ជំពូកទី 25 — ស្ថាប័នអប់រំ
GSAM 391.1«ចូរខំឱ្យបានប្រាជ្ញា ចូរខំឱ្យបានយោបល់។ កុំភ្លេចឡើយ ហើយកុំបែរចេញពីពាក្យដែលចេញពីមាត់អញ។ កុំបោះបង់ប្រាជ្ញាឡើយ នោះប្រាជ្ញានឹងថែរក្សាឯង។ ចូរស្រឡាញ់ប្រាជ្ញា នោះប្រាជ្ញានឹងការពារឯង។ ប្រាជ្ញាជាអ្វីដ៏សំខាន់បំផុត ដូច្នេះ ចូរខំឱ្យបានប្រាជ្ញា ហើយក្នុងគ្រប់ទាំងអ្វីដែលឯងខំរកបាន ចូរខំឱ្យបានយោបល់ផង។»1
GSAM 391សាលារបស់សាស្ត្រាចារ្យ G. H. បែល
GSAM 391.2នៅពេលបច្ចុប្បន្ន កិច្ចការអប់រំរបស់និកាយបានរីកចម្រើនដល់ទំហំធំគួរសមហើយ។ ដូចជាផ្នែកផ្សេងទៀតនៃបុព្វហេតុដែលបានរៀបរាប់ខាងលើដែរ កិច្ចការនេះមានការចាប់ផ្ដើមតូចតាចណាស់។ ក្នុងឆ្នាំ 1868 សាស្ត្រាចារ្យ G. H. បែល បានបើកសាលាមួយនៅក្នុងអគារការិយាល័យចាស់ ត្រង់កែងផ្លូវកាឡាម៉ាហ្ស៊ូ និងផ្លូវវ៉ាស៊ីនតោន ប៉ែកឦសាន នៅប៊ែតថល ក្រីក។ លើសពីនេះ នៅនិទាឃរដូវឆ្នាំ 1871 ក្រោយបញ្ចប់សន្និសីទទូទៅ គេបានរៀបចំវគ្គបាឋកថាសម្រាប់អ្នកបម្រើព្រះរយៈពេលបួនសប្ដាហ៍ ក្នុងគោលបំណងជួយអ្នកដែលធ្វើកិច្ចការបម្រើព្រះ និងកិច្ចការព្រះវិហារ។
GSAM 391ការអំពាវនាវឱ្យមានសាលារបស់និកាយ
GSAM 391.3នៅក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ចុះថ្ងៃទី 16 ខែមេសា ឆ្នាំ 1872 មានអត្ថបទមួយមានចំណងជើងថា «តើយើងនឹងមានសាលារបស់និកាយមួយឬទេ?» ដែលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីភាពចាំបាច់នៃសាលាបែបនេះ។ នៅក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ចុះថ្ងៃទី 16 ខែកក្កដា មានសេចក្ដីប្រកាសថា សាលាបានបើកដោយមានសិស្សដប់ពីរនាក់ ហើយក្រោយពីពីរសប្ដាហ៍ ចំនួននេះបានកើនដល់ម្ភៃប្រាំនាក់ និងបានចាប់ផ្ដើមថ្នាក់វេយ្យាករណ៍ពេលល្ងាចមួយ ដែលមានសិស្សហាសិបនាក់។ ឆមាសទីពីររបស់សាលាបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី 16 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1872 ដោយមានសិស្សសែសិបនាក់។ មកដល់ថ្ងៃទី 16 ខែធ្នូ សាលាបានរីកធំដល់ថ្នាក់ត្រូវផ្លាស់ទៅអគារប្រជុំថ្វាយបង្គំ ដែលនៅទីនោះ គេបានភ្ជាប់តុបត់នឹងខ្នងកៅអីវែងក្នុងព្រះវិហារ។ នៅលើជាន់ឡៅតឿនៃព្រះវិហារ ក៏មានផ្នែកបឋមសិក្សាមួយ ដែលមានសិស្សហុកសិបបីនាក់ផងដែរ។
GSAM 392ការរៃអង្គាសប្រាក់សម្រាប់មហាវិទ្យាល័យមួយ
GSAM 392.1សន្និសីទទូទៅនៅខែមីនា ឆ្នាំ 1873 បានចំណាយពេលយ៉ាងច្រើនពិចារណាថា តើគួររៃអង្គាសថវិកាសម្រាប់សង់អគារសមរម្យ ដើម្បីបើកសាលារបស់និកាយមួយ ដែលនឹងបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកធ្វើការ ឱ្យត្រៀមខ្លួនចូលទៅក្នុងតំបន់បេសកកម្មផ្សេងៗឬទេ។ ក្រោយពីបានសម្រេចយល់ព្រមលើរឿងនេះ គេបានតែងតាំងគណៈកម្មការមួយឱ្យទទួលបន្ទុករៃអង្គាសថវិកាដែលត្រូវការ។ ក្នុងរដូវនោះ អត្ថបទដែលសរសេរយ៉ាងល្អ និងមានសារៈសំខាន់អំពីប្រធានបទនេះ របស់អែលឌើរ បាត់ឡឺរ អែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងអ្នកឯទៀត បានចេញផ្សាយម្ដងម្កាលក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស។ ហើយតាមរយៈការខិតខំរបស់អែលឌើរ បាត់ឡឺរ និងអែលឌើរ ហាសខែល នៅក្នុងការប្រជុំជំរំផ្សេងៗ គេបានរៃអង្គាសប្រាក់មួយចំនួនធំសម្រាប់សាលាដែលបានគ្រោងទុក។
GSAM 392.2សន្និសីទបានបើកសម័យប្រជុំមួយទៀតនៅថ្ងៃទី 16 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1873។ នៅពេលនោះ មានរបាយការណ៍ថា គេបានសន្យាបរិច្ចាគប្រាក់ចំនួន $52,000 រួចហើយសម្រាប់មូលនិធិអប់រំរបស់អាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ ដើម្បីទិញដី និងសង់អគារសមរម្យនៅរដូវបន្ទាប់។ ក្នុងសម័យប្រជុំដដែល គេបានបោះឆ្នោតជ្រើសរើសគណៈកម្មការមួយមានសមាជិកប្រាំពីរនាក់ ដើម្បីបង្កើតសមាគមអប់រំ និងទិញទីតាំងសម្រាប់អគារទាំងនោះ។
GSAM 392.3នៅក្នុងសន្និសីទដែលទើបបានរៀបរាប់នេះ ចច I. បាត់ឡឺរ ត្រូវបានជ្រើសរើសជាប្រធានសន្និសីទទូទៅ ហើយស៊ីដនី ប្រោនស្បឺហ្គ័រ ជាលេខាធិការ។ គណៈកម្មការដែលសន្និសីទទូទៅបានជ្រើសរើស មានចច I. បាត់ឡឺរ, S. N. ហាសខែល និងហារម៉ុន លីនស៊ី។ គេបានបន្ថែមឈ្មោះ ជេមស៍ វ៉ាយត៍, អៃរ៉ា អាប៊ី, J. N. អែនឌ្រូស៍ និងអ៊ូរាយ៉ា ស្ម៊ីធ ដើម្បីធ្វើការរួមជាមួយគណៈកម្មការសន្និសីទទូទៅ ជាគណៈកម្មការប្រាំពីរនាក់ ដែលបានចុះបញ្ជីជានីតិបុគ្គលក្រោមឈ្មោះ «សមាគមអប់រំរបស់អាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ»។ ចាប់ពីពេលនោះមក សាស្ត្រាចារ្យ ប្រោនស្បឺហ្គ័រ បានបម្រើការនៅមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក រហូតដល់គាត់ត្រូវបានហៅឱ្យទៅដឹកនាំមហាវិទ្យាល័យមួយ ដែលគ្រោងនឹងបើកនៅហ៊ីលដ្សប៊ឺក រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា។
GSAM 393ការទិញដីដប់ពីរអេករសម្រាប់មហាវិទ្យាល័យ
GSAM 393.1នៅថ្ងៃទី 31 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1873 គណៈកម្មការនេះបានទិញដីដប់ពីរអេករនៅប៉ែកខាងលិចនៃប៊ែតថល ក្រីក។ ក្នុងនោះ ដីប្រាំពីរអេករបានក្លាយជាបរិវេណមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក។
GSAM 393.2សាលារបស់និកាយនៅប៊ែតថល ក្រីក បានចាប់ផ្ដើមឆមាសរដូវរងារបស់ខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់នានានៃអគារការិយាល័យទីបី នៅថ្ងៃទី 15 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1873 ដោយមានសិស្សចុះឈ្មោះមួយរយដប់នាក់។
GSAM 393សេចក្ដីត្រូវការសាលារបស់និកាយ
GSAM 393.3ចំពោះសេចក្ដីត្រូវការរបស់យើង ក្នុងនាមជានិកាយមួយ ឱ្យមានសាលាអប់រំដ៏សមរម្យ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានសរសេរក្នុងឆ្នាំ 1873 ដូចតទៅ៖—
GSAM 393.4«សមត្ថភាពទាំងអស់នៃចិត្តគំនិតគួរត្រូវបានយកមកប្រើ និងអភិវឌ្ឍ ដើម្បីឱ្យបុរស និងស្ត្រីមានចិត្តគំនិតប្រកបដោយតុល្យភាពល្អ។ ពិភពលោកពេញទៅដោយបុរស និងស្ត្រីដែលរីកចម្រើនតែម្ខាង។ ពួកគេបានក្លាយទៅជាបែបនេះ ពីព្រោះសមត្ថភាពមួយផ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានបណ្ដុះបណ្ដាល រីឯផ្នែកផ្សេងទៀតបានចុះខ្សោយ ដោយសារមិនបានប្រើប្រាស់។ ការអប់រំរបស់យុវជនភាគច្រើនទទួលបរាជ័យ។ ពួកគេខំរៀនហួសហេតុ ខណៈដែលពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងការងារជាក់ស្ដែងក្នុងជីវិត....
GSAM 393ការអប់រំដែលមានតុល្យភាពគឺចាំបាច់
GSAM 393.5«ការផ្ដោតអារម្មណ៍លើការសិក្សាជានិច្ច តាមរបៀបដែលសាលាកំពុងដំណើរការសព្វថ្ងៃ កំពុងធ្វើឱ្យយុវជនខ្វះសមត្ថភាពសម្រាប់ជីវិតជាក់ស្ដែង។ ចិត្តគំនិតមនុស្សតែងតែត្រូវការធ្វើសកម្មភាព។ បើវាមិនធ្វើសកម្មភាពក្នុងទិសដៅត្រឹមត្រូវទេ វានឹងធ្វើសកម្មភាពក្នុងទិសដៅខុស។ ដើម្បីរក្សាតុល្យភាពនៃចិត្តគំនិត គួរផ្សំការងារ និងការសិក្សាបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងសាលា។
GSAM 393.6«ក្នុងជំនាន់មុនៗ គេគួរតែរៀបចំឱ្យមានការអប់រំក្នុងទំហំធំជាងនេះ។ គួរតែមានកន្លែងធ្វើកសិកម្ម និងផលិតកម្មភ្ជាប់ជាមួយសាលា។ គួរតែមានគ្រូបង្រៀនការងារផ្ទះ ហើយគួរតែទុកពេលមួយផ្នែកក្នុងមួយថ្ងៃសម្រាប់ធ្វើការ ដើម្បីឱ្យកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងបញ្ញាបានហាត់ប្រើប្រាស់ស្មើគ្នា។ ប្រសិនបើគេបានបង្កើតសាលាតាមគម្រោងដែលយើងបានលើកឡើង នោះនៅពេលនេះនឹងមិនមានមនុស្សច្រើនបែបនេះដែលមានចិត្តគំនិតខ្វះតុល្យភាពឡើយ»។2
GSAM 394មហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក
GSAM 394.1នៅរដូវក្ដៅ និងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ 1874 គេបានសង់អគារមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក។ អគារនេះសង់ពីឥដ្ឋ មានបីជាន់ពីលើជាន់ក្រោមដី មានទំហំ 75 × 75 ហ្វីត និងមានរាងជាកាកបាទក្រិក។ អគារនេះបានសង់រួច ហើយគេបានធ្វើពិធីឧទ្ទិស ដោយមានកម្មវិធីសមរម្យនៅថ្ងៃទី 4 ខែមករា ឆ្នាំ 1875។ សាលាបានបើកនៅក្នុងអគារនេះ ដោយមានសិស្សជាងមួយរយនាក់ និងគ្រូមានសមត្ថភាពប្រាំពីរនាក់សម្រាប់ផ្នែកផ្សេងៗ។ នៅពេលមហាវិទ្យាល័យបើកឆ្នាំសិក្សា 1877 មានរបាយការណ៍ថា សិស្សពីររយនាក់កំពុងចូលរៀន។ របាយការណ៍របស់សមាគមអប់រំ ដែលបានដាក់ជូនសន្និសីទទូទៅនៅខែតុលា ឆ្នាំ 1880 បានបង្ហាញថា ចាប់ពីឆ្នាំ 1873 ដល់ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1880 មានសិស្សចុះឈ្មោះចំនួន 1400 នាក់នៅមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក។
GSAM 394សាលាពីរទៀតត្រូវបានបើក
GSAM 394.2នៅសន្និសីទទូទៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ 1882 មានរបាយការណ៍ថា ក្នុងឆ្នាំនោះ សាលារបស់និកាយពីរបានបើកក្រោមការឧបត្ថម្ភរបស់សន្និសីទ។ សាលាមួយគឺមហាវិទ្យាល័យហ៊ីលដ្សប៊ឺក ដែលមានទីតាំងនៅហ៊ីលដ្សប៊ឺក រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ហើយបានបើកនៅថ្ងៃទី 11 ខែមេសា។ សាលាមួយទៀតគឺវិទ្យាល័យសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ ដែលមានទីតាំងនៅសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ រដ្ឋម៉ាសាឈូសិត ហើយបានបើកនៅថ្ងៃទី 19 ខែមេសា។
GSAM 394មហាវិទ្យាល័យហ៊ីលដ្សប៊ឺក
GSAM 394.3នៅក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ចុះថ្ងៃទី 15 ខែមករា ឆ្នាំ 1884 មានសេចក្ដីរៀបរាប់គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ដូចតទៅ អំពីសាលារបស់និកាយនៅឆ្នេរសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក៖—
GSAM 394.4«នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1881 សន្និសីទព្រះវិហារក្នុងរដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ាបានសម្រេចបើកសាលារបស់និកាយមួយ ហើយបានតែងតាំងគណៈកម្មការមួយដើម្បីអនុវត្តកិច្ចការនេះ។ មកដល់ខែមេសា ឆ្នាំ 1882 គេបានទិញដីធំទូលាយមួយកន្លែង រួមជាមួយអគារសមរម្យមួយមានដប់បន្ទប់ បានជួលគ្រូពីរនាក់ ហើយបានចាប់ផ្ដើមសាលាដែលមានសិស្សសាមសិបបីនាក់។ ក្នុងឆ្នាំសិក្សារបស់មហាវិទ្យាល័យ ដែលចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទី 29 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1882 សាលាបានទទួលការអនុញ្ញាតជាផ្លូវការឱ្យក្លាយជាមហាវិទ្យាល័យ គេបានទិញដីបន្ថែមប្រាំអេករ សង់អគារធំទូលាយមួយ [សម្រាប់ជាលំនៅដ្ឋានសិស្ស] រៀបចំឱ្យមានក្រុមគ្រូបង្រៀនប្រាំមួយនាក់ និងចុះឈ្មោះសិស្សបាន 152 នាក់។ ចាប់តាំងពីសាលាបើកមក មានការសន្យាបរិច្ចាគប្រាក់ជិត $27,000 សម្រាប់កិច្ចការនេះ ហើយប្រាក់មួយចំណែកធំក្នុងចំនួននេះត្រូវបានប្រជាជនកាលីហ្វ័រញ៉ាបង់រួចហើយ»។
GSAM 395វិទ្យាល័យសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ
GSAM 395.1បងប្អូននៅញូវអ៊ីងឡង់បានចាប់ផ្ដើមសាលារបស់ខ្លួននៅក្នុងអគារថ្វាយបង្គំ នៅសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ រដ្ឋម៉ាសាឈូសិត។ ដោយការខិតខំឥតនឿយហត់របស់អែលឌើរ S. N. ហាសខែល និងការលះបង់របស់បងប្អូនយើងនៅញូវអ៊ីងឡង់ អគារសាលាមួយក្រុមបានត្រៀមរួចសម្រាប់ពិធីឧទ្ទិសនៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ 1884។ នៅពេលនោះ សមាគមវិទ្យាល័យសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ មានអគារជាកម្មសិទ្ធិប្រាំខ្នង ក្នុងនោះពីរខ្នងជាអគារថ្មីទាំងស្រុង។ អគារវិទ្យាល័យមានទំហំ 60 × 65 ហ្វីត ហើយអគារដែលទើបសង់ថ្មីមួយទៀត គឺលំនៅដ្ឋានសិស្ស មានទំហំ 36 × 88 ហ្វីត។ គេបានធ្វើពិធីឧទ្ទិសអគារទាំងនេះនៅថ្ងៃទី 19 ខែតុលា ឆ្នាំ 1884។
GSAM 395.2ក្រោយពីបម្រើការយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពអស់រយៈពេលម្ភៃមួយឆ្នាំ ស្ថាប័ននេះនៅតែរីកចម្រើន ហើយបានបញ្ជូនអ្នកធ្វើការដ៏ឧស្សាហ៍ក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅកាន់តំបន់ផ្សេងៗនៃពិភពលោក។ នាយកវិទ្យាល័យនៅពេលនេះគឺ ហ្វ្រេឌើរិក គ្រីកស៍ ដែលក៏បម្រើជាលេខាធិការនៃនាយកដ្ឋានអប់រំរបស់សន្និសីទទូទៅផងដែរ។
GSAM 395សាលាបណ្ដុះបណ្ដាលនៅឡុងដ៍ (អង់គ្លេស)
GSAM 395.3ដោយសារកិច្ចការនៅឡុងដ៍ ប្រទេសអង់គ្លេស បានបន្តរីកចម្រើន និងកាន់តែរឹងមាំ នៅរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1887 គេយល់ថាគួរបើកសាលាបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកធ្វើការបង្រៀនព្រះគម្ពីរមួយ ដោយភ្ជាប់ជាមួយការចេញបង្រៀនព្រះគម្ពីរជាក់ស្ដែង។ ពីសាលានេះ គេបានបញ្ជូនអ្នកធ្វើការទៅបម្រើនៅតំបន់ផ្សេងទៀតនៃចក្រភពអង់គ្លេស និងដែនអាណានិគម។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន មានសាលារីកចម្រើនមួយកំពុងដំណើរការនៅអគារដាន់ខំ ក្នុងប៉ែកខាងជើងទីក្រុងឡុងដ៍ ក្រោមការទទួលខុសត្រូវរបស់សាស្ត្រាចារ្យ H. R. សាលីស្បឺរី ដែលបានទទួលការអប់រំដំបូងរបស់គាត់នៅមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក រដ្ឋមីឈីហ្គិន។
GSAM 396ការពង្រីកមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក
GSAM 396.1តម្រូវការកន្លែងបន្ថែមនៅមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក មានច្រើនដល់ថ្នាក់ដែលនៅរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1886 ចាំបាច់ត្រូវសង់ពង្រីកអគារមហាវិទ្យាល័យយ៉ាងធំ ហើយនៅឆ្នាំបន្ទាប់ (1887) ត្រូវសង់អន្តេវាសិកដ្ឋានមួយសម្រាប់និស្សិតស្រី ដែលគេស្គាល់ថា អគារខាងលិច។ អគារខាងលិចមានបន្ទប់សម្រាប់និស្សិត 150 នាក់ ហើយសាលបរិភោគអាហារអាចទទួលមនុស្សបាន 225 នាក់។ រីឯអគារខាងត្បូង ដែលបានសង់ក្នុងឆ្នាំ 1884 នៅខាងត្បូងបរិវេណមហាវិទ្យាល័យ ត្រូវបានប្រើជាអន្តេវាសិកដ្ឋាននិស្សិតប្រុស។ នៅពេលមហាវិទ្យាល័យចាប់ផ្ដើមឆមាសរដូវរងាឆ្នាំ 1886-87 មាននិស្សិតចូលរៀនចំនួន 568 នាក់។
GSAM 396.2ក្នុងឆ្នាំ 1885 សាស្ត្រាចារ្យ W. W. ប្រេស្កុត ត្រូវបានតែងតាំងជានាយកមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក ហើយក្រោយមកមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់ត្រូវបានតែងតាំងឱ្យកាន់តំណែងជាលេខាធិការអប់រំរបស់និកាយ។ ការសម្រេចនេះបានបង្ហាញថាមានប្រាជ្ញា។ មហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក បានទទួលផលប្រយោជន៍ ហើយតាមរយៈការប្រឹងប្រែងរបស់លេខាធិការបែបនេះ ដោយមានព្រះពររបស់ព្រះ កិច្ចការរបស់សាលានិកាយយើងទាំងអស់ក៏មានសាមគ្គីភាពកាន់តែជិតស្និទ្ធ និងប្រសិទ្ធភាពកាន់តែខ្ពស់ឡើងផងដែរ។
GSAM 396មហាវិទ្យាល័យបេសកកម្មអេម៉ាញូអែល
GSAM 396.3មហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក បានបម្រើការយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពរហូតដល់ឆ្នាំ 1901។ នៅឆ្នាំនោះ ដី និងអគារត្រូវបានលក់ទៅឱ្យសមាគមមហាវិទ្យាល័យបេសកកម្មវេជ្ជសាស្ត្រអាមេរិក ហើយសមាគមអប់រំបានបញ្ចប់សកម្មភាព។ គេបានបង្កើតនីតិបុគ្គលមហាវិទ្យាល័យថ្មីមួយភ្លាមៗ ដោយដាក់ឈ្មោះថា មហាវិទ្យាល័យបេសកកម្មអេម៉ាញូអែល។ គេបានទិញកសិដ្ឋានមួយនៅជិតប៊ែរីអិន ស្ព្រីងស៍ ក្នុងភាគនិរតីនៃរដ្ឋមីឈីហ្គិន។ នៅទីនោះ និស្សិតបានសង់អគារនានា ហើយសាលាមួយកំពុងដំណើរការយ៉ាងរីកចម្រើន។ គោលបំណងដ៏មុតមាំរបស់សាលានេះគឺផ្ដល់ «ការអប់រំគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ» ស្របតាមការណែនាំដែលបានដកស្រង់នៅផ្នែកដើមនៃជំពូកនេះ។ បំណងប្រាថ្នា និងគោលដៅដ៏ធំបំផុតតែមួយរបស់គ្រូនៅមហាវិទ្យាល័យបេសកកម្មអេម៉ាញូអែល គឺបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកធ្វើការឱ្យមានសមត្ថភាព និងត្រៀមខ្លួនពេញលេញសម្រាប់ការងារនៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោក ដែលព្រះអាចហៅពួកគេឱ្យទៅបម្រើ តាមការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។
GSAM 397សាលាព្រះគម្ពីរកណ្ដាល ទីក្រុងឈីកាហ្គោ រដ្ឋអ៊ីលីណយ
GSAM 397.1ក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស មួយលេខក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 1887 អែលឌើរ ចច I. បាត់ឡឺរ បានស្នើឱ្យសង់អគារបេសកកម្មមួយនៅទីក្រុងឈីកាហ្គោ រដ្ឋអ៊ីលីណយ ដើម្បីធ្វើជាសាលាព្រះគម្ពីរកណ្ដាល សម្រាប់បណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកធ្វើការបង្រៀនព្រះគម្ពីរ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នា អាចប្រើជាព្រះវិហារតូច និងផ្ទះបេសកកម្មសម្រាប់បងប្អូនយើងក្នុងទីក្រុងនោះ។ នៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ និងរដូវរងាឆ្នាំ 1888-89 អគារនោះត្រូវបានសង់ឡើង។ ថ្លៃចំណាយរួមមានដី អគារ គ្រឿងសង្ហារិម ជាដើម មានប្រហែល $28,000។ អគារនេះបានបើកជាផ្លូវការនៅថ្ងៃទី 4 ខែមេសា ឆ្នាំ 1889 ដោយមានវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកចែកចាយសៀវភៅ។ នៅពេលធ្វើពិធីឧទ្ទិស មានការបញ្ជាក់ថា បងប្អូនយើងបានដឹងពីមនុស្សយ៉ាងហោចណាស់មួយពាន់នាក់ ដែលបានទទួលសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្នរួចហើយ នៅតំបន់ផ្សេងៗនៃប្រទេស ដោយសារការខិតខំរបស់អ្នកធ្វើការបង្រៀនព្រះគម្ពីរ។
GSAM 397.2សាលានេះត្រូវបានដឹកនាំយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ដោយអែលឌើរ ចច B. ស្តារ រហូតដល់និទាឃរដូវឆ្នាំ 1891។ បន្ទាប់មក ដោយមានគ្រូដែលគណៈកម្មការសន្និសីទទូទៅបានតែងតាំង សាលាបានបន្តកិច្ចការរបស់ខ្លួនរហូតដល់ឆ្នាំ 1893 ដែលនៅពេលនោះ គេបានឃើញថា អគារនេះមិនអាចបំពេញតម្រូវការដែលកំពុងកើនឡើងសម្រាប់ការបង្រៀនព្រះគម្ពីរបានទៀតឡើយ។ ដោយសារគេបានរៀបចំឱ្យមានសាលាព្រះគម្ពីរភ្ជាប់ជាមួយមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក អគារនៅឈីកាហ្គោត្រូវបានលក់ទៅឱ្យសមាគមបេសកកម្មវេជ្ជសាស្ត្រ និងសប្បុរសធម៌។ អគារនេះត្រូវបានពង្រីក និងបំពាក់បរិក្ខារសម្រាប់ជាមន្ទីរព្យាបាលស្ដារសុខភាពតូចមួយ ហើយឥឡូវមានឈ្មោះថា សាខាឈីកាហ្គោនៃមន្ទីរព្យាបាលស្ដារសុខភាពប៊ែតថល ក្រីក។
GSAM 397មហាវិទ្យាល័យសហភាព រដ្ឋណេប្រាស្កា
GSAM 397.3សន្និសីទទូទៅឆ្នាំ 1889 បានពិចារណាសំណើសង់មហាវិទ្យាល័យមួយនៅទីតាំងដែលងាយស្រួលសម្រាប់សន្និសីទព្រះវិហារក្នុងរដ្ឋទាំងប្រាំបួនដូចតទៅ គឺអៃអូវ៉ា មីនីសូតា កានសាស មីស៊ូរី ណេប្រាស្កា ដាកូតា តិចសាស់ ខូឡូរ៉ាដូ និងអាកាន់សាស។ ហេតុនេះ សន្និសីទបានតែងតាំងគណៈកម្មការមួយ ដែលមានភារកិច្ចជ្រើសរើសទីតាំងដ៏សមរម្យសម្រាប់សាលា។ នៅពេលអ្នកក្រុងនានា ដូចជា ដេម៉យន៍ រដ្ឋអៃអូវ៉ា ហ្វ្រីម៉ុន និងលីនខុន រដ្ឋណេប្រាស្កា ព្រមទាំងទីកន្លែងឯទៀត បានដឹងពីអ្វីដែលយើងគ្រោងធ្វើ ពួកគេបានប្រកួតគ្នាសន្យាផ្ដល់ជំនួយដល់កិច្ចការនេះ ពីព្រោះអ្នកនៅទីកន្លែងនីមួយៗចង់ឱ្យអគារទាំងនោះស្ថិតនៅក្នុងក្រុងរបស់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារក្រុងលីនខុន រដ្ឋណេប្រាស្កា បានសន្យាផ្ដល់ជំនួយដ៏សប្បុរសជាងគេ ហើយទីនោះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទីតាំងសមស្របបំផុត គេក៏បានតាំងសាលានៅទីនោះ។
GSAM 398.1អគារធំ គឺអគារមហាវិទ្យាល័យសហភាពផ្ទាល់ មានទំហំ 141 × 84 ហ្វីត។ កម្ពស់ពីដីដល់កំពូលដំបូលមូលមាន 100 ហ្វីត។ ក្រៅពីអគារនេះ មានអន្តេវាសិកដ្ឋានពីរខ្នង ដែលមួយខ្នងៗមានទំហំ 104 × 104 ហ្វីត និងមានកម្ពស់បីជាន់។ គេរំពឹងថា ប្រាក់ដែលបានពីដីដែលគេបរិច្ចាគ នឹងអាចបំពេញយ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្ដាលនៃចំណាយសម្រាប់រៀបចំមហាវិទ្យាល័យកណ្ដាលរបស់និកាយនេះ។ នៅទីនេះ អ្នកធ្វើការនឹងទទួលការអប់រំនៅក្នុងផ្នែកដាច់ដោយឡែក ជាភាសាអង់គ្លេស ភាសាស្កង់ឌីណាវី និងភាសាអាល្លឺម៉ង់ ដោយគ្រូបង្រៀនជាភាសាកំណើតរបស់ពួកគេ។
GSAM 398.2គេបានធ្វើពិធីឧទ្ទិសអគារទាំងនេះនៅថ្ងៃទី 24 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1891 ហើយសាលាបានបើកនៅថ្ងៃទី 30 ខែកញ្ញា។ ចំនួនសិស្សចុះឈ្មោះក្នុងឆ្នាំទីមួយមាន 301 នាក់។ ក្នុងឆ្នាំ 1892 សាលាបានបើកដោយមានសិស្សចូលរៀន 222 នាក់ ហើយចំនួនចុះឈ្មោះសរុបក្នុងឆ្នាំនោះមាន 553 នាក់។ ក្នុងចំណោមសិស្សទាំងនេះ មានចិតសិបមួយនាក់នៅក្នុងផ្នែកភាសាអាល្លឺម៉ង់ និងប៉ែតសិបប្រាំនាក់នៅក្នុងផ្នែកភាសាស្កង់ឌីណាវី។
GSAM 398.3មហាវិទ្យាល័យមានកសិដ្ឋានមួយភ្ជាប់ជាមួយ ដើម្បីផ្ដល់ការងារឱ្យនិស្សិតដែលចង់ធ្វើការក្នុងវិស័យកសិកម្ម។ មហាវិទ្យាល័យក៏មានកន្លែងធ្វើនំប៉័ងមួយ ដែលផលិតអាហារទ្រទ្រង់សុខភាពបានមួយចំនួនផងដែរ។ ក្នុងឆ្នាំ 1903 គេបានបង្កើតសមាគមមួយក្នុងគោលបំណងបោះពុម្ពកាសែត និងសៀវភៅជាភាសាអាល្លឺម៉ង់ ស៊ុយអែត និងដាណឺម៉ាក-ន័រវែស។ សមាគមនេះមានរោងពុម្ពរបស់ខ្លួន និងជាម្ចាស់កិច្ចការបោះពុម្ពទាំងមូលរបស់និកាយនៅអាមេរិក សម្រាប់ជនជាតិទាំងនេះ។ កិច្ចការនេះភាគច្រើនធ្វើឡើងដោយនិស្សិត។ ពួកគេទទួលការបង្រៀនអំពីការបោះពុម្ព ហើយនៅទីនេះ ពួកគេក៏ទទួលបទពិសោធន៍តាមរយៈការធ្វើកិច្ចការផ្សព្វផ្សាយសាសនាជាក់ស្ដែងផងដែរ។
GSAM 398.4កិច្ចការវេជ្ជសាស្ត្រក៏មានជាផ្នែកមួយភ្ជាប់ជាមួយមហាវិទ្យាល័យនេះផងដែរ។ តាមរយៈការប្រើកន្លែងឱ្យសន្សំសំចៃ គេបានរកឃើញថា សាលាអាចលែងត្រូវការអន្តេវាសិកដ្ឋានធំមួយរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ដោយចំណាយតែបន្តិច គេបានបើកមន្ទីរព្យាបាលស្ដារសុខភាពមួយ ដែលកំពុងបំពេញកិច្ចការយ៉ាងប្រសើរ។
GSAM 399មហាវិទ្យាល័យវ៉ាឡា វ៉ាឡា
GSAM 399.1សាលានេះមានទីតាំងនៅជិតវ៉ាឡា វ៉ាឡា ក្នុងរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន ហើយគេបានធ្វើពិធីឧទ្ទិសនៅថ្ងៃទី 8 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1892។ សាលាបានបើកនៅថ្ងៃមុននោះ ដោយមានសិស្សចូលរៀន 101 នាក់។ ក្នុងឆ្នាំនោះ ចំនួននេះបានកើនឡើងដល់ 185 នាក់។ សាលានេះមានកសិដ្ឋានតូចមួយ និងកិច្ចការផលិតកម្មផ្សេងទៀតភ្ជាប់ជាមួយ។ សាលាកំពុងរីកចម្រើន និងបំពេញកិច្ចការបានល្អ។ សាស្ត្រាចារ្យ J. L. ខេ ជាប្រធានក្រុមគ្រូបង្រៀននៅពេលបច្ចុប្បន្ន។
GSAM 399សាលានៅអូស្ត្រាលី
GSAM 399.2នៅថ្ងៃទី 24 ខែសីហា ឆ្នាំ 1892 សាលាមួយបានបើកនៅមែលប៊ន ប្រទេសអូស្ត្រាលី ក្នុងអគារជួលមួយ ដោយមានក្រុមគ្រូបង្រៀនប្រាំនាក់។ L. J. រូសូ មកពីមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក រដ្ឋមីឈីហ្គិន គឺជានាយកដំបូងរបស់សាលា។ ក្នុងឆ្នាំ 1894 សាលានេះមានសិស្សចុះឈ្មោះ 89 នាក់។
GSAM 399ការផ្លាស់ទៅអាវ៉ុនដេល
GSAM 399.3ដោយសារអ្នកផ្ដួចផ្ដើមសាលាចង់ភ្ជាប់ការងារជាមួយការសិក្សា គេយល់ថាគួរផ្លាស់ប្ដូរទីតាំង។ ហេតុនេះ សាលាបានផ្លាស់ពីទីក្រុងធំមែលប៊នទៅអាវ៉ុនដេល នៅខូរ៉ានបុង រដ្ឋញូវសៅថ៍វែល ជាតំបន់ជនបទមួយ ដែលនៅទីនោះ គេបានទិញកសិដ្ឋាន និងសង់អគារសមរម្យ។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ន សាលាកំពុងដំណើរការដោយជោគជ័យតាមគម្រោងផ្សំការសិក្សាជាមួយការងារ។
GSAM 399ការទស្សន៍ទាយអំពីអាវ៉ុនដេលបានសម្រេច
GSAM 399.4ក្នុងការបង្កើត និងគ្រប់គ្រងសាលា គោលបំណងរបស់គណៈកម្មការគឺឱ្យសាលាដំណើរការស្របតាមការណែនាំអំពីសាលាដែលផ្សំការសិក្សាជាមួយការងារ ឱ្យបានជិតស្និទ្ធតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ សាលានេះត្រូវធ្វើជា «សាលាគំរូ» ហើយមានការធានាម្ដងហើយម្ដងទៀតថា បើគ្រប់គ្រងបានត្រឹមត្រូវ វានឹងទទួលជោគជ័យ។ មិនត្រឹមតែសាលាប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែដីដែលគេធ្លាប់ចាត់ទុកថាគ្មានតម្លៃ ក៏នឹងបង្កើតផលដែរ។ ពេលវេលា រួមជាមួយព្រះពររបស់ព្រះអម្ចាស់ បានបញ្ជាក់ថាការទស្សន៍ទាយនោះពិតប្រាកដ។ ទោះបីមានគ្រោះរាំងស្ងួតធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើនឆ្នាំជាប់ៗគ្នា ដែលបានបង្កវិនាសកម្មដល់កសិកម្ម និងធ្វើឱ្យដំណាំនៅជុំវិញពួកគេខូចខាតក៏ដោយ កសិដ្ឋានអាវ៉ុនដេលនៅតែបៃតង និងផ្ដល់ផល។ នេះជាហេតុការណ៍គួរឱ្យកត់សម្គាល់ណាស់ រហូតដល់មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលបានមកសាកសួរអំពីវិធីធ្វើកសិកម្មដែលបានប្រើ ដើម្បីទទួលបានជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យនេះ។
GSAM 400.1របាយការណ៍អំពីដំណើរការរបស់សាលាសម្រាប់ឆ្នាំ 1903 បង្ហាញថាចំនួនសិស្សចូលរៀនបានកើនឡើងហាសិបភាគរយ។ ស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុក៏ល្អដែរ គឺការចំណាយទាំងអស់ត្រូវបានទូទាត់រួច ហើយនៅសល់ប្រាក់ $1,500 ក្នុងរតនាគារ សម្រាប់ប្រើជាប្រយោជន៍ដល់សាលា។ សាស្ត្រាចារ្យ C. W. អឺវីន បានបម្រើជាអ្នកគ្រប់គ្រង និងនាយកសាលាជិតបួនឆ្នាំហើយ។
GSAM 400វិទ្យាល័យម៉ោន វើណុន
GSAM 400.2ក្នុងឆ្នាំ 1893 សន្និសីទទូទៅបានអនុម័តសេចក្ដីសម្រេចមួយគាំទ្រការបើកវិទ្យាល័យនៅម៉ោន វើណុន រដ្ឋអូហៃអូ។ សាលានេះមានកិច្ចការផលិតកម្មមួយចំនួនភ្ជាប់ជាមួយ ហើយតាមរបាយការណ៍ សាលាកំពុងបំពេញកិច្ចការបានល្អ។ ចំនួនសិស្សចុះឈ្មោះក្នុងឆ្នាំ 1894 មាន 140 នាក់។ សាស្ត្រាចារ្យ J. W. ឡហេដ បានបម្រើជានាយកសាលានេះជាច្រើនឆ្នាំ រហូតដល់គាត់ត្រូវបានហៅទៅវ៉ាស៊ីនតោន D.C.។ អាសយដ្ឋានរបស់សាលាគឺ អាកាដេមៀ រដ្ឋអូហៃអូ។
GSAM 400សាលាសិក្សារួមនឹងការងារនៅឃីន
GSAM 400.3សន្និសីទទូទៅឆ្នាំ 1893 បានយល់ព្រមឱ្យបើកសាលាសិក្សារួមនឹងការងារមួយនៅឃីន រដ្ឋតិចសាស់។ គេបានទិញកសិដ្ឋានមួយមានផ្ទៃដីជាង 130 អេករ សង់អគារនានា ហើយបើកសាលាក្រោមការដឹកនាំរបស់សាស្ត្រាចារ្យ C. B. ហ៊ីយូស និងអ្នកជំនួយរបស់គាត់។ សាលានេះដំណើរការស្របតាមគម្រោងផ្សំការងារជាមួយការសិក្សា។ ក្នុងឆ្នាំ 1894 មានសិស្សចុះឈ្មោះ 160 នាក់។ សាលានេះក៏ទទួលបានជោគជ័យយ៉ាងច្បាស់លាស់ផងដែរ។
GSAM 400មហាវិទ្យាល័យសហភាពក្លែរម៉ុន
GSAM 400.4សាលានេះមានទីតាំងនៅខេនីលវើត ជិតខេបថោន ប្រទេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូង។ គ្រូបង្រៀនភាគច្រើនត្រូវបានជ្រើសរើសពីមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក។ សាលាបានបើកក្នុងឆ្នាំ 1894 ដោយមានសិស្សចុះឈ្មោះកៅសិបនាក់។ នៅចុងឆ្នាំសិក្សាទីមួយ ចំនួនសិស្សបានកើនឡើងដល់ថ្នាក់ដែលចាំបាច់ត្រូវពង្រីកអគារសាលា ដើម្បីផ្ដល់កន្លែងបន្ថែម។ នៅពេលនេះ មហាវិទ្យាល័យស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់សាស្ត្រាចារ្យ C. H. ហេតុន។
GSAM 401.1អាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរក៏បានដំណើរការសាលាភូមិមួយ (បឋមសិក្សា) នៅក្លែរម៉ុន ដែលមានសិស្សចិតសិបនាក់ និងសាលាព្រះវិហារមួយនៅប៊ីខុនស្វីលដ៍ ដែលក្នុងឆ្នាំ 1894 មានសិស្សចុះឈ្មោះសាមសិបនាក់។
GSAM 401សេចក្ដីសង្ខេបអំពីកិច្ចការអប់រំ ឆ្នាំ 1895
GSAM 401.2លេខាធិការអប់រំបានដាក់របាយការណ៍ដូចតទៅជូនសន្និសីទទូទៅនៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1895៖—
GSAM 401.3«មធ្យោបាយអប់រំរបស់និកាយអាចសង្ខេបបានដូចតទៅ៖ មានមហាវិទ្យាល័យប្រាំ ដែលស្ថិតនៅទីកន្លែងដូចតទៅ គឺប៊ែតថល ក្រីក រដ្ឋមីឈីហ្គិន ខូលីជ វ្យូ រដ្ឋណេប្រាស្កា ហ៊ីលដ្សប៊ឺក រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ខូលីជ ផ្លេស រដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន និងខេនីលវើត ប្រទេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូង។ នៅក្នុងប្រទេសនេះ មានវិទ្យាល័យបួន ឬសាលាដែលបង្រៀនថ្នាក់មធ្យមសិក្សា នៅសៅថ៍ ឡានកាស្ទ័រ រដ្ឋម៉ាសាឈូសិត ម៉ោន វើណុន រដ្ឋអូហៃអូ ឃីន រដ្ឋតិចសាស់ និងហ្គ្រេសវីល រដ្ឋថេនណេស៊ី.... ក្រៅពីនេះ មានសាលាព្រះគម្ពីរអូស្ត្រាលី សាលាមួយនៅម៉ិកស៊ិកដែលភ្ជាប់ជាមួយបេសកកម្មវេជ្ជសាស្ត្រ សាលាសម្រាប់កុមារជនជាតិដើមនៅលើកោះភីតខែន នៅរ៉ៃអាតេអា ក្នុងក្រុមកោះសូសាយអិតី ក្នុងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកខាងត្បូង នៅបូណាកា ក្នុងប្រជុំកោះបេ នៅសមុទ្រការ៉ាប៊ីន សាលាព្រះវិហារប្រហែលដប់ប្រាំនៅក្នុងប្រទេសនេះ និងនៅបរទេស សាលាព្រះគម្ពីររបស់សន្និសីទទូទៅពីរ ព្រមទាំងសាលាសម្រាប់អ្នកចែកចាយសៀវភៅ និងសាលារបស់សន្និសីទមូលដ្ឋានមួយចំនួនធំ ដែលមិនទាន់បានរៀបចំជាស្ថាប័នផ្លូវការ»។
GSAM 401.4ក្នុងការសង្ខេបចំនួនសិស្សចូលរៀននៅមហាវិទ្យាល័យ និងសាលាដែលបានរៀបចំជាផ្លូវការរបស់និកាយ លេខាធិការបាននិយាយថា៖ «តាមការប៉ាន់ប្រមាណដោយប្រុងប្រយ័ត្ន នៅពេលបច្ចុប្បន្ន មានសិស្សគ្រប់វ័យជាង 3,000 នាក់បានចុះឈ្មោះក្នុងសាលាអាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ»។
GSAM 402សេចក្ដីសង្ខេបអំពីស្ថាប័នអប់រំ ឆ្នាំ 1903
GSAM 402.1កិច្ចការ និងស្ថាប័នអប់រំក្នុងចំណោមអាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ បានរីកចម្រើនស្របទៅនឹងផ្នែកផ្សេងៗទៀតនៃសារ។ ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងសៀវភៅប្រចាំឆ្នាំរបស់សន្និសីទទូទៅសម្រាប់ឆ្នាំ 1904 នៅពេលនេះ មានមហាវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាល័យចំនួនប្រាំបួននៅអាមេរិក និងប្រាំនៅប្រទេសដទៃ។ សាលានៅប្រទេសដទៃមានទីតាំងដូចតទៅ៖ នៅអាវ៉ុនដេល រដ្ឋញូវសៅថ៍វែល នៅខេនីលវើត ក្លែរម៉ុន ជិតខេបថោន ប្រទេសអាហ្វ្រិកខាងត្បូង នៅហូឡូវេ ប៉ែកខាងជើងទីក្រុងឡុងដ៍ ប្រទេសអង់គ្លេស នៅនីហ៊ីតតាន យ៉ែនបូអូស ប្រទេសស៊ុយអែត និងនៅហ្វ្រីដិនសៅ ជិតម៉ាកដេប៊ួក ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។
GSAM 402.2នៅអាមេរិកមានសាលាកម្រិតមធ្យមចំនួនដប់បួន ហើយនៅប្រទេសដទៃមានប្រាំ។ សាលាប្រាំចុងក្រោយនេះមានទីតាំងនៅកូប៉ិនហាក ប្រទេសដាណឺម៉ាក ហូណូលូលូ ដែនដីហាវ៉ៃ ឌីយ៉ាម៉ាន់តេ ខេត្តអេនត្រេរីអូស សាធារណរដ្ឋអាហ្សង់ទីន នៅអាមេរិកខាងត្បូង គូរីទីបា ប្រទេសប្រេស៊ីល នៅអាមេរិកខាងត្បូង និងប្រ៊ូស្កេ ប្រទេសប្រេស៊ីល នៅអាមេរិកខាងត្បូង។
GSAM 402.3បន្ថែមពីលើស្ថាប័នអប់រំដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ និកាយមានសាលាព្រះវិហារមូលដ្ឋានចំនួន 357 កំពុងដំណើរការ។ ក្នុងចំណោមសាលាទាំងនេះ មាន 317 នៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងសែសិបនៅប្រទេសដទៃ។ ប្រសិនបើយើងមានស្ថិតិត្រឹមត្រូវមកដល់ពេលនេះ តួលេខទាំងនេះនឹងកើនឡើងច្រើនទៀត។ សាលាជាច្រើនបានបើកចាប់តាំងពីចុងឆ្នាំ 1902។ ជាឧទាហរណ៍ សន្និសីទព្រះវិហារក្នុងរដ្ឋណេប្រាស្កាធ្លាប់បានរាយការណ៍ថា មានសាលាព្រះវិហារដប់។ នៅថ្ងៃទី 1 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1904 របាយការណ៍របស់ពួកគេបង្ហាញថាមាន «សាលាព្រះវិហារម្ភៃបួន» គឺកើនឡើងដប់បួនក្នុងសន្និសីទតែមួយ។
GSAM 402.4ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះហស្តដឹកនាំរបស់ព្រះអម្ចាស់បានតម្រង់ផ្លូវ និងបើកផ្លូវយ៉ាងអស្ចារ្យសម្រាប់កិច្ចការអប់រំក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងនេះ។ សូមទ្រង់ប្រទានប្រាជ្ញាដល់អស់អ្នកដែលត្រូវបានហៅឱ្យគ្រប់គ្រងផ្នែកនេះនៃបុព្វហេតុរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឱ្យសាលាផ្សេងៗអាចដំណើរការស្របតាមគម្រោងដែលទ្រង់បានដាក់ចេញ។ នោះនឹងមានអ្នកធ្វើការដ៏មានសមត្ថភាព និងបានអភិវឌ្ឍខ្លួនយ៉ាងពេញលេញជាច្រើនសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ មិនមែនជាបុរស និងស្ត្រីដែលរីកចម្រើន «តែម្ខាង» ក្នុងការអប់រំ និងចរិតលក្ខណៈឡើយ។ អ្នកតែងទំនុកដំកើងបានពោលថា «ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានព្រះបន្ទូល» ហើយថា «ក្រុម [កងទ័ព តាមកំណត់សម្គាល់នៅរឹមទំព័រ] អ្នកដែលផ្សាយព្រះបន្ទូលនោះ មានចំនួនច្រើនណាស់»។