Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
18 / 31
18 / 31

ជំពូកទី 15 — ពន្លឺកាន់តែច្រើន និងការអស្ចារ្យកាន់តែធំ

John Norton Loughborough

GSAM 235.1«ចូរនឹកចាំដល់ថ្ងៃមុនៗ ដែលបន្ទាប់ពីអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានបំភ្លឺហើយ អ្នករាល់គ្នាបានអត់ទ្រាំការប្រយុទ្ធដ៏ធំនៃទុក្ខលំបាក គឺពេលដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានធ្វើជាវត្ថុសម្រាប់គេមើលងាយ ទាំងដោយការតិះដៀល និងទុក្ខលំបាក ហើយម្យ៉ាងទៀត អ្នករាល់គ្នាបានក្លាយជាដៃគូរបស់អ្នកដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តដូច្នោះ»។1

GSAM 235.2រយៈពេលចាប់ពីការខកចិត្តនៅឆ្នាំ 1844 រហូតដល់ពន្លឺច្បាស់លាស់អំពីទីសក្ការៈ និងសាររបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានបើកសម្ដែង គឺជារយៈពេលនៃការសាកល្បងពិសេស។ អាត់វេនទីស្ទដែលនៅតែប្រកាន់ថា ពួកគេត្រឹមត្រូវក្នុងចលនាកាលពីមុន ពិតជាបានក្លាយជាវត្ថុសម្រាប់គេមើលងាយចំពោះអ្នកដែលគិតថា សារនោះបរាជ័យទាំងស្រុង ហើយដោយហេតុនេះ ពួកគេត្រូវទទួលការតិះដៀលយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេអាចអត់ទ្រាំរឿងនេះដោយអំណរ ខណៈដែលពួកគេកាន់ជាប់នឹងព្រះអម្ចាស់ដោយសេចក្តីជំនឿ ហើយចែករំលែកវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ។

GSAM 235ចំណុចពិសេសពីរនៃការវាយប្រហារ

GSAM 235.3សាតាំងមានចំណុចល្បួងពិសេសពីរសម្រាប់ប្រជាជនអាត់វេនទីស្ទ។ ចំណុចទីមួយ គឺធ្វើឱ្យអ្នកដែលរឹងមាំក្នុងជំនឿថា ពេលវេលាទំនាយបានចប់ហើយ ជឿថា ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទគឺជាការយាងមកខាងវិញ្ញាណ ហើយថា តាមវិធីណាមួយ ព្រះអង្គបានធ្វើការយាងមកនេះនៅចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ។ ចំណុចទីពីរ គឺជំរុញអ្នកដែលកំពុងរង្គោះរង្គើអំពីបទពិសោធន៍កាលពីមុន ឱ្យបោះបង់ចោលទាំងអស់។ ដូច្នេះ ខណៈដែលសេចក្តីពិតអំពីទីសក្ការៈ និងសាររបស់ទេវតាទីបីត្រូវបានបើកសម្ដែងបន្តិចម្ដងៗពីបទគម្ពីរ សាររបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ តាមរយៈអំណោយទាននៃការទំនាយ បានបញ្ជាក់ចលនាកាលពីមុន ដោយហៅវាថា «ពន្លឺភ្លឺចែងចាំង» ដែលព្រះបានតាំងនៅក្បាលផ្លូវ ដើម្បីបំភ្លឺតាមផ្លូវទាំងមូលរហូតដល់ទីក្រុង ហើយបានចង្អុលទៅភស្តុតាងក្នុងបទគម្ពីរថា ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះគ្រីស្ទនឹងជាការយាងមកពិតប្រាកដ និងជាបុគ្គល ដូច្នេះមិនអាចជាព្រឹត្តិការណ៍នៅចុងបញ្ចប់នៃ «ថ្ងៃ» ទាំងនោះឡើយ។

GSAM 236ការបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យ

GSAM 236.1បើព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គតាមរយៈនិមិត្តនៅថ្ងៃចុងក្រោយទាំងនេះ តើយើងមិនគួររំពឹងថា នៅក្នុងការបង្ហាញនោះផ្ទាល់ នឹងមានសញ្ញាជាក់ស្ដែងនៃអ្វីដែលមកពីព្រះទេឬ? សញ្ញាទាំងនេះឃើញច្បាស់នៅក្នុងនិមិត្តរបស់អ្នកស្រី អែលែន ជី. វ៉ាយត៍។ បាតុភូតនៃនិមិត្តទាំងនោះ ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងជំពូកទី 13 គឺជាអព្ភូតហេតុយ៉ាងសាមញ្ញ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈអស្ចារ្យជាច្រើនភ្ជាប់នឹងនិមិត្តដំបូងៗរបស់នាង ដែលអ្នកនឹងសង្កេតឃើញនៅពេលអានសៀវភៅនេះបន្តទៀត។ ហើយតើយើងអាចរំពឹងថា វានឹងខុសពីនេះបានដែរឬទេ ចំពោះអំណោយទានដែលមានលក្ខណៈនេះ ដែលព្រះបានរៀបចំ ដើម្បីទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់ប្រជាជន និងដឹកនាំពួកគេឱ្យនិយាយដូចម៉ូសេថា «ខ្ញុំនឹងបែរចេញទៅមើលទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនេះ»? សេចក្តីថ្លែងការណ៍ធម្មតារបស់ក្មេងស្រីក្រីក្រ ឈឺស្គម និងទន់ខ្សោយម្នាក់ ដែលហាក់ដូចជានៅជិតមាត់ផ្នូរ ថាព្រះអម្ចាស់បានប្រទាននិមិត្តឱ្យនាង មិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើដូច្នេះឡើយ។ ការបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យដែលភ្ជាប់នឹងនិមិត្តបានបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍លើវា ហើយមានការអញ្ជើញឱ្យក្មេងស្រីនោះទៅពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ដើម្បីរៀបរាប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យនាងប្រកាសដល់អ្នកដទៃ។

GSAM 236ការបង្ហាញគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងនិមិត្តទីបី

GSAM 236.2នៅទីនេះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ការពិតមួយចំនួនអំពីនិមិត្តទីបីរបស់នាង គឺនិមិត្តដែលបានប្រទាននៅក្នុងផ្ទះឪពុករបស់នាង ដែលបានរៀបរាប់ក្នុងជំពូកទី 13 ទំព័រ 212 ដូចដែលឪពុកនិងម្ដាយរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បងស្រីរបស់នាង អ្នកស្រី សារ៉ា បែលដិន និងអ្នកដទៃ បានប្រាប់ខ្ញុំ។

GSAM 236.3នៅក្នុងបន្ទប់ដែលនិមិត្តត្រូវបានប្រទាន មានព្រះគម្ពីរគ្រួសារធំមួយដាក់នៅលើទូ។ វាជាព្រះគម្ពីរមួយក្នុងចំណោមសៀវភៅបោះពុម្ពនៅបូស្តុនដោយ យ៉ូសែប ទៀល ក្នុងឆ្នាំ 1822។ សៀវភៅនេះមានទំហំដប់ប្រាំបីគុណនឹងដប់មួយអ៊ីញ កម្រាស់បួនអ៊ីញ និងមានទម្ងន់លើសដប់ប្រាំបីផោនបន្តិច។ នៅពេលនាងស្ថិតក្នុងនិមិត្ត នាងបានក្រោកឡើង យកព្រះគម្ពីរដ៏ធ្ងន់នេះដាក់លើដៃឆ្វេង ដោយបើកសៀវភៅ ហើយកាន់វាឱ្យកែងនឹងរាងកាយរបស់នាង។ បន្ទាប់មក អស់រយៈពេលជាងកន្លះម៉ោង នាងបានប្រើដៃស្ដាំបើកពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ហើយចង្អុលទៅខគម្ពីរផ្សេងៗ ខណៈដែលនាងស្ទួនខគម្ពីរទាំងនោះដោយភ្នែកសម្លឹងឡើងលើ និងទៅទិសផ្ទុយពីសៀវភៅ។ បងស្រីរបស់នាង សារ៉ា (ក្រោយមកជាភរិយារបស់ ស្ទីហ្វិន បែលដិន) ឬពេលខ្លះ អ្នកផ្សេងទៀតដែលនៅទីនោះ បានមើលខគម្ពីរគ្រប់ខដែលម្រាមដៃរបស់នាងចង្អុល ហើយបានឃើញច្បាស់ថា រាល់លើកនាងកំពុងស្ទួនខគម្ពីរដែលម្រាមដៃរបស់នាងកំពុងសំចតលើ។ មាតា ហាម៉ុន បាននិយាយថា កូនស្រីរបស់នាង អែលែន នៅក្នុងសភាពធម្មតា «មិនអាចលើកព្រះគម្ពីរដ៏ធ្ងន់នោះចេញពីលើទូបានទេ ព្រោះខ្វះកម្លាំង ប៉ុន្តែក្នុងនិមិត្ត នាងកាន់វាបានយ៉ាងងាយ ដូចជាវាគ្រាន់តែជាព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីតូចមួយដាក់ក្នុងហោប៉ៅ»។

GSAM 237.1ពិតមែន នេះជាការអស្ចារ្យមួយ! ក្មេងស្រីទន់ខ្សោយម្នាក់មានទម្ងន់តែចិតសិបផោន កាន់ព្រះគម្ពីរដ៏ធ្ងន់អស់រយៈពេលជាងកន្លះម៉ោង ក្នុងទីតាំងដែលបុរសខ្លាំងម្នាក់មិនអាចកាន់បានពីរនាទីផង។ បន្ទាប់មក នាងបានបើកពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៅកាន់ខគម្ពីរ ដែលរាល់លើកបានបញ្ជាក់ថា ជាខគម្ពីរដែលនាងបានស្ទួន ខណៈដែលភ្នែករបស់នាងសម្លឹងឡើងលើ និងទៅទិសផ្ទុយពីសៀវភៅ។ ហើយចុងក្រោយ មានសំឡេងចេញពីមនុស្សម្នាក់ដែលគ្មានចលនានៃសួត ឬដង្ហើមក្នុងខ្លួន ប៉ុន្តែបានស្ទួនខគម្ពីរដែលបានកំណត់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ—នេះពិតជាលើសពីការចោទថា កើតឡើងដោយអំណាចមនុស្ស ឬជាផលនៃជំងឺ។ អ្នកដែលបានឃើញរឿងនេះ ចាត់ទុកថា វាជាការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គដែលបានមានបន្ទូលចេញពីគុម្ពបន្លាដែលកំពុងឆេះ។ ការបង្ហាញដូចនេះក្នុងនិមិត្តទីបីរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន នៅកន្លែងណាដែលគេបានដឹងអំពីវា បាននាំភស្តុតាងគួរឱ្យជឿថា អំណាចលើសពីអំណាចមានកំណត់ បានស្ថិតនៅក្នុងនិមិត្តទាំងនោះ។

GSAM 237និមិត្តនៅថុបសាំ

GSAM 237.2មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីហេតុការណ៍នេះ ក្រុមអាត់វេនទីស្ទនៅថុបសាំ ដែលនៅចម្ងាយប្រហែលសាមសិបម៉ាយទៅភាគឦសាននៃផតឡង់, ម៉េន បានឮអំពីការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ចំពោះកញ្ញា អែលែន ជី. ហាម៉ុន ហើយបានអញ្ជើញនាងទៅទីនោះ។ នាងបានទទួលយកការអញ្ជើញ ហើយដូច្នេះ នាងបានទៅថុបសាំជាលើកដំបូង។ នៅពេលនោះ ការប្រជុំរបស់អាត់វេនទីស្ទធ្វើឡើងនៅផ្ទះលោក ខឺទីស។ អ្នកស្រី ហ្វ្រានសេស លន្ត (ពីមុនជាកញ្ញា ហ្វ្រានសេស ហៅឡង់) នៃអូកឡង់, កាលីហ្វ័រញ៉ា បានផ្ដល់សេចក្តីថ្លែងការណ៍ខាងក្រោមដល់ខ្ញុំ ចុះកាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី 19 ខែមករា ឆ្នាំ 1890៖—

GSAM 238.1«ខ្ញុំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ឪពុកខ្ញុំ បានចូលរួមការប្រជុំរបស់បងស្រី ហាម៉ុននៅថុបសាំ ក្នុងឆ្នាំ 1845 ហើយក្នុងអំឡុងការប្រជុំទាំងនេះ នាងមាននិមិត្តមួយ។ នោះជាលើកដំបូងដែលយើងបានឃើញនាងស្ថិតក្នុងនិមិត្ត។ ព្រះគម្ពីរបុរាណធំៗមួយក្នុងចំណោមព្រះគម្ពីរបែបចាស់ទាំងនោះ [ព្រះគម្ពីរគ្រួសាររបស់ ទៀល ដែលមានទម្ងន់ដប់ប្រាំបីផោន] ជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងប្រុស ខឺទីស។ បងស្រី ហាម៉ុនបានយកព្រះគម្ពីរធំនេះចេញពីលើទូ ខណៈដែលនាងស្ថិតក្នុងនិមិត្ត ហើយបានចង្អុលទៅខគម្ពីរ នៅពេលនាងបើកពីទំព័រមួយទៅទំព័រមួយ ដោយភ្នែកសម្លឹងឡើងលើ និងឆ្ងាយពីសៀវភៅ។ ខគម្ពីរដែលនាងស្ទួន គឺជាពាក្យណែនាំ ការលើកទឹកចិត្ត ឬការស្ដីបន្ទោស។ លក្ខណៈពិសេសមួយទៀតនៃការបង្ហាញនៅពេលនោះ គឺទីតាំងរបស់សៀវភៅ។ នាងកាន់វាលើបាតដៃដែលបើកចំហ ក្នុងមុំសែសិបប្រាំដឺក្រេ ហើយគ្មានអ្នកណាផ្សេងអាចកាន់សៀវភៅណាមួយក្នុងមុំដូចគ្នា ដោយមិនឱ្យវារអិលចេញពីដៃភ្លាមៗឡើយ។ ប៉ុន្តែបងស្រី ហាម៉ុនកាន់ព្រះគម្ពីរនេះក្នុងមុំនោះអស់រយៈពេលជាច្រើននាទី យ៉ាងរឹងមាំដូចជាវាត្រូវបានជាប់នឹងដៃរបស់នាង ខណៈដែលនាងដើរពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ទៀតក្នុងបន្ទប់»។

GSAM 238សក្ខីកម្មរបស់អ្នកស្រី ទ្រូសដេល

GSAM 238.2សេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយទៀតអំពីនិមិត្តដដែលនេះ មកពីអ្នកស្រី M. C. ទ្រូសដេល នៃត្រេនតុន, មីសសួរី ចុះកាលបរិច្ឆេទថ្ងៃទី 27 ខែមករា ឆ្នាំ 1891។ នាងនិយាយថា៖—

GSAM 238.3«ខ្ញុំមានអាយុដប់ប្រាំឆ្នាំនៅឆ្នាំ 1845 ហើយបាននៅទីនោះនៅពេលបងស្រី ហាម៉ុនទៅថុបសាំជាលើកដំបូង ពេលនាងមាននិមិត្តនៅផ្ទះបងប្រុស ខឺទីស។ នៅទីនោះ នាងបានលើកព្រះគម្ពីរគ្រួសារធំមួយ ហើយកាន់វាឡើងក្នុងទីតាំងដែលគ្មានអ្នកណាផ្សេងអាចកាន់សៀវភៅលើដៃបាន ដោយមិនឱ្យវារអិលធ្លាក់ភ្លាមៗឡើយ។

GSAM 238.4«បងស្រី ហាម៉ុនស្ថិតក្នុងនិមិត្តអស់រយៈពេលជាងពីរម៉ោង។ នោះជាការបង្ហាញអំណាចរបស់ព្រះដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញ ហើយខ្ញុំបានឃើញនាងក្នុងនិមិត្តជាងដប់ពីរលើក។ រាល់លើកតែងជាពេលវេលាដ៏ស្ញប់ស្ញែងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងការពិនិត្យខ្លួនឯង ប៉ុន្តែលើកនេះលើសពីទាំងអស់។ អូ! យើងញ័ររន្ធត់យ៉ាងណា នៅពេលព្រះមហាក្សត្រនៃស្ថានសួគ៌បានណែនាំយើងតាមរយៈឧបករណ៍ដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ព្រះអង្គ ខណៈដែលនាងអានឱ្យយើងស្ដាប់នូវខគម្ពីរដែលផ្ដល់ការលួងលោម និងសមស្របយ៉ាងខ្លាំងចំពោះស្ថានភាពលំបាករបស់យើង ដូចជា ហេព្រើរ 2:2, 3; យ៉ាកុប 5:7, 8; ហេព្រើរ 10:35, 39; ពេត្រុសទី១ 1:7; លូកា 12:32-37 និងខគម្ពីរជាច្រើនទៀត។ នាងកាន់ព្រះគម្ពីរគ្រួសារធំនោះឡើងខ្ពស់ណាស់ រហូតដល់ខ្ញុំត្រូវឈរលើកៅអី ដើម្បីអានកន្លែងដែលនាងកំពុងចង្អុល។ ខ្ញុំមិនគិតថា បងស្រី ហាម៉ុនខ្ពស់ជាងខ្ញុំលើសពីពីរអ៊ីញទេ»។

GSAM 239.1ការបង្ហាញបែបនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានចិត្តស្មោះជឿថា អំណាចណាមួយដែលលើសពីមនុស្សកំពុងគ្រប់គ្រងឧបករណ៍ដ៏រាបទាបនេះ ហើយមានការអញ្ជើញមកពីតំបន់ផ្សេងៗនៃញូវអង់គ្លេសឱ្យនាងទៅប្រកាសសក្ខីកម្មរបស់នាង។

GSAM 239ការងារដោយដៃជាអំពើបាប

GSAM 239.2មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីនេះ កញ្ញា ហាម៉ុនត្រូវបានណែនាំក្នុងនិមិត្តឱ្យទៅប៉ារីស, ម៉េន ជាកន្លែងដែលមានមនុស្សមួយចំនួនជឿថា ការធ្វើការដោយដៃជាអំពើបាប។ អែលឌើរ ស្ទីហ្វិនស៍ នៃវូដស្តុក, ម៉េន ជាអ្នកដឹកនាំក្នុងកំហុសនេះ ហើយមានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើអ្នកដទៃ។ មុននេះ គាត់ជាអ្នកអធិប្បាយមេតូឌីស្ទ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាគ្រីស្ទបរិស័ទដ៏រាបទាប និងស្មោះត្រង់។ គាត់បានឈ្នះទំនុកចិត្តរបស់មនុស្សជាច្រើនដោយសារការខ្នះខ្នែងចំពោះសេចក្តីពិត និងជីវិតដែលមើលទៅបរិសុទ្ធរបស់គាត់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លះជឿថា គាត់ត្រូវបានព្រះដឹកនាំជាពិសេស។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានការស្ដីបន្ទោសមួយសម្រាប់គាត់តាមរយៈកញ្ញា ហាម៉ុន។ នាងបានថ្លែងថា គាត់កំពុងប្រឆាំងនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដោយជៀសវាងការងារ ដោយជំរុញកំហុសរបស់គាត់ទៅលើអ្នកដទៃ និងដោយថ្កោលទោសអ្នកទាំងអស់ដែលមិនទទួលយកវា។ គាត់បានបដិសេធភស្តុតាងទាំងអស់ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រទាន ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់អំពីកំហុសរបស់គាត់ ហើយមិនព្រមទទួលស្គាល់អំពើខុសរបស់ខ្លួន។ គាត់ដើរតាមការចាប់អារម្មណ៍ក្នុងចិត្ត ហើយធ្វើដំណើរដ៏នឿយហត់ ដើរចម្ងាយឆ្ងាយៗ ទោះបីនៅទីនោះគាត់ទទួលតែការបំពានក៏ដោយ ហើយចាត់ទុកថា ក្នុងរឿងទាំងនេះ គាត់កំពុងរងទុក្ខព្រោះព្រះគ្រីស្ទ។ ហេតុផល និងការវិនិច្ឆ័យរបស់គាត់ត្រូវបានទុកចោល។

GSAM 239.3អំពីសក្ខីកម្មរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន និងលទ្ធផលនៃករណីនេះ ខ្ញុំនឹងដកស្រង់ពីលិខិតមួយដែលបានទទួលពីអ្នកស្រី M. C. ទ្រូសដេល ដែលនៅពេលនោះរស់នៅប៉ារីស, ម៉េន។ បន្ទាប់ពីរៀបរាប់ព័ត៌មានខ្លះៗស្របតាមអ្វីដែលបានលើកឡើងខាងលើ នាងនិយាយថា៖—

GSAM 240.1«មនុស្សគ្រប់គ្នាបានសារភាព លើកលែងតែមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ ឈ្មោះ ជេស៊ី ស្ទីហ្វិនស៍។ បងស្រី ហាម៉ុនបានព្រមានគាត់ថា បើគាត់មិនបន្ទាបខ្លួនដោយសារភាពកំហុសរបស់ខ្លួនទេ គាត់នឹងដល់ទីបញ្ចប់នៃដំណើររបស់គាត់ក្នុងពេលឆាប់ៗ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ថា នេះជាទំនាយថា គាត់នឹងសម្លាប់ខ្លួនតាមរបៀបណាមួយ»។

GSAM 240.2ខាងក្រោមនេះជារឿងបន្តក្នុងករណីរបស់គាត់៖—

GSAM 240.3«បន្ទាប់ពីហ្វូងតូចរបស់គាត់បានចាកចេញពីគាត់ គាត់ក្លាយជាមនុស្សសោកសៅ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានក៏បាត់បង់សតិ ដោយបដិសេធមិនបរិភោគអ្វីដែលមនុស្សអាក្រក់បានចម្អិន។ គាត់មិនទាន់បានឮថា ខ្ញុំត្រឡប់មកពីម៉ាសាឈូសេតស៍ទេ នៅពេលខ្ញុំយកអាហារថ្ងៃត្រង់ទៅឱ្យគាត់។ នៅពេលគាត់លូកដៃស្គមដូចឆ្អឹងចេញតាមរន្ធតូចមួយនៅបង្អួច គាត់សួរថា «តើព្រះបានចាត់អ្នកមកជាមួយរបស់នេះឬ បងស្រី ម៉ារីអន?» ពេលសង្កេតឃើញការឆ្លើយតបដែលស្ទាក់ស្ទើររបស់ខ្ញុំ គាត់បានបដិសេធមិនព្រមភ្លក់ឡើយ។ សភាពគួរឱ្យអាណិតរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានឃុំក្នុងបន្ទប់តូចមួយនៅផ្ទះបងប្រុសរបស់គាត់ (ជាអ្នកមិនជឿ) បានរំឭកខ្ញុំអំពីការព្រមានដែលត្រូវបានផ្ញើមកគាត់ដោយសេចក្តីសប្បុរសពីស្ថានសួគ៌ ហើយដែលគាត់បានបដិសេធយ៉ាងរឹងរូស។ ពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីដំណើរទស្សនកិច្ចដ៏សោកសៅនេះ គាត់ត្រូវបាននាំទៅកាន់គ្រួសាររបស់គាត់ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានក៏បញ្ចប់ជីវិតដោយសម្លាប់ខ្លួន ដោយធ្វើខ្សែពួរពីគ្រឿងដេករបស់គាត់»។2

GSAM 240ទំនាយបានសម្រេច

GSAM 240.4នៅរដូវក្តៅឆ្នាំ 1845 តាមការអញ្ជើញរបស់ អូទីស នីកូលស៍ កញ្ញា ហាម៉ុនបានទៅទស្សនារដ្ឋម៉ាសាឈូសេតស៍ ដោយមានបងស្រីរបស់នាង សារ៉ា ទៅជាមួយ។ ពួកគេបានស្នាក់នៅជាមួយគ្រួសាររបស់លោក នីកូលស៍។ លោកនិងភរិយារបស់គាត់បានជិះរទេះនាំពួកនាងទៅកន្លែងផ្សេងៗ ដើម្បីរៀបចំការប្រជុំ ដែលកញ្ញា ហាម៉ុនបានប្រកាសសក្ខីកម្មរបស់នាង។ ដូច្នេះ នាងអាចទៅទស្សនាបូស្តុន រ៉ុកស្បឺរី និងខាវើរ។ នៅពេលទៅបូស្តុនជាលើកទីពីរ មានហេតុការណ៍គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយបានកើតឡើង។

GSAM 240.5នៅបូស្តុន និងតំបន់ជុំវិញ មានក្រុមមនុស្សដែលប្រកាន់ជ្រុលនិយមមួយក្រុម ដែលក៏ប្រកាន់ថា ការធ្វើការជាអំពើបាបដែរ ហើយសារសំខាន់របស់ពួកគេគឺ «ចូរលក់អ្វីៗដែលអ្នកមាន ហើយចែកទាន»។ ពួកគេនិយាយថា ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងឆ្នាំយូប៊ីលី ថា ដីត្រូវសម្រាក ហើយអ្នកក្រីក្រត្រូវបានផ្គត់ផ្គង់ដោយគ្មានការងារ។ សាសង់ រ៉ប់ប៊ីនស៍ និងអ្នកខ្លះទៀតជាអ្នកដឹកនាំ។ ពួកគេបានថ្កោលទោសនិមិត្តថា មកពីអារក្ស ពីព្រោះកំហុសរបស់ពួកគេផ្ទាល់ត្រូវបានបង្ហាញ។ ពួកគេប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះអ្នកទាំងអស់ដែលមិនជឿជាមួយពួកគេ។

GSAM 241.1ខណៈដែលកញ្ញា ហាម៉ុន និងបងស្រីរបស់នាងកំពុងស្នាក់នៅផ្ទះលោក នីកូលស៍ សាសង់ និងរ៉ប់ប៊ីនស៍បានមកពីបូស្តុន ដើម្បីសុំការអនុគ្រោះពីគាត់ ហើយនិយាយថា ពួកគេមកសួរសុខទុក្ខ និងស្នាក់មួយយប់ជាមួយគាត់។ លោក នីកូលស៍ឆ្លើយថា គាត់រីករាយដែលពួកគេមក ពីព្រោះកញ្ញា សារ៉ា និងកញ្ញា អែលែន ហាម៉ុនកំពុងនៅក្នុងផ្ទះ ហើយគាត់ចង់ឱ្យពួកគេស្គាល់គ្នា។ ពួកគេបានប្ដូរចិត្តភ្លាមៗ ហើយមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យចូលក្នុងផ្ទះបានទេ។ លោក នីកូលស៍បានសួរថា តើអែលែនអាចរៀបរាប់សាររបស់នាងនៅបូស្តុនបានឬទេ ហើយតើពួកគេចង់ស្ដាប់ ហើយបន្ទាប់មកវិនិច្ឆ័យឬទេ។ ពួកគេឆ្លើយថា «បាន ចូរមកបូស្តុននៅថ្ងៃសប្ប័ទខាងមុខ [មានន័យថា ថ្ងៃអាទិត្យ ពីព្រោះពួកគេមិនទាន់ទទួលថ្ងៃសប្ប័ទ] យើងចង់បានឱកាសស្ដាប់នាង»។

GSAM 241.2លោក នីកូលស៍បានរៀបរាប់រឿងនេះដល់ខ្ញុំនៅផ្ទះរបស់គាត់ ក្នុងដ័រឆេស្ទ័រ នៅឆ្នាំ 1858។ គាត់និយាយថា គាត់បានគ្រោងការទាំងអស់រួចហើយ ដើម្បីទៅបូស្តុននៅព្រឹកថ្ងៃសប្ប័ទ ជាមួយរទេះរបស់គាត់ ដើម្បីនាំកញ្ញា ហាម៉ុនទៅកាន់ការប្រជុំដែលបានគ្រោង។ នៅល្ងាចនោះ ក្នុងពេលអធិស្ឋានជាគ្រួសារ នាងត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងនិមិត្ត។ បន្ទាប់ពីចេញពីនិមិត្ត នាងនិយាយថា «បងប្រុស នីកូលស៍ ខ្ញុំមិនទៅបូស្តុននៅថ្ងៃស្អែកទេ ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំថា ខ្ញុំត្រូវទៅរ៉ង់ដុលហ្វ៍។ ព្រះអង្គមានកិច្ចការមួយឱ្យខ្ញុំធ្វើនៅទីនោះ»។ លោក នីកូលស៍មានការគោរពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះពាក្យសន្យារបស់គាត់។ គាត់បានសន្យានាំនាងទៅបូស្តុននៅថ្ងៃបន្ទាប់ ហើយបានសួរដោយអន្ទះសារ «តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះពាក្យសន្យារបស់ខ្ញុំចំពោះសាសង់ និងរ៉ប់ប៊ីនស៍?» កញ្ញា ហាម៉ុនឆ្លើយថា «កុំខ្វល់អំពីរឿងនោះ ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យខ្ញុំទៅផ្លូវម្ខាងទៀត»។ លោក នីកូលស៍និយាយថា «ខ្ញុំមិនយល់ទេ»។ កញ្ញា ហាម៉ុនឆ្លើយថា «ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញខ្ញុំថា យើងនឹងយល់នៅពេលទៅដល់ទីនោះ»។ លោក នីកូលស៍និយាយថា «ប៉ុន្តែ គ្មានផ្លូវណាឱ្យអ្នកទៅដល់ទីនោះទេ លុះត្រាតែយើងទៅនាំអ្នក។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថា នឹងពន្យល់រឿងនេះដល់បងប្អូននៅបូស្តុនយ៉ាងដូចម្តេចទេ»។

GSAM 241.2លោក នីកូលស៍បានប្រាប់ខ្ញុំបន្ថែមថា «បងស្រី ហាម៉ុនបានឃើញការលាក់ពុតរបស់ពួកគេនៅក្នុងនិមិត្ត ហើយបានឃើញថា នឹងគ្មានការប្រជុំនៅបូស្តុននៅថ្ងៃសប្ប័ទទេ សាសង់ រ៉ប់ប៊ីនស៍ និងអ្នកដទៃដែលប្រឆាំង នឹងទៅជួបជាមួយក្រុមធំនៅរ៉ង់ដុលហ្វ៍ (ចម្ងាយដប់បីម៉ាយពីបូស្តុន) នៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ យើងត្រូវទៅជួបអ្នកប្រឆាំងនៅរ៉ង់ដុលហ្វ៍ ក្នុងការប្រជុំរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយនៅទីនោះ នាងនឹងទទួលសារមួយសម្រាប់ពួកគេ ដែលនឹងបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកស្មោះត្រង់ និងអ្នកដែលគ្មានលំអៀង ថាតើនិមិត្តរបស់នាងមកពីព្រះអម្ចាស់ ឬមកពីសាតាំង»។ ជំនួសឱ្យការទៅបូស្តុន រួចទៅរ៉ង់ដុលហ្វ៍ ដែលមានចម្ងាយសរុបម្ភៃពីរម៉ាយ ពួកគេបានទៅត្រង់រ៉ង់ដុលហ្វ៍ ហើយមកដល់ប្រហែលពេលចាប់ផ្ដើមការប្រជុំ។ នៅទីនោះ ពួកគេបានជួបមនុស្សដដែលដែលបានព្រមព្រៀងជួបពួកគេនៅបូស្តុន។ បន្ទាប់មក លោក នីកូលស៍បាននិយាយថា «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំយល់ហើយ»។

GSAM 242.1ការខិតខំរបស់សាសង់ និងរ៉ប់ប៊ីនស៍ក្នុងការគេចវេសពីសក្ខីកម្មរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន និងរបៀបដែលនាងត្រូវបានដឹកនាំឱ្យទៅជួបពួកគេ បានមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងលើគំនិតរបស់អ្នកខ្លះដែលនៅទីនោះ។ អំពីការប្រជុំនោះផ្ទាល់ ខ្ញុំនឹងដកស្រង់សេចក្តីរៀបរាប់ដូចដែលលោក នីកូលស៍បានផ្ដល់៖—

GSAM 242ការសម្ដែងដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់

GSAM 242.2“បងប្អូនស្រី អែលែន បានចូលក្នុងនិមិត្ត ដោយមានការសម្ដែងដ៏វិសេស ហើយនាងបានបន្តនិយាយក្នុងនិមិត្តដោយសំឡេងច្បាស់ ដែលមនុស្សទាំងអស់នៅទីនោះអាចស្ដាប់យល់យ៉ាងច្បាស់ រហូតដល់ជិតថ្ងៃលិច។ សារជិនត៍ រ៉ូប៊ីនស៍ និងហ្វ្រេនច៍ មានចិត្តខឹងសម្បា និងរំជួលយ៉ាងខ្លាំង ពេលឮបងប្អូនស្រី អែលែន និយាយក្នុងនិមិត្ត ដែលពួកគេប្រកាសថាមកពីអារក្ស។ ពួកគេបានប្រើអស់ទាំងឥទ្ធិពល និងកម្លាំងកាយរបស់ខ្លួន ដើម្បីបំផ្លាញឥទ្ធិពលនៃនិមិត្តនោះ។ ពួកគេរួមគ្នាច្រៀងយ៉ាងឮ រួចប្ដូរវេនគ្នានិយាយ និងអានព្រះគម្ពីរដោយសំឡេងខ្លាំង ដើម្បីកុំឱ្យគេឮសំឡេងអែលែន រហូតដល់ពួកគេអស់កម្លាំង ហើយដៃរបស់ពួកគេញ័រដល់ថ្នាក់អានព្រះគម្ពីរលែងកើត។ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមភាពច្របូកច្របល់ និងសំឡេងរំខានទាំងនេះ មនុស្សទាំងអស់នៅទីនោះនៅតែឮយ៉ាងច្បាស់នូវសំឡេងថ្លា និងខ្ពស់របស់អែលែន ពេលនាងនិយាយក្នុងនិមិត្ត។ បុរសទាំងនេះបន្តប្រឆាំង ដរាបណាពួកគេនៅអាចនិយាយ និងច្រៀងបាន ទោះបីមិត្តភក្ដិរបស់ពួកគេខ្លះបានស្ដីបន្ទោស ហើយសុំឱ្យពួកគេឈប់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែរ៉ូប៊ីនស៍និយាយថា ‘អ្នករាល់គ្នាបានឱនគោរពរូបព្រះហើយ អ្នករាល់គ្នាកំពុងថ្វាយបង្គំកូនគោមាស’។

GSAM 243.1“លោក ថេយ័រ ដែលជាម្ចាស់ផ្ទះ មិនទាន់ជឿជាក់ពេញលេញថា និមិត្តរបស់នាងមកពីអារក្ស ដូចដែលរ៉ូប៊ីនស៍បានប្រកាសនោះទេ។ គាត់ចង់ឱ្យមានការសាកល្បងតាមវិធីណាមួយ។ គាត់បានឮថា និមិត្តដែលកើតដោយអំណាចសាតាំងនឹងត្រូវបញ្ឈប់ បើគេបើកព្រះគម្ពីរ ហើយដាក់លើអ្នកដែលកំពុងឃើញនិមិត្ត។ គាត់ក៏សួរសារជិនត៍ថា តើព្រមសាកល្បងតាមវិធីនោះឬទេ ប៉ុន្តែសារជិនត៍បានបដិសេធ។ បន្ទាប់មក លោក ថេយ័រ យកព្រះគម្ពីរសម្រាប់គ្រួសារមួយក្បាលធំ និងធ្ងន់ ដែលមានទំហំក្រដាសបត់ជាបួន ហើយដាក់នៅលើតុដោយកម្រមានអ្នកប្រើ មកបើក ហើយដាក់ព្រះគម្ពីរដែលបើកនោះលើទ្រូងអែលែន កាលនាងកំពុងនៅក្នុងនិមិត្ត។ នៅពេលនោះ នាងផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយផ្អែកនឹងជញ្ជាំង នៅជ្រុងបន្ទប់។ ភ្លាមៗក្រោយពីព្រះគម្ពីរត្រូវបានដាក់លើខ្លួននាង នាងក៏ក្រោកឈរ ហើយដើរទៅកណ្ដាលបន្ទប់ ដោយកាន់ព្រះគម្ពីរដែលបើកនោះក្នុងដៃម្ខាង ហើយលើកឡើងខ្ពស់បំផុតតាមដែលនាងអាចលើកបាន។ ភ្នែកនាងសម្លឹងទៅលើជាប់ជានិច្ច ហើយនាងប្រកាសដោយឥរិយាបថដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ថា ‘សក្ខីកម្មដែលព្រះបានបណ្ដាលឱ្យមាន’ ឬពាក្យដែលមានន័យប្រហាក់ប្រហែលនេះ។ បន្ទាប់មក ខណៈដែលនាងលើកព្រះគម្ពីរដោយដៃម្ខាង ហើយភ្នែកសម្លឹងទៅលើ ដោយមិនមើលព្រះគម្ពីរ នាងបានបន្តបើកទំព័រដោយដៃម្ខាងទៀតអស់រយៈពេលយូរ ហើយដាក់ម្រាមដៃលើបទគម្ពីរខ្លះ រួចថ្លែងពាក្យនៅក្នុងបទទាំងនោះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយសំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់។ មនុស្សជាច្រើនដែលនៅទីនោះបានមើលបទគម្ពីរដែលម្រាមដៃនាងចង្អុល ដើម្បីពិនិត្យថា នាងថ្លែងត្រឹមត្រូវឬអត់ ព្រោះក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ភ្នែកនាងសម្លឹងទៅលើ។ បទគម្ពីរខ្លះដែលនាងបានចង្អុលនោះ និយាយពីការជំនុំជម្រះលើពួកមនុស្សអាក្រក់ និងពួកអ្នកប្រមាថព្រះ ហើយបទផ្សេងទៀតជាសេចក្ដីដាស់តឿន និងការណែនាំ ទាក់ទងនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់យើង។

GSAM 243និមិត្តយូរបំផុតរបស់នាង លើសពីប្រាំមួយម៉ោង

GSAM 243.2“នាងបានបន្តនៅក្នុងសភាពនេះពេញមួយរសៀល រហូតដល់ជិតថ្ងៃលិច ទើបនាងចេញពីនិមិត្ត។ នៅពេលអែលែនក្រោកឈរក្នុងនិមិត្ត កាន់ព្រះគម្ពីរដែលបើកដ៏ធ្ងន់ក្នុងដៃ ហើយដើរក្នុងបន្ទប់ ទាំងថ្លែងបទគម្ពីរ នោះសារជិនត៍ រ៉ូប៊ីនស៍ និងហ្វ្រេនច៍បានស្ងាត់មាត់។ នៅអំឡុងពេលដែលនៅសល់ ពួកគេមានចិត្តមិនស្ងប់ ដូចជាមនុស្សជាច្រើនទៀតដែរ ប៉ុន្តែពួកគេបិទភ្នែក ហើយរឹងទទឹងទ្រាំនៅបែបនោះ ដោយមិនព្រមទទួលស្គាល់អារម្មណ៍របស់ខ្លួនឡើយ”។3

GSAM 244អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់កញ្ញា ហាម៉ុន

GSAM 244.1នៅថ្ងៃទី 30 ខែសីហា ឆ្នាំ 1846 កញ្ញា E. G. ហាម៉ុន និងអែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយអ្នកទាំងពីរបានធ្វើការរួមគ្នា ដើម្បីឱ្យសារបានរីកចម្រើន។ ក្នុងឆ្នាំ 1847 កិច្ចការរបស់ពួកគេភាគច្រើនធ្វើតែនៅក្នុងរដ្ឋម៉េន និងរដ្ឋម៉ាសាឈូសេតស៍។

GSAM 244.2នៅថ្ងៃសប្ប័ទដំបូងក្នុងខែមេសា អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានទទួលនិមិត្តដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង នៅផ្ទះរបស់ស្តុកប្រ៊ីជ ហៅលែនដ៍ ក្នុងក្រុងថុបសាំ ដែលនៅពេលនោះជាកន្លែងប្រជុំជាធម្មតា។ និមិត្តនេះគឺជានិមិត្តដែលបានរៀបរាប់ក្នុងសៀវភៅសំណេរដំបូង ដែលនាងបានឃើញទីសក្ការៈ និងគ្រឿងបរិក្ខាររបស់ទីនោះ គ្រាលំបាកវេទនា ពួកបរិសុទ្ធរត់ចេញពីទីក្រុងនានា ពួកមនុស្សអាក្រក់ឡោមព័ទ្ធពួកគេ ការរំដោះពួកគេដោយព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះ យូប៊ីលី ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ក្នុងរទេះពពក ជាដើម។ គួរតែកត់សម្គាល់ចលនាខ្លះរបស់នាង ខណៈដែលនាងនៅក្នុងនិមិត្តនេះ។

GSAM 244ព្រះគម្ពីរជាច្រើនក្បាលត្រូវបានប្រើក្នុងនិមិត្តមួយ

GSAM 244.3នៅថ្ងៃទី 19 ខែមករា ឆ្នាំ 1890 អ្នកស្រី ហ្វ្រែនស៊ីស លាន់ត៍ (កូនស្រីរបស់ S. ហៅលែនដ៍) បាននិយាយមកខ្ញុំថា៖

GSAM 244.3“នៅម្ខាងបន្ទប់ដែលធ្វើការប្រជុំ មានតុមួយ ហើយលើតុនោះមានសៀវភៅជាច្រើនប្រភេទ ក្នុងនោះមានព្រះគម្ពីរទំហំធម្មតាជាច្រើនក្បាល។ ខណៈកំពុងនៅក្នុងនិមិត្ត អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានក្រោកឈរ ដើរទៅកាន់តុ រើសយកព្រះគម្ពីរមួយក្បាលដោយមិនប៉ះសៀវភៅផ្សេងឡើយ ហើយកាន់ព្រះគម្ពីរដែលបើកនោះលើកពីលើក្បាលដោយដៃឆ្វេង។ ម្រាមដៃចង្អុលខាងស្ដាំរបស់នាងចង្អុលទៅបទគម្ពីរដែលនាងកំពុងថ្លែង ខណៈដែលនាងឈរនៅមុខបុគ្គលដែលបទគម្ពីរនោះសំដៅដល់។ បន្ទាប់មក នាងដាក់ព្រះគម្ពីរដែលបើកនោះលើទ្រូងបុគ្គលដែលនាងបានថ្លែងបទគម្ពីរនៅចំពោះមុខ។ នាងត្រឡប់ទៅតុវិញ យកព្រះគម្ពីរមួយក្បាលទៀត ហើយតាមរបៀបដដែល នាងថ្លែងបទគម្ពីរមួយទៀត រួចដាក់ព្រះគម្ពីរដែលបើកនោះលើទ្រូងបុគ្គលដែលនាងកំពុងនិយាយទៅកាន់។ នាងបានធ្វើដូច្នេះម្ដងហើយម្ដងទៀតចំពោះមនុស្សប្រហែលប្រាំមួយនាក់។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងបានអង្គុយលើកៅអីមួយដោយឥរិយាបថទន់ភ្លន់ ខណៈដែលភ្នែករបស់នាងសម្លឹងទៅលើ និងមិនមើលសៀវភៅសោះពេញមួយពេលនោះ”។

GSAM 245.1អំពីហេតុការណ៍នេះ អ្នកស្រី ទ្រូសដេល និយាយថា៖

GSAM 245.1“ខ្ញុំមានវត្តមាននៅទីនោះ [ខែមេសា ឆ្នាំ 1847] នៅពេលបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ដើរទៅកាន់តុ ហើយរើសយកព្រះគម្ពីរមួយក្បាលម្ដងៗពីក្នុងចំណោមសៀវភៅនៅលើតុ ដាក់ព្រះគម្ពីរលើទ្រូងអ្នកដែលនាងមានបទគម្ពីរសម្រាប់និយាយទៅកាន់។ នាងបានធ្វើដូច្នេះ ខណៈដែលភ្នែកនាងងើយសម្លឹងទៅស្ថានសួគ៌។ ក្នុងឱកាសនោះ នាងបានកាន់ព្រះគម្ពីរលើកពីលើក្បាល ខណៈដែលនិយាយមកខ្ញុំ រួចនាងដាក់វាលើទ្រូងខ្ញុំ។ បទគម្ពីរដែលបានផ្ដល់ដល់ខ្ញុំគឺ 2 កូរិនថូស 6:17”។4

GSAM 245.2ក្នុងសំបុត្រមួយរបស់អ្នកស្រី ហ្វ្រែនស៊ីស លាន់ត៍ នាងបានប្រាប់ឈ្មោះមនុស្សបីនាក់ដែលមានវត្តមានក្នុងឱកាសនោះ ហើយដែលត្រូវបានដាក់ព្រះគម្ពីរលើខ្លួន ខណៈដែលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ និយាយទៅកាន់ពួកគេអំពីបទគម្ពីរសម្រាប់ម្នាក់ៗ។ ក្នុងចំណោមឈ្មោះទាំងនោះ មានឈ្មោះអ្នកស្រី ទ្រូសដេល ផងដែរ។

GSAM 245កិច្ចការដំបូងគឺនៅក្នុងចំណោមអ្នកជឿលើការយាងមក

GSAM 245.3កិច្ចការរបស់កញ្ញា ហាម៉ុន ក្រោមការដឹកនាំនៃអំណោយទាននៃការទំនាយ ចាប់ពីខែមករា ឆ្នាំ 1845 ដល់រដូវផ្ការីកឆ្នាំ 1846 គឺជិតដប់ប្រាំបីខែ បានធ្វើក្នុងចំណោម ‘អ្នកជឿ’ លើការយាងមកក្នុងពេលឆាប់ៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលនាងធ្លាប់រួមទាក់ទងជាមួយពីមុនមក។ ក្រោយពី 2300 ថ្ងៃ បានបញ្ចប់ (ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844) ដរាបណាគេមិនទាន់យល់ពីមូលហេតុនៃការខកចិត្តរបស់ពួកគេ និងលក្ខណៈនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើងនៅពេលនោះទេ នោះនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដែលអ្នកជឿអាចរសាត់ទៅរកទស្សនៈខុសឆ្គង ឬបោះបង់បទពិសោធន៍របស់ខ្លួនកាលពីមុនទាំងស្រុង។ សាររបស់នាងទៅកាន់មនុស្សទាំងនេះគឺ៖ ‘ចលនាដែលកន្លងមក គឺមកពីព្រះ។ ចូរប្រកាន់ខ្ជាប់សេចក្ដីជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នា។ ព្រះអម្ចាស់នៅមានកិច្ចការសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គនៅឡើយ។ ចូរសិក្សាព្រះគម្ពីរ។ ចូរស្រាវជ្រាវព្រះបន្ទូល នោះអ្នករាល់គ្នានឹងរកឃើញពន្លឺ’។

GSAM 245.4សេចក្ដីណែនាំនេះស្របនឹងផែនការរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអង្គតែងមានព្រះបំណងឱ្យសារពិសេសរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់រាស្ត្រព្រះអង្គ ត្រូវបាននាំចេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលកំណត់របស់សារទាំងនោះ។ បន្ទាប់មក អំណោយទាននៃការទំនាយក៏ចូលមក ‘ជាលំដាប់ទីពីរ’ ដើម្បីបញ្ជាក់ និងពង្រឹងពួកអ្នកជឿ។

GSAM 246.1ឧទាហរណ៍ដ៏ច្បាស់លាស់មួយនៃសេចក្ដីពិតនេះ គឺករណីរបស់កូនេលាស ដែលបានកត់ត្រាក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកសាវ័ក។ ទេវតារបស់ព្រះមួយអង្គបានលេចមកឯគាត់ ហើយប្រទាននិមិត្តដល់គាត់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ផ្ទាល់។ ទេវតានោះស្គាល់សេចក្ដីពិតនៃដំណឹងល្អយ៉ាងច្បាស់ ហើយអាចបង្រៀនដំណឹងល្អដល់កូនេលាសបាន ប៉ុន្តែទេវតាត្រូវបានចាត់មកបម្រើអ្នកដែលជាអ្នកស្នងមរតកនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ ដោយប្រទាននិមិត្តដល់កូនេលាស។ ទេវតាបានធានាដល់គាត់ថា ការគោរពបម្រើ និងការថ្វាយខ្លួនរបស់គាត់ ត្រូវបានព្រះអម្ចាស់ទទួលយកហើយ។ ទេវតាមិនបានផ្សាយដំណឹងល្អដល់គាត់ទេ គ្រាន់តែប្រាប់ឱ្យគាត់ហៅពេត្រុស ដែលកំពុងស្នាក់នៅជាមួយស៊ីម៉ូន ជាជាងស្បែក នៅក្រុងយ៉ុបប៉េ។ ពេត្រុសបានមក ហើយប្រកាសដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទដល់កូនេលាស ចេញពីបទគម្ពីរ។

GSAM 246តួនាទីរបស់អំណោយទាននៃការទំនាយ

GSAM 246.2ត្រង់នេះ គួរតែកត់សម្គាល់លំដាប់នៃការលេចឡើងរបស់អំណោយទាន ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានកំណត់ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ប៉ុលបានលើកឡើងអំពីរឿងនេះក្នុងសំបុត្ររបស់លោកទៅកាន់ពួកកូរិនថូស ដោយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ ‘ព្រះទ្រង់បានតាំងអ្នកខ្លះក្នុងពួកជំនុំ គឺទីមួយ ពួកសាវ័ក ទីពីរ ពួកហោរា។’5

GSAM 246.3ពេលពិនិត្យមើលសេចក្ដីថ្លែងរបស់សាវ័ក អំពីទំនាក់ទំនងរវាងអំណោយទានទាំងនេះក្នុងកិច្ចការដំណឹងល្អ យើងឃើញភ្លាមថា ហេតុអ្វីបានជាគេធ្វើតាមលំដាប់នេះ។ ពេលប្រៀបធៀបអំណោយទានទាំងនេះ ប៉ុលមានប្រសាសន៍ថា៖ ‘ហេតុដូច្នេះ ភាសាផ្សេងៗទុកជាសញ្ញា មិនមែនសម្រាប់ពួកអ្នកជឿទេ គឺសម្រាប់ពួកអ្នកមិនជឿវិញ ប៉ុន្តែការថ្លែងទំនាយ មិនមែនសម្រាប់ពួកអ្នកមិនជឿទេ គឺសម្រាប់ពួកអ្នកជឿវិញ។’6 លំដាប់ដែលព្រះអម្ចាស់បានកំណត់គឺថា សារពិសេសរបស់ព្រះអង្គដល់លោកិយ ត្រូវនាំចេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបណ្ដាលចិត្តមនុស្សឱ្យស្រាវជ្រាវបទគម្ពីរ ហើយចេញទៅជាសាវ័ក ដោយមានបន្ទុកសាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ប្រកាសសារទាំងនោះចេញពីព្រះគម្ពីរ ដែលបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងអស់ជាច្រើនយុគសម័យ។ កាលណាមានអ្នកជឿកើតឡើង អំណោយទាននៃការទំនាយក៏ចូលមក ‘ជាលំដាប់ទីពីរ’ ដោយបំពេញចំណែករបស់ខ្លួន ‘ដើម្បីឱ្យពួកបរិសុទ្ធបានគ្រប់លក្ខណៈ សម្រាប់កិច្ចការបម្រើ និងសម្រាប់ការកសាងរូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។’7

Notes

  1. ហេព្រើរ 10:32, 33។ ↩
  2. ពីលិខិតរបស់អ្នកស្រី M. C. ទ្រូសដេល ថ្ងៃទី 27 ខែមករា ឆ្នាំ 1891។ ↩
  3. អំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ភាគ 2 ទំព័រ 79 ↩
  4. សំបុត្ររបស់អ្នកស្រី M. C. ទ្រូសដេល ថ្ងៃទី 27 ខែមករា ឆ្នាំ 1891។ ↩
  5. 1 កូរិនថូស 12:28។ ↩
  6. 1 កូរិនថូស 14:22។ ↩
  7. អេភេសូរ 4:12។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ