Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
16 / 31
16 / 31

ជំពូកទី 13 — សញ្ញានៃការដឹកនាំរបស់ព្រះ

John Norton Loughborough

GSAM 198.1«តើព្រះធ្លាប់បានសាកល្បងយាងទៅយកប្រជាជាតិមួយចេញពីកណ្ដាលប្រជាជាតិមួយទៀត ធ្វើជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ដោយការល្បងល ដោយទីសម្គាល់ ដោយការអស្ចារ្យ ដោយសង្គ្រាម ដោយព្រះហស្តដ៏មានឫទ្ធិ ដោយព្រះពាហុដែលលាតចេញ និងដោយអំពើដ៏គួរស្ញែងខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ដូចអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា បានធ្វើឱ្យអ្នករាល់គ្នានៅស្រុកអេស៊ីប នៅចំពោះភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាឬ? ព្រះអង្គបានបង្ហាញការទាំងនេះដល់អ្នក ដើម្បីឱ្យអ្នកដឹងថា ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់ជាព្រះ គ្មានព្រះណាទៀតក្រៅពីព្រះអង្គឡើយ។»1

GSAM 198.2ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើដូច្នោះ ក្នុងការនាំរាស្ត្រមួយចេញពីកណ្ដាលប្រជាជាតិដែលថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ ដើម្បីព្រះអង្គអាចនាំពួកគេចេញទៅកន្លែងដែលព្រះអង្គអាចមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ពួកគេអំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអង្គ ហើយប្រគល់ក្រឹត្យវិន័យនោះឱ្យពួកគេ ដោយចារលើផ្ទាំងថ្ម។ ការអស្ចារ្យទាំងនេះមិនបានកើតឡើងដើម្បីបំពេញចិត្តចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់ពួកគេទេ ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យពួកគេដឹងយ៉ាងប្រាកដថា ព្រះអង្គដែលបាន «ធ្វើការធំៗនៅស្រុកអេស៊ីប ការអស្ចារ្យនៅស្រុកហាំ និងការដ៏គួរស្ញែងខ្លាចនៅសមុទ្រក្រហម»2 ហើយបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេពីកណ្ដាលភ្លើងនិងផ្សែងនៅលើកំពូលភ្នំស៊ីណាយដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅនោះ គឺជាព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ និងជាព្រះដ៏ពិត ជាព្រះបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់។

GSAM 198ការត្រាស់ហៅម៉ូសេពីគុម្ពបន្លាដែលឆេះ

GSAM 198.3ម៉ូសេខ្លួនឯងមិនអាចជំរុញឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីបបាន ដោយគ្រាន់តែនិយាយទៅពួកគេថា «ពេលខ្ញុំឃ្វាលហ្វូងសត្វនៅទីរហោស្ថាន ខ្ញុំមានចិត្តអាណិតអ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងជាប់ជាទាសករ ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានចុះមកដើម្បីនាំអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីប ដូចដែលខ្ញុំបានព្យាយាមធ្វើ នៅពេលខ្ញុំសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីបនោះ មុនពេលខ្ញុំរត់ទៅស្រុកម៉ាឌាន»។

GSAM 199.1សូម្បីតែម៉ូសេ ក៏ត្រូវឃើញគុម្ពបន្លាដែលឆេះតែមិនឆេះអស់ និងឮព្រះសូរសៀងចេញពីកណ្ដាលអណ្ដាតភ្លើង ទើបជឿជាក់ថា ខ្លួនជាអ្នកដែលត្រូវ «ទៅនាំរាស្ត្រចេញពីស្រុកអេស៊ីប»។ គាត់បានទទួលបេសកកម្ម និងការត្រាស់ហៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់និងបរិសុទ្ធរបស់គាត់ តាមរបៀបដ៏អស្ចារ្យនេះឯង។ ការបើកសម្ដែងអំពីការនេះ នឹងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់បងប្អូនរបស់គាត់ភ្លាមៗ ហើយរៀបចំចិត្តពួកគេសម្រាប់អ្វីដែលនឹងកើតឡើងតទៅទៀត ដូច្នេះនាំឱ្យពួកគេទទួលម៉ូសេធ្វើជាអ្នកដឹកនាំរបស់ខ្លួន នៅក្រោមព្រះ។

GSAM 199.2ប្រសិនបើមានពេលណាមួយ ចាប់តាំងពីព្រះអង្គសង្គ្រោះមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ដែលពួកអ្នកដើរតាមព្រះអង្គ ដែលមានទុក្ខព្រួយនិងខកចិត្ត ត្រូវការការលួងលោមដោយវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះបន្ទូលលើកទឹកចិត្តរបស់ព្រះអង្គ នោះគឺជាពេលដែលអ្នកជឿខ្លះដែលកើតទុក្ខ និងត្រូវបៀតបៀន នៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់ដោយសេចក្ដីជំនឿដ៏រឹងមាំ ក្រោយ «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ឆ្នាំ 1844។ ហើយប្រសិនបើព្រះធ្លាប់មានព្រះបន្ទូលដោយផ្ទាល់ទៅកាន់មនុស្សដែលមានទុក្ខព្រួយ ដោយព្រះមេត្តាករុណា នោះហាក់ដូចជាព្រះអង្គប្រាកដជានឹងធ្វើដូច្នោះ នៅពេលបែបនេះ និងចំពោះមនុស្សបែបនេះ។

GSAM 199ព្រះសន្យាអំពីវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់

GSAM 199.3ព្រះអង្គដែលគ្មានដែនកំណត់ក្នុងរបៀប ឬមធ្យោបាយធ្វើការ ហើយដែលបានដាក់អំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណក្នុងពួកជំនុំរបស់ព្រះអង្គ «កាលព្រះអង្គបានយាងឡើងទៅទីខ្ពស់»3 បានសន្យាថានឹងគង់នៅជាមួយពួកអ្នកដើរតាមព្រះអង្គ ក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អ «រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃលោកិយ។»

GSAM 199.4នៅគ្រប់ពេលកន្លងមក ព្រះអម្ចាស់តែងតែត្រៀមបង្ហាញឫទ្ធានុភាព និងអំណោយទានរបស់ព្រះអង្គ នៅជាមួយអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះអង្គដោយអស់ពីចិត្ត។ កាលប្រគល់បេសកកម្មផ្សាយដំណឹងល្អ តើព្រះអង្គមិនបានមានព្រះបន្ទូលទេឬថា «ទីសម្គាល់ទាំងនេះនឹងនៅជាប់នឹងអស់អ្នកដែលជឿ គឺពួកគេនឹងដេញអារក្សដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ ពួកគេនឹងនិយាយភាសាថ្មីៗ ពួកគេនឹងចាប់ពស់ ហើយបើពួកគេផឹកអ្វីដែលពុលដល់ស្លាប់ ក៏វាមិនធ្វើបាបពួកគេឡើយ ពួកគេនឹងដាក់ដៃលើអ្នកជំងឺ ហើយអ្នកជំងឺនឹងបានជា»?4

GSAM 199អំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណក្នុងសម័យកំណែទម្រង់សាសនា

GSAM 199.5នៅក្នុងសម័យកំណែទម្រង់សាសនានៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ និងនៅសម័យក្រោយមក មានការបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យខ្លះនៃឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងការសម្ដែងអំណោយទាននៃការទំនាយ។ ដូប៊ីញ៉េ និយាយអំពីទំនាយរបស់ ចន ហ៊ុស។ ឆាលស៍ បាក់ នៅក្នុងសៀវភៅ «រឿងខ្លីៗអំពីសាសនា» របស់គាត់ រៀបរាប់អំពីការថ្លែងទំនាយរបស់ ចច វីសាត នៅឆ្នាំ 1546។ ចន វេស្លី នៅក្នុងសំណេររបស់គាត់ រៀបរាប់អំពីទំនាយរបស់ ចូណាថាន ផៃរ៉ា និងការសម្រេចនៃទំនាយទាំងនោះ។ អែលឌើរ J. B. ហ្វីនលី នៅក្នុងជីវប្រវត្តិដែលគាត់សរសេរដោយខ្លួនឯង រៀបរាប់អំពីនិមិត្តដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយ និងការប្រោសឱ្យជាដែលកើតឡើងចំពោះខ្លួនគាត់ ក្នុងរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1842។ ទស្សនាវដ្ដី «អ្នកគាំទ្រគ្រិស្តសាសនា» របស់និកាយមេតូឌីស្ទ បានផ្សាយសេចក្ដីរៀបរាប់ដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ អំពីនិមិត្តដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់ និងលទ្ធផលរបស់វា ដែលលោកវេជ្ជបណ្ឌិត ប៊នដ៍ នៃពួកជំនុំនោះ បានទទួលក្នុងអំឡុងពេលបំពេញការងារបម្រើរបស់គាត់។ ការទាំងនេះជាសញ្ញាសម្រាប់អស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ដោយចិត្តរាបទាប ថាព្រះអង្គមិនបានប្រែប្រួលឡើយ ហើយព្រះអង្គនៅតែមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ តាមរយៈអំណោយទាននៃការទំនាយ។

GSAM 200ពួកជំនុំសំណល់នឹងមានព្រះវិញ្ញាណនៃការទំនាយ

GSAM 200.1នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ មានសេចក្ដីថ្លែងយ៉ាងច្បាស់លាស់និងជាក់លាក់ថា ព្រះអម្ចាស់នឹងសម្ដែងអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គជាពិសេស ហើយជាពិសេសបំផុត គឺអំណោយទាននៃការទំនាយ ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលនឹងត្រូវរកឃើញថាកំពុងរង់ចាំការយាងមករបស់ព្រះអង្គ។ បទគម្ពីរដំបូងដែលយើងសូមឱ្យពិចារណា មាននៅក្នុងសំបុត្រទៅពួកកូរិនថូស ហើយចែងថា៖ «ខ្ញុំអរព្រះគុណដល់ព្រះរបស់ខ្ញុំជានិច្ចដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នា ចំពោះព្រះគុណរបស់ព្រះ ដែលបានប្រទានមកអ្នករាល់គ្នាដោយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដោយអ្នករាល់គ្នាបានចម្រើនបរិបូរឡើងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ដោយសារព្រះអង្គ គឺក្នុងគ្រប់ទាំងពាក្យសម្ដី និងគ្រប់ទាំងចំណេះដឹង ស្របតាមសក្ខីភាពអំពីព្រះគ្រីស្ទដែលបានតាំងមាំក្នុងអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឱ្យអ្នករាល់គ្នាមិនខ្វះអំណោយទានណាមួយឡើយ ខណៈដែលរង់ចាំការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើង។ ព្រះអង្គក៏នឹងតាំងអ្នករាល់គ្នាឱ្យមាំមួនរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ដើម្បីឱ្យអ្នករាល់គ្នាឥតមានកំហុសនៅថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើង។»5

GSAM 200.2នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ យើងអានអំពី «សំណល់» គឺពួកជំនុំនៃដំណឹងល្អនៅគ្រាចុងក្រោយថា៖ «នាគមានសេចក្ដីក្រោធចំពោះស្ត្រីនោះ [ពួកជំនុំ] ហើយវាបានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនឹងសំណល់នៃពូជរបស់នាង ដែលរក្សាបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ហើយមានសក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។»6 យើងសួរថា តើ «សក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវ» ដែលពួកជំនុំនៅគ្រាចុងក្រោយត្រូវមាន ហើយដែលពេលតាំងមាំឡើង នឹងរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ការសម្ដែងអំណោយទានទាំងអស់នៃព្រះវិញ្ញាណនោះ គឺជាអ្វី? យើងរកឃើញចម្លើយចំពោះសំណួរនេះ នៅក្នុងសក្ខីភាពរបស់ទេវតាទៅកាន់យ៉ូហាន នៅលើកោះប៉ាត់ម៉ុសថា៖ «ខ្ញុំបានក្រាបនៅទៀបជើងរបស់ទេវតានោះ ដើម្បីថ្វាយបង្គំលោក។ តែលោកបានប្រាប់ខ្ញុំថា ចូរប្រយ័ត្ន កុំធ្វើដូច្នោះឡើយ ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរួមជាមួយអ្នក ហើយជាមួយពួកបងប្អូនរបស់អ្នកដែលមានសក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះចុះ ដ្បិតសក្ខីភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃការទំនាយ។»7

GSAM 201.1និយមន័យដែលទេវតាបានផ្ដល់នេះ បង្ហាញថា «ព្រះវិញ្ញាណនៃការទំនាយ» ដែលសម្ដែងក្នុងពួកជំនុំដែលកំពុងរង់ចាំព្រះគ្រីស្ទ ជាអ្វីដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់អំណោយទានទាំងអស់ ហើយថា មានការធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងពួកជំនុំ «សំណល់» ដោយព្រោះពួកគេមានអំណោយទាននោះនៅក្នុងចំណោមខ្លួន។

GSAM 201សក្ខីភាពរបស់ប៉ុលអំពីអំណោយទាន

GSAM 201.2សំបុត្ររបស់ប៉ុលទៅពួកថែស្សាឡូនីច បង្ហាញថា ថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់ គឺថ្ងៃចុងក្រោយនៃការអនុវត្តសាលក្រមជំនុំជម្រះ នឹងមកដល់មនុស្សទូទៅ «ដូចជាចោរមកនៅពេលយប់» ប៉ុន្តែថ្ងៃនោះនឹងមិនមកដល់កូនចៅដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះអម្ចាស់ដោយឥតដឹងខ្លួនដូច្នោះឡើយ ព្រោះពួកគេជា «កូនចៅនៃពន្លឺ និងជាកូនចៅនៃថ្ងៃ»។ ក្នុងចំណោមសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់គាត់ទៅកាន់មនុស្សដែលកំពុងចាំយាមទាំងនោះ គាត់មានប្រសាសន៍ថា «កុំរំលត់ព្រះវិញ្ញាណឡើយ។ កុំមើលងាយសេចក្ដីទំនាយឡើយ។ ចូរពិនិត្យល្បងលគ្រប់ទាំងអស់ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់អ្វីដែលល្អ។»8

GSAM 201.3អំពីពាក្យក្រិក «ព្រូផេតេអ៊ីអាស» ដែលនៅទីនេះប្រែថា «សេចក្ដីទំនាយ» ហ្គ្រីនហ្វីលដ៍ មានប្រសាសន៍ក្នុង «វចនានុក្រមភាសាក្រិក» របស់គាត់ថា «ការប្រើអំណោយទាននៃការទំនាយ ក្នុងន័យនេះ គឺថែស្សាឡូនីចទី 1 5:20»។ វចនានុក្រមរបស់ ផាកហឺស្ត រ៉ូប៊ីនសុន និងរបស់ លីឌែល និង ស្កុត ក៏យល់ស្របនឹងការនេះដែរ។ ដូច្នេះ នេះជាសក្ខីភាពដ៏ច្បាស់លាស់ថា អំណោយទាននៃការទំនាយដ៏ពិតនឹងនៅជាមួយពួកជំនុំដែលរង់ចាំការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សេចក្ដីដាស់តឿនគឺមិនឱ្យមើលងាយអំណោយទាននោះ តែឱ្យពិនិត្យល្បងលវា ហើយកាលណារកឃើញការសម្ដែងដ៏ល្អហើយ ត្រូវ «ប្រកាន់ខ្ជាប់» នឹងវា។9

GSAM 201ការសម្រេចនៃព្រះសន្យា

GSAM 201.4យើងបានកត់សម្គាល់រួចមកហើយថា ព្រះអម្ចាស់បានចាប់ផ្ដើមសម្ដែងអំណោយទាននៃការទំនាយយ៉ាងដូចម្ដេច ក្នុងអំឡុងពេលប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ អំណោយទាននេះបានរីកចម្រើនកាន់តែពេញលេញ ចាប់តាំងពីការបញ្ចប់រយៈពេល 2300 ថ្ងៃ។ ព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្នកដែលព្រះអង្គនឹងប្រើសម្រាប់គោលបំណងនេះដោយព្រះអង្គផ្ទាល់ ដោយយកមនុស្សម្នាក់ធ្វើជាភ្នាក់ងាររបស់ព្រះអង្គ ដែលមិនត្រឹមតែបានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ដើម្បីព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះទេ តែជីវិតរបស់នាងក៏កំពុងស្ថិតនៅរវាងរស់និងស្លាប់ផង គឺ «អ្នកទន់ខ្សោយជាងគេក្នុងចំណោមអ្នកទន់ខ្សោយ»។10 ក្នុងរយៈពេលពីរខែ បន្ទាប់ពីពេលវេលាដែលបានរំពឹងទុកកន្លងផុតទៅ កញ្ញា អែលែន ជី. ហាម៉ុន នៃក្រុងផតឡង់, ម៉េន ដែលនៅពេលនោះមានអាយុត្រឹមប្រហែលដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ បានចាប់ផ្ដើមទទួលការបើកសម្ដែងពីព្រះអម្ចាស់។

GSAM 202.1ដោយខ្ញុំបានមានឱកាសសន្ទនាជាមួយអស់អ្នកដែលរស់នៅក្រុងផតឡង់ នៅពេលមាននិមិត្តដំបូង ហើយក៏បានស្គាល់អ្នកស្រី ហេនស៍ ដែលកញ្ញា ហាម៉ុន បានទទួលនិមិត្តដំបូងនៅផ្ទះគាត់ផងនោះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ហេតុការណ៍តាមដែលមនុស្សទាំងនោះបានប្រាប់ខ្ញុំ។

GSAM 202.2នៅពេលនោះ កញ្ញា ហាម៉ុន មានសុខភាពធ្ងន់ធ្ងរណាស់។ អស់ជាច្រើនសប្ដាហ៍មក នាងស្ទើរតែមិនអាចនិយាយឮលើសពីសំឡេងខ្សឹបឡើយ។ វេជ្ជបណ្ឌិតម្នាក់បានវិនិច្ឆ័យថា ជំងឺរបស់នាងជារោគសួតស្គមរីងរៃដែលមានអាការហើមទឹក។ គាត់បាននិយាយថា សួតខាងស្ដាំរបស់នាងបានខូចរលួយ ហើយសួតខាងឆ្វេងក៏មានរោគយ៉ាងខ្លាំង ហើយបេះដូងរបស់នាងក៏រងការប៉ះពាល់ផងដែរ។ គាត់បាននិយាយថា គាត់គិតថា នាងអាចរស់នៅបានយ៉ាងយូរត្រឹមតែរយៈពេលខ្លីបំផុតប៉ុណ្ណោះ ហើយអាចស្លាប់នៅពេលណាក៏បាន។ នាងពិបាកដកដង្ហើមយ៉ាងខ្លាំង ពេលដេកផ្ដេក។ នៅពេលយប់ នាងអាចសម្រាកបាន លុះត្រាតែមានខ្នើយទ្រខ្លួននៅលើគ្រែ ស្ទើរតែដូចជាអង្គុយ។ ការក្អកជាញឹកញាប់ និងការហូរឈាមចេញពីសួត បានធ្វើឱ្យកម្លាំងកាយរបស់នាងចុះខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង។

GSAM 202និមិត្តដំបូងរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន

GSAM 202.3នៅពេលនាងទទួលនិមិត្តដំបូង នាងកំពុងស្នាក់នៅផ្ទះអ្នកស្រី ហេនស៍។ នោះជាពេលព្រឹក ហើយពួកគេកំពុងថ្វាយបង្គំព្រះក្នុងគ្រួសារ។ មានមនុស្សប្រាំនាក់នៅទីនោះ សុទ្ធតែជាបងប្អូនស្រីរួមសេចក្ដីជំនឿ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានអធិស្ឋានរួចហើយ ហើយកញ្ញា ហាម៉ុន កំពុងអធិស្ឋានដោយសំឡេងខ្សឹប ស្រាប់តែឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះបានយាងចុះមកយ៉ាងអស្ចារ្យបំផុត ដែលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងច្បាស់លើអស់អ្នកដែលនៅទីនោះ ហើយមួយរំពេច នាងលែងដឹងអំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលកំពុងកើតឡើងនៅជុំវិញនាង គឺនាងកំពុងឃើញនិមិត្ត។

GSAM 202.4នៅក្នុងការប្រជុំបន្ទាប់ នាងបានរៀបរាប់ដល់អ្នកជឿនៅក្រុងផតឡង់ អំពីអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់នាង។ ពួកគេមានទំនុកចិត្តពេញលេញថា នោះមកពីព្រះអម្ចាស់។ នៅពេលនោះ នៅក្រុងផតឡង់ មានមនុស្សប្រហែលហុកសិបនាក់ដែលទទួលស្គាល់ថា នោះជាកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់។ មានឫទ្ធានុភាពមួយនៅជាប់នឹងនិមិត្តនោះ ព្រមទាំងការរៀបរាប់អំពីវាផង ដែលអាចចេញមកបានតែពីព្រះប៉ុណ្ណោះ។ នាងតែងតែមានអារម្មណ៍គោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះកិច្ចការដែលទាក់ទងនឹងភាពអស់កល្បជានិច្ច ហើយនាងហាក់ដូចជាពោរពេញដោយការស្ញប់ស្ញែងដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន ដោយមនុស្សវ័យក្មេងនិងទន់ខ្សោយដូចនាង ត្រូវបានជ្រើសរើសធ្វើជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់នឹងប្រើដើម្បីបញ្ជូនពន្លឺទៅរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ នាងបានប្រាប់ថា ខណៈកំពុងឃើញនិមិត្ត នាងហាក់ដូចជាមានទេវតាភ្លឺចែងចាំងនៅជុំវិញខ្លួន ក្នុងទីលានដ៏រុងរឿងនៃស្ថានសួគ៌ ដែលអ្វីៗទាំងអស់ពោរពេញដោយអំណរនិងសេចក្ដីសុខសាន្ត ហើយថា ការភ្ញាក់មកជួបភាពពិតដែលមិនអាចបំពេញចិត្តនៃជីវិតរមែងស្លាប់នេះ គឺជាការផ្លាស់ប្ដូរដ៏គួរឱ្យសោកសៅ។

GSAM 203សេចក្ដីសង្ខេបនៃនិមិត្តដំបូង

GSAM 203.1សេចក្ដីសង្ខេបខ្លីៗខាងក្រោមអំពីនិមិត្តដំបូងរបស់នាង តាមដែលនាងបានរៀបរាប់ដល់អ្នកជឿនៅក្រុងផតឡង់ នឹងជួយឱ្យយល់ខ្លះអំពីលក្ខណៈនៃនិមិត្តទាំងអស់របស់នាង៖—

GSAM 203.2«ខណៈកំពុងអធិស្ឋាន ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះបានមកសណ្ឋិតលើខ្ញុំ ដូចដែលខ្ញុំពុំធ្លាប់មានអារម្មណ៍ពីមុនឡើយ។ ខ្ញុំត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយពន្លឺ ហើយកំពុងឡើងកាន់តែខ្ពស់ទៅៗពីផែនដី។ ខ្ញុំបានបែររកមើលពួកអាត់វេនទីស្ទនៅក្នុងលោកិយ ប៉ុន្តែរកមិនឃើញ ស្រាប់តែមានសំឡេងមួយនិយាយមកខ្ញុំថា “ចូរមើលម្ដងទៀត ហើយមើលឱ្យខ្ពស់ជាងនេះបន្តិច”។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានងើបភ្នែកឡើង ហើយឃើញផ្លូវមួយត្រង់និងតូចចង្អៀត ដែលបានលើកឡើងនៅខ្ពស់ពីលើលោកិយ។ នៅលើផ្លូវនេះ ពួកអាត់វេនទីស្ទកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុង ដែលនៅឯចុងម្ខាងទៀតនៃផ្លូវ។ មានពន្លឺភ្លឺចែងចាំងមួយបានដាក់នៅពីក្រោយពួកគេ នៅដើមផ្លូវ ដែលទេវតាមួយអង្គបានប្រាប់ខ្ញុំថា គឺជា “សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ”។ ពន្លឺនេះបានភ្លឺតាមបណ្ដោយផ្លូវទាំងមូល ហើយបំភ្លឺជើងរបស់ពួកគេ ដើម្បីកុំឱ្យពួកគេជំពប់ដួល។ ហើយបើពួកគេសម្លឹងមើលព្រះយេស៊ូវជាប់ ដែលគង់នៅខាងមុខពួកគេ ហើយកំពុងដឹកនាំពួកគេទៅកាន់ទីក្រុង នោះពួកគេមានសុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកខ្លះបាននឿយហត់ ពួកគេនិយាយថា ទីក្រុងនោះនៅឆ្ងាយណាស់ ហើយពួកគេបានរំពឹងថា នឹងបានចូលទីក្រុងនោះមុននេះទៅទៀត។ ពេលនោះ ព្រះយេស៊ូវបានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ដោយលើកព្រះពាហុខាងស្ដាំដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ ហើយមានពន្លឺភ្លឺចែងចាំងចេញពីព្រះពាហុរបស់ព្រះអង្គ សាយរេពីលើពួកអាត់វេនទីស្ទ ហើយពួកគេស្រែកឡើងថា ហាលេលូយ៉ា! អ្នកផ្សេងទៀតបានបដិសេធពន្លឺនៅពីក្រោយខ្លួនដោយឥតពិចារណា ហើយនិយាយថា មិនមែនព្រះទេដែលបានដឹកនាំពួកគេចេញមកដល់ទីនេះ។ ពន្លឺនៅពីក្រោយមនុស្សទាំងនេះបានរលត់ ទុកឱ្យជើងរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីងងឹតសូន្យសុង ហើយពួកគេបានជំពប់ដួល លែងសម្លឹងចំគោលដៅ លែងមើលឃើញព្រះយេស៊ូវ ហើយធ្លាក់ចេញពីផ្លូវចុះទៅក្នុងលោកិយដ៏ងងឹតនិងអាក្រក់នៅខាងក្រោម។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ ដូចជាសូរទឹកជាច្រើន ដែលបានប្រាប់យើងពីថ្ងៃនិងម៉ោងនៃការយាងមករបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ពួកបរិសុទ្ធដែលនៅរស់បានស្គាល់ និងយល់ព្រះសូរសៀងនោះ ខណៈដែលពួកមនុស្សអាក្រក់គិតថា ជាសូរផ្គរលាន់និងរញ្ជួយដី។ កាលព្រះបានមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ពេលវេលានោះ ព្រះអង្គបានចាក់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមកលើយើង ហើយមុខរបស់យើងបានចាប់ផ្ដើមភ្លឺចែងចាំងដោយសិរីល្អរបស់ព្រះ ដូចមុខរបស់ម៉ូសេ កាលគាត់ចុះពីភ្នំស៊ីណាយមកដែរ»។11

GSAM 204ការពិពណ៌នាអំពីសភាពរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ពេលកំពុងឃើញនិមិត្ត

GSAM 204.1មុននឹងយើងតាមដានបន្តនូវសេចក្ដីរៀបរាប់ដ៏រំភើបអំពីការសម្ដែងដ៏អស្ចារ្យនេះនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ហេតុការណ៍ខ្លះៗទាក់ទងនឹងនិមិត្តទាំងនេះ។ លើកដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញអ្នកស្រី អែលែន ជី. វ៉ាយត៍ (ពីមុនជាកញ្ញា ហាម៉ុន) គឺនៅខែតុលា ឆ្នាំ 1852។ នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានឃើញនាងកំពុងឃើញនិមិត្តមួយដែលមានរយៈពេលជាងមួយម៉ោង។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានមានឱកាសដ៏ប្រសើរឃើញនាងកំពុងឃើញនិមិត្តប្រហែលហាសិបដង។ ខ្ញុំបាននៅទីនោះ ពេលវេជ្ជបណ្ឌិតពិនិត្យនាង ខណៈដែលនាងស្ថិតក្នុងសភាពនេះ ហើយខ្ញុំចាត់ទុកថា ជាសេចក្ដីរីករាយមួយក្នុងការធ្វើជាសាក្សីអំពីអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញនិងដឹង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ការរៀបរាប់ហេតុការណ៍នៃករណីនេះ នឹងមិនត្រូវគេបោះចោលដោយឥតពិចារណា ហើយបែរជាទទួលយកការស្មានតាមចិត្តរបស់អស់អ្នកដែលមិនធ្លាប់ឃើញនាងនៅក្នុងសភាពនេះជំនួសឡើយ។

GSAM 204.2នៅពេលចូលក្នុងនិមិត្ត នាងស្រែកឡើងដោយអំណរដ៏រំភើបបីដងថា «សិរីល្អ!» ដែលឮខ្ទរហើយខ្ទរទៀត។ សម្រែកទីពីរ ហើយជាពិសេសសម្រែកទីបី មានសំឡេងខ្សោយជាង ប៉ុន្តែធ្វើឱ្យរំភើបជាងសម្រែកទីមួយ សំឡេងនោះដូចជាសំឡេងមនុស្សដែលនៅឆ្ងាយពីអ្នក ហើយកំពុងរលាយផុតពីការស្ដាប់ឮ។ អស់រយៈពេលប្រហែលបួនឬប្រាំវិនាទី នាងហាក់ដូចជាដួលចុះ ដូចមនុស្សសន្លប់ ឬមនុស្សបាត់បង់កម្លាំង បន្ទាប់មក នាងហាក់ដូចជាបានពេញដោយកម្លាំងលើសពីមនុស្សភ្លាមៗ ជួនកាលនាងក្រោកឈរឡើងភ្លាម ហើយដើរចុះឡើងក្នុងបន្ទប់។ ដៃនិងដើមដៃរបស់នាងមានចលនាជាញឹកញាប់ ចង្អុលទៅស្ដាំឬទៅឆ្វេងតាមការបែរក្បាលរបស់នាង។ ចលនាទាំងអស់នេះធ្វើឡើងយ៉ាងទន់ភ្លន់ល្អឥតខ្ចោះ។ ទោះបីដៃឬដើមដៃស្ថិតនៅក្នុងទីតាំងណាក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្នកណាអាចរំកិលវាបានឡើយ។ ភ្នែករបស់នាងតែងតែបើក ប៉ុន្តែនាងមិនព្រិចភ្នែកទេ ក្បាលរបស់នាងងើបឡើង ហើយនាងសម្លឹងទៅលើ ដោយទឹកមុខរីករាយ មិនមែនសម្លឹងដោយទទេសោះឡើយ។ ភាពខុសពីធម្មតាមានត្រង់តែនាងហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ទៅរកវត្ថុណាមួយដែលនៅឆ្ងាយ។ នាងមិនដកដង្ហើមទេ ប៉ុន្តែជីពចររបស់នាងលោតទៀងទាត់។ ទឹកមុខរបស់នាងរីករាយ ហើយសម្បុរមុខរបស់នាងនៅតែក្រហមស្រស់ ដូចពេលនាងស្ថិតក្នុងសភាពធម្មតា។

GSAM 205ប្រៀបធៀបនឹងបទពិសោធន៍របស់ដានីយ៉ែល

GSAM 205.1សភាពរបស់នាងទាក់ទងនឹងការដកដង្ហើម ការបាត់បង់កម្លាំង និងការទទួលកម្លាំងឡើងវិញពេលទេវតារបស់ព្រះពាល់នាង សុទ្ធតែស្របគ្នាទាំងស្រុងនឹងសេចក្ដីពណ៌នារបស់ហោរាដានីយ៉ែលអំពីបទពិសោធន៍របស់លោកផ្ទាល់ក្នុងនិមិត្ត។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដូច្នេះ ខ្ញុំនៅសល់តែម្នាក់ឯង ហើយបានឃើញនិមិត្តដ៏ធំនេះ។ ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងនៅសល់ឡើយ ដ្បិតសម្បុរដ៏ស្រស់របស់ខ្ញុំបានប្រែជាស្លេកស្លាំង ហើយខ្ញុំពុំមានកម្លាំងសោះ។» «តើអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់ខ្ញុំនេះអាចនិយាយជាមួយលោកម្ចាស់ខ្ញុំនេះបានយ៉ាងដូចម្ដេច? ចំណែកខ្ញុំវិញ កម្លាំងបានបាត់អស់ភ្លាម ហើយក៏គ្មានដង្ហើមនៅសល់ក្នុងខ្ញុំដែរ។ នោះ មានម្នាក់ដែលមានរូបរាងដូចមនុស្សបានមកពាល់ខ្ញុំម្ដងទៀត ហើយប្រទានកម្លាំងឱ្យខ្ញុំ ដោយមានប្រសាសន៍ថា ឱមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដ៏លើសលប់អើយ កុំខ្លាចឡើយ។ សូមឱ្យអ្នកបានសេចក្ដីសុខសាន្ត។ ចូរមានកម្លាំងឡើង ចូរមានកម្លាំងឡើងចុះ។ កាលលោកមានប្រសាសន៍មកខ្ញុំ នោះខ្ញុំមានកម្លាំងឡើង ហើយទូលថា សូមលោកម្ចាស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ចុះ ដ្បិតលោកបានប្រទានកម្លាំងឱ្យខ្ញុំហើយ។»12

GSAM 205សក្ខីកម្មរបស់សាក្សីដែលបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក

GSAM 205M. G. ខេលឡុក, វេជ្ជបណ្ឌិត

GSAM 205.2ចំពោះសភាពរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ពេលកំពុងឃើញនិមិត្ត គួរលើកយកសេចក្ដីបញ្ជាក់ខ្លះពីសាក្សីដែលបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកមកបង្ហាញ។ សេចក្ដីបញ្ជាក់ទីមួយមកពីវេជ្ជបណ្ឌិត M. G. ខេលឡុក ដែលរំឭកអំពីនិមិត្តដំបូងដែលបានប្រទាននៅមីឈីហ្គិន នៅថ្ងៃទី 29 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1853 ក្នុងការប្រជុំមួយនៅថៃរ៉ូន ស្រុកលីវីងស្តុន។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 206.1«បងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បានស្ថិតក្នុងនិមិត្តប្រហែលម្ភៃនាទី ឬកន្លះម៉ោង។ ពេលនាងចាប់ផ្ដើមឃើញនិមិត្ត អ្នកដែលនៅទីនោះគ្រប់គ្នាហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងពីព្រះចេស្ដា និងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ ហើយពួកយើងខ្លះពិតជាមានអារម្មណ៍ថា ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះសណ្ឋិតលើពួកយើងយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកយើងកំពុងអធិស្ឋាន និងប្រជុំប្រកបគ្នានៅព្រឹកថ្ងៃសប្ប័ទ ប្រហែលម៉ោងប្រាំបួន។ បងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ ឪពុកខ្ញុំ និងបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បានអធិស្ឋានរួចហើយ ហើយពេលនោះខ្ញុំកំពុងអធិស្ឋាន។ មិនមានភាពរំជើបរំជួល ឬការបង្ហាញអាការៈអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកយើងបានទូលអង្វរព្រះដោយអស់ពីចិត្ត សូមឱ្យទ្រង់ប្រទានពរដល់ការប្រជុំដោយព្រះវត្តមានរបស់ទ្រង់ ហើយសូមឱ្យទ្រង់ប្រទានពរដល់កិច្ចការនៅមីឈីហ្គិន។ នៅពេលបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បន្លឺសម្រែកជ័យជម្នះថា “សិរីល្អ! សិ-រី-ល្អ! សិ-រី-ល្អ!” ដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮនាងបន្លឺជាញឹកញាប់ពេលនាងចាប់ផ្ដើមឃើញនិមិត្ត បងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ បានក្រោកឡើងប្រាប់អ្នកស្ដាប់ថា ភរិយារបស់លោកកំពុងឃើញនិមិត្ត។ បន្ទាប់ពីរៀបរាប់អំពីលក្ខណៈនៃនិមិត្តរបស់នាង និងថានាងមិនដកដង្ហើមនៅពេលឃើញនិមិត្ត លោកបានអញ្ជើញអ្នកណាដែលចង់ពិនិត្យនាង ឱ្យចូលមកខាងមុខ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ឌ្រាំម៉ុន ជាគ្រូពេទ្យម្នាក់ ដែលក៏ជាគ្រូអធិប្បាយអាត់វេនទីស្ទកាន់ថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ដែរ បានបោះជំហានចូលមកខាងមុខ។ លោកនេះធ្លាប់បានប្រកាស (មុនពេលឃើញនាងក្នុងនិមិត្ត) ថានិមិត្តរបស់នាងកើតចេញពីការសណ្ដំចិត្ត ហើយថាលោកអាចធ្វើឱ្យនាងឃើញនិមិត្តបាន។ ក្រោយពីពិនិត្យយ៉ាងហ្មត់ចត់ លោកប្រែជាមុខស្លេកយ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា “នាងមិនដកដង្ហើមទេ!”

GSAM 206.2«ខ្ញុំប្រាកដណាស់ថា ពេលនោះនាងមិនបានដកដង្ហើមនៅពេលកំពុងឃើញនិមិត្តទេ ហើយក្នុងនិមិត្តផ្សេងៗជាច្រើនលើកដែលនាងបានទទួលនៅពេលខ្ញុំនៅទីនោះ ក៏ដូចគ្នាដែរ។ ការចេញពីនិមិត្តរបស់នាងមានសញ្ញាច្បាស់ដូចការចូលទៅក្នុងនិមិត្តដែរ។ សញ្ញាដំបូងដែលឱ្យពួកយើងដឹងថានិមិត្តបានចប់ គឺនាងចាប់ផ្ដើមដកដង្ហើមឡើងវិញ។ នាងស្រូបដង្ហើមលើកទីមួយយ៉ាងជ្រៅ វែង និងពេញ ដោយបង្ហាញថាសួតរបស់នាងបានទទេគ្មានខ្យល់ទាំងស្រុង។ បន្ទាប់ពីស្រូបដង្ហើមលើកទីមួយ អស់ប៉ុន្មាននាទីទើបនាងស្រូបលើកទីពីរ ដែលបំពេញសួតដូចលើកទីមួយបេះបិទ។ បន្ទាប់មក នាងឈប់ពីរនាទី រួចស្រូបដង្ហើមលើកទីបី ហើយក្រោយមកការដកដង្ហើមក៏ប្រែជាធម្មតា»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «M. G. ខេលឡុក, វេជ្ជបណ្ឌិត, ប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 28 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1890»។

GSAM 207F. C. ខាសល

GSAM 207.1យើងសូមបង្ហាញសេចក្ដីបញ្ជាក់ខាងក្រោមពីបុរសម្នាក់ដែលបានឃើញការពិនិត្យដោយគ្រូពេទ្យលើអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ពេលនាងកំពុងឃើញនិមិត្តនៅស្តូ រដ្ឋវើម៉ុន ក្នុងរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1853។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 207.2«មានគ្រូពេទ្យម្នាក់នៅទីនោះ ហើយលោកបានពិនិត្យនាងតាមប្រាជ្ញា និងចំណេះវិជ្ជារបស់លោក ដើម្បីស្វែងរកមូលហេតុនៃអាការៈនោះ។ គេកាន់ទៀនដែលអុជរួចនៅជិតភ្នែករបស់នាង ដែលបើកធំៗ ប៉ុន្តែសាច់ដុំភ្នែកមិនបានកម្រើកសូម្បីតែបន្តិច។ បន្ទាប់មក លោកពិនិត្យជីពចរ និងការដកដង្ហើមរបស់នាង ហើយមិនមានការដកដង្ហើមឡើយ។ លទ្ធផលគឺ លោកបានជឿជាក់ថា មិនអាចពន្យល់អាការៈនេះតាមគោលការណ៍ធម្មជាតិ ឬវិទ្យាសាស្ត្របានឡើយ»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «F. C. ខាសល»។

GSAM 207D. H. ឡែមសុន

GSAM 207.3សក្ខីកម្មខាងក្រោមទាក់ទងនឹងការពិនិត្យមួយ ដែលបានធ្វើឡើងពេលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ កំពុងឃើញនិមិត្ត ក្នុងការប្រជុំនៅផ្ទះរបស់អែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ នៅផ្លូវម៉ុនរ៉ូ ក្រុងរ៉ូចេស្ទ័រ, ញូវយ៉ក នាថ្ងៃទី 26 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1854៖—

GSAM 207.4«ពេលនោះខ្ញុំមានអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ។ ខ្ញុំហាក់ដូចជានៅអាចឮសម្រែក “សិ-រី-ល្អ!” ដ៏គួរឱ្យរំភើប ដែលនាងបន្លឺឡើង។ បន្ទាប់មក នាងបានស្រុតចុះទៅលើឥដ្ឋ មិនមែនដួលទេ តែស្រុតចុះថ្នមៗ ហើយមានអ្នកជួយម្នាក់ទ្រនាងក្នុងរង្វង់ដៃ។ គ្រូពេទ្យពីរនាក់បានចូលមក ម្នាក់ចាស់ និងម្នាក់ទៀតក្មេង។ បងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ ចង់ឱ្យពួកគេពិនិត្យបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ឱ្យបានហ្មត់ចត់ ហើយពួកគេក៏បានធ្វើដូច្នោះ។ គេបានយកកញ្ចក់មួយមក ហើយគ្រូពេទ្យម្នាក់កាន់វានៅពីលើមាត់នាងពេលនាងនិយាយ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេក៏ឈប់ធ្វើដូច្នោះ ហើយនិយាយថា “នាងមិនដកដង្ហើមទេ”។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានពិនិត្យចំហៀងខ្លួននាងយ៉ាងហ្មត់ចត់ ពេលនាងនិយាយ ដើម្បីរកសញ្ញាណាមួយនៃការដកដង្ហើមជ្រៅ ប៉ុន្តែរកមិនឃើញឡើយ។ ពេលពួកគេបញ្ចប់ផ្នែកនេះនៃការពិនិត្យ នាងបានក្រោកឈរឡើង ទាំងនៅតែស្ថិតក្នុងនិមិត្ត ដោយកាន់ព្រះគម្ពីរលើកខ្ពស់ បើកពីបទគម្ពីរមួយទៅបទគម្ពីរមួយ ហើយដកស្រង់បានត្រឹមត្រូវ ទោះបីភ្នែកនាងសម្លឹងឡើងលើ ហើយបែរចេញពីសៀវភៅក៏ដោយ។

GSAM 208.1«នាងបានឃើញគ្រោះកាចប្រាំពីរចុងក្រោយ។ បន្ទាប់មក នាងបានឃើញជ័យជម្នះរបស់ពួកបរិសុទ្ធ ហើយខ្ញុំហាក់ដូចជានៅតែឮសម្រែកជ័យជម្នះរបស់នាងសូម្បីតែឥឡូវនេះ។ ខ្ញុំធ្វើសក្ខីកម្មអំពីហេតុការណ៍ទាំងនេះដោយស្ម័គ្រចិត្ត»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «អែលឌើរ D. H. ឡែមសុន, ហ៊ីលស្ដេល, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 8 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1893»។

GSAM 208អ្នកស្រី ឌ្រូស៊ីឡា ឡែមសុន

GSAM 208.2មានសក្ខីកម្មមួយទៀតអំពីការពិនិត្យដោយគ្រូពេទ្យលើកដដែល ពីអ្នកស្រី ឌ្រូស៊ីឡា ឡែមសុន ដែលជាស្ត្រីមេម៉ាយរបស់បងប្អូនជីដូនមួយរបស់អែលឌើរ ឡែមសុន និងជាស្ត្រីប្រធានគ្រប់គ្រងមន្ទីរសម្រាកព្យាបាលនៅក្លីហ្វតុន ស្ព្រីងស៍ រដ្ឋញូវយ៉ក។ ពេលនិយាយអំពីការប្រជុំនាថ្ងៃទី 26 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1854 អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 208.3«ខ្ញុំចាំការប្រជុំដែលគេបានធ្វើការសាកល្បងនោះ គឺដើម្បីពិនិត្យមើលអ្វីដែលបងប្អូនប្រុស វ៉ាយត៍ បាននិយាយជាញឹកញាប់ថា បងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ មិនដកដង្ហើមនៅពេលកំពុងឃើញនិមិត្តទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹកឈ្មោះគ្រូពេទ្យដែលនៅទីនោះមិនឃើញទេ.... ច្បាស់ជាវេជ្ជបណ្ឌិត ហ្វ្លេមីង ហើយ ពីព្រោះលោកជាគ្រូពេទ្យដែលគេពេលខ្លះអញ្ជើញមកពិគ្រោះ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះលោកបានស្លាប់ទៅហើយ។ ខ្ញុំអាចបញ្ជាក់បានប៉ុណ្ណេះថា ការសាកល្បងពិតជាបានធ្វើឡើង ហើយមិនឃើញមានសញ្ញាដង្ហើមលើកញ្ចក់ឡើយ»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «ឌ្រូស៊ីឡា ឡែមសុន, ក្លីហ្វតុន ស្ព្រីងស៍, ញូវយ៉ក, ថ្ងៃទី 9 ខែមីនា ឆ្នាំ 1893»។

GSAM 208.4នេះជាសក្ខីកម្មមួយទៀតពីមនុស្សម្នាក់ដែលមានវត្តមានក្នុងឱកាសដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ៖—

GSAM 208ដាវីឌ ស៊ីលី

GSAM 208.5«នេះគឺដើម្បីបញ្ជាក់ថា ខ្ញុំបានអានសក្ខីកម្មខាងលើរបស់ដាវីឌ ឡែមសុន និងអ្នកស្រី ឌ្រូស៊ីឡា ឡែមសុន អំពីសេចក្ដីបញ្ជាក់របស់គ្រូពេទ្យ ពេលពិនិត្យអ្នកស្រី E. G. វ៉ាយត៍ ខណៈនាងកំពុងឃើញនិមិត្ត នៅថ្ងៃទី 26 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1854។ ខ្ញុំបានចូលរួមការប្រជុំនោះ ហើយបានឃើញការពិនិត្យផ្ទាល់។ ខ្ញុំយល់ស្របនឹងអ្វីដែលបងប្អូនប្រុស និងបងប្អូនស្រី ឡែមសុន បានបញ្ជាក់ ហើយសូមនិយាយបន្ថែមថា អ្នកដែលបានធ្វើការពិនិត្យគឺវេជ្ជបណ្ឌិត ហ្វ្លេមីង និងគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀតដែលក្មេងជាង។ បន្ទាប់ពីអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ក្រោកឈរឡើង ដោយដកស្រង់បទគម្ពីរ ដូចដែលពួកគេបានរៀបរាប់ វេជ្ជបណ្ឌិត ហ្វ្លេមីង បានសុំទៀនដែលអុជរួចមួយ។ លោកកាន់ទៀននេះនៅជិតបបូរមាត់នាងបំផុតតាមដែលអាចធ្វើបានដោយមិនឱ្យរលាក ហើយដាក់តម្រង់ទៅនឹងផ្លូវខ្យល់ដង្ហើមរបស់នាង ប្រសិនបើនាងដកដង្ហើម។ អណ្ដាតភ្លើងមិនបានញ័រសូម្បីតែបន្តិច។ បន្ទាប់មក គ្រូពេទ្យនិយាយយ៉ាងមុតមាំថា “នេះបញ្ជាក់ច្បាស់ជារៀងរហូតហើយថា គ្មានដង្ហើមក្នុងខ្លួននាងទេ”»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «ដាវីឌ ស៊ីលី, ហ្វាយ៉ែត, អាយអូវ៉ា, ថ្ងៃទី 20 ខែសីហា ឆ្នាំ 1897»។

GSAM 209លោក និងអ្នកស្រី A. F. ហ្វោល័រ

GSAM 209.1សេចក្ដីបញ្ជាក់ខាងក្រោមទាក់ទងនឹងការពិនិត្យមួយ ពេលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ កំពុងឃើញនិមិត្តនៅសាលវ៉លដ្រន ក្រុងហ៊ីលស្ដេល រដ្ឋមីឈីហ្គិន ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1857។ វេជ្ជបណ្ឌិត ឡដ ជាគ្រូពេទ្យនៅហ៊ីលស្ដេល ដែលបានប្រកបវិជ្ជាជីវៈអស់ហាសិបឆ្នាំ បានធ្វើការពិនិត្យយ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត។ ខ្ញុំសូមបង្ហាញសក្ខីកម្មខាងក្រោមអំពីការពិនិត្យនោះ៖—

GSAM 209.2«ពួកយើងនៅទីនោះ ពេលបងប្អូនស្រី E. G. វ៉ាយត៍ ទទួលនិមិត្តនៅសាលវ៉លដ្រន ក្រុងហ៊ីលស្ដេល (ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1857)។ វេជ្ជបណ្ឌិត ឡដ បានពិនិត្យ ហើយនិយាយថា “បេះដូងនាងលោត ប៉ុន្តែគ្មានដង្ហើមទេ។ មានជីវិត ប៉ុន្តែសួតមិនធ្វើចលនាឡើយ។ ខ្ញុំមិនអាចពន្យល់សភាពនេះបានទេ”»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «A. F. ហ្វោល័រ, អ្នកស្រី A. F. ហ្វោល័រ, ហ៊ីលស្ដេល, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 1 ខែមករា ឆ្នាំ 1891»។

GSAM 209C. S. គ្លូវ័រ

GSAM 209.3នេះជាសេចក្ដីបញ្ជាក់មួយទៀតអំពីនិមិត្តដដែលនោះ៖—

GSAM 209.4«ខ្ញុំនៅទីនោះ ពេលបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ទទួលនិមិត្តដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ នៅសាលវ៉លដ្រន ក្រុងហ៊ីលស្ដេល។ បន្ថែមលើសេចក្ដីបញ្ជាក់ខាងលើ ខ្ញុំបានឮគ្រូពេទ្យនិយាយថា សភាពរបស់បងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ក្នុងនិមិត្ត “ហួសពីចំណេះដឹងរបស់លោក”។ លោកក៏និយាយដែរថា “ក្នុងរឿងនោះមានអ្វីមួយហួសពីធម្មជាតិ”»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «C. S. គ្លូវ័រ, ប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 19 ខែមករា ឆ្នាំ 1891»។

GSAM 209លោក និងអ្នកស្រី ខាផិនធ័រ

GSAM 209.5នេះជាសេចក្ដីបញ្ជាក់ទីបីអំពីហេតុការណ៍ដដែល៖—

GSAM 209.6«នេះគឺដើម្បីបញ្ជាក់ថា ពួកយើងនៅក្នុងសាលវ៉លដ្រន ក្រុងហ៊ីលស្ដេល រដ្ឋមីឈីហ្គិន ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1857 ពេលអ្នកស្រី E. G. វ៉ាយត៍ ទទួលនិមិត្ត ហើយខណៈស្ថិតក្នុងសភាពនោះ នាងត្រូវបានវេជ្ជបណ្ឌិត ឡដ ពិនិត្យ។ ពួកយើងបានឮសេចក្ដីបញ្ជាក់ជាសាធារណៈរបស់លោកអំពីហេតុការណ៍នោះ ដូចដែលបងប្អូនប្រុស និងបងប្អូនស្រី ហ្វោល័រ បានរៀបរាប់ខាងលើ»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «W. R. ខាផិនធ័រ, អ៊ីឡៃហ្សា ខាផិនធ័រ, ណូបលស្វីល, អ៊ីនឌីយ៉ាណា, ថ្ងៃទី 30 ខែសីហា ឆ្នាំ 1891»។

GSAM 210D. T. បួរដូ

GSAM 210.1បន្ទាប់មក សូមអ្នករាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់លើការសាកល្បងមួយដែលបានធ្វើឡើង ពេលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ កំពុងឃើញនិមិត្តនៅបាក់ស៍ ប្រ៊ីជ ស្រុកសេន ឡូរ៉ិនស៍ រដ្ឋញូវយ៉ក៖—

GSAM 210.2«នៅថ្ងៃទី 28 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1857 ខ្ញុំបានឃើញបងប្អូនស្រី អែលែន ជី. វ៉ាយត៍ កំពុងឃើញនិមិត្តជាលើកដំបូង។ ខ្ញុំមិនជឿលើនិមិត្តទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែមានហេតុការណ៍មួយ ក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ផ្សេងៗដែលខ្ញុំអាចរៀបរាប់បាន ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំជឿជាក់ថា និមិត្តរបស់នាងមកពីព្រះ។ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអស់ចម្ងល់ថា នាងដកដង្ហើមឬអត់ ខ្ញុំដំបូងបានដាក់ដៃលើទ្រូងនាងយូរល្មម ដើម្បីដឹងថាសួតនាងមិនមានចលនាប៉ោងចុះឡើងទេ គឺដូចជានាងជាសាកសពដែរ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានយកដៃបិទមាត់នាង ហើយច្របាច់រន្ធច្រមុះនាងរវាងមេដៃ និងចង្អុលដៃខ្ញុំ ដូច្នេះនាងមិនអាចបញ្ចេញ ឬស្រូបខ្យល់ចូលបានឡើយ ទោះបីនាងចង់ធ្វើដូច្នោះក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានកាន់ដៃបិទនាងបែបនោះប្រហែលដប់នាទី ដែលយូរល្មមឱ្យនាងថប់ដង្ហើមស្លាប់ក្នុងស្ថានភាពធម្មតា ប៉ុន្តែការសាកល្បងដ៏លំបាកនេះមិនបានប៉ះពាល់នាងសូម្បីតែបន្តិច។ ចាប់តាំងពីបានឃើញបាតុភូតដ៏អស្ចារ្យនេះ ខ្ញុំមិនដែលមានចិត្តចង់សង្ស័យសូម្បីតែម្ដងថា និមិត្តរបស់នាងមានប្រភពពីព្រះ»។ ចុះហត្ថលេខា៖ «D. T. បួរដូ, ប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 4 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1891»។

GSAM 210គ្រូពេទ្យជារូបស្នងវិញ្ញាណម្នាក់សាកល្បងនិមិត្ត

GSAM 210.3ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់អំពីការពិនិត្យដោយគ្រូពេទ្យមួយទៀត ដែលខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់នៅផាកវីល ស្រុកសេន យ៉ូសែប រដ្ឋមីឈីហ្គិន នាថ្ងៃទី 12 ខែមករា ឆ្នាំ 1861។

GSAM 210.4នៅពេលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បញ្ចប់ពាក្យដាស់តឿនដល់ក្រុមជំនុំដ៏ធំដែលបានមកជួបជុំនៅផ្ទះប្រជុំអាត់វេនទីស្ទ ព្រះពររបស់ព្រះបានសណ្ឋិតលើនាងយ៉ាងអស្ចារ្យ ហើយនាងត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងនិមិត្ត ខណៈកំពុងអង្គុយលើកៅអី។ មានវេជ្ជបណ្ឌិត ប្រោន ម្នាក់នៅទីនោះ ជាបុរសមានសុខភាពល្អ និងរាងកាយមាំមួន ដែលជារូបស្នងវិញ្ញាណ។ លោកធ្លាប់បាននិយាយថា និមិត្តរបស់នាងដូចជាការចូលរូបរបស់វិញ្ញាណ ហើយថាបើនាងឃើញនិមិត្តនៅកន្លែងដែលលោកនៅ លោកអាចធ្វើឱ្យនាងចេញពីនិមិត្តក្នុងមួយនាទី។ គេបានអញ្ជើញអ្នកណាដែលចង់ ឱ្យចូលមកខាងមុខ ដើម្បីពិនិត្យឱ្យអស់ចម្ងល់អំពីសភាពរបស់នាងពេលកំពុងឃើញនិមិត្ត។ គ្រូពេទ្យបានចូលមកខាងមុខ ប៉ុន្តែមុនពេលពិនិត្យបានពាក់កណ្ដាលផង មុខលោកបានប្រែជាស្លេកដូចមនុស្សស្លាប់ ហើយលោកញ័រដូចស្លឹកអាស្ពិន។ អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានសួរថា៖ «តើលោកគ្រូពេទ្យអាចប្រាប់ពីសភាពរបស់នាងបានទេ?» លោកឆ្លើយថា៖ «នាងមិនដកដង្ហើមទេ» រួចប្រញាប់ដើរទៅទ្វារ។ អ្នកដែលនៅមាត់ទ្វារ ហើយដឹងពីពាក្យអួតរបស់លោក បាននិយាយថា៖ «ត្រឡប់ទៅវិញ ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបាននិយាយថានឹងធ្វើចុះ។ ចូរធ្វើឱ្យស្ត្រីនោះចេញពីនិមិត្តមក»។ ដោយតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង លោកចាប់ក្បាលសោទ្វារ ប៉ុន្តែអ្នកនៅជិតទ្វារមិនឱ្យលោកបើកភ្លាមទេ ទាល់តែបានសួរថា៖ «លោកគ្រូពេទ្យ តើវាជាអ្វី?» លោកឆ្លើយថា៖ «មានតែព្រះទេដែលជ្រាប។ សូមឱ្យខ្ញុំចេញពីផ្ទះនេះទៅ» ហើយលោកក៏ចេញទៅ។

GSAM 211.1ឃើញច្បាស់ថា វិញ្ញាណដែលមានឥទ្ធិពលលើលោកជារូបស្នង មិនអាចស្ងប់នៅចំពោះអំណាចដែលគ្រប់គ្រងអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ក្នុងនិមិត្តបានឡើយ ដូចជាពួកមនុស្សដែលអារក្សចូលនៅជំនាន់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែរ ដែលបានសួរថា៖ «តើទ្រង់យាងមកទីនេះ ដើម្បីធ្វើទុក្ខទោសយើងមុនពេលកំណត់ឬ?»13

GSAM 211.2ហេតុការណ៍នេះស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានកត់ត្រាក្នុងបទពិសោធន៍របស់ហោរាដានីយ៉ែល។ នៅពេលលោកចាប់ផ្ដើមឃើញនិមិត្តដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់ ពួកខាល់ដេដែលនៅទីនោះ ជាសាសន៍ដទៃដែលមិនស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណនោះ បានភ័យស្លន់ស្លោយ៉ាងខ្លាំង ហើយ «រត់ទៅលាក់ខ្លួន។»14

GSAM 211កញ្ញា ហាម៉ុន ត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យរៀបរាប់និមិត្តរបស់នាង

GSAM 211.3ប្រហែលមួយសប្ដាហ៍ក្រោយនិមិត្តលើកដំបូងរបស់នាង ក្នុងការប្រជុំមួយនៅផ្ទះឪពុកនាង កញ្ញា ហាម៉ុន បានទទួលនិមិត្តលើកទីពីរ ដែលក្នុងនោះនាងត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យប្រាប់អ្នកដទៃអំពីអ្វីដែលបានបើកសម្ដែងដល់នាង។ នាងមានសេចក្ដីរវល់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង មិនដឹងថានាងអាចធ្វើតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់បានយ៉ាងដូចម្ដេច។ សុខភាពនាងទន់ខ្សោយដល់ថ្នាក់រាងកាយនាងពិតជាឈឺចាប់ ហើយតាមសភាពដែលមើលឃើញ នាងទំនងជានៅរស់បានតែរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ នាងទើបតែមានអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ រាងតូច និងខ្សោយ មិនសូវធ្លាប់ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្ស ហើយពីកំណើតមានចិត្តខ្លាច និងអៀនប្រៀនយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់ការជួបមនុស្សប្លែកមុខធ្វើឱ្យនាងលំបាកចិត្ត។ នាងបានអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តអស់ជាច្រើនថ្ងៃ និងរហូតដល់យប់ជ្រៅ សូមឱ្យបន្ទុកនេះត្រូវបានដកចេញ ហើយដាក់លើអ្នកផ្សេងដែលមានសមត្ថភាពទទួលវាបានប្រសើរជាង។ ប៉ុន្តែពន្លឺដែលបង្ហាញកាតព្វកិច្ចនាងមិនបានប្រែប្រួលឡើយ ហើយពាក្យរបស់ទេវតានៅតែបន្លឺជានិច្ចថា៖ «ចូរប្រាប់អ្នកដទៃអំពីអ្វីដែលខ្ញុំបានបើកសម្ដែងដល់អ្នក»។

GSAM 212.1ខណៈចិត្តនៅរវល់ដូច្នេះ កញ្ញា ហាម៉ុន បានចូលរួមការប្រជុំមួយទៀតនៅផ្ទះឪពុកនាង។ ក្នុងការប្រជុំនេះ អ្នកទាំងអស់បានរួមចិត្តអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តសម្រាប់នាង ហើយនាងក៏បានថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះអម្ចាស់ម្ដងទៀត ដោយមានចិត្តស្ម័គ្រឱ្យទ្រង់ប្រើនាងសម្រាប់សិរីល្អរបស់ទ្រង់។ ខណៈកំពុងអធិស្ឋាន ភាពងងឹតដ៏ក្រាស់ដែលបានហ៊ុមព័ទ្ធនាងបានរសាត់ទៅ។ តាមដែលនាងបាននិយាយនៅពេលក្រោយ ពន្លឺដ៏ភ្លឺមួយដូចដុំភ្លើងបានចូលមករកនាង ហើយពេលពន្លឺនោះចាំងមកលើនាង កម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានដកចេញ ហើយនាងហាក់ដូចជានៅចំពោះព្រះយេស៊ូវ និងពួកទេវតា។ ពាក្យនោះបានបន្លឺម្ដងទៀតថា៖ «ចូរប្រាប់អ្នកដទៃអំពីអ្វីដែលខ្ញុំបានបើកសម្ដែងដល់អ្នក»។ នាងបាននិយាយថា នាងទូលអង្វរយ៉ាងអស់ពីចិត្ត សូមឱ្យនាងបានរួចពីការលើកតម្កើងខ្លួន ប្រសិនបើនាងត្រូវតែចេញទៅរៀបរាប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញនាង។ បន្ទាប់មក ទេវតាមួយអង្គប្រាប់នាងថា សេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់នាងបានទទួលចម្លើយហើយ ហើយបើនាងជិតធ្លាក់ក្នុងគ្រោះថ្នាក់នៃការលើកតម្កើងខ្លួន នាងនឹងរងជំងឺ។ ទេវតាបានប្រាប់នាងថា៖ «បើអ្នកប្រកាសសារដោយស្មោះត្រង់ ហើយស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបំផុត នោះអ្នកនឹងបានបរិភោគផ្លែពីដើមជីវិត ហើយផឹកទឹកពីទន្លេនៃទឹកជីវិត»។

GSAM 212កញ្ញា ហាម៉ុន ទៅប៉ូឡែន រដ្ឋម៉េន

GSAM 212.2កញ្ញា ហាម៉ុន ត្រូវបានបង្ហាញថា នាងត្រូវទៅប៉ូឡែន រដ្ឋម៉េន ហើយរៀបរាប់និមិត្តរបស់នាង។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីនិមិត្តលើកទីបីនេះ បងថ្លៃប្រុសរបស់នាងបានបររទេះមកដល់មាត់ទ្វារផ្ទះឪពុកនាង ដោយគ្មាននរណានឹកស្មានដល់ ហើយស្នើនាំនាងទៅប៉ូឡែន។ ខណៈនៅទីនោះ នាងបានរៀបចំការប្រជុំមួយ ហើយរៀបរាប់និមិត្ត។ ហេហ្សិន ហ្វូស15 ដែលកំពុងអស់សង្ឃឹម គេមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យមកចូលរួមពិធីថ្វាយបង្គំបានទេ។ ប៉ុន្តែដោយផ្អៀងត្រចៀកស្ដាប់នៅខាងក្រៅជិតទ្វារ លោកបានឮនាងរៀបរាប់និមិត្ត ហើយបាននិយាយថា៖ «និមិត្តដែលនាងបានរៀបរាប់ស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានបង្ហាញខ្ញុំ ដូចមនុស្សពីរនាក់រៀបរាប់អំពីរឿងដដែលតែមួយ»។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ លោកបានជួបកញ្ញា ហាម៉ុន ដោយមិនបានគ្រោងទុក ហើយប្រាប់នាងឱ្យ «ស្មោះត្រង់ក្នុងការទទួលបន្ទុក និងក្នុងការរៀបរាប់សក្ខីកម្មដែលព្រះអម្ចាស់នឹងប្រទានដល់នាង ហើយព្រះនឹងមិនបោះបង់នាងឡើយ»។ ចំពោះអ្នកដទៃ លោកបាននិយាយថា៖ «នាងជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រើ ហើយដាក់បន្ទុកនេះលើ»។ លោកពិតជាគួរដឹង ដ្បិតលោកបានឃើញមនុស្សនោះក្នុងនិមិត្តដែលលោកត្រូវបានប្រាប់ថាបន្ទុកបានត្រូវ «ដកចេញពី» លោក។

GSAM 213.1ចាប់តាំងពីពេលនោះ កិច្ចការរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន គឺធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយក្នុងរដ្ឋទាំងឡាយនៃតំបន់ញូវអ៊ីងឡង់ ដោយរៀបរាប់អ្វីដែលបានបង្ហាញដល់នាង។ មានពេលខ្លះ ក្នុងនិមិត្តនាងត្រូវបានប្រាប់ឱ្យទៅកន្លែងណា ហើយក៏បានប្រាប់អំពីការលំបាកដែលនាងនឹងជួបដែរ។ សាររបស់នាង ជាពិសេស ជាសេចក្ដីស្ដីបន្ទោសដល់អ្នកដែលកំពុងរសាត់ទៅរកគោលលទ្ធិថាព្រះគ្រីស្ទយាងមកតែក្នុងវិញ្ញាណ ហើយក៏លើកទឹកចិត្តអ្នកទាំងអស់ឱ្យប្រកាន់ខ្ជាប់បទពិសោធន៍កន្លងមក។

GSAM 213.2នាងនិយាយអំពីបទពិសោធន៍របស់នាងថា៖ «អ្នកខ្លះបានឈប់ធ្វើការទាំងស្រុង ហើយផ្ដាច់ការប្រកបជាមួយអ្នកទាំងឡាយណាដែលមិនព្រមទទួលយកទស្សនៈរបស់ពួកគេអំពីចំណុចនេះ.... ព្រះបានបើកសម្ដែងកំហុសទាំងនេះដល់ខ្ញុំក្នុងនិមិត្ត ហើយចាត់ខ្ញុំទៅឯកូនចៅទ្រង់ដែលកំពុងវង្វេង ដើម្បីប្រកាសប្រាប់ពួកគេអំពីកំហុសទាំងនេះ ប៉ុន្តែពួកគេជាច្រើនបានបដិសេធសារទាំងស្រុង ហើយចោទខ្ញុំថាធ្វើតាមលោកិយ។ ម្យ៉ាងទៀត ពួកអាត់វេនទីស្ទដែលមានតែឈ្មោះបានចោទខ្ញុំថាមានជំនឿជ្រុលនិយម ហើយគេបាននិយាយមិនពិតអំពីខ្ញុំ ដោយអ្នកខ្លះមានចិត្តអាក្រក់ ថាខ្ញុំជាអ្នកដឹកនាំការជ្រុលនិយម ដែលតាមពិតខ្ញុំកំពុងខិតខំលុបបំបាត់នោះ»។16 យើងនឹងសិក្សាអំពីរឿងនេះឱ្យបានពេញលេញជាងនេះក្នុងជំពូកបន្ទាប់។

Notes

  1. ចោទិយកថា 4:34, 35។ ↩
  2. ទំនុកតម្កើង 106:21, 22 ↩
  3. អេភេសូរ 4:8-15 ↩
  4. ម៉ាកុស 16:17, 18។ ↩
  5. កូរិនថូសទី 1 1:4-8។ ↩
  6. វិវរណៈ 12:17។ ↩
  7. វិវរណៈ 19:10។ ↩
  8. ថែស្សាឡូនីចទី 1 5:5, 19-21។ ↩
  9. ដើម្បីសិក្សាយ៉ាងពេញលេញអំពីសក្ខីភាពរបស់ព្រះគម្ពីរ ស្ដីពីការបន្តមាននៃអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ សូមមើលសៀវភៅតូច «អំណោយទាននៃការទំនាយក្នុងពួកជំនុំនៃដំណឹងល្អ» ដែលមាន 120 ទំព័រ និងអាចរកបានពីរោងពុម្ពណាមួយរបស់យើង។ ↩
  10. ដូចដែលបានបង្ហាញដល់ ហេហ្សិន ហ្វស។ សូមមើលជំពូកទី 11។ ↩
  11. សំណេរដំបូងៗ ទំព័រ 14, 15។ ↩
  12. ដានីយ៉ែល 10:8, 17-19។ ↩
  13. ម៉ាថាយ 8:29។ ↩
  14. ដានីយ៉ែល 10:7។ ↩
  15. សូមមើលជំពូកទី 11។ ↩
  16. សំណេរដំបូងៗ, ទំព័រ 22។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ