Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
11 / 31
11 / 31

ជំពូកទី 8 — ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កូនចៀម

John Norton Loughborough

GSAM 134.1«មានមនុស្សម្នាក់បានរៀបចំពិធីជប់លៀងពេលល្ងាចដ៏ធំមួយ ហើយបានអញ្ជើញមនុស្សជាច្រើន។ លុះដល់ពេលជប់លៀង គាត់បានចាត់អ្នកបម្រើរបស់គាត់ឱ្យទៅប្រាប់អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញថា ចូរមកចុះ ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់បានរៀបចំរួចជាស្រេចហើយ។»1

GSAM 134.2«អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញឱ្យចូលរួមពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ព្រះកូនចៀម នោះមានពរហើយ។»2

GSAM 134.3អាហារពេលល្ងាចគឺជាអាហារចុងក្រោយនៃថ្ងៃ។ ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចនេះ មានការហៅឱ្យមកចូលរួមអាហារពេលល្ងាចបីលើក។ មិនត្រូវច្រឡំរឿងប្រៀបប្រដូចនេះនឹងការហៅឱ្យមកចូលរួម «អាហារថ្ងៃត្រង់» ដែលមានចែងក្នុង ម៉ាថាយ 22:1-7 ឡើយ។ «អាហារថ្ងៃត្រង់» គឺជាអាហារនៅពាក់កណ្ដាលថ្ងៃ។ ក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីការហៅឱ្យមកចូលរួមអាហារថ្ងៃត្រង់ យើងដឹងថា អ្នកដែលបានទៅហៅនោះត្រូវគេ «ធ្វើបាបយ៉ាងអាក្រក់» ហើយសម្លាប់ ព្រមទាំងសូម្បីតែព្រះរាជបុត្ររបស់ស្ដេចក៏ត្រូវគេសម្លាប់ដែរ។ ស្ដេចដែលបានចាត់គេឱ្យទៅហៅនោះ ទ្រង់បាន «បំផ្លាញពួកឃាតករទាំងនោះ ហើយដុតទីក្រុងរបស់ពួកគេចោល។»

GSAM 134.4រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីការហៅឱ្យមកចូលរួម «អាហារថ្ងៃត្រង់» នេះ ដែលបង្ហាញពីវាសនារបស់អស់អ្នកដែលបានបដិសេធការហៅនោះមុនគេ តំណាងយ៉ាងសមរម្យឱ្យហេតុការណ៍ដែលពិតជាបានកើតឡើងចំពោះអស់អ្នកដែលបដិសេធដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយបានសម្លាប់ទ្រង់ និងពួកសាវ័ករបស់ទ្រង់។ ព្រះអម្ចាស់បានចាត់កងទ័ពឱ្យមកទាស់នឹងជាតិសាសន៍នោះ ហើយកងទ័ពបាន «បំផ្លាញពួកឃាតករទាំងនោះ ហើយដុតទីក្រុងរបស់ពួកគេចោល» គឺក្រុងយេរូសាឡិម។

GSAM 134ការហៅឱ្យមកចូលរួមអាហារពេលល្ងាច

GSAM 134.5ការហៅឱ្យមកចូលរួមអាហារពេលល្ងាចក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចនេះ ប្រាកដជាសំដៅទៅលើ «ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ព្រះកូនចៀម»។ មានការប្រកាសពរដល់អស់អ្នកដែលបានទទួលការហៅឱ្យមកចូលរួម «ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍» នោះ។ ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍ធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីអាពាហ៍ពិពាហ៍។ អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ព្រះកូនចៀមកើតឡើងមុនពេលទ្រង់យាងមក ដ្បិតដូចដែលយើងបានឃើញរួចហើយ នៅពេលព្រះគ្រីស្ទយាងមកជាចុងក្រោយ ទ្រង់នឹង «យាងត្រឡប់មកពីពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍។»3

GSAM 135.1ដូច្នេះ ការហៅឱ្យមកចូលរួមពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះ ត្រូវតែជាសារតែមួយនឹងសាររបស់ទេវតាទីមួយក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 14 និងការប្រកាសអំពីពេលវេលាក្នុងជំពូកទីដប់ ដែលយើងបានពិនិត្យរួចមកហើយ។ តាមកំណត់ត្រារបស់លូកា ការហៅលើកទីមួយឱ្យមកចូលរួមអាហារពេលល្ងាចនេះ គឺទៅ «ដល់អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញ។» តើអ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញនោះជាអ្នកណា? គឺអស់អ្នកដែលបានឮ និងទទួលយកដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពួកគេប្រកាសខ្លួនថាស្រឡាញ់ព្រះគ្រីស្ទ និងស្រឡាញ់ការលេចមកជាលើកទីពីររបស់ទ្រង់ ដែលជាការសម្រេចពេញលេញនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេ។ ហេតុអ្វីបានជាមិនគួរហៅពួកគេមុនគេ? ដូចជាការចាំបាច់ដែលត្រូវថ្លែងដំណឹងល្អជាមុនដល់ពួកយូដា ដែលមានព្រះគម្ពីរ ហើយអះអាងថាកំពុងរង់ចាំការយាងមករបស់ព្រះមែស៊ី4 នោះសារអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទក៏ត្រូវបានប្រកាសជាមុនដល់អស់អ្នកដែលអះអាងថាជាអ្នកដើរតាមទ្រង់ និងស្រឡាញ់ការលេចមករបស់ទ្រង់ដែរ។

GSAM 135ការហៅដល់អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញ

GSAM 135.2ការហៅលើកទីមួយឱ្យមកចូលរួមអាហារពេលល្ងាច ដោយហៅដល់អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញរួចហើយនោះ ត្រូវតែទៅដល់ពួកជំនុំ។ តាមការពិត ការប្រកាសថាព្រះគ្រីស្ទជិតយាងមក ចាប់ពីឆ្នាំ 1833 ដល់និទាឃរដូវឆ្នាំ 1844 ត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងពួកជំនុំ ហើយគ្រូគង្វាលនៃពួកជំនុំទាំងនោះក៏បានគាំទ្រយ៉ាងច្រើនផងដែរ។ ការបោះពុម្ពផ្សាយលើកដំបូងនូវទស្សនៈរបស់ វីលៀម មីល័រ អំពីការយាងមកដ៏ជិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺនៅក្នុងកាសែតបាទីស្ទមួយនៅ ប្រេនដុន រដ្ឋវើម៉ុន។ រហូតដល់ខែមេសា ឆ្នាំ 1844 កិច្ចការរបស់គាត់ និងរបស់អ្នករួមការងាររបស់គាត់ ភាគច្រើនបានធ្វើឡើងនៅក្នុងអគារព្រះវិហារ ឬសាលប្រជុំដែលពួកជំនុំនាសម័យនោះបានរកឱ្យ។

GSAM 135.3អែលឌើរ ហៃមស៍ មានប្រសាសន៍ដូចតទៅអំពីកិច្ចការរបស់ អែលឌើរ មីល័រ រហូតដល់និទាឃរដូវឆ្នាំ 1844៖

GSAM 135.3«គាត់បានធ្វើការក្នុងចំណោមគ្រប់ក្រុម និងគ្រប់និកាយ ដោយមិនជ្រៀតជ្រែកក្នុងការរៀបចំ ឬវិន័យរបស់ពួកគេឡើយ ព្រោះគាត់ជឿថា សមាជិកនៃនិកាយផ្សេងៗអាចរក្សាឋានៈរបស់ខ្លួន ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏អាចរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះមហាក្សត្ររបស់ពួកគេបានដែរ។»

GSAM 135.4ពេលនិយាយអំពីកិច្ចការរួមរបស់ខ្លួន និង អែលឌើរ មីល័រ អែលឌើរ ហៃមស៍ បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា៖ «គ្រូគង្វាល និងពួកជំនុំភាគច្រើន ដែលបានបើកទ្វារទទួលយើង និងបងប្អូនរបស់យើងដែលកំពុងប្រកាសគោលលទ្ធិអំពីការយាងមក បានសហការជាមួយយើងរហូតដល់ឆ្នាំចុងក្រោយ» គឺឆ្នាំ 1844។

GSAM 136ទ្វារបើកចំហសម្រាប់សារ

GSAM 136.1អំពីកិច្ចការរបស់ខ្លួន និងលក្ខណៈនៃកិច្ចការនោះ វីលៀម មីល័រ បានមានប្រសាសន៍ថា៖

GSAM 136.1«ទ្វារបានបើកចំហឱ្យខ្ញុំប្រកាសគោលលទ្ធិអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទនេះ ក្នុងចំណោមស្ទើរតែគ្រប់និកាយ ដូច្នេះខ្ញុំអាចឆ្លើយតបបានតែមួយភាគតូចនៃការអញ្ជើញប៉ុណ្ណោះ។... នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំបានទៅ សមាជិកនៃពួកជំនុំដែលកោតខ្លាចព្រះបំផុត លះបង់ខ្លួនបំផុត និងមានជីវិតខាងវិញ្ញាណបំផុត បានទទួលយកដោយរីករាយបំផុតនូវទស្សនៈដែលបានប្រកាសបែបនេះ។ រីឯអ្នកដែលគ្រាន់តែប្រកាសខ្លួនថាជាអ្នកជឿ តែចិត្តជាប់នឹងលោកិយ ពួកផារិស៊ី អ្នកប្រកាន់ជំនឿដោយងងឹតងងុល អ្នកមានអំនួត ក្រអឺតក្រទម និងអាត្មានិយម នោះពួកគេចំអក និងសើចចំអកដល់គោលលទ្ធិអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។»

GSAM 136.2ចំពោះលក្ខណៈនៃសារអំពីការយាងមក យើងអាចនិយាយដូចពាក្យដែល ដូប៊ីញ៉េ បាននិយាយអំពីកំណែទម្រង់សាសនាថា វា «បានសម្រេចឡើងក្នុងនាមគោលការណ៍ខាងវិញ្ញាណមួយ។ វាបានប្រកាសថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាគ្រូរបស់វា សេចក្ដីជំនឿជាមធ្យោបាយនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជាអាវុធ។ ដោយមធ្យោបាយទាំងនេះហើយ វាបានបដិសេធអ្វីៗទាំងអស់ដែលជារបស់លោកិយ។»

GSAM 136រលកដ៏ខ្លាំងក្លានៃការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណ

GSAM 136.3លក្ខណៈនៃការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណ ដែលបានកើតឡើងតាមការប្រកាសសារអំពីការយាងមក ត្រូវបានពណ៌នាដូចតទៅដោយ L. D. ហ្វ្លេមីង គ្រូគង្វាលនៃព្រះវិហារគ្រីស្ទាននៅផ្លូវកាស្កូ ក្នុង ផតឡង់, ម៉េន៖

GSAM 136.4«ការចាប់អារម្មណ៍ដែលការបង្រៀនរបស់គាត់ [វីលៀម មីល័រ] បានបង្កើតឡើង ជាការចាប់អារម្មណ៍ដែលមានការពិចារណា និងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។ ទោះបីនេះជាការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណដ៏ធំបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញក៏ដោយ ក៏វាមានការរំជើបរំជួលតាមអារម្មណ៍តិចបំផុត។ វាហាក់ដូចជាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងបំផុតទៅលើពួកបុរសក្នុងសហគមន៍។ អ្វីដែលបង្កើតផលនេះគឺ៖ បងប្អូនប្រុស មីល័រ គ្រាន់តែយកដាវរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ដែលបានហូតចេញពីស្រោម ហើយដាក់មុខដ៏មុតរបស់វាលើចិត្តដែលគ្មានអ្វីបាំង ហើយវាក៏កាត់ចូល! មានតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅចំពោះមុខដ៏មុតនៃអាវុធដ៏មានអំណាចនេះ ការមិនជឿព្រះដួលរលំ ហើយគោលលទ្ធិដែលថាមនុស្សទាំងអស់នឹងបានសង្គ្រោះក៏ស្វិតស្រពោន។ គ្រឹះក្លែងក្លាយរលាយបាត់ ហើយពួកឈ្មួញរបស់បាបិលក៏ងឿងឆ្ងល់។ ខ្ញុំយល់ថា ក្នុងចំណោមអ្វីៗដែលមនុស្សសម័យថ្មីបានឃើញ នេះប្រហែលជាអ្វីដែលស្រដៀងបំផុតនឹងការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណនៅសម័យពួកសាវ័ក។»

GSAM 137បទពិសោធន៍មួយនៅ រីចម៉ុន រដ្ឋម៉េន

GSAM 137.1ដើម្បីបង្ហាញឧទាហរណ៍នៃការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណ ដែលបានអមជាមួយការអធិប្បាយគោលលទ្ធិអំពីការយាងមក យើងនឹងដកស្រង់ពីរបាយការណ៍របស់អ្នកម្នាក់ដែលបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងចលនានោះ។ ពេលនិយាយអំពីការប្រជុំប្រចាំត្រីមាសមួយនៅ រីចម៉ុន រដ្ឋម៉េន ដែលតំណាងឱ្យពួកជំនុំបាទីស្ទឆន្ទៈសេរីសាមសិប គាត់បាននិយាយថា៖

GSAM 137.2«ពេលខ្ញុំចូលទៅក្នុងកន្លែងថ្វាយបង្គំ អែលឌើរ រ៉ូលីនស៍ ដែលអង្គុយនៅក្បែរវេទិកាអធិប្បាយ នៅចុងម្ខាងទៀតនៃអគារ បានក្រោកឡើង ហើយនិយាយថា ‹បងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ មានកន្លែងអង្គុយនៅទីនេះក្បែរខ្ញុំ។› បន្ទាប់ពីសេចក្ដីអធិប្បាយ គេបានបើកឱកាសឱ្យមានការបញ្ចេញយោបល់ ហើយខ្ញុំបាននិយាយយ៉ាងរលូនអំពីជីវិតគ្រីស្ទាន និងជ័យជម្នះរបស់មនុស្សសុចរិតនៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ មានសំឡេងជាច្រើនស្រែកថា ‹អាម៉ែន! អាម៉ែន!› ហើយមនុស្សភាគច្រើនក្នុងក្រុមជំនុំដ៏ធំនោះបានហូរទឹកភ្នែក។... នៅជិតចុងបញ្ចប់នៃការប្រជុំនោះ បន្ទាប់ពីបានទទួលការយល់ព្រមពីខ្ញុំ អែលឌើរ រ៉ូលីនស៍ បានក្រោកឡើងនិយាយថា៖ ‹បងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ ដែលអង្គុយនៅខាងស្ដាំខ្ញុំនេះ នឹងថ្លែងនៅឯព្រះវិហាររីដល្ងាចនេះ អំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើង។ បងប្អូនអើយ សូមអញ្ជើញទៅ ហើយស្ដាប់ដោយខ្លួនឯងចុះ។ យើងមានកន្លែងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទទួលបងប្អូនទាំងអស់គ្នា។ សូមអញ្ជើញទៅ បងប្អូនអើយ ការស្ដាប់អំពីប្រធានបទនេះនឹងមិនធ្វើឱ្យបងប្អូនណាម្នាក់ខាតបង់អ្វីឡើយ។...› គាត់ដឹងច្បាស់ណាស់ថា បងប្អូនរបស់គាត់ភាគច្រើននឹងចាកចេញពីការប្រជុំរបស់ពួកគេនៅក្នុងភូមិ ហើយធ្វើដំណើរបីម៉ាយល៍ទៅស្ដាប់ខ្ញុំ ហើយថាការប្រជុំពិភាក្សាកិច្ចការដែលបានកំណត់ទុករបស់ពួកគេនឹងត្រូវខកខាន។ ហើយក៏បានកើតឡើងដូច្នោះមែន។ គ្រូគង្វាលបីភាគបួន និងអ្នកតំណាងស្ទើរតែទាំងអស់បានចាកចេញ ហើយព្រះវិហាររីដបានពេញណែនតាំងពីដើមល្ងាច។ ប្រធានបទរបស់ខ្ញុំគឺ ម៉ាថាយ ជំពូក 24។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបានប្រទានឱ្យខ្ញុំថ្លែងយ៉ាងរលូនឥតរារាំង។ ការចាប់អារម្មណ៍ពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

GSAM 137.3«នៅពេលខ្ញុំបញ្ចប់ដោយដាស់តឿនពួកគ្រីស្ទានឱ្យថ្វាយខ្លួនទាំងស្រុង និងត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ហើយដាស់តឿនមនុស្សមានបាបឱ្យស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទ និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការយាងមករបស់បុត្រមនុស្ស នោះព្រះចេស្ដារបស់ព្រះបានសណ្ឋិតលើខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ខ្ញុំត្រូវយកដៃទាំងពីរកាន់វេទិកាអធិប្បាយដើម្បីទប់ខ្លួន។ នោះជាពេលដ៏ឱឡារិក។ នៅពេលខ្ញុំមើលឃើញស្ថានភាពរបស់មនុស្សមានបាប ដែលត្រូវវិនាសបើគ្មានព្រះគ្រីស្ទ ខ្ញុំបានអំពាវនាវដល់ពួកគេទាំងទឹកភ្នែក ដោយពោលម្ដងហើយម្ដងទៀតថា ‹មនុស្សមានបាបអើយ ចូរមករកព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីបានសង្គ្រោះ នៅពេលទ្រង់លេចមកក្នុងសិរីល្អរបស់ទ្រង់។ មនុស្សមានបាបដ៏គួរអាណិតអើយ ចូរមក មុនពេលយឺតហួសទៅ។ មនុស្សមានបាបអើយ ចូរមក មនុស្សមានបាបដ៏គួរអាណិតអើយ ចូរមក។›»

GSAM 138.1«កន្លែងនោះមានភាពឱឡារិកគួរឱ្យកោតខ្លាច។ គ្រូគង្វាល និងប្រជាជនបានយំ អ្នកខ្លះយំឮៗ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការអំពាវនាវដល់មនុស្សមានបាបម្ដងៗ គេឮសំឡេងថ្ងូររួមគ្នាពេញអង្គប្រជុំទាំងមូល។ ខ្ញុំបានឈរពន្យល់ជំពូកនោះ និងដាស់តឿនអស់ជាងពីរម៉ោង ហើយសំឡេងក៏ចាប់ផ្ដើមស្អក។ ខ្ញុំបានឈប់និយាយ ហើយយំឮៗដោយអាណិតមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ទាំងនោះ ដោយអារម្មណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលមានតែអ្នកដែលព្រះបានត្រាស់ហៅឱ្យផ្សាយសេចក្ដីពិតរបស់ទ្រង់ដល់មនុស្សមានបាបប៉ុណ្ណោះ ទើបដឹង។ ពេលនោះម៉ោងប្រាំបួន ហើយបើបើកឱកាសឱ្យអ្នកដទៃនិយាយទៀត នោះការប្រជុំនឹងបន្តរហូតដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ជាការល្អបំផុតដែលត្រូវបញ្ចប់ក្នុងពេលដែលចិត្តកំពុងរំជួលយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនេះ ប៉ុន្តែត្រូវឱ្យមនុស្សទាំងអស់មានឱកាសជ្រើសរើសនៅខាងព្រះអម្ចាស់សិន។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានហៅអស់អ្នកក្នុងក្រុមជំនុំដែលចង់ចូលរួមអធិស្ឋានជាមួយខ្ញុំ និងអស់អ្នកដែលចង់ឱ្យយើងទូលថ្វាយពួកគេនៅមុខបល្ល័ង្កនៃព្រះមេត្តាករុណា ដើម្បីឱ្យពួកគេបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចទៅជួបព្រះអង្គសង្គ្រោះដោយអំណរ នៅពេលការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ទ្រង់ ឱ្យក្រោកឈរឡើង។ មនុស្សគ្រប់រូបក្នុងអគារដ៏ធំនោះបានក្រោកឈរឡើង ដូចដែលអ្នកនៅតាមកន្លែងផ្សេងៗក្នុងអគារនោះបានប្រាប់ខ្ញុំនៅពេលក្រោយ។ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋានមួយសន្ទុះខ្លី ការប្រជុំក៏បានបញ្ចប់។

GSAM 138.2«នៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅភូមិវិញ ដោយមានអ្នកចូលរួមយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំពីរភាគប្រាំបីនៃការប្រជុំប្រចាំត្រីមាសរបស់ពួកបាទីស្ទឆន្ទៈសេរីនោះទៅជាមួយ។ គ្រប់គ្នាបានប្រាប់គេថា ការប្រជុំដែលពួកគេបានចូលរួមកាលពីល្ងាចមុននោះមានសិរីល្អយ៉ាងណា។

GSAM 138ការអញ្ជើញឱ្យប្រកាសសារនៅកន្លែងផ្សេងទៀត

GSAM 138.3«នៅពេលសម្រាក អ្នកតំណាង និងគ្រូគង្វាលបានអញ្ជើញខ្ញុំឱ្យចូលរួមជាមួយពួកគេរៀបចំពេលវេលា ដែលខ្ញុំអាចទៅបង្រៀនពួកជំនុំផ្សេងៗដែលចូលរួមក្នុងការប្រជុំប្រចាំត្រីមាសនោះ ហើយដែលមានអគារថ្វាយបង្គំធំទូលាយ។ ពេលនោះគឺពាក់កណ្ដាលខែកុម្ភៈ ហើយយើងបានសន្និដ្ឋានថា នៅសល់មិនលើសពីប្រាំមួយសប្ដាហ៍ទៀតទេ ដែលព្រិលនៅរឹងមាំសម្រាប់ជិះរទេះរអិល ដោយផ្ដល់ឱកាសល្អដល់ប្រជាជនក្នុងការមកចូលរួមប្រជុំ។ គេបានជ្រើសរើសកន្លែងសំខាន់បំផុតដប់ពីរសម្រាប់កិច្ចការរបស់ខ្ញុំក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយសប្ដាហ៍។ ខ្ញុំត្រូវបង្រៀនដប់មេរៀន ដែលតម្រូវឱ្យខ្ញុំថ្លែងម្ភៃដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនៅសល់ពេលតែពាក់កណ្ដាលថ្ងៃក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ហើយជាទូទៅខ្ញុំយល់ថា ពេលនោះចាំបាច់ណាស់សម្រាប់ធ្វើដំណើរដប់ប្រាំ ឬម្ភៃម៉ាយល៍ទៅកន្លែងប្រជុំបន្ទាប់។»5

GSAM 139មនុស្សរាប់រយនាក់បានប្រែចិត្ត

GSAM 139.1ការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណ និងការប្រែចិត្តរបស់មនុស្សរាប់រយនាក់ បានកើតឡើងនៅគ្រប់ទីកន្លែងតាមការអធិប្បាយគោលលទ្ធិអំពីការយាងមក។ ជាពិសេស គឺនៅពេលជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃឆ្នាំយូដា 1843 (ថ្ងៃទី 21 ខែមីនា ឆ្នាំ 1844)។ គឺក្នុងរដូវរងានោះហើយ ដែលអ្នកនិពន្ធបានឮអំពីប្រធានបទនេះជាលើកដំបូងនៅភូមិកំណើតរបស់ខ្លួន គឺ វិកទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក។ ទោះបីមានអាយុតែដប់ពីរឆ្នាំក៏ដោយ ក៏អ្នកនិពន្ធបានទទួលយកជំនឿលើការយាងមកជាលើកទីពីរ តាមកម្រិតដែលខ្លួនយល់។ ឥទ្ធិពលលើចិត្តប្រជាជនពិតជាឱឡារិកណាស់ មិនត្រឹមតែក្នុងការប្រជុំប៉ុណ្ណោះទេ គឺនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ នៅពេលនោះ វិកទ័រ គ្រាន់តែជាភូមិមួយដែលមានប្រជាជនប្រមាណពីររយនាក់ ប៉ុន្តែតំបន់ជុំវិញមានប្រជាជនរស់នៅយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។ ជាលទ្ធផលនៃការប្រជុំជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងភូមិតូចនោះ គេបានរាយការណ៍ថាមានមនុស្សប្រាំរយនាក់បានប្រែចិត្ត។

GSAM 139សក្ខីភាពពីសៀវភៅប្រចាំឆ្នាំរបស់មេតូឌីស្ទ

GSAM 139.2ចំពោះរលកដ៏ខ្លាំងក្លានៃការរស់ឡើងវិញខាងវិញ្ញាណ ដែលបានកើតឡើងតាមការប្រកាសអំពីការយាងមក យើងឃើញក្នុងសៀវភៅប្រចាំឆ្នាំរបស់មេតូឌីស្ទថា «ក្នុងរយៈពេលបួនឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ 1840 ដល់ឆ្នាំ 1844 មានមនុស្ស 256,000 នាក់បានប្រែចិត្តនៅអាមេរិក»។ អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅអាមេរិក ក៏បានកើតឡើងដូចគ្នានៅប្រទេសដទៃទៀតដែលមានការហៅនោះដែរ។ «អំណាចដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានអមជាមួយការអធិប្បាយ ហើយមនុស្សបានប្រែចិត្តនៅគ្រប់ទីកន្លែង។» នៅពេលការហៅលើកទីមួយឱ្យមកចូលរួមពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍បានទៅដល់ពួកជំនុំ គឺ «អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញ» នោះការហៅនោះបានផ្សាយតាមរយៈពួកគេ ទៅដល់អស់អ្នកដែលចង់មកចូលរួមក្នុងសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដែលរង់ចាំរាស្ត្ររបស់ព្រះ។ ទោះបីសារនោះត្រូវបានថ្លែងជាសេចក្ដីអធិប្បាយ ជាសេចក្ដីអធិស្ឋាន ឬច្រៀងជា «បទចម្រៀងអំពីការយាងមក» ក៏ដោយ ការបណ្ដាលចិត្តដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានអមជាមួយកិច្ចការនោះ។

GSAM 140កុមារអធិប្បាយនៅប្រទេសស៊ុយអែត

GSAM 140.1ទាក់ទងនឹងរឿងនេះ យើងនឹងពិនិត្យមើលថា ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើការយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីនាំការប្រកាសនេះចូលទៅក្នុងប្រទេសដែលច្បាប់ហាមមិនឱ្យអធិប្បាយអ្វីដែលផ្ទុយនឹង «សាសនាចក្រដែលរដ្ឋបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការ»។ ប្រទេសស៊ុយអែតជាប្រទេសមួយក្នុងចំណោមប្រទេសទាំងនោះ។ នៅទីនោះ ព្រះអម្ចាស់បានប្រើកុមារតូចៗឱ្យចាប់ផ្ដើមកិច្ចការនេះ។ ការសម្ដែងបែបនេះជាលើកដំបូងកើតឡើងក្នុងរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1843 នៅ អេកស្យើ ភាគខាងត្បូងប្រទេសស៊ុយអែត។ ថ្ងៃមួយ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ អាយុតែប្រាំឆ្នាំ ដែលមិនធ្លាប់រៀនអាន ឬរៀនច្រៀង បានច្រៀងទំនុកសរសើរដ៏វែងមួយរបស់និកាយលូធើរ៉ានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយអាកប្បកិរិយាដ៏ឱឡារិកបំផុត។ បន្ទាប់មក នាងបានប្រកាសដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លាថា «ពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ» ហើយដាស់តឿនក្រុមគ្រួសារឱ្យត្រៀមខ្លួនជួបព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតទ្រង់ជិតយាងមកហើយ។ អ្នកក្នុងគ្រួសារដែលមិនទាន់ប្រែចិត្ត បានអំពាវនាវសូមព្រះមេត្តាករុណា ហើយបានទទួលការអត់ទោស។ ចលនានេះបានរីកសាយពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយ ដោយមានកុមារផ្សេងទៀតប្រកាសសារ។ ចលនាដូចគ្នាក្នុងចំណោមកុមារក៏បានលេចឡើងខ្លះដែរនៅប្រទេសន័រវែស និងអាល្លឺម៉ង់។

GSAM 140«បាទ! ខ្ញុំត្រូវតែអធិប្បាយ»

GSAM 140.2នៅឆ្នាំ 1896 ខណៈពេលខ្ញុំកំពុងរៀបចំការប្រជុំនៅទីកន្លែងចំនួនដប់ប្រាំពីរផ្សេងគ្នាក្នុងប្រទេស ស៊ុយអែត ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ទីកន្លែងជាច្រើន ដែលកុមារបានអធិប្បាយនៅឆ្នាំ 1843 ហើយមានឱកាសនិយាយជាមួយអ្នកដែលបានស្តាប់ការអធិប្បាយនោះ និងជាមួយបុរសដែលបានអធិប្បាយនៅពេលពួកគេនៅជាកុមារ។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេថា «អ្នកបានអធិប្បាយសារនៃការយាងមក នៅពេលអ្នកនៅជាក្មេងប្រុសឬ?» គាត់ឆ្លើយថា «អធិប្បាយឬ? បាទ ខ្ញុំត្រូវតែអធិប្បាយ។ ខ្ញុំមិនបានគិតរៀបចំអ្វីក្នុងរឿងនេះទេ។ អំណាចមួយបានមកលើខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបាននិយាយអ្វីដែលអំណាចនោះបង្ខំឲ្យខ្ញុំនិយាយ»។

GSAM 140បូគ្វីស្ត និង វ៉ាល់បូម នៅ អូរេប្រូ ប្រទេស ស៊ុយអែត

GSAM 140.3នៅ អូរេប្រូ Län (ខោនធី) កិច្ចការនេះបានរីកសាយ រហូតដល់មនុស្សដែលមានវ័យច្រើនជាងនេះត្រូវបានជំរុញឲ្យប្រកាសសារ។ បន្ទាប់មក អាជ្ញាធរស៊ីវិល ដែលត្រូវបានបូជាចារ្យនៃ «ព្រះវិហារផ្លូវការ» ជំរុញ បានចាប់ក្មេងប្រុសពីរនាក់ គឺ វ៉ាល់បូម អាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំ និង អូលេ បូគ្វីស្ត អាយុដប់ប្រាំឆ្នាំ ដោយនិយាយថាពួកគេនឹងធ្វើឲ្យក្លាយជាគំរូសាធារណៈ។ ពួកគេបានវាយខ្នងទទេរបស់ក្មេងទាំងពីរដោយដំបងឈើប៊ឺច ហើយដាក់ពួកគេ ទាំងមានរបួសហូរឈាម នៅក្នុងគុក អូរេប្រូ។ នៅពេលរបួសទាំងនោះជាសះស្បើយ ពួកគេបាននាំក្មេងទាំងពីរចេញពីគុក ហើយទាមទារថា «តើអ្នកនឹងឈប់អធិប្បាយគោលលទ្ធិនេះឬ?» ទោះបីពួកគេវាយដោយដំបងជាលើកទីពីរ បើករបួសឡើងវិញក៏ដោយ ចម្លើយតែមួយដែលពួកគេអាចទទួលបានគឺ «យើងនឹងអធិប្បាយការអធិប្បាយដែលព្រះអម្ចាស់បង្គាប់ឲ្យយើងអធិប្បាយ»។ តាមរយៈការអង្វររបស់ស្ត្រីសមាជិកព្រះវិហារដ៏លេចធ្លោម្នាក់នៅ អូរេប្រូ ស្តេច អូស្ការ I បានប្រាប់អាជ្ញាធរឲ្យដោះលែងក្មេងប្រុសទាំងនោះពីគុក ហើយកុំរំខានប្រជាជននោះទៀត។ ដូច្នេះ ជ័យជម្នះសម្រាប់សេចក្តីពិតត្រូវបានទទួលនៅ ស៊ុយអែត។

GSAM 141សក្ខីកម្មរបស់ បូគ្វីស្ត

GSAM 141.1នៅក្នុងទស្សនាវដ្តី Review and Herald ចុះថ្ងៃទី 7 ខែតុលា ឆ្នាំ 1890 មានរឿងរ៉ាវគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងអំពីការអធិប្បាយរបស់កុមារ ដែល O. បូគ្វីស្ត ផ្ទាល់បានសរសេរ។ គាត់និយាយថា—

GSAM 141.2«នៅឆ្នាំ 1843 ចលនាសាសនាមួយបានកើតឡើងក្នុងចំណោមប្រជាជននៅព្រះសហគមន៍ កាលស្កូហ្គា ក្នុង អូរេប្រូ Län។ អ្នកដឹកនាំចលនានេះគឺជាកុមារ និងយុវជន ដែលគេហៅថា ‘រ៉ាបារ៉េ’។ ពួកគេបានអធិប្បាយដោយអំណាចដ៏ទេវភាព ហើយប្រកាសនៅចំពោះមុខប្រជាជនដោយការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំថា ម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះបានមកដល់ហើយ»។

GSAM 141.3«នៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនៃឆ្នាំដដែល ខ្ញុំ O. បូគ្វីស្ត ដែលពេលនោះមានអាយុដប់ប្រាំឆ្នាំ ជាមួយយុវជនម្នាក់ទៀតឈ្មោះ អេរិក វ៉ាល់បូម អាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំ ត្រូវបានអំណាចដែលមើលមិនឃើញនេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំង រហូតយើងមិនអាចតស៊ូប្រឆាំងនឹងវាបានឡើយ។ ភ្លាមៗដែលយើងត្រូវបានអំណាចពីស្ថានសួគ៌នេះចាប់យក យើងបានចាប់ផ្តើមនិយាយទៅកាន់ប្រជាជន ហើយប្រកាសដោយសំឡេងខ្លាំងថា ម៉ោងនៃការជំនុំជម្រះបានមកដល់ហើយ ដោយយោងពួកគេទៅកាន់ យ៉ូអែល 2:28-32 និង វិវរណៈ 14:6, 7»។

GSAM 141កុមារនៅក្នុងនិមិត្ត

GSAM 141.4ប្រជាជនបានប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកដែលត្រូវបានអំណាចពីស្ថានសួគ៌នេះមានឥទ្ធិពល គឺបាត់បង់ការយល់ដឹងអំពីអ្វីៗជុំវិញខ្លួន។ ពួកគេពិតជាស្ថិតនៅក្នុងនិមិត្តពីព្រះ ហើយនិយាយដោយអំណាចដែលធ្វើឲ្យមានឥទ្ធិពលបញ្ចុះបញ្ចូលយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេបាននិយាយថា ខណៈពេលកុមារតូចៗទាំងនេះស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពលនោះ ពួកគេនឹងនិយាយដោយកម្លាំង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរដូចបុរសនិងស្ត្រីពេញវ័យ។ ដូច្នេះ អ្នកដែលបានឃើញរឿងនេះត្រូវបាននាំឲ្យសន្និដ្ឋានថា ព្រះអម្ចាស់កំពុងប្រើពួកគេតាមទំនាយ ដើម្បីនិយាយសេចក្តីពិតដ៏គួរឲ្យគោរពទាំងនេះ។ អ្នកសរសេរបន្តថា—

GSAM 142.1«ប្រជាជនបានប្រមូលផ្តុំគ្នាជាច្រើន ដើម្បីស្តាប់យើង ហើយការប្រជុំរបស់យើងបានបន្តទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ហើយលទ្ធផលគឺជាការភ្ញាក់ឡើងខាងសាសនាដ៏ធំមួយ។ មនុស្សចាស់និងក្មេងត្រូវបានព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះប៉ះពាល់ ហើយបានស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់សុំសេចក្តីមេត្តា ដោយសារភាពអំពើបាបរបស់ពួកគេចំពោះព្រះ និងចំពោះមនុស្ស»។

GSAM 142.2«ប៉ុន្តែ នៅពេលបូជាចារ្យក្នុងព្រះវិហារបានដឹងអំពីរឿងនេះ ការខិតខំជាច្រើនត្រូវបានធ្វើឡើង ដើម្បីបំបិទមាត់យើង ហើយដូច្នេះបញ្ឈប់ការរំភើបខាងសាសនាដែលកំពុងរីករាលដាល។ ប៉ុន្តែការខិតខំទាំងអស់គ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ បន្ទាប់មក គេបានស្នើឲ្យមេប៉ូលិសចាប់យើង ហើយអស់រយៈពេលប្រាំមួយសប្តាហ៍ គេបានស្វែងរកយើងក្នុងព្រៃដោយឥតប្រយោជន៍ ព្រោះយើងបានរត់ទៅទីនោះដើម្បីជ្រកកោន»។

GSAM 142.3«ទីបំផុត យើងត្រូវបានកោះហៅឲ្យបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខគ្រូគង្វាលនៃព្រះវិហារ។ ចំនួនរបស់យើងបានកើនឡើង រហូតដល់យុវជនប្រុសស្រីសែសិបនាក់បានមកបង្ហាញខ្លួននៅផ្ទះគ្រូគង្វាល ជាកន្លែងដែលយើងត្រូវបានសួរដេញដោលយ៉ាងយូរ។ គេអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទាំងអស់ លើកលែងតែខ្ញុំ និង វ៉ាល់បូម ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ប៉ុន្តែយើងត្រូវបានចាប់ខ្លួន ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់ត្រូវបានឃុំខ្លួនក្នុងគុក អូរេប្រូ ជាកន្លែងដែលយើងត្រូវបានដាក់ជាមួយចោរនៅក្នុងបន្ទប់លេខ 14 ដូចជាយើងបានប្រព្រឹត្តឧក្រិដ្ឋកម្មធំមួយ»។

GSAM 142សក្ខីកម្មរបស់បងស្រី បូគ្វីស្ត

GSAM 142.4នៅថ្ងៃទី 22 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1896 បងស្រីរបស់ បូគ្វីស្ត ដែលមានអាយុចិតសិបពីរឆ្នាំ បានចូលរួមការប្រជុំរបស់យើងនៅ អូរេប្រូ ហើយបានប្រាប់យើងអំពីបទពិសោធន៍របស់ប្អូនប្រុសនាង ព្រោះនាងបានឃើញការវាយ ការដាក់គុក និងការដោះលែងគាត់។ នាងបានច្រៀងឲ្យយើងស្តាប់នូវបទចម្រៀងដែល បូគ្វីស្ត និង វ៉ាល់បូម បានច្រៀង ខណៈពួកគេដើរចេញពីគុកទៅលើស្ពានឆ្លងប្រឡាយជុំវិញប្រាសាទសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយនោះ ដែលនៅឆ្នាំ 1843 ត្រូវបានប្រើជាគុក។ អំណាចនៃចលនាឆ្នាំ 1843 បានអមជាមួយសក្ខីកម្ម និងការច្រៀងបទចម្រៀង។ បកប្រែជាភាសាអង់គ្លេស បទចម្រៀងនេះមានដូចតទៅ—

GSAM 143បទចម្រៀងដែល បូគ្វីស្ត និង វ៉ាល់បូម ច្រៀង

GSAM 143.1«គ្មាននរណាអាចទៅដល់ការសម្រាកអស់កល្បជានិច្ចបានទេ ប្រសិនបើមិនបានខិតខំទៅមុខដោយកម្លាំងមុតមាំ។ គ្មាននរណាអាចទៅដល់គោលដៅភ្លឺចែងចាំងនោះបានទេ លុះត្រាតែខិតខំទៅមុខដោយអស់ពីចិត្តនិងព្រលឹង។ ការតស៊ូដ៏ខ្នះខ្នែងរបស់គាត់ត្រូវបន្តរហូតដល់ទីបញ្ចប់; លើរឿងនេះតែមួយ ក្តីសង្ឃឹមរបស់យើងទាំងអស់ត្រូវពឹងផ្អែក។ ទ្វារត្រូវបានហៅថាតូច ហើយផ្លូវត្រូវបានហៅថាចង្អៀត ប៉ុន្តែព្រះគុណ និងជម្រើសគឺបើកចំហសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា; អ្វីៗទាំងអស់ពឹងផ្អែកលើការខិតខំ បន្តខិតខំទៅមុខ; ដោយរឿងនេះតែមួយ ទើបអាចឈ្នះទីជ្រកកោនបាន»។
GSAM 143.2«ចូរធ្វើការតស៊ូឲ្យរឹងមាំ មែនហើយ រឹងមាំ ឱព្រលឹងរបស់ខ្ញុំអើយ! ប្រឆាំងនឹងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមករារាំងរវាងអ្នក និងគោលដៅរបស់អ្នក។ ចូរប្រយុទ្ធប្រឆាំងរាល់ឧបសគ្គ។ ឈរឲ្យមាំ! ឈរឲ្យនឹងនរ! សម្រាប់អ្នកដែលខិតខំទៅមុខ មកុដត្រូវបានរៀបចំរួចហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ភ្លក់សេចក្តីអំណរនៃស្ថានសួគ៌ ចូរខិតខំឆ្លងកាត់ឧបសគ្គទាំងអស់។ ចូររហ័សឡើង; ចាកចេញ ចាកចេញ ឱ ចាកចេញពីល្បិចកលនៃលោកិយទាំងមូល ហើយទុកទង់នៃការតស៊ូរបស់អ្នកឲ្យនៅតែបក់»។
GSAM 143.3«នៅពេលលោកិយហៅអ្នកថា ‘មក ហើយទៅជាមួយយើង’ កុំស្តាប់តាម; ផ្លូវនោះនាំទៅកាន់ទុក្ខវេទនា។ អ្វីដែលលោកិយស្នើ ចូរបដិសេធ ទោះត្រូវចំណាយអ្វីក៏ដោយ។ ប្រសិនបើអ្នកយល់ព្រម ឱព្រលឹងជាទីស្រឡាញ់ អ្នកនឹងវិនាស។ ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះគ្រីស្ទ ខ្ញុំសូមផ្តល់ដំបូន្មាននេះ៖ ចូរតស៊ូដោយកម្លាំងរបស់ព្រះ; នេះជាតម្លៃសម្រាប់មកុដ។ ចូរតស៊ូប្រឆាំងរាល់ឧបសគ្គដោយកម្លាំង; មកុដមានតម្លៃនឹងការតស៊ូ មិនថាយូរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ»។
GSAM 143.4«ស្ថានសួគ៌នៃសិរីល្អមានតម្លៃនឹងជីវិតទាំងមូលរបស់អ្នក មានតម្លៃនឹងការអធិស្ឋាន ការប្រាថ្នា និងការតស៊ូទាំងអស់របស់អ្នក។ នៅក្នុងនគរនោះ គ្មានការខកចិត្តណាអាចរស់នៅបានទេ; មកុដមានតម្លៃនឹងការប្រាថ្នាទាំងអស់ដែលអ្នកអាចផ្តល់។ ដូច្នេះ ចូរភ្ញាក់ឡើង ហើយមើលជុំវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ចូរត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សំឡេងត្រែនៃការជំនុំជម្រះ។ សម្លៀកបំពាក់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលស្អាត ស និងពេញលេញ នឹងត្រូវបានទាមទារពីព្រលឹងអ្នកអង្វរគ្រប់រូប ដែលស្វែងរកការចូលទៅក្នុងទីក្រុងដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ; ដូច្នេះ ចូរភ្ញាក់ឡើង ហើយរៀបចំខ្លួនអ្នក»។
GSAM 144.1«អ្នកមិនអាចចាក់យុថ្កានៅច្រាំងសមុទ្រស្ថានសួគ៌ ឬចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលបាន ‘រៀបចំទុកជាមុន’ នោះបានទេ លុះត្រាតែអ្នកមានជីវិតនៃសេចក្តីជំនឿដែលបានប្រទានឲ្យ; ព្រះគម្ពីរបាននិយាយអំពីរឿងនេះយ៉ាងច្បាស់។ មានតែសេចក្តីជំនឿប៉ុណ្ណោះដែលអាចសង្គ្រោះមនុស្សមានបាប ហើយលោះអ្នកចេញពីផ្នូរដ៏ឃោរឃៅ»។
GSAM 144.2«ដូច្នេះ ចូរស្តាប់ ឱអ្នកជាទីស្រឡាញ់ ហើយក្រោកឡើងពីការដួលដ៏សោកសៅរបស់អ្នក។ ព្រះគុណរបស់ព្រះមានបរិបូរណ៍ ហើយឥតគិតថ្លៃសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ចូរជឿ ប្រែចិត្ត ហើយស្តាប់ព្រះអង្គសង្គ្រោះមានព្រះបន្ទូលថា ដោយពាក្យដ៏ស្រស់ស្អាត ‘នេះហើយ នេះហើយជាផ្លូវ’។ លោកិយទាំងមូលត្រូវបានអញ្ជើញ សូមឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមក ហើយខិតខំយកមកុដនៅក្នុងទីលំនៅនោះ»។
GSAM 144.3«ព្រះអម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យ និងព្រះទ័យអន្ទះសា ចង់ប្រទានអំណោយនេះដល់អស់អ្នកដែលដើរតាមផ្លូវរបស់ទ្រង់។ កុំអាណិតខ្លួនឯងចំពោះការតស៊ូ ប៉ុន្តែចូរខិតខំទៅមុខ ហើយឆាប់ៗនេះ ជ័យជម្នះនឹងបានឈ្នះ។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះកំពុងស្វែងរកព្រលឹងអ្នក; ទ្រង់នឹងប្រទានការសម្រាកដល់អ្នក។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងគោះទ្វារ ស្វែងរកអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់អ្នក។ ភ្ញាក់ឡើង! គឺព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះដែលរំខានការគេងរបស់អ្នក; មានតែអ្នកដែលចាំយាមប៉ុណ្ណោះនឹងបានសង្គ្រោះ»។

GSAM 144ក្មេងប្រុសអធិប្បាយនៅ កាលស្កូហ្គា

GSAM 144.4បុរសម្នាក់នៅ អូរេប្រូ បានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំអំពីហេតុការណ៍មួយនៅ កាលស្កូហ្គា ជាកន្លែងដែលគាត់រស់នៅក្នុងឆ្នាំ 1843។ គាត់បាននិយាយថា—

GSAM 144.5«ក្មេងប្រុសតូចម្នាក់អាយុប្រាំបីឆ្នាំ ដែលមិនធ្លាប់រៀនអក្សរឡើយ បានចាប់ផ្តើមអធិប្បាយសារ ដោយដកស្រង់បទគម្ពីរជាច្រើន។ ប្រជាជនបាននិយាយថា ‘ក្មេងប្រុសនោះពេញទៅដោយព្រះគម្ពីរ’។ ហេតុការណ៍នេះកើតឡើងបន្ទាប់ពីស្តេច អូស្ការ បាននិយាយគាំទ្រអ្នកដែលត្រូវបានបៀតបៀន ដូច្នេះបូជាចារ្យនៅទីនោះមិនអាចនាំក្មេងប្រុសទៅតុលាការ ដើម្បីបញ្ឈប់កិច្ចការនោះបានទេ។ ប៉ុន្តែគាត់បានប្រាប់ប្រជាជនឲ្យនាំក្មេងប្រុសមកចំពោះគាត់ ហើយគាត់នឹងបង្ហាញកំហុសរបស់ក្មេង និងបង្ហាញឲ្យឃើញថា ក្មេងមិនចេះព្រះគម្ពីរ»។

GSAM 144.6«នៅចំពោះមុខហ្វូងមនុស្ស បូជាចារ្យបានបើកសៀវភៅចម្រៀងសរសើរ ហើយសុំឲ្យក្មេងប្រុសអានឲ្យគាត់ស្តាប់។ ក្មេងប្រុសឆ្លើយថា ‘ខ្ញុំអានមិនបានទេ’; ប៉ុន្តែគាត់បែរខ្នងទៅបូជាចារ្យ ហើយច្រៀងបទចម្រៀងនោះបានត្រឹមត្រូវពីដើមដល់ចប់ ខណៈបូជាចារ្យសម្លឹងមើលសៀវភៅដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ បូជាចារ្យនិយាយទៅក្មេងថា ‘អ្នកហាក់ដូចជាចេះគ្រប់យ៉ាង’។ ក្មេងប្រុសឆ្លើយថា ‘ទេ។ យើងមិនតែងតែត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យប្រាប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងដឹងទេ’»។

GSAM 145.1«បន្ទាប់មក បូជាចារ្យបានបើកគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ហើយនិយាយទៅក្មេងប្រុសថា ‘អានក្នុងនេះឲ្យខ្ញុំស្តាប់’។ ក្មេងប្រុសឆ្លើយថា ‘ខ្ញុំអានមិនបានទេ’។ បូជាចារ្យសួរថា ‘តើអ្នកចេះអ្វីអំពីព្រះគម្ពីរខ្លះ?’ គាត់ឆ្លើយថា ‘ខ្ញុំដឹងថា មានបទគម្ពីរមួយដែលមានពាក្យ “និង” ចំនួនដប់បួនដង’។ បូជាចារ្យនិយាយថា ‘ទេ! មិនមានបទគម្ពីរបែបនោះក្នុងព្រះគម្ពីរឡើយ’។ ក្មេងប្រុសនិយាយថា ‘សូមអាន វិវរណៈ 18:13 ឲ្យខ្ញុំស្តាប់បានទេ?’ បូជាចារ្យឆ្លើយថា ‘បាន’។ ពេលគាត់អាន ប្រជាជនបានរាប់ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពាក្យ “និង” មានចំនួនដប់បួនដង ហើយក្នុងចំណោមដប់បួនដងនោះ មាន ‘ការចងព្រលឹងមនុស្ស’។ ប្រជាជនបានស្រែកថា ‘នោះហើយ! នោះហើយ! ក្មេងប្រុសចេះអំពីព្រះគម្ពីរច្រើនជាងបូជាចារ្យ!’ បូជាចារ្យខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំង ក៏បោះបង់ប្រធានបទ ហើយចាប់ពីពេលនោះមក ទុកឲ្យប្រជាជនរស់នៅដោយមិនត្រូវបានរំខាន»។

GSAM 145.2ដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់តាមរយៈមាត់កុមារ ហើយតាមរបៀបដ៏អស្ចារ្យនេះ បាននាំសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់ទៅកាន់ត្រចៀកប្រជាជន ដែលច្បាប់របស់ពួកគេហាមឃាត់ការអធិប្បាយគោលលទ្ធិណាមួយ ក្រៅពីគោលលទ្ធិនៃ «សាសនាផ្លូវការ»។

GSAM 145អំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណដែលភ្ជាប់ជាមួយសារ

GSAM 145.3មិនមែនមានតែនៅ ស៊ុយអែត ប៉ុណ្ណោះទេ ដែលព្រះអម្ចាស់ ក្នុងការភ្ជាប់ជាមួយចលនាអាត់វេនទីស្ទ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់តាមរយៈអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់។ នៅ ស្កុតឡែន នៅ អង់គ្លេស និងនៅ អាមេរិក ផងដែរ ព្រះអម្ចាស់បានណែនាំប្រជាជនរបស់ទ្រង់តាមរយៈការបើកសម្ដែងពិសេស។

GSAM 145និមិត្តរបស់ វីលៀម ហ្វយ

GSAM 145.4នៅឆ្នាំ 1842 នៅ បូស្តុន, ម៉ាស. មានបុរសដែលមានការអប់រំល្អម្នាក់ឈ្មោះ វីលៀម ហ្វយ ដែលជាអ្នកនិយាយមានវោហារស័ព្ទ។ គាត់ជាបាទីស្ទ ប៉ុន្តែកំពុងរៀបចំទទួលការតែងតាំងជាអ្នកបម្រើសាសនាអេពីស្កូប៉ាល់។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានព្រះគុណដល់គាត់ ដោយប្រទាននិមិត្តពីរនៅឆ្នាំ 1842 មួយនៅថ្ងៃទី 18 ខែមករា និងមួយទៀតនៅថ្ងៃទី 4 ខែកុម្ភៈ។ និមិត្តទាំងនេះបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ជាការសម្ដែងពិតប្រាកដនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ។ គាត់ត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យទៅនិយាយនៅលើវេទិកាព្រះវិហារនានា ពីទីកន្លែងមួយទៅទីកន្លែងមួយ មិនមែនតែដោយពួកអេពីស្កូប៉ាល់ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយពួកបាទីស្ទ និងនិកាយផ្សេងៗទៀតផង។ នៅពេលគាត់និយាយ គាត់តែងតែពាក់អាវរបស់អ្នកបម្រើសាសនា ដូចអាវដែលអ្នកបម្រើនៃព្រះវិហារនោះពាក់នៅពេលបម្រើ។

GSAM 146.1និមិត្តរបស់លោក ហ្វយ ទាក់ទងនឹងការយាងមកជិតមកដល់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ការធ្វើដំណើររបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះទៅកាន់ទីក្រុងស្ថានសួគ៌ ផែនដីថ្មី និងសិរីល្អនៃស្ថានភាពអ្នកដែលបានប្រោសលោះ។ ដោយមានសមត្ថភាពប្រើភាសាយ៉ាងល្អ និងអំណាចពិពណ៌នាដ៏ប្រសើរ គាត់បានធ្វើឲ្យមនុស្សរំភើបគ្រប់ទីកន្លែងដែលគាត់ទៅ។ តាមការអញ្ជើញ គាត់បានធ្វើដំណើរពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ ដើម្បីប្រាប់អំពីអ្វីៗដ៏អស្ចារ្យដែលគាត់បានឃើញ។ ដើម្បីទទួលមនុស្សជាច្រើនដែលប្រមូលផ្តុំមកស្តាប់គាត់ គេបានរកសាលធំៗ ហើយនៅទីនោះគាត់បានរៀបរាប់ដល់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់អំពីអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់គាត់អំពីពិភពស្ថានសួគ៌ ភាពស្រស់ស្អាតនៃក្រុងយេរូសាឡិមថ្មី និងអំពីកងទ័ពទេវតា។ នៅពេលគាត់និយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ទន់ភ្លន់ និងអាណិតអាសូររបស់ព្រះគ្រីស្ទចំពោះមនុស្សមានបាបដ៏គួរឲ្យអាណិត គាត់បានអំពាវនាវឲ្យអ្នកមិនទាន់ប្រែចិត្តស្វែងរកព្រះ ហើយមនុស្សជាច្រើនបានឆ្លើយតបចំពោះការអង្វរដ៏ទន់ភ្លន់របស់គាត់។

GSAM 146និមិត្តអំពីជំហានបី

GSAM 146.2កិច្ចការរបស់គាត់បានបន្តរហូតដល់ឆ្នាំ 1844 ជិតចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក គាត់ត្រូវបានអនុគ្រោះឲ្យទទួលការសម្ដែងមួយទៀតនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ—និមិត្តទីបី ដែលគាត់មិនយល់។ ក្នុងនិមិត្តនេះ គាត់ត្រូវបានបង្ហាញផ្លូវរបស់ប្រជាជនរបស់ព្រះ រហូតដល់ទីក្រុងស្ថានសួគ៌។ គាត់បានឃើញវេទិកា ឬជំហានធំមួយ ដែលមនុស្សជាច្រើនបានប្រមូលផ្តុំ។ ម្តងម្កាល មនុស្សម្នាក់នឹងធ្លាក់តាមវេទិកានោះ បាត់ពីការមើលឃើញ ហើយអំពីមនុស្សបែបនោះ គេបាននិយាយទៅគាត់ថា «បានបោះបង់ជំនឿ»។ បន្ទាប់មក គាត់បានឃើញប្រជាជនឡើងទៅជំហានទីពីរ ឬវេទិកាទីពីរ ហើយមនុស្សខ្លះនៅទីនោះក៏ធ្លាក់តាមវេទិកា បាត់ពីការមើលឃើញដែរ។ ទីបំផុត វេទិកាទីបីបានលេចឡើង ដែលលាតសន្ធឹងទៅដល់ទ្វារនៃទីក្រុងបរិសុទ្ធ។ មនុស្សមួយក្រុមធំបានប្រមូលផ្តុំជាមួយអ្នកដែលបានឈានទៅដល់វេទិកានេះ។ ដោយគាត់រំពឹងថាព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវនឹងយាងមកក្នុងពេលដ៏ខ្លី គាត់មិនបានស្គាល់ការពិតថា សារទីបីនឹងបន្តបន្ទាប់ពីសារទីមួយ និងសារទីពីរ ក្នុង វិវរណៈ 14 ឡើយ។ ដូច្នេះ និមិត្តនេះមិនអាចពន្យល់បានសម្រាប់គាត់ ហើយគាត់បានឈប់និយាយជាសាធារណៈ។ បន្ទាប់ពីចប់សម័យទំនាយ នៅឆ្នាំ 1845 គាត់បានឮមនុស្សម្នាក់ទៀតរៀបរាប់និមិត្តដូចគ្នា ដោយមានការពន្យល់ថា «សារទីមួយ និងសារទីពីរត្រូវបានប្រកាសរួចហើយ ហើយសារទីបីនឹងបន្តមក»។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីនោះ លោក ហ្វយ បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើយបានស្លាប់។

GSAM 147.1ដោយមានការសម្ដែងអំណាចរបស់ព្រះបែបនេះ ភ្ជាប់ជាមួយការអធិប្បាយអំពីការយាងមករបស់ទ្រង់ «ជិតមាត់ទ្វារ» និងជាមួយសេចក្តីអំណររបស់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ដែលបានបែរចេញពីអំពើបាប ដើម្បីបម្រើព្រះអម្ចាស់ និងរង់ចាំការយាងមករបស់ទ្រង់ ប្រជាជនត្រូវបានធានាជាពីរដងថា នេះពិតជាសាររបស់ព្រះអម្ចាស់សម្រាប់លោកិយ។

GSAM 147.2ប៉ុន្តែ ថ្ងៃទី 21 ខែមីនា ឆ្នាំ 1844 បានមកដល់ ហើយក៏កន្លងផុតទៅ ហើយព្រះអម្ចាស់មិនបានយាងមកទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការជឿជាក់របស់អ្នកដែលលះបង់ និងគិតពិចារណាគឺថា ពួកគេបានដើរតាមស្របនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយនៅពេលសមរម្យ អ្វីៗទាំងអស់នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យច្បាស់។

Notes

  1. លូកា 14:16, 17។ ↩
  2. វិវរណៈ 19:9។ ↩
  3. លូកា 12:36។ ↩
  4. កិច្ចការ 13:45 ↩
  5. ប្រវត្តិសង្ខេបនៃជីវិតរបស់ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ និង អែលែន ជី. វ៉ាយត៍ ទំព័រ 61-64។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ