Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
23 / 31
23 / 31

ជំពូកទី 20 — ការលះបង់ក្នុងកិច្ចការដំបូង

John Norton Loughborough

GSAM 311.1«ចូរប្រមូលពួកបរិសុទ្ធរបស់អញមកឯអញ គឺអស់អ្នកដែលបានចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអញដោយយញ្ញបូជា។ ហើយផ្ទៃមេឃនឹងប្រកាសសេចក្ដីសុចរិតរបស់ទ្រង់ ដ្បិតព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ជាចៅក្រម។»1

GSAM 311.2ក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ចុះថ្ងៃទី 3 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1902 យើងអានថា៖

GSAM 311.2«អស់អ្នកដែលចូលរួមក្នុងកិច្ចការនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ដឹងតិចតួចណាស់អំពីការបដិសេធខ្លួន និងការលះបង់ខ្លួនរបស់អស់អ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានដាក់បន្ទុកកិច្ចការរបស់ទ្រង់លើពួកគេនៅគ្រាដំបូង។ គួរប្រាប់ពួកគេអំពីបទពិសោធន៍កន្លងមកម្ដងហើយម្ដងទៀត ដ្បិតពួកគេត្រូវបន្តកិច្ចការដោយចិត្តរាបទាប និងការលះបង់ខ្លួនដូចគ្នា ដែលធ្លាប់ជាលក្ខណៈរបស់អ្នកធ្វើការដ៏ស្មោះត្រង់កាលពីមុន»។

GSAM 311.3ម្យ៉ាងទៀត ក្នុងសក្ខីកម្មសម្រាប់ព្រះវិហារ ភាគទី 7 មានពាក្យទាំងនេះថា៖

GSAM 311.3«យើងកំពុងខិតជិតដល់ទីបញ្ចប់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រផែនដីនេះ ហើយកិច្ចការរបស់ព្រះក្នុងផ្នែកផ្សេងៗត្រូវតែបន្តទៅមុខដោយការលះបង់ខ្លួនច្រើនជាងអ្វីដែលធ្លាប់បានបង្ហាញមកទល់ពេលនេះ»។2

GSAM 311.4យើងបានរៀបរាប់រួចមកហើយអំពីកាលៈទេសៈដែលជំរុញឱ្យអែលឌើរ បេតស៍ ចាប់ផ្ដើមសរសេរ និងបោះពុម្ពសៀវភៅដំបូងរបស់គាត់អំពីបញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ នៅឆ្នាំ 1846។ យើងក៏បានរៀបរាប់អំពីស្ថានភាពដ៏លំបាករបស់អែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ នៅពេលគាត់ចាប់ផ្ដើមបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីឈ្មោះ សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន នៅឆ្នាំ 1849 ផងដែរ។

GSAM 311កូនសៀវភៅស្ដីពីផ្ទៃមេឃបើកចំហ

GSAM 311.5ក្រោយពីនិមិត្តដែលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានទទួលនៅថុបសាំ, ម៉េន ក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ 1846 ដែលក្នុងនោះទ្រង់បានបង្ហាញភពមួយចំនួនឱ្យគាត់ឃើញ អែលឌើរ បេតស៍ បានរៀបចំសំណៅសម្រាប់កូនសៀវភៅមួយស្ដីពី ផ្ទៃមេឃបើកចំហ។ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវការប្រាក់ជាចាំបាច់សម្រាប់ការបោះពុម្ពនោះ។ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការនេះ បងប្អូនស្រីម្នាក់ដែលរស់នៅរដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ហើយទើបតែធ្វើកម្រាលព្រំពីក្រណាត់ចាស់រួច និងក្រាលថ្មីៗ បានរើវាឡើងយកទៅលក់ ហើយប្រគល់ប្រាក់ដែលលក់បានដល់អែលឌើរ បេតស៍។ ដូច្នេះគាត់អាចបោះពុម្ពសៀវភៅទីពីររបស់គាត់បាន។

GSAM 312កូនសៀវភៅស្ដីពីកិច្ចការបោះត្រា

GSAM 312.1ក្រោយពីនិមិត្តអំពីកិច្ចការបោះត្រា ដែលបានប្រទាននៅដ័រឆេស្ទ័រ រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ថ្ងៃទី 18 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1848 អែលឌើរ បេតស៍ បានសរសេរកូនសៀវភៅទីបី មានចំណងជើងថា ត្រារបស់ព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។ នៅទីនេះគាត់បានប្រឈមនឹងបញ្ហាគ្មានប្រាក់សម្រាប់បោះពុម្ពម្ដងទៀត។ ស្ត្រីមេម៉ាយវ័យក្មេងម្នាក់ កាលបានដឹងអំពីស្ថានភាពនេះ ក៏លក់ផ្ទះតូចមួយដែលគាត់មាននៅជនបទ ហើយប្រគល់ប្រាក់ពាក់កណ្ដាលដែលលក់បានដល់អែលឌើរ បេតស៍។ ដូច្នេះគាត់អាចបង់ថ្លៃបោះពុម្ពសៀវភៅមួយបានម្ដងទៀត។

GSAM 312តម្រូវការនៃកិច្ចការបោះពុម្ពផ្សាយ

GSAM 312.2នៅឆ្នាំ 1851-52 ទស្សនាវដ្តីពិនិត្យអាត់វេនទីស្ទ និងអ្នកប្រកាសថ្ងៃសប្ប័ទ ត្រូវបានបោះពុម្ពនៅសារ៉ាតូហ្គា ស្ព្រីងស៍ រដ្ឋញូវយ៉ក។ នៅទីនោះ លោក ថមសុន បានផ្ដល់កន្លែងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដល់អែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយារបស់គាត់ដោយឥតគិតថ្លៃ ហើយដោយប្រើគ្រឿងសង្ហារិមដែលបានខ្ចី ពួកគេក៏មានឱកាសរៀបចំជីវភាពគ្រួសារម្ដងទៀត។

GSAM 312.3នៅគ្រានោះ ចំនួនអ្នកជឿលើសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្នកំពុងកើនឡើង ហើយការកើនឡើងនេះនាំឱ្យមានតម្រូវការឱ្យអែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ទៅបម្រើដោយផ្ទាល់។ ការនេះ រួមជាមួយនឹងកិច្ចការកែសម្រួលទស្សនាវដ្តី បានបង្កើតតម្រូវការអ្នកជួយក្នុងការិយាល័យ។ នៅពេលនោះឯង អ្នកឯទៀតក៏មានចិត្តជំរុញឱ្យជួយក្នុងកិច្ចការសរសេរនិងបោះពុម្ពដែរ។ ដើម្បីបង្ហាញថា ព្រះអម្ចាស់ធ្វើការឆ្លើយតបនឹងសេចក្ដីជំនឿរបស់រាស្ត្រទ្រង់ និងលើកអ្នកធ្វើការឡើងនៅពេលមានតម្រូវការយ៉ាងដូចម្ដេច យើងសូមរៀបរាប់បទពិសោធន៍របស់បងប្អូនស្រីដ៏ស្មោះភក្ដីម្នាក់ គឺអ្នកស្រី រេបិកា ស្ម៊ីធ នៅវេស្ត វីលតុន រដ្ឋញូវហាំសៀរ ដូចតទៅ៖—

GSAM 312.4ក្រោយពីពេលកំណត់បានកន្លងផុតទៅ កូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ អ៊ូរាយ៉ា និងកូនស្រីឈ្មោះ អានី R. ចង់ទៅរៀនយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីរៀបចំខ្លួនធ្វើជាគ្រូបង្រៀន។ ម្ដាយបារម្ភថា កូនៗកំពុងរសាត់ចេញទៅរកលោកិយ ហើយតាមពិត ការបារម្ភរបស់គាត់ក៏មិនមែនគ្មានមូលហេតុទាំងស្រុងដែរ។ កូនៗក៏ស្រឡាញ់ម្ដាយតបនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលគាត់មានចំពោះពួកគេ។

GSAM 313អ៊ូរាយ៉ា ស្ម៊ីធ នៅសាលាហ្វីលីបស៍

GSAM 313.1ពីឆ្នាំ 1848 ដល់ឆ្នាំ 1851 កូនប្រុសបានចូលរៀននៅសាលាហ្វីលីបស៍ នៅអិចស្ទើរ រដ្ឋញូវហាំសៀរ ដែលនៅទីនោះសិស្សបានរៀនបញ្ចប់មុខវិជ្ជាឆ្នាំទីមួយនៃមហាវិទ្យាល័យ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចរៀនមុនមួយឆ្នាំនៅពេលចូលមហាវិទ្យាល័យ។ គាត់បានបញ្ចប់វគ្គសិក្សានេះ។ នៅឆ្នាំ 1851 គាត់បានធ្វើការរកប្រាក់ដើម្បីចូលមហាវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែដោយសារនិយោជករបស់គាត់បានបរាជ័យក្នុងមុខជំនួញ គាត់ក៏បាត់បង់ប្រាក់របស់ខ្លួន ហើយជាលទ្ធផល ផែនការរៀននៅមហាវិទ្យាល័យដែលគាត់បានប្រាថ្នាទុកជាយូរមកហើយក៏ត្រូវបោះបង់ចោល។

GSAM 313កញ្ញា ស្ម៊ីធ នៅសាលាសម្រាប់នារី

GSAM 313.2កាលអ៊ូរាយ៉ាកំពុងរៀននៅសាលានោះ បងស្រីរបស់គាត់កំពុងរៀននៅសាលាសម្រាប់នារីវ័យក្មេងមួយនៅឆាលស៍ថោន រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត។ វគ្គសិក្សារបស់នាងនៅទីនោះជិតចប់ហើយ ហើយដោយនាងជិតចាកចេញពីសាលា មានគេបានផ្ដល់ការងារឱ្យនាងនិងប្អូនប្រុសបង្រៀននៅសាលាមួយនៅម៉ោន វើណុន រដ្ឋញូវហាំសៀរ រយៈពេលបីឆ្នាំ ក្នុងប្រាក់ឈ្នួល $1,000 ក្នុងមួយឆ្នាំ រួមទាំងអាហារនិងកន្លែងស្នាក់នៅ។

GSAM 313.3ប្រហែលនៅពេលនេះ ម្ដាយបានទទួលយក «សេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន»។ ឥឡូវនេះ ការអធិស្ឋានរបស់គាត់សម្រាប់កូនៗកាន់តែអស់ពីចិត្ត និងកាន់តែខ្នះខ្នែងជាងពេលណាទាំងអស់ទៅទៀត បើអាចនិយាយដូច្នេះបាន។ អែលឌើរ បេតស៍ បានទៅលេងវេស្ត វីលតុន ហើយអ្នកស្រី ស្ម៊ីធ បានប្រាប់គាត់អំពីស្ថានភាពកូនៗរបស់ខ្លួន។ ពួកគេក៏យកការប្រែចិត្តរបស់កូនៗធ្វើជាប្រធានបទអធិស្ឋាន។ អែលឌើរ បេតស៍ គ្រោងនឹងរៀបចំការប្រជុំក្នុងប៉ុន្មានថ្ងៃខាងមុខ នៅផ្ទះប៉ុល ហ្វូលសម ក្នុងសូមើវីល រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ហើយអ្នកស្រី ស្ម៊ីធ ត្រូវសរសេរសំបុត្រទៅកូនស្រី អញ្ជើញនាងឱ្យចូលរួមការប្រជុំ។ ក្នុងពេលនោះ អែលឌើរ បេតស៍ និងម្ដាយត្រូវអធិស្ឋានសូមឱ្យព្រះបណ្ដាលចិត្តនាងឱ្យទៅការប្រជុំនោះ។

GSAM 313សុបិនពីរបានសម្រេច

GSAM 313.4អែលឌើរ បេតស៍ មិនដែលបានចូលក្នុងបន្ទប់ដែលនឹងរៀបចំការប្រជុំនោះទេ ដូច្នេះគាត់មិនដឹងអ្វីអំពីរបៀបរៀបចំទីនោះឡើយ។ នៅយប់មុនការប្រជុំ គាត់យល់សុបិនថាខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់នោះ ហើយកៅអីទាំងអស់មានអ្នកអង្គុយ លើកលែងតែកៅអីមួយនៅជិតទ្វារ។ គាត់ក៏យល់សុបិនថា គាត់បានផ្លាស់ប្ដូរប្រធានបទដែលគាត់មានបំណងនឹងថ្លែង ហើយថ្លែងអំពីបញ្ហាទីសក្ការៈវិញ។ ពួកគេបានច្រៀងទំនុកសរសើរទីមួយ អធិស្ឋាន ហើយច្រៀងទំនុកសរសើរទីពីរ រួចគាត់ទើបតែបើកព្រះគម្ពីរ ហើយកំពុងអានថា «រហូតដល់ ២៣០០ ថ្ងៃ នោះទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាត» ព្រមទាំងចង្អុលទៅរូបទីសក្ការៈនៅលើតារាង ស្រាប់តែទ្វារបើក ហើយនារីវ័យក្មេងម្នាក់បានចូលមកអង្គុយលើកៅអីដែលទំនេរនោះ។ គាត់ក៏យល់សុបិនថា អ្នកនោះគឺ អានី R. ស្ម៊ីធ ហើយនាងចាប់អារម្មណ៍ភ្លាម និងទទួលយកសេចក្ដីពិត។

GSAM 314.1ការប្រជុំរបស់អែលឌើរ បេតស៍ ធ្វើឡើងនៅថ្ងៃសប្ប័ទ (ថ្ងៃសៅរ៍) ហើយដោយគ្មានការសិក្សានៅថ្ងៃនោះ អានីបាននិយាយថា «ខ្ញុំនឹងទៅ គ្រាន់តែដើម្បីឱ្យម្ដាយខ្ញុំសប្បាយចិត្តប៉ុណ្ណោះ»។ នៅយប់មុនថ្ងៃសប្ប័ទនោះ នាងយល់សុបិនថានាងបានទៅ ប៉ុន្តែមកយឺត។ ពេលមកដល់មាត់ទ្វារ គេបានច្រៀងទំនុកសរសើរទីមួយ និងអធិស្ឋានរួចហើយ ហើយកំពុងច្រៀងបញ្ចប់ទំនុកសរសើរទីពីរ។ ពេលនាងចូលទៅ នាងសង្កេតឃើញថាកៅអីទាំងអស់មានអ្នកអង្គុយ លើកលែងតែមួយនៅជិតទ្វារ។ អ្នកអធិប្បាយម្នាក់ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ សម្បូរដោយសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ និងមានឫកពាររួសរាយ កំពុងចង្អុលទៅតារាងមួយដែលនាងមិនដែលឃើញពីមុន ហើយកំពុងថ្លែងម្ដងទៀតថា «រហូតដល់ ២៣០០ ថ្ងៃ នោះទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាត។» នាងយល់សុបិនថា ពាក្យដែលគាត់ថ្លែងធ្វើឱ្យនាងចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ហើយថាពាក្យនោះជាសេចក្ដីពិត។

GSAM 314.2នាងបានចេញដំណើរទៅការប្រជុំមុនពេលគ្រប់គ្រាន់ ប៉ុន្តែបានវង្វេងផ្លូវ ទើបមិនអាចមកដល់រហូតដល់ពេលគេច្រៀងផ្នែកចុងក្រោយនៃទំនុកសរសើរទីពីរ។ ពេលនាងចូលទៅ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺដូចដែលនាងបានឃើញក្នុងសុបិនយ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយបុរសដដែលក្នុងសុបិនរបស់នាងកំពុងថ្លែងបទគម្ពីរដានីយ៉ែល 8:14 ម្ដងទៀត តាមរបៀបដូចគ្នា។ ការនេះបានធ្វើឱ្យចិត្តនាងជឿជាក់ភ្លាម។

GSAM 314.3អែលឌើរ បេតស៍ មិនបាននឹកដល់សុបិនរបស់គាត់ទេ រហូតដល់នាងចូលតាមទ្វារ ហើយអង្គុយចុះ។ គាត់បានរៀបចំនឹងថ្លែងលើប្រធានបទមួយទៀត ប៉ុន្តែចិត្តរបស់គាត់ចេះតែជាប់នៅនឹងបញ្ហាទីសក្ការៈ។ ខណៈគាត់កំពុងថ្លែងបទគម្ពីរនោះម្ដងទៀត គាត់ក៏នឹកឃើញសុបិនរបស់ខ្លួនភ្លាម ហើយបានអធិស្ឋានក្នុងចិត្តសូមជំនួយ ដើម្បីថ្លែងឱ្យប៉ះដល់ចិត្តអ្នកស្ដាប់។ គាត់អាចពន្យល់យ៉ាងរលូនអំពីការដែលពេលកំណត់បានកន្លងផុតទៅ ដែលអានីធ្លាប់ដឹងច្បាស់។ បន្ទាប់មក គាត់បានបង្ហាញសេចក្ដីពិតអំពីសាររបស់ទេវតាទីបី និងថ្ងៃសប្ប័ទ។

GSAM 315អានី ស្ម៊ីធ ទទួលយកសេចក្ដីពិត

GSAM 315.1ពេលបញ្ចប់ការប្រជុំ គាត់បានដើរទៅជិតអានី ហើយនិយាយថា «ខ្ញុំជឿថា នេះជាកូនស្រីរបស់បងប្អូនស្រី ស្ម៊ីធ នៅវេស្ត វីលតុន។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញអ្នកពីមុនទេ ប៉ុន្តែមុខរបស់អ្នកហាក់ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់។ យប់មិញ ខ្ញុំបានយល់សុបិនឃើញអ្នក»។ បន្ទាប់មក អានីបានរៀបរាប់សុបិនរបស់នាង។ នាងបានចាកចេញពីការប្រជុំដោយមានអារម្មណ៍ និងសេចក្ដីប្រាថ្នាផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុង ដោយនាងបានទទួលយកសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទនៅទីនោះ និងនៅពេលនោះឯង។

GSAM 315.2នាងបានត្រឡប់ទៅសាលាវិញ រៀបចំរបស់របរដាក់ក្នុងហិប ហើយទៅផ្ទះ។ ពេលដឹងអំពីបន្ទុករបស់អែលឌើរ វ៉ាយត៍ ក្នុងកិច្ចការបោះពុម្ពផ្សាយ និងការប្រឹងប្រែងរបស់គាត់ក្នុងការអធិប្បាយ នាងមានអារម្មណ៍ថាព្រះត្រាស់ហៅនាងឱ្យទៅជួយគាត់ក្នុងកិច្ចការការិយាល័យ។ នៅខែសីហា ឆ្នាំ 1851 ពេលការបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីត្រូវបានផ្លាស់ពីប៉ារីសទៅសារ៉ាតូហ្គា ស្ព្រីងស៍ រដ្ឋញូវយ៉ក កញ្ញា ស្ម៊ីធ បានទៅទីនោះជាអ្នកធ្វើការម្នាក់។

GSAM 315ការលះបង់ និងការថ្វាយខ្លួន

GSAM 315.3ក្នុងទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ភាគទី 2 លេខ 7 មានពាក្យប៉ុន្មានបន្ទាត់ដែលនាងបានសរសេរ បង្ហាញអារម្មណ៍របស់នាងក្រោយពីបានបោះបង់ផែនការពីមុន ដើម្បីធ្វើកិច្ចការដ៏ទាបតូច និងមិនអួតអាងនេះ។ នាងនិយាយថា៖

GSAM 315.3«ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំបានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ដើម្បីដើរតាមកូនចៀម ទោះទ្រង់ដឹកនាំផ្លូវទៅទីណាក៏ដោយ។ ផែនដីបានបាត់បង់ភាពទាក់ទាញរបស់វាទាំងស្រុងហើយ។ ឥឡូវនេះ សេចក្ដីសង្ឃឹម អំណរ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ សុទ្ធតែផ្ដោតទៅលើអ្វីៗនៅស្ថានលើ និងអ្វីៗរបស់ព្រះ។ ខ្ញុំមិនចង់នៅកន្លែងណាផ្សេង ក្រៅពីអង្គុយនៅទៀបព្រះបាទព្រះយេស៊ូវ ហើយរៀនពីទ្រង់ឡើយ—មិនចង់ធ្វើការអ្វីផ្សេង ក្រៅពីបម្រើព្រះវរបិតារបស់ខ្ញុំដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ឡើយ—ហើយមិនចង់បានសេចក្ដីរីករាយអ្វីផ្សេង ក្រៅពីសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះដែលហួសលើសគ្រប់ទាំងការយល់ដឹងឡើយ»។

GSAM 315.4ជំនួយរបស់បងប្អូនស្រី អានី ក្នុងការិយាល័យ ក្នុងនាមជាអ្នកផ្ទៀងផ្ទាត់សំណៅបោះពុម្ព និងកិច្ចការផ្សេងៗទៀត បានមកទាន់ពេលតម្រូវការ។ នាងបានធ្វើការដោយស្មោះត្រង់ និងមានប្រសិទ្ធផលរយៈពេលបីឆ្នាំ ដោយទទួលតែអាហារនិងសម្លៀកបំពាក់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅចុងរយៈពេលនេះ ជំងឺរបេងបានចាប់នាងជាជនរងគ្រោះរបស់វា។ ក្នុងពេលដែលជំងឺដ៏អូសបន្លាយ និងនាំឱ្យស្លាប់នេះកំពុងបំផ្លាញរាងកាយនាង នាងបានសរសេរកំណាព្យដ៏ពីរោះមួយចំនួន ដែលពិរោះជាងគេគឺ «ផ្ទះនៅទីនេះ និងផ្ទះនៅស្ថានសួគ៌»។ បុព្វកថារបស់កំណាព្យនេះ ដែលនាងសរសេរនៅថ្ងៃមុនពេលនាងស្លាប់ គឺថ្ងៃទី 26 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 1855 បង្ហាញយ៉ាងល្អនូវគុណធម៌នៃភាពសាមញ្ញ និងចិត្តរាបទាប ដែលរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចរិតនាង រហូតយើងមិនអាចអត់នឹងដកស្រង់មកទាំងស្រុងបានឡើយ៖

GSAM 316.1«ខ្ញុំបានអរព្រះគុណដល់ព្រះរបស់ខ្ញុំ ព្រោះខណៈខ្ញុំនៅលើផែនដី ទ្រង់បានប្រគល់កិច្ចការដ៏រីករាយនេះឱ្យខ្ញុំ។ ហើយពេលឃ្លាកាព្យរបស់ខ្ញុំឈប់ហូរចេញ ខ្ញុំបានលុតជង្គង់ ហើយសម្លឹងទៅស្ថានសួគ៌។
GSAM 316.2«សូមកុំឱ្យនរណាវាយប្រហារស្នាដៃដ៏ទាបតូចនេះ ដើម្បីលាតត្រដាងកំហុសរបស់វាឱ្យគេឃើញឡើយ ដ្បិតវាបានដុះឡើងនៅក្នុងជ្រលងនៃអកុសល ហើយលូតលាស់ក្រោមតំណក់ទឹកសន្សើមនៃសេចក្ដីសោកសៅ»។

GSAM 316ការរៀបចំជីវភាពគ្រួសារក្នុងគ្រាលំបាក

GSAM 316.3នៅខែមេសា ឆ្នាំ 1852 អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានផ្លាស់ពីសារ៉ាតូហ្គា ស្ព្រីងស៍ ទៅរ៉ូចេស្ទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក។ នៅទីក្រុងនេះ តាមអាសយដ្ឋានលេខ 124 មហាវិថីម៉ោន ហូប ពួកគេបានរៀបចំជីវភាពគ្រួសារជាលើកដំបូងដោយប្រើសម្ភារៈដែលបានទិញ ជំនួសឱ្យរបស់ដែលបានខ្ចី។ ប៉ុន្តែពួកគេខ្វល់ខ្វាយយ៉ាងខ្លាំងចង់ឱ្យកិច្ចការបោះពុម្ពផ្សាយបានជោគជ័យ ដើម្បីឱ្យទស្សនាវដ្តីអាចចេញផ្សាយទៀងទាត់ ហើយសេចក្ដីពិតអាចរីកសាយភាយទៅ ដូច្នេះពួកគេបានលះបង់ភាពស្រណុកស្រួលធម្មតាជាច្រើនក្នុងជីវិត។

GSAM 316.4របៀបដែលពួកគេចាប់ផ្ដើមរៀបចំជីវភាពគ្រួសារនៅគ្រានោះ អ្នកអាចអានបានក្នុងសំបុត្រផ្ទាល់ខ្លួនខាងក្រោម ដែលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ សរសេរទៅគ្រួសាររបស់ S. ហៅលែន នៅថ្ងៃទី 16 ខែមេសា ឆ្នាំ 1852៖—

GSAM 316.5«យើងទើបតែកំពុងតាំងទីលំនៅនៅទីនេះ ក្នុងរ៉ូចេស្ទ័រ។ យើងបានជួលផ្ទះចាស់មួយតម្លៃ $175 ក្នុងមួយឆ្នាំ។ យើងដាក់ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពនៅក្នុងផ្ទះ។ បើមិនដូច្នេះទេ យើងនឹងត្រូវបង់ប្រាក់ $50 ក្នុងមួយឆ្នាំសម្រាប់បន្ទប់ការិយាល័យ។ បើអ្នកអាចមើលចូលមកឃើញយើង និងគ្រឿងសង្ហារិមរបស់យើង អ្នកប្រាកដជាញញឹម។ យើងបានទិញគ្រោងគ្រែចាស់ពីរ តម្លៃម្ភៃប្រាំសេនក្នុងមួយគ្រែ។ ប្ដីខ្ញុំបាននាំកៅអីចាស់ប្រាំមួយមកឱ្យខ្ញុំ គ្មានពីរណាដូចគ្នាទេ ដោយគាត់បានបង់ប្រាក់មួយដុល្លារ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បាននាំកៅអីចាស់បួនទៀតមកឱ្យខ្ញុំ ដែលគ្មានផ្ទៃសម្រាប់អង្គុយ ដោយគាត់បានបង់ប្រាក់ហុកសិបពីរសេនសម្រាប់កៅអីទាំងនោះ។ គ្រោងកៅអីរឹងមាំ ហើយខ្ញុំបានយកក្រណាត់ក្រាស់មកធ្វើផ្ទៃអង្គុយ។ ប៊ឺថ្លៃណាស់ ដូច្នេះយើងមិនទិញវាទេ ហើយយើងក៏គ្មានលទ្ធភាពទិញដំឡូងបារាំងដែរ។ យើងប្រើផ្លែឈើកូរឆ្អិនជំនួសប៊ឺ និងមើមទើនីបជំនួសដំឡូងបារាំង។ អាហារដំបូងៗរបស់យើងបានបរិភោគនៅលើបន្ទះឈើបាំងចង្ក្រានភ្លើង ដែលដាក់លើធុងម្សៅទទេពីរ។ យើងសុខចិត្តទ្រាំទ្រនឹងការខ្វះខាត បើកិច្ចការរបស់ព្រះអាចរីកចម្រើនទៅមុខ។ យើងជឿថា ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំយើងឱ្យមកកន្លែងនេះ។ មានវាលដ៏ធំសម្រាប់ធ្វើការ ប៉ុន្តែមានអ្នកធ្វើការតិច។ ថ្ងៃសប្ប័ទមុន ការប្រជុំរបស់យើងល្អប្រសើរណាស់។ ព្រះអម្ចាស់បានចម្រើនកម្លាំងចិត្តយើងដោយព្រះវត្តមានរបស់ទ្រង់»។

GSAM 317ចិត្តសប្បុរសរបស់អ្នកជឿ

GSAM 317.1ក្នុងលេខដំបូងនៃទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ដែលបោះពុម្ពនៅរ៉ូចេស្ទ័រ ថ្ងៃទី 6 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1852 អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បាននិយាយអំពីការផ្លាស់ពីសារ៉ាតូហ្គាទៅរ៉ូចេស្ទ័រថា៖

GSAM 317.2«បងប្អូនប្រុសបានផ្ដល់ថវិកាដើម្បីទ្រទ្រង់ទស្សនាវដ្តី លើសពីការរំពឹងរបស់យើង។ ហើយទោះបីការចំណាយរបស់យើងក្នុងការផ្លាស់ពីសារ៉ាតូហ្គា ស្ព្រីងស៍ និងការចាប់ផ្ដើមបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីនៅទីក្រុងនេះមានចំនួនច្រើនក៏ដោយ ក៏យើងគ្មានជំពាក់បំណុលដែរ»។

GSAM 317ការលះបង់របស់អ្នកធ្វើការ

GSAM 317.3ក្នុងកំណត់សម្គាល់អំពីការចាត់ចែងកិច្ចការ នៅលេខ 12 ចុះថ្ងៃទី 14 ខែតុលា យើងអានថា៖

GSAM 317.3«ទោះជាយ៉ាងណា ការិយាល័យគ្មានជំពាក់បំណុលទេ ដោយហេតុនេះ៖ បងប្អូនប្រុស បែលដិន និងស្តូវែល ដែលបានធ្វើការនៅការិយាល័យក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយខែកន្លងមក ទទួលបានប្រាក់លើសតែបន្តិចបន្តួចពីថ្លៃអាហាររបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកឯទៀតដែលធ្វើកិច្ចការដូចគ្នា ក៏មិនបានទទួលច្រើនជាងពួកគេដែរ។ ប្រាកដណាស់ អស់មិត្តសម្លាញ់នៃសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ននឹងរីករាយជួយបំពេញការខ្វះខាតក្នុងប្រាក់ចំណូល ដើម្បីឱ្យអស់អ្នកដែលបានប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ជាពិសេសក្នុងគ្រាយើងអវត្តមាន ហើយក្នុងគ្រាមានជំងឺ អាចទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់សមរម្យ»។

GSAM 317ការចូលរួមបន្ថែមនៅរ៉ូចេស្ទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក

GSAM 317.4ក្នុងរដូវក្ដៅឆ្នាំ 1852 ពេលកិច្ចការបោះពុម្ពផ្សាយនៅរ៉ូចេស្ទ័របានចាប់ដំណើរការល្អហើយ អែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយារបស់គាត់បានធ្វើដំណើររយៈពេលបីខែដោយរទេះសេះ ទៅទិសខាងកើតរហូតដល់បាងហ្គ័រ រដ្ឋម៉េន ដោយរៀបចំការប្រជុំ និងសួរសុខទុក្ខអ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទដែលរស់នៅរាយប៉ាយតាមផ្លូវ។ មុនពួកគេត្រឡប់មកវិញ អែលឌើរ J. N. អែនឌ្រូស៍ បានថ្លែងសេចក្ដីអធិប្បាយជាបន្តបន្ទាប់នៅលេខ 124 មហាវិថីម៉ោន ហូប ដោយចាប់ផ្ដើមពីថ្ងៃទី 26 ខែកញ្ញា។ នៅគ្រានេះ អាត់វេនទីស្ទដែលរក្សាថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍ចំនួនប្រាំបីនាក់បានទទួលយកសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន ហើយអ្នកនិពន្ធក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដែរ។

GSAM 318អូស្វាល់ ស្តូវែល បានជាសះស្បើយ

GSAM 318.1នៅល្ងាចថ្ងៃសុក្រមួយក្នុងខែតុលា អែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយាបានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះពីការធ្វើដំណើរទៅទិសខាងកើត។ ថ្ងៃបន្ទាប់ (ថ្ងៃសប្ប័ទ) យើងបានឃើញពួកគេជាលើកដំបូង ក្នុងការប្រជុំថ្ងៃសប្ប័ទ។ នៅពេលប្រជុំនេះ អូស្វាល់ ស្តូវែល ដែលជាអ្នកដំណើរការម៉ាស៊ីនបោះពុម្ព កំពុងរងទុក្ខដោយជំងឺរលាកស្រោមសួតយ៉ាងធ្ងន់ ហើយគ្រូពេទ្យរបស់គាត់បានលះបង់ការព្យាបាល ដោយគិតថាគាត់នឹងស្លាប់។ គ្រូពេទ្យបាននិយាយថា គាត់ «មិនអាចធ្វើអ្វីជួយបានទេ»។ ក្នុងពេលថ្វាយបង្គំ អូស្វាល់នៅក្នុងបន្ទប់ជាប់គ្នា ហើយរាងកាយគាត់ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ នៅចុងការប្រជុំ គាត់បានផ្ញើសំណើចូលមកសូមឱ្យគេអធិស្ឋានសម្រាប់គាត់។ ខ្ញុំ និងអ្នកឯទៀតត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យចូលរួមអធិស្ឋានមួយរយៈ។ យើងបានលុតជង្គង់នៅក្បែរគ្រែគាត់ ហើយខណៈកំពុងអធិស្ឋាន អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានលាបប្រេងឱ្យគាត់ «ក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់»។ មានព្រះវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះដែលយើងអាចដឹងបាន ហើយគាត់បានជាសះស្បើយភ្លាម។ ពេលយើងក្រោកពីអធិស្ឋាន គាត់កំពុងអង្គុយនៅលើគ្រែ ដំចំហៀងខ្លួនដែលមុននោះឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា «ខ្ញុំបានជាសះស្បើយទាំងស្រុងហើយ។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងអាចប្រើម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពដោយដៃបាន»។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក គាត់ពិតជាបានប្រើវាមែន។

GSAM 318និមិត្តរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ នៅមុខក្រុមអ្នកជឿនៅរ៉ូចេស្ទ័រ

GSAM 318.2ព្រះពរដដែលដែលបានប្រោសបងប្អូនប្រុស ស្តូវែល ឱ្យជាសះស្បើយ បានចុះមកលើអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ក្នុងកម្រិតកាន់តែច្រើនទៅទៀត ហើយពេលអែលឌើរ វ៉ាយត៍ ងាកមើលគាត់ គាត់បាននិយាយថា «អែលែនកំពុងទទួលនិមិត្ត។ គាត់មិនដកដង្ហើមទេ ខណៈនៅក្នុងសភាពនេះ។ បើអ្នកណាចង់ដឹងឱ្យប្រាកដដោយខ្លួនឯងអំពីការពិតនេះ អ្នកអាចពិនិត្យគាត់បាន»។ គាត់បាននៅក្នុងនិមិត្តដូច្នេះប្រហែលមួយម៉ោងម្ភៃនាទី។ ខណៈនៅក្នុងសភាពនោះ គាត់បាននិយាយពាក្យខ្លះ ហើយជួនកាលជាប្រយោគច្បាស់ៗ ប៉ុន្តែទោះពិនិត្យយ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត ក៏មិនអាចរកឃើញដង្ហើមក្នុងរាងកាយគាត់បានឡើយ។

GSAM 319និមិត្តអំពីការប្រព្រឹត្តរបស់សមាជិកម្នាក់ដែលអវត្តមាន

GSAM 319.1ក្រោយពីអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ចេញពីនិមិត្តនេះ គាត់បានថ្លែងសក្ខីកម្មអំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ។ មុនអែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយាត្រឡប់ពីដំណើរទៅទិសខាងកើត សមាជិកម្នាក់របស់យើងបានចាកចេញពីទីក្រុង ហើយកំពុងធ្វើដំណើររកស៊ីនៅក្នុងរដ្ឋមីឈីហ្គិន។ ដូច្នេះ គាត់មិនបានមានវត្តមានក្នុងការប្រជុំនេះទេ ហើយក៏មិនដែលឃើញអែលឌើរ វ៉ាយត៍ ឬភរិយារបស់គាត់ដែរ។ ក្នុងការរៀបរាប់និមិត្ត អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានប្រាប់យើង ក្នុងចំណោមរឿងផ្សេងៗ អំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញទាក់ទងនឹងបុរសម្នាក់ ដែលពេលកំពុងធ្វើដំណើរ និងនៅឆ្ងាយពីផ្ទះ បាននិយាយច្រើនអំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ និងថ្ងៃសប្ប័ទ ប៉ុន្តែក្នុងពេលដូចគ្នានោះក៏កំពុងបំពានបញ្ញត្តិមួយផងដែរ។ គាត់បាននិយាយថា បុរសនោះជាមនុស្សដែលគាត់មិនដែលជួប ប៉ុន្តែគាត់ជឿថានឹងឃើញបុរសនោះនៅពេលណាមួយ ដោយស្ថានភាពរបស់បុរសនោះត្រូវបានបើកសម្ដែងឱ្យគាត់ឃើញ។ ទោះជាយ៉ាងណា គ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងក្រុមយើងនឹកស្មានថា បុរសនោះជាមនុស្សដែលយើងស្គាល់ឡើយ។

GSAM 319.2ប្រហែលប្រាំមួយសប្ដាហ៍ក្រោយនិមិត្តខាងលើ បងប្អូនប្រុសដែលបាននិយាយពីមុនបានត្រឡប់មកពីមីឈីហ្គិន។ កាលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ឃើញមុខគាត់ភ្លាម ក៏និយាយទៅបងប្អូនស្រីម្នាក់ថា «នោះគឺបុរសដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្ត ហើយបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នា»។ ពេលរៀបរាប់និមិត្តដល់បងប្អូនប្រុសនោះ នៅចំពោះមុខភរិយារបស់គាត់ និងអ្នកឯទៀតពីរបីនាក់ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បាននិយាយទៅគាត់ថា «ដូចដែលណាថាន់បាននិយាយទៅដាវីឌថា ‘អ្នកហើយជាបុរសនោះ’»។ ពេលនោះ គាត់បានធ្វើពិតដូចដែលប៉ុលបាននិយាយថា អ្នកខ្លះនឹងធ្វើ នៅពេលត្រូវស្ដីបន្ទោសចំពោះអំពើបាបរបស់ខ្លួនតាមរយៈអំណោយទាននៃការទំនាយ៖ «ប៉ុន្តែបើគ្រប់គ្នាថ្លែងទំនាយ ហើយមានអ្នកមិនជឿម្នាក់ ឬអ្នកមិនចេះដឹងម្នាក់ចូលមក នោះគ្រប់គ្នានឹងបង្ហាញឱ្យអ្នកនោះឃើញបាបរបស់ខ្លួន ហើយគ្រប់គ្នានឹងវិនិច្ឆ័យអ្នកនោះ។ ដូច្នេះ សេចក្ដីអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តគេនឹងត្រូវបើកសម្ដែង ហើយគេនឹងក្រាបផ្កាប់មុខថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយប្រកាសថា ព្រះពិតជាគង់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមែន។»3 ក្រោយពីបានស្ដាប់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ រៀបរាប់អំពើខុសឆ្គងរបស់គាត់ បងប្អូនប្រុសនេះបានលុតជង្គង់នៅមុខភរិយា ហើយនិយាយទាំងទឹកភ្នែកទៅនាង និងអ្នកពីរបីនាក់ដែលនៅទីនោះថា «ព្រះគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាប្រាកដមែន»។ បន្ទាប់មក គាត់បានសារភាពទាំងស្រុងអំពីការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់ពេលនៅមីឈីហ្គិន គឺការបំពានបញ្ញត្តិទីប្រាំពីរ ដូចដែលបានបើកសម្ដែងនៅពេលអំពើនោះកំពុងកើតឡើង នៅចម្ងាយជាងប្រាំរយម៉ាយពីទីនោះ។

GSAM 320.1ដូច្នេះ ក្នុងរយៈពេលតែពីរបីសប្ដាហ៍ យើងបានទទួលការបញ្ជាក់ដ៏រឹងមាំអំពីសក្ខីកម្មទាំងនោះ។ យើងបានឃើញហេតុឱ្យនិយាយថា សក្ខីកម្មទាំងនោះកើតពីអំណាចដ៏ហួសធម្មជាតិមួយ ហើយមិនតែប៉ុណ្ណោះទេ គឺមកពីប្រភពមួយដែលស្ដីបន្ទោសមនុស្សចំពោះអំពើបាបយ៉ាងច្បាស់ឥតសង្ស័យ។

GSAM 320អ៊ូរាយ៉ា ស្ម៊ីធ ចូលរួមក្នុងការិយាល័យទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស

GSAM 320.2គឺនៅក្នុងអំឡុងការបោះពុម្ពភាគទី 3 នៃទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ដែលអ៊ូរាយ៉ា ស្ម៊ីធ បានចាប់ផ្ដើមរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយចូលរួមក្នុងការិយាល័យទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស ជាកន្លែងដែលគាត់បានធ្វើជាអ្នកសរសេរ និងអ្នកកែសម្រួលអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ស្នាដៃដំបូងរបស់គាត់ដែលបានបោះពុម្ពក្នុងទស្សនាវដ្តី គឺកំណាព្យមានចំណងជើងថា «សំឡេងព្រមាននៃពេលវេលា និងទំនាយ» ដែលបានចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី 17 ខែមីនា ឆ្នាំ 1853។

GSAM 320.3អែលឌើរ ស្ម៊ីធ បានឮសាររបស់ទេវតាទីបីជាលើកដំបូង ក្នុងសន្និសីទមួយដែលធ្វើឡើងនៅវ៉ាស៊ីនតោន រដ្ឋញូវហាំសៀរ ចាប់ពីថ្ងៃទី 10 ដល់ថ្ងៃទី 12 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1852។ ពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះនៅវេស្ត វីលតុន គាត់បានសិក្សាដោយយកចិត្តទុកដាក់អំពីអ្វីដែលគាត់បានឮ ហើយបានចាប់ផ្ដើមរក្សាថ្ងៃទីប្រាំពីរ នៅថ្ងៃសប្ប័ទដំបូងនៃខែធ្នូ ឆ្នាំ 1852។ គាត់បានចូលរួមក្នុងការិយាល័យទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស នៅរ៉ូចេស្ទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក ថ្ងៃទី 3 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1853។ នៅទីនោះ គាត់និងបងស្រី អានី បានធ្វើការដើម្បីទទួលអាហារនិងសម្លៀកបំពាក់ ជំនួសឱ្យការបង្រៀននៅសាលាមួយដែលនឹងទទួលប្រាក់ $1,000 ក្នុងមួយឆ្នាំ រួមទាំងអាហារ។ ទាំងនេះជាឧទាហរណ៍នៃការលះបង់មួយចំនួន ដើម្បីតាំងកិច្ចការនៃសាររបស់ទេវតាទីបីនៅគ្រាដំបូងរបស់វា។

GSAM 320អ្នកបម្រើដែលបានតែងតាំង

GSAM 320.4ប្រហែលឆ្នាំ 1863 អែលឌើរ ស្ម៊ីធ បានចាប់ផ្ដើមប្រើអំណោយទានរបស់គាត់ក្នុងការថ្លែងជាសាធារណៈ។ នៅឆ្នាំ 1866 គាត់បានក្លាយជាអ្នកបម្រើដែលបានតែងតាំងសម្រាប់ដំណឹងល្អ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះ គាត់បានបំពេញកិច្ចការជាច្រើនក្នុងការប្រជុំជំរំ និងសន្និសីទនានាក្នុងរដ្ឋផ្សេងៗ ចាប់ពីមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិករហូតដល់មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ព្រមទាំងកិច្ចការគង្វាលនៅព្រះវិហារប៊ែតថល ក្រីក ដែលជាព្រះវិហាររបស់គាត់ផ្ទាល់។ ក្រោយពីការបើកមហាវិទ្យាល័យប៊ែតថល ក្រីក គាត់បានបង្រៀនតិចឬច្រើននៅផ្នែកព្រះគម្ពីរនៃគ្រឹះស្ថាននោះ។ ដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍របស់ទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស គាត់បានឆ្លងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិកនៅឆ្នាំ 1894 ទៅទស្សនាប្រទេសផ្សេងៗនៅអឺរ៉ុប។ កាលនៅស៊ីរី គាត់បានកើតជំងឺគ្រុន ហើយមិនដែលជាសះស្បើយទាំងស្រុងពីផលប៉ះពាល់របស់វាឡើយ។

GSAM 321ហាសិបឆ្នាំនៃកិច្ចការឥតនឿយហត់

GSAM 321.1ពីឆ្នាំ 1853 ដល់ឆ្នាំ 1903 គឺពាក់កណ្ដាលសតវត្សរ៍ អែលឌើរ ស្ម៊ីធ បានរួមកិច្ចការកែសម្រួលជាមួយទស្សនាវដ្តីពិនិត្យអាត់វេនទីស្ទ និងអ្នកប្រកាសថ្ងៃសប្ប័ទ ស្ទើរតែជាប់ជានិច្ច ហើយក្នុងរយៈពេលភាគច្រើននៃគ្រានោះ គាត់បានគ្រប់គ្រងការកែសម្រួលទស្សនាវដ្តីទាំងមូល។ សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលគាត់ស្លាប់ ពេលគាត់ត្រូវជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលបណ្ដាលឱ្យខ្វិនដួលចុះ ក៏គាត់កំពុងធ្វើដំណើរទៅការិយាល័យ ដោយនាំយកអត្ថបទដែលគាត់បានរៀបចំសម្រាប់បោះពុម្ពទៅផង។ គាត់ក៏បានរួមចំណែកសរសេរសៀវភៅសំខាន់ៗមួយចំនួនសម្រាប់អក្សរសាស្ត្ររបស់និកាយដែរ។ ក្នុងចំណោមស្នាដៃទាំងនេះមាន ការពិចារណាអំពីដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ, ធម្មជាតិ និងវាសនារបស់មនុស្ស, សៀវភៅពង្រីកបន្ថែមមួយស្ដីពី ទីសក្ការៈ និង ២៣០០ ថ្ងៃ, ភាពអស្ចារ្យនៃប្រជាជាតិទាំងឡាយ, និង លទ្ធិទាក់ទងវិញ្ញាណសម័យទំនើប។ សៀវភៅទីមួយក្នុងចំណោមនេះ ភាគច្រើនត្រូវបានសរសេរនៅចន្លោះម៉ោងប្រាំបួនយប់ដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ក្រោយពីកិច្ចការកែសម្រួល និងការងារការិយាល័យប្រចាំថ្ងៃបានបញ្ចប់។

GSAM 321មរណភាពរបស់អែលឌើរ ស្ម៊ីធ

GSAM 321.2ជីវិតរបស់គាត់ជាជីវិតមានប្រយោជន៍ ដែលបានចំណាយយ៉ាងល្អ។ គាត់បានសម្រាកពីកិច្ចការរបស់គាត់ហើយ ដោយបានដេកលក់ក្នុងព្រះយេស៊ូវនៅថ្ងៃទី 6 ខែមីនា ឆ្នាំ 1903។ ប៉ុន្តែអាចនិយាយអំពីគាត់យ៉ាងពិតប្រាកដថា «កិច្ចការរបស់គាត់តាមគាត់ទៅ» ហើយទោះបីគាត់បានស្លាប់ហើយក៏ដោយ គាត់នៅតែនិយាយនៅឡើយ។

Notes

  1. ទំនុកតម្កើង 50:5, 6។ ↩
  2. ទំព័រ 240។ ↩
  3. កូរិនថូសទី១ 14:24, 25។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ