր համեմատի վերոհիշյալ տեքստը սաղմոսագրի կողմից դրա կատարման մասին արձանագրության հետ, կտեսնի, որ այնտեղ չի ասվում, թե անգամ Պաղեստինի երկիրը սրբարանն է։ Դավիթը, խոսելով Տիրոջ՝ Իսրայելի որդիներին առաջնորդելու մասին, ասում է. «Նա նրանց բերեց իր սրբարանի սահմանագլուխ, այս լեռան վրա, որը նրա աջ ձեռքը գնել էր»։¹¹ Կարմիր ծովի մոտ երգում ասվում է Քանան երկրի մասին, որ դա այն տեղն էր, որը նա ստեղծել էր «բնակվելու համար սրբարանում»: Այսպիսով, սաղմոսներից բերված այս մեջբերման մեջ Մորիա լեռը, որտեղ կառուցված էր սրբարանը, կոչվում է միայն «իր սրբարանի սահման»։ Բայց նույն սաղմոսում ասվում է. «Նա ընտրեց Յուդայի ցեղը, Սիոն լեռը, որ սիրեց։ Եվ կառուցեց իր սրբարանը ինչպես բարձր պալատներ, ինչպես երկիրը, որ հաստատել է հավիտյան»։¹²

GSAM 191Սրբարանի մաքրումը համարվում էր երկրի մաքրում

GSAM 191.1Վերոհիշյալ հոդվածում, ներկայացնելով այն ենթադրյալ ապացույցը, որ երկիրը, կամ առնվազն Պաղեստինի հողը, սրբարանն էր, հովիվը հետո անցնում է հարցման. «Ինչպե՞ս կմաքրվի սրբարանը»: Միքիա մարգարեի խոսքերով նա պատասխանում է. «Քանզի ահա, Տերը դուրս է գալիս Իր տեղից, իջնում է և ոտք է դնում երկրի բարձր տեղերի վրա։ Եվ լեռները նրա տակ կհալչեն, և հովիտները կբացվեն, ինչպես մոմը կրակի առաջ, և ինչպես ջրերը, որ թափվում են կտրուկ լանջից։»¹³

GSAM 191.2Այդ ժամանակ ընդհանուր առմամբ ընդունված այն գաղափարի համաձայն, որ երկիրն է սրբարանը, ընթերցողը հեշտությամբ կհասկանա, թե ինչու նրանք անշուշտ ենթադրում էին, որ երկու հազար երեք հարյուր օրերի ավարտին Տերը կգա և կմաքրի երկիրը Միքիայի նկարագրած ձևով։ Ադվենտիստների դեմ բարձրացված բոլոր հակազդումների մեջ ոչ մի հակառակորդ անգամ չի ակնարկել, որ երկրի մաքրումը կրակով չի լինելու այն իրադարձությունը, որը պետք է տեղի ունենա որպես սրբարանի մաքրում՝ երկու հազար երեք հարյուր օրերի ավարտին։

GSAM 191Առաքյալները հիասթափվեցին, սակայն կատարվեց Գիրքը

GSAM 191.3Սա միակ դեպքը չէ, երբ մարդիկ կատարել են Տիրոջ կամքը, իրականացրել են Գրությունը, սակայն հիասթափվել են իրենց ակնկալիքներում, պարզապես որովհետև չեն հասկացել սպասվող իրադարձության բնույթը։ Այդպես եղավ նաև Քրիստոսի առաքյալների հետ։ Երբ նա նստած էր ձագի վրա և մտնում էր Երուսաղեմ, նրանք գոռում էին, հիշելով մարգարեի խոսքերը՝¹⁴ «Գոչի՛ր, Երուսաղեմի դուստր. ահա քո թագավորը գալիս է քեզ մոտ. նա արդար է և փրկություն ունի, խոնարհ է և նստած է էշի վրա, էշի ձագի վրա»:¹⁵ Այդ առիթով գոռալու անհրաժեշտությունը այնքան մեծ էր, որ եթե նրանք լռեին, անգամ քարերը կգոռային։¹⁶ Աշակերտները կարծում էին, որ Քրիստոսը հենց այդ պահին ու այնտեղ բարձրանում է Դավթի գահին որպես աշխարհիկ թագավոր («մենք հույս ունեինք, որ նա է Իսրայելին ազատելու»¹⁷), ուստի գոռացին. «Օրհնյալ է մեր հայր Դավթի թագավորությունը, որ գալիս է Տիրոջ անունով»։¹⁸ Այդ առիթին որքա՞ն գոչյուն կլիներ, եթե նրանք հասկանային, որ մեկ շաբաթվա ընթացքում Քրիստոսը մեռած կլինի Հովսեփի գերեզմանում՝ շրջապատված հռոմեական պահակներով։ 1844 թվականի ադվենտիստների մոտ որքա՞ն «փառաբանություն» Աստծուն և նվիրում կլիներ, եթե նրանք հասկանային, որ բոլոր մարգարեական ժամանակների ավարտին սրբարանի մաքրումը պետք է տևեր մի քանի տարի, մինչև Տերը գա։

GSAM 1922300 օրերի հաշվարկում սխալ չկա

GSAM 192.1Երբ այս ժողովուրդը ուշադիր վերանայեց իր հաշվարկած ժամանակահատվածը, ոչ մի թերություն չգտավ; սակայն Տերը չեկավ, և երկիրը կրակով չմաքրվեց: Ի՞նչ էր դա նշանակում: Անշուշտ նրանք գիտեին, որ Տերը նրանց հետ էր մեծ շարժման ժամանակ, սակայն այժմ նրանք անորոշ վիճակում էին: Նրանց վստահությունը Տիրոջ հանդեպ անսասան էր: Նրանք գիտեին, որ Նա նրանց չի լքի: Լույսը պետք է գար ինչ-որ աղբյուրից։ Նրանց առջև ծառացած տանջող հարցը արտահայտված է արդեն հիշատակված Երեմիայի խոսքերով. «Արդյո՞ք դու իմ համար ամբողջովին կդառնաս ստախոսի պես և սպառվող ջրերի նման»։ Հավատը չէր սնուցում այս կասկածը, որովհետև նրանց մտքում հնչում էին մարգարե Ամբակումի միջոցով Տիրոջ խոսքերը տեսիլքի մասին. «Վերջում այն կխոսի և չի ստի»։¹⁹ Voice of Truth-ի խմբագրի արդեն մեջբերված արտահայտությունը լավ է ներկայացնում նրանց դիրքորոշումը. «Մենք դեռ չենք կարող ընդունել, որ մեր մեծ քահանայապետը հենց այդ օրը չի կատարել այն ամենը, ինչ նախապատկերը մեզ իրավունք էր տալիս սպասելու»:

GSAM 193Սրբարանի վրա հայտնված լույս

GSAM 193.1Նյու Յորքի Պորտ Գիբսոն քաղաքից Հիրամ Էդսոնը պատմեց ինձ, որ 1844 թվականի նշված ժամանակի ավարտից հաջորդ օրը, երբ նա դաշտում եգիպտացորենի փնջերի ետևում աղոթում էր, Աստծո Հոգին այնքան ուժգին իջավ նրա վրա, որ նա գրեթե գետնին գլորվեց, և միևնույն պահին ստացվեց տպավորություն. «Մաքրվելիք սրբարանը երկնքում է»: Նա այս միտքը փոխանցեց Օ. Ռ. Լ. Կրոսիերին, և նրանք միասին մանրակրկիտ ուսումնասիրեցին այդ հարցը։ 1846 թվականի սկզբին պարոն Կրոսիերի կողմից գրված Սրբարանի հարցի մանրակրկիտ բացատրությունը Աստվածաշնչի տեսանկյունից տպագրվեց Day Star թերթում, որը այդ ժամանակ հրատարակվում էր Ցինցինատիում, Օհայո նահանգում։ Այդ երկարածավալ էսսեում ներկայացվում էր, որ սրբարանի մաքրագործության գործը Քրիստոսի՝ որպես մեր քահանայապետի, եզրափակիչ գործն է, որը սկսվում է 1844 թվականին և ավարտվում հենց Նրա երկնային ամպերով՝ որպես թագավորների Թագավոր և տերերի Տեր, կրկին գալուց անմիջապես առաջ։

GSAM 193Եկեղեցիները փնտրում էին կորած անդամներին

GSAM 193.2Յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը անցել էր, և եկեղեցիները կարծում էին, որ հեշտությամբ կվերականգնեն կորցրած անդամներին, որոնք նրանցից առանձնացել էին «կեսգիշերի ճչի» և երկրորդ հրեշտակի ուղերձի ազդեցությամբ; սակայն այս հարցում նրանք խիստ հիասթափվեցին, ինչը ցույց է տրվում 1844 թ. դեկտեմբերի 26-ի Midnight Cry թերթում ներկայացված հետևյալ պատասխանով՝ նրանց նախկին կազմակերպություններին վերադառնալու հորդորներին՝—

GSAM 193.3«Բայց ի՞նչ են փաստերը։ Նրանք լավ գիտեն, որ այս եկեղեցիների մեծ զանգվածում գլխավոր թեմաներն են՝ “աշխարհի ապաշխարությունը”, “հազարամյա միլենիումը” և “հրեաների վերադարձը Պաղեստին”, Փրկչի անձնական գալստից առաջ։ Ովքեր վերադառնում են՝ նստելու նման անբիբլիական, անհեթեթ ուսմունքների հանգստացուցիչ երգերի տակ, դա անում են աչքերը բաց; և նրանց այդ վարքագիծը, անշուշտ, իսկապես “վերադարձ” է։

GSAM 194.1«Աստվածաշնչյան իմաստով “ազատ” դառնալով՝ շատ ավելի ապահով է “առաջ գնալը”, քան թե “ետ դառնալը” կամ “հետ քաշվելը”, հատկապես այս ժամանակ, երբ փառքի պսակը շուտով պիտի տրվի Քրիստոս Հիսուսով հավատարիմներին։»

GSAM 194.2Եկեղեցիների այն ընթացքը, որով նրանք վերոհիշյալ ոչ աստվածաշնչյան ուսմունքների պաշտպանությամբ հետաձգում են Տիրոջ գալուստը, Ադվենտիստներին հիշեցրեց մարգարե Եզեկիելի այս խոսքերը. «Մարդու որդի, ահա Իսրայելի տան մարդիկ ասում են՝ Նրա տեսիլքը շատ օրերի համար է, և նա մարգարեանում է հեռավոր ժամանակների մասին։» Նույն համատեքստում հանդիպում է պատասխանը, որը Ադվենտիստները օգտագործեցին. «Ուստի ասա նրանց. այսպիսին է Տեր Աստծո խոսքը. այլևս ոչ մի իմ խոսք չի ուշանա, այլ այն խոսքը, որ ես ասացի, կկատարվի, ասում է Տեր Աստված»։²⁰

GSAM 194«Դու կրկին պետք է մարգարեանաս»

GSAM 194.3Նրանք, ովքեր «կերան» գիրքը և հռչակեցին «ժամանակի» հայտարարությունը, կարծում էին, թե իրենց աշխարհի համար նախատեսված գործը ավարտված է; հետևաբար հայտարարվեց, որ նրանք պետք է կրկին ուսուցանեն ազգերին, լեզուներին և թագավորներին։ Աշխատանքի մեկ այլ մաս, որը մինչ այժմ չտեսնված էր, այժմ պետք է կատարվի՝ ժողովրդին ներկայացնելու Աստծո երկնային տաճարի իսկական բնույթը և նրա զոհասեղանի ծառայությունը։ Տաճարի չափման հրամանը²¹ անհրաժեշտ է, որպեսզի ստացվի գիտելիք այն իրադարձության բնույթի մասին, որը պետք է տեղի ունենա մարգարեական ժամանակի ավարտին, և այդպիսով պարզաբանվեն բառերը՝ «Այնժամ սրբարանը կմաքրվի»։

GSAM 194.4Նկատեք, որ այս ժամանակի հայտարարության հրեշտակը եկել է երկնքից, և մինչև իր գործը ավարտվի, նա հանձնարարություն է տալիս կրկին ուսուցանել ժողովրդին։ Այսպիսով, այն ուղերձը, որը պետք է բացատրի սրբարանի հարցը, հուսադրի հիասթափվածներին և միևնույն ժամանակ նրանց տա մի «եղեգ», կամ «փայտ», կամ կանոն, որով Աստծո ժողովուրդը կարող է փորձարկել իր բարոյական կեցվածքը Նրա առջև, պետք է կրի ակնհայտ նշաններ, որ այն երկնածին է, և ոչ թե մարդկային ծագում ունի։

GSAM 195Նախապաշարմունքը փակել էր մարդկանց հասնելու ճանապարհը

GSAM 195.1Գոյություն ունեցող նախապաշարմունքը ադվենտի ուսմունքի նկատմամբ ժողովրդի համար գրեթե անանցանելի արգելք էր, և նրանց կրկին ուսուցանելու փորձը՝ առանց հիասթափության պատճառի վերաբերյալ հստակ և ստույգ լույսի, անօգուտ կլիներ: Ադվենտիստ հավատացյալներն իրենք պետք է նորոգեին իրենց հոգիները երկնային հանձնարարությամբ, նախքան ժողովրդին ճիշտ ուսուցանելը, և ինչպե՞ս կարելի էր դա իրականացնել։ Կարո՞ղ էր դա իրականացվել միայն մարդկային իմաստությամբ, թե՞ նրանք, ովքեր վերջին շարժման ընթացքում խորապես զգացել էին Աստծո Հոգու գործը, կգոհանային միայն մարդկային տրամաբանությամբ։ Ոչինչ, բացի «երրորդ հրեշտակի ուղերձի» նման գործից²², չէր կարող նրանց դուրս բերել շփոթությունից, և դա, քայլ առ քայլ, ինչպես նրանք կարող էին ընդունել, պատշաճ կերպով սկսվեց, կրելով ամենավստահելի ապացույցներ, որ այն երկնային ծագում ունի։

GSAM 195Առանց հովվի ոչխարների նման

GSAM 195.2Ահա մեծ ադվենտիստական խումբը, մի իմաստով, որպես առանց հովվի ոչխարներ, որոնցից հազարավորները ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ առանձնացել էին բոլոր եկեղեցիներից և հավատամքներից, և ոչ մի մարդկային կազմակերպություն չէր պատասխանատու նրանց հոգևոր բարօրության համար։ Նրանք չունեին երկրի վրա խորհրդականներ, որոնց վրա կարող էին հույս դնել; նրանց վստահությունը միայն Աստծո մեջ էր։

GSAM 195.3Այնուամենայնիվ, նրանք վստահ էին մեկ բանում, և դա նրանց համար նման էր խարսխին՝ ժամանակի հայտարարությունը ճիշտ էր։²³ Սակայն որպես ժողովուրդ նրանք այնպիսի վիճակում էին, որ եթե Աստված չառաջնորդեր և չպահպաներ նրանց, նրանք կարող էին ընդունել կեղծ բացատրություններ կամ կորցնել «համբերությունը» և հրաժարվել իրենց անցյալ փորձառության նկատմամբ հավատից։ Ոմանք այդպես էլ վարվեցին, մինչդեռ մյուսները, հավատքի աչքը հառած իրենց հոգիների սիրեցյալին, ջերմորեն հարցնում էին. «Հսկող, ի՞նչ կա գիշերից։ Հսկող, ի՞նչ կա գիշերից։ Հսկողը պատասխանեց. Առավոտը գալիս է, և գիշերն էլ։ Եթե ուզում եք հարցնել, հարցրեք. վերադարձե՛ք, եկեք։»²⁴

GSAM 196Ջ. Ն. Էնդրյուսը հիասթափության մասին

GSAM 196.1Հովիվ Ջ. Ն. Էնդրյուսը, ով անցել է այս փորձառությունը 1844 թվականին, այսպես է խոսում հիասթափության մասին՝—

GSAM 196.2«Այն մարդիկ հիասթափվեցին, ովքեր սպասում էին Տիրոջը 1843 և 1844 թվականներին։ Շատերի համար այս փաստը բավարար պատճառ է այս դեպքի բոլոր վկայությունները մերժելու համար։ Մենք ընդունում ենք հիասթափությունը, սակայն չենք կարող ընդունել, որ սա արդար պատճառ է Աստծո ձեռքը այս գործում մերժելու համար։ Հրեական եկեղեցին հիասթափվեց, երբ Հովհաննես Մկրտչի գործի ավարտին Հիսուսը ներկայացրեց ինքն իրեն որպես խոստացված Մեսիա։ Եվ վստահող աշակերտները խորապես հիասթափվեցին, երբ այն, ում նրանք սպասում էին Իսրայելին ազատելու, չար ձեռքերով ձերբակալվեց և սպանվեց։ Իսկ նրա հարությունից հետո, երբ նրանք սպասում էին, որ նա կվերականգնի Իսրայելի թագավորությունը, նրանք անխուսափելիորեն հիասթափվեցին, երբ հասկացան, որ նա գնում է դեպի Հայրը, և որ նրանք երկար ժամանակ մնալու են տառապանքների ու նեղությունների մեջ։ Բայց հիասթափությունը չի ապացուցում, որ Աստված չի առաջնորդում Իր ժողովրդին։ Այն պետք է մղի նրանց ուղղելու իրենց սխալները, սակայն չպետք է մղի նրանց հրաժարվելու Աստծո հանդեպ ունեցած իրենց վստահությունից։ Իսրայելի որդիները անապատում հիասթափվելով հաճախ հերքում էին աստվածային առաջնորդությունը։ Նրանք ներկայացվում են որպես նախազգուշացում մեզ համար, որպեսզի մենք չընկնենք անհավատության նույն օրինակին հետևելով։»²⁵

GSAM 196Ճշմարտությունն ունի անպոպուլյարության մկրտություն

GSAM 196.3Թվում է, որ Տիրոջ ծրագիրն է կարևոր ճշմարտությունները դնել ժողովրդականություն չվայելող ուղիում, որտեղ դրանք ընդունելն ու դրանց ենթարկվելը խաչի բեռ կլինի²⁶։ Սա հատկապես ճիշտ է վերջին օրերում։ Պետրոսը, խոսելով այն ժամանակների մասին, երբ ամեն ինչի ավարտը «մոտ» կլինի, և երբ «դատաստան» «սկսվի Աստծո տնից», ասում է, «Սիրելիներ, մի՛ զարմանաք այն կրակոտ փորձության համար, որը ձեզ փորձության է ենթարկում, կարծես ձեզ հետ ինչ-որ անսովոր բան պատահեր, այլ ուրախացեք, որովհետև մասնակից եք Քրիստոսի տառապանքներին, որպեսզի երբ նրա փառքը հայտնվի, դուք էլ չափազանց մեծ ուրախությամբ ուրախանաք։ Եթե Քրիստոսի անվան համար նախատինքների եք ենթարկվում, երջանիկ եք, որովհետև փառքի և Աստծո Հոգին հանգրվանում է ձեզ վրա. նրանց կողմից նա վատաբանվում է, բայց ձեր կողմից փառաբանվում է։»²⁷

GSAM 197.1Երբ ճշմարտությունը ստանում է իր մերժվածության մկրտությունը, այն ընդունելը պահանջում է ավելի մեծ շնորհք, քան պարզապես զանգվածների հավատքին հետևելը։ Կեղծավորները որևէ մեծ խթան չեն տեսնում ընդունելու այն ճշմարտությունը, որը պահանջում է գործողություն, ինչպես «հակառակ քամուն ու հոսանքին» գետն ի վեր թիավարելը։ Այսպիսով ճշմարտությունը փորձություն է դառնում հավատարիմների, ազնիվ սրտով, անկեղծ և խղճով մարդկանց համար։

GSAM 197.2Մենք արդեն ցույց ենք տվել, որ ադվենտիստական շարժման մարգարեությունը ենթադրում է հիասթափություն։ Այն եկավ, և այդպիսով՝ Աստծո նախախնամությամբ, այդ ուղերձի ընդունումը իր խաչը ուներ։