Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
07 / 31
07 / 31

ជំពូកទី 4 — ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់

John Norton Loughborough

GSAM 77.1“ពេលនោះ ខ្ញុំបាននិយាយថា ឱព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ តើចុងបញ្ចប់នៃរឿងទាំងនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា? ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់ឯង ដានីយ៉ែល ដ្បិត ព្រះបន្ទូលទាំងនេះត្រូវបានបិទ ហើយបិទត្រាទុក រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។ ... មនុស្សអាក្រក់នឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយគ្មានមនុស្សអាក្រក់ណាម្នាក់នឹងយល់ឡើយ ប៉ុន្តែមនុស្សមានប្រាជ្ញានឹងយល់។”1

GSAM 77.1“ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា ចូរយល់ ឱកូនមនុស្សអើយ ដ្បិតនិមិត្តនឹងកើតឡើងនៅពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។”2

GSAM 77.1“ប៉ុន្តែ ឱដានីយ៉ែលអើយ ចូរបិទព្រះបន្ទូល ហើយបិទត្រាសៀវភៅ រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។ មនុស្សជាច្រើននឹងរត់ទៅមក ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង។”3

GSAM 77.1តើពាក្យ “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់” នៅទីនេះមានន័យដូចម្តេច? វាមិនអាចជាទីបញ្ចប់ពិតប្រាកដបានទេ ពីព្រោះបើដូច្នោះ ផ្នែកនៃទំនាយរបស់ដានីយ៉ែលដែលត្រូវបាន “បិទត្រា” នឹងគ្មានប្រយោជន៍ដល់មនុស្សជាតិឡើយ។ ដោយសារ “អ្វីៗដែលបានបើកសម្ដែង នោះជារបស់យើង”4 ដូច្នេះ ផ្នែកនេះត្រូវតែមានប្រយោជន៍នៅពេលណាមួយ។ ហេតុនេះ ពាក្យ “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់” ត្រូវសំដៅទៅលើរយៈពេលមួយនៅមុនទីបញ្ចប់ផ្ទាល់បន្តិច ដែលក្នុងអំឡុងនោះ អ្វីៗដែលបាននិយាយប្រាប់ដានីយ៉ែលនឹងត្រូវបានយល់។

GSAM 77ថ្ងៃនៃការរៀបចំរបស់ទ្រង់

GSAM 77.2វាច្បាស់ណាស់ថា វាសំដៅទៅលើពេលវេលាដែលព្យាការីណាហ៊ូមហៅថា “ថ្ងៃនៃការរៀបចំរបស់ទ្រង់”។ នៅទីនេះ ព្យាការីកំពុងនិយាយអំពីការបំផ្លាញក្រុងនីនេវេ ដោយមាន “សំឡេងរំពាត់ និងសំឡេងកង់ក្រឡុក និងសំឡេងសេះលោត និងរទេះលោត”។5 ជាដំបូង ការយកចិត្តទុកដាក់របស់ព្យាការីត្រូវបានទាក់ទាញទៅកាន់គ្រោះមហន្តរាយធំជាងនេះ ដែលនឹងមកលើពិភពលោកទាំងមូល នៅពេល “ភ្នំរញ្ជួយនៅចំពោះទ្រង់ ហើយភ្នំតូចៗរលាយ ហើយផែនដីត្រូវបានដុតនៅចំពោះព្រះភក្ត្រទ្រង់ គឺពិភពលោក និងអ្នកទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងនោះ។ តើអ្នកណាអាចឈរបាននៅចំពោះសេចក្ដីកំហឹងរបស់ទ្រង់? ហើយតើអ្នកណាអាចទ្រាំទ្រនឹងកំហឹងដ៏សាហាវរបស់ទ្រង់បាន? កំហឹងរបស់ទ្រង់ត្រូវបានចាក់ចេញដូចភ្លើង ហើយថ្មទាំងឡាយត្រូវបានទ្រង់បោះចុះ.... ទ្រង់នឹងបំផ្លាញអស់ទាំងស្រុង គ្រោះទុក្ខនឹងមិនកើតឡើងជាលើកទីពីរឡើយ។”6

GSAM 78រទេះមានចន្លុះភ្លើង

GSAM 78.1ព្យាការីនៅតែបន្តនិយាយអំពីថ្ងៃនៃការរៀបចំនេះថា៖ “រទេះនឹងមានចន្លុះភ្លើងនៅថ្ងៃនៃការរៀបចំរបស់ទ្រង់ ហើយដើមស្រល់នឹងត្រូវបានអង្រួនយ៉ាងខ្លាំង។ រទេះនឹងបោលយ៉ាងសាហាវនៅតាមផ្លូវ ពួកវានឹងបុកទង្គិចគ្នានៅតាមផ្លូវធំៗ ពួកវានឹងមើលទៅដូចជាចន្លុះ ហើយនឹងរត់ដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ទ្រង់នឹងរាប់អ្នកខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ ពួកគេនឹងជំពប់ជើងនៅពេលដើរ ពួកគេនឹងប្រញាប់ទៅកាន់ជញ្ជាំង ហើយការការពារនឹងត្រូវបានរៀបចំ។”7

GSAM 78.2នេះជាការពិពណ៌នាដ៏ត្រឹមត្រូវអំពីរថភ្លើងល្បឿនលឿនសម័យទំនើប ដែលអ្នកត្រួតពិនិត្យសំបុត្ររថភ្លើងរាប់ហើយរាប់ម្ដងទៀតជានិច្ចនូវអ្នកដំណើររបស់ខ្លួន ពីស្ថានីយ៍មួយទៅស្ថានីយ៍មួយ ហើយពួកគេជំពប់ជើងនៅពេលដើរ ខណៈរថភ្លើងកំពុងធ្វើចលនា។ លើសពីនេះ មានការប្រើប្រាស់ដើមស្រល់យ៉ាងច្រើនសម្រាប់ដាក់ជាឈើទ្រផ្លូវដែក សំណង់ស្ពាន និងជម្រកព្រិល ជាដើម។ គេនិយាយថា ផ្លូវដែកមួយឆ្លងកាត់ភ្នំសៀរ៉ា ណេវ៉ាដា មានជម្រកព្រិលធ្វើពីដើមស្រល់ប្រវែងសែសិបប្រាំពីរម៉ាយល៍។ ហើយព្យាការីបាននិយាយថា រឿងនេះនឹងកើតឡើងនៅ “ថ្ងៃនៃការរៀបចំរបស់ទ្រង់”។

GSAM 78.3ព្យាការីយ៉ូអែលក៏បាននិយាយអំពីពេលវេលានៃទីបញ្ចប់នេះដែរ នៅពេលមានបញ្ជាដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា “ចូរផ្លុំត្រែរបស់អ្នកនៅស៊ីយ៉ូន ហើយបន្លឺសំឡេងព្រមាននៅលើភ្នំបរិសុទ្ធរបស់ខ្ញុំ។ ចូរឲ្យអ្នកស្រុកទាំងអស់នៅក្នុងដែនដីញ័ររន្ធត់ ដ្បិតថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់មកដល់ ហើយវាជិតមកដល់ហើយ។”8

GSAM 78.4ហើយម្ដងទៀត ព្យាការីសេផានាបាននិយាយថា “ចូរប្រមូលផ្តុំគ្នា ចូរប្រមូលផ្តុំគ្នា ឱប្រជាជាតិដែលគ្មានអ្នកណាប្រាថ្នា។ មុនពេលក្រឹត្យចេញ មុនពេលថ្ងៃកន្លងផុតទៅដូចអង្កាម មុនពេលសេចក្ដីកំហឹងដ៏សាហាវរបស់ព្រះអម្ចាស់មកលើអ្នក មុនពេលថ្ងៃនៃសេចក្ដីកំហឹងរបស់ព្រះអម្ចាស់មកលើអ្នក។ ចូរស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ អ្នករាល់គ្នាដែលសុភាពរាបសានៅលើផែនដី ដែលបានប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់។ ចូរស្វែងរកសេចក្ដីសុចរិត ចូរស្វែងរកភាពសុភាពរាបសា ប្រហែលជាអ្នកនឹងត្រូវបានលាក់នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីកំហឹងរបស់ព្រះអម្ចាស់។”9

GSAM 79.1ដើម្បីដឹងឲ្យកាន់តែពេញលេញថា ពាក្យ “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់” មានន័យអ្វី ហើយវាចាប់ផ្តើមនៅពេលណា យើងនឹងពិនិត្យមើលឧទាហរណ៍មួយទៀតដែលប្រើពាក្យដូចគ្នានេះ។ នៅក្នុងជំពូកទី 11 នៃដានីយ៉ែល មានអំណាចមួយដែលបៀតបៀនត្រូវបានណែនាំ ដែលត្រូវកាន់អំណាចរបស់ខ្លួនរហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលអំពីអំណាចបៀតបៀននោះថា “អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានការយល់ដឹងនឹងដួល ដើម្បីសាកល្បងពួកគេ ដើម្បីសម្អាតពួកគេ និងធ្វើឲ្យពួកគេស្អាត, រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់ ពីព្រោះវា [ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់] នឹងមកដល់តាមពេលដែលបានកំណត់។”10

GSAM 79កិច្ចការរបស់ស្នែងតូច

GSAM 79.2អ្នកអធិប្បាយប្រូតេស្តង់ជាទូទៅយល់ស្របថា អំណាចនេះ និង “ស្នែងតូច” ក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទី 7 សំដៅទៅលើព្រះវិហាររ៉ូម៉ាំង ដែលបានកាន់អំណាចស៊ីវិលនៅក្នុងដៃរបស់ខ្លួនសម្រាប់ “ពេលវេលាដែលបានកំណត់”។ ពេលវេលាដែលបានកំណត់នោះគឺ “ពេលមួយ ពេលពីរ និងកន្លះពេល”។11 នេះគឺជា 1260 ថ្ងៃនៃទំនាយ—1260 ឆ្នាំ—នៃការគ្រប់គ្រងស៊ីវិលរបស់ស្នែងតូច ដែលលាតសន្ធឹងពីឆ្នាំ 538 ដល់ឆ្នាំ 1798 គ.ស. នៅឆ្នាំចុងក្រោយនោះ អំណាចស៊ីវិលរបស់ស្នែងតូចត្រូវបានដកហូត នៅ “ពេលវេលាដែលបានកំណត់”។ ដូច្នេះ នៅពេលនោះ ប្រជាជនបានឈប់ “ដួល” ដោយដៃអំណាចនោះ ដូចដែលពួកគេធ្លាប់ដួលពីមុន។ ដូច្នេះ ឆ្នាំ 1798 នេះ គឺជាសញ្ញានៃការចាប់ផ្តើមរយៈពេលដែលនៅក្នុងទំនាយនេះហៅថា “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់”។

GSAM 79.3ឆ្នាំ 1798 បានបញ្ចប់ “មួយពាន់ពីររយហុកសិបថ្ងៃ”—1260 ឆ្នាំ—ដែលក្នុងអំឡុងនោះ “សាក្សីពីរ” របស់ព្រះអម្ចាស់ (គម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី) ត្រូវ “ថ្លែងទំនាយ... ទាំងស្លៀកបាវ”។12 ក្នុងអំឡុងសម័យងងឹតនៃការបៀតបៀន ព្រះគម្ពីរត្រូវបានរក្សាទុកជាភាសាក្រិក និងឡាតាំង ហើយមនុស្សសាមញ្ញមិនយល់ភាសាទាំងនេះទេ។ ការទប់ស្កាត់ព្រះគម្ពីរនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងការស្លៀកពួកវា “ដោយបាវ”។

GSAM 80សាក្សីពីរត្រូវបានសម្លាប់

GSAM 80.1“នៅពេលពួកគេបានបញ្ចប់សក្ខីកម្មរបស់ពួកគេ [ក្នុងស្ថានភាពស្លៀកបាវ] សត្វដែលឡើងមកពីជង្ហុកដែលគ្មានបាតនឹងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងពួកគេ [សាតាំងជំរុញ និងធ្វើការតាមរយៈមនុស្សលោក] ហើយនឹងឈ្នះពួកគេ និងសម្លាប់ពួកគេ។ សាកសពរបស់ពួកគេនឹងដេកនៅតាមផ្លូវនៃទីក្រុងធំ ដែលតាមវិញ្ញាណហៅថា សូដុំ និងអេហ្ស៊ីប ជាកន្លែងដែលព្រះអម្ចាស់របស់យើងក៏ត្រូវបានឆ្កាងដែរ [“កំពុងត្រូវបានឆ្កាង” តាមកំណែដាណឺម៉ាក និងកំណែកែសម្រួល]។ មនុស្សពីប្រជាជន ពូជពង្ស ភាសា និងជាតិសាសន៍ទាំងឡាយនឹងឃើញសាកសពរបស់ពួកគេអស់រយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះ ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យសាកសពរបស់ពួកគេដាក់ក្នុងផ្នូរឡើយ។”13

GSAM 80រជ្ជកាលភ័យរន្ធត់

GSAM 80.2ការសម្លាប់សាក្សីទាំងនេះបានកើតឡើងក្នុងអំឡុង “រជ្ជកាលភ័យរន្ធត់” នៅប្រទេសបារាំង ពីឆ្នាំ 1792 ដល់ 1795—បីឆ្នាំកន្លះ។ ទោះបីបដិវត្តន៍បារាំងបន្តអស់រយៈពេលប្រាំមួយ ឬប្រាំពីរឆ្នាំក៏ដោយ ក៏ក្នុងបីឆ្នាំកន្លះដំបូង ពួកគេបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីបំផ្លាញព្រះគម្ពីរ សាសនា និងអ្នកទាំងអស់ដែលហ៊ាននិយាយគាំទ្រអ្វីមួយក្នុងចំណោមនោះ។ ខណៈបដិវត្តន៍បារាំងអះអាងថាកំពុងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងរាជានិយម និងការគ្រប់គ្រងរបស់បូជាចារ្យ តាមពិត វាបានក្លាយជាសង្គ្រាមសម្រាប់ការលុបបំបាត់ព្រះ និងព្រះគម្ពីរ។ អំពីសម័យមុនបដិវត្តន៍ យើងអានថា

GSAM 80.2“កុំឲ្យគេភ្លេចជាដាច់ខាតថា មុនបដិវត្តន៍ឆ្នាំ 1792 អ្នកផ្សព្វផ្សាយការមិនជឿនៅប្រទេសបារាំង ត្រូវបានគេនិយាយថា បានប្រមូលប្រាក់ក្នុងចំណោមខ្លួន ហើយបានចំណាយ £900,000 [$4,500,000] ក្នុងមួយឆ្នាំ មិនមែនតែម្ដងទេ ប៉ុន្តែម្ដងហើយម្ដងទៀត ដើម្បីទិញ បោះពុម្ព និងផ្សព្វផ្សាយសៀវភៅ ដើម្បីបង្ខូចគំនិតរបស់ប្រជាជន និងរៀបចំពួកគេសម្រាប់វិធានការដ៏អស់សង្ឃឹម។”14

GSAM 80អ្នកនិពន្ធមិនជឿ

GSAM 80.3“ផ្លូវសម្រាប់បដិវត្តន៍ដូច្នេះ ត្រូវបានរៀបចំដោយសំណេររបស់វ៉ុលទែរ មីរ៉ាបូ ដីដឺរ៉ូ ហែលវេទីយុស ដាឡាំបែរ កុងដ័រសេ និងរូសូ ព្រមទាំងអ្នកដទៃដែលមានទស្សនៈដូចគ្នា។ ក្នុងសំណេរទាំងនោះ ពួកគេបានព្យាយាមផ្សព្វផ្សាយគោលការណ៍ដែលបំផ្លាញទាំងសាសនាតាមធម្មជាតិ និងសាសនាដែលបានបើកសម្ដែង។ ការបើកសម្ដែងមិនត្រឹមតែត្រូវបានប្រឆាំងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានដាក់ចោលទាំងស្រុង។ អាទិទេពត្រូវបានបណ្តេញចេញពីសកលលោក ហើយរូបស្រមោលស្រមៃមួយដែលមានឈ្មោះថា ទេវីនៃហេតុផល ត្រូវបានដាក់ជំនួសកន្លែងរបស់វា។”15

GSAM 81.1នៅឆ្នាំ 1793 ទស្សនៈរបស់ប្រជាជនមានលក្ខណៈបែបនេះ រហូតដល់អ្នកសម្តែងល្ខោនត្រូវបានស្រែកអបអរយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះការចំអកប្រមាថរបស់ពួកគេចំពោះព្រះ និងព្រះគម្ពីរ។ យើងដកស្រង់ជាគំរូថា៖

GSAM 81.1“អ្នកសម្តែងកំប្លែងម្នាក់ឈ្មោះ ម៉ូណែត នៅក្នុងព្រះវិហារសង់ រ៉ុក [ប៉ារីស] បាននាំការមិនគោរពព្រះទៅដល់កំពូល។ គាត់បាននិយាយថា ‘ព្រះអើយ បើទ្រង់មានពិត សូមសងសឹកចំពោះព្រះនាមដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យអាម៉ាស់របស់ទ្រង់! ខ្ញុំប្រកាសប្រឆាំងនឹងទ្រង់។ ទ្រង់នៅស្ងៀម។ ទ្រង់មិនហ៊ានបាញ់ផ្គររបស់ទ្រង់ទេ។ បន្ទាប់ពីនេះ តើអ្នកណានឹងជឿថាទ្រង់មានពិត?’”16

GSAM 81សកម្មភាពប្រមាថព្រះនៅលីយ៉ុង ប្រទេសបារាំង

GSAM 81.2ចំពោះរបៀបដែលអ្នកដែលបានសម្លាប់សាក្សី “បានឆ្កាងព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាថ្មី ហើយដាក់ព្រះអង្គឲ្យរងភាពអាម៉ាស់ជាសាធារណៈ” (ហេប្រ៊ូ 6:6) វានឹងលេចឡើងក្នុងពិធីបុណ្យមួយដែលហ្វូសេបានរៀបចំនៅលីយ៉ុង ដើម្បីគោរពឆាលីយ៉េរ ដែលជាអភិបាលក្រុងលីយ៉ុង និងត្រូវបានប្រហារជីវិត។ មុនពេលគាត់មកដល់លីយ៉ុង ហ្វូសេបានបញ្ជាថា

GSAM 81.2“និមិត្តសញ្ញាសាសនាទាំងអស់ត្រូវបំផ្លាញ ហើយនៅលើទ្វារទីធ្លាបញ្ចុះសព ត្រូវសរសេរថា ‘សេចក្ដីស្លាប់ជាការដេកអស់កល្បជានិច្ច’.... រូបពាក់កណ្តាលខ្លួនរបស់ឆាលីយ៉េរ ត្រូវបានដង្ហែតាមផ្លូវ អមដោយហ្វូងឃាតករ និងស្រីពេស្យាយ៉ាងច្រើន។ បន្ទាប់ពីពួកគេ មានលាមួយក្បាលដឹកព្រះគម្ពីរ ឈើឆ្កាង និងភាជន៍សម្រាប់ពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ ដែលមិនយូរប៉ុន្មានត្រូវបានបោះចូលភ្លើង ខណៈលាត្រូវបានបង្ខំឲ្យផឹកស្រាបរិសុទ្ធពីពែងសម្រាប់ពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់។”17

GSAM 81.3ពិធីបុណ្យហេតុផលមួយដែលបានប្រារព្ធនៅប៉ារីស ត្រូវបានពិពណ៌នាដូចតទៅ៖

GSAM 81.3“ពួកគេបានដង្ហែជាក្បួនទៅកាន់សភា ហើយហ្វូងមនុស្ស ... បានធ្វើរូបកំប្លែងអំពីពិធីសាសនា ក្នុងរបៀបគួរឲ្យអស់សំណើចបំផុត.... បុរសដែលពាក់អាវបូជាចារ្យ និងអាវពិធី បានមកច្រៀងហាលេលូយ៉ា និងរាំកាម៉ាញ៉ុល នៅមុខសភា។ នៅទីនោះ ពួកគេបានដាក់នំបុ័ងសក្ការៈ ប្រអប់ដែលរក្សាវា និងរូបចម្លាក់មាសនិងប្រាក់។ ពួកគេបានថ្លែងសុន្ទរកថាបែបចំអក.... គណៈប្រតិភូមួយពីសាំង ដេនីសបានស្រែកថា ‘ឱអ្នករាល់គ្នា ឧបករណ៍នៃភាពជ្រុលនិយម អ្នកបរិសុទ្ធដែលបានទទួលពរគ្រប់ប្រភេទ ចូរក្លាយជាអ្នកស្នេហាជាតិនៅទីបំផុត ចូរក្រោកឡើងទាំងមូល ហើយបម្រើប្រទេសជាតិ ដោយទៅកាន់រោងចក្រកាក់ដើម្បីរលាយ។’”18

GSAM 82ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះចេញពីភាពងងឹត

GSAM 82.1“បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃកន្លះ ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិតពីព្រះបានចូលទៅក្នុងពួកគេ” (សាក្សីទាំងពីរ) ហើយពួកគេ “បានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពក”។19 ពេលវេលារបស់ព្រះបានមកដល់ហើយ ដែលព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ត្រូវចេញពីភាពងងឹត ហើយត្រូវបានដាក់បង្ហាញនៅចំពោះពិភពលោក។ ពេលវេលាបានមកដល់ (1798) សម្រាប់ធ្វើកិច្ចការផ្សព្វផ្សាយសាសនានៅទូទាំងពិភពលោក។ នៅឆ្នាំ 1804 សមាគមព្រះគម្ពីរអង់គ្លេសត្រូវបានរៀបចំឡើង។ បន្ទាប់មក មានសមាគមព្រះគម្ពីរជាច្រើនទៀត ហើយឥឡូវនេះ ព្រះគម្ពីរត្រូវបានបកប្រែជាភាសាសំខាន់ៗទាំងអស់របស់ពិភពលោក។ ដូច្នេះ ព្រះគម្ពីរ គឺសាក្សីទាំងពីរ ដែលបានលេចឡើងឲ្យគ្រប់គ្នាឃើញ និងអានបាន ត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងការឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពក។

GSAM 82.2ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍បារាំង វ៉ុលទែរបាននិយាយថា ក្នុងរយៈពេលមួយរយឆ្នាំ ព្រះគម្ពីរនឹងលែងមានប្រយោជន៍។ នៅឆ្នាំទីមួយរយគិតចាប់ពីថ្ងៃដែលគាត់និយាយនោះ ចំនួនព្រះគម្ពីរដែលត្រូវបានចែកចាយនៅប្រទេសបារាំងតែមួយ មានច្រើនជាងចំនួនដែលគេដឹងថាមាននៅពេលវ៉ុលទែរបានអួតដោយឥតប្រយោជន៍នោះ។ ហើយគេនិយាយថា សូម្បីតែផ្ទះដែលគាត់បាននិយាយពាក្យនោះ ក៏ឥឡូវនេះត្រូវបានប្រើជាផ្ទះព្រះគម្ពីរផងដែរ។

GSAM 82រកឃើញថ្មរ៉ូសេតា

GSAM 82.3មានចំណុចពីរដែលពាក់ព័ន្ធនឹងឆ្នាំ 1798 និងប្រជាជនបារាំង ដែលយើងត្រូវកត់សម្គាល់។ ទីមួយ នៅឆ្នាំនោះ កងទ័ពបារាំងក្រោមការដឹកនាំរបស់ឧត្តមសេនីយ៍ប៊ែរទៀ បានផ្តួលរំលំរដ្ឋាភិបាលសម្តេចប៉ាបនៅរ៉ូម ដោយបានសម្រេច (ទោះពួកគេមិនដឹងក៏ដោយ) នូវការសម្រេចទំនាយអំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ ដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅដដែលដែលពួកគេបានធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំង។ ទីពីរ នៅឆ្នាំដដែលនោះ នៅបន្ទាយសង់ ជូលៀន លើសាខាទន្លេនីលឈ្មោះរ៉ូសេតា កងទ័ពបារាំង ខណៈកំពុងជីកកកាយ បានរកឃើញថ្មរ៉ូសេតាដ៏ល្បីល្បាញ ដែលឥឡូវនេះដាក់តាំងនៅសារមន្ទីរអង់គ្លេស។ លើថ្មនេះមានអក្សរចារឹកជាបីទម្រង់៖ អក្សរហៀរ៉ូក្លីហ្វិក ដែលជាការសរសេររបស់បូជាចារ្យ អក្សរឌេម៉ូទិក ដែលជាទម្រង់សរសេររបស់ប្រជាជនសាមញ្ញ និងភាសាក្រិក។ នេះជាគន្លឹះដែលបានបើកអត្ថបទឌេម៉ូទិក និងហៀរ៉ូក្លីហ្វិកដែលពីមុនមកមានអាថ៌កំបាំង។ ឥឡូវនេះ ដូចដែលអ្នកផ្សេងម្នាក់បាននិយាយ “ចបនិងប៉ែល ដែលកំពុងជីកយកអក្សរទាំងនេះក្នុងតួអក្សរឌេម៉ូទិក កំពុងផ្តល់ភស្តុតាងបន្ថែមទៀតអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃកំណត់ត្រាព្រះគម្ពីរបុរាណ ជាងប្រភពណាមួយក្រៅពីព្រះគម្ពីរផ្ទាល់”។ ដូច្នេះ មនុស្សដែលគិតថានឹងបំផ្លាញព្រះគម្ពីរ ត្រូវបានប្រើដោយមិនដឹងខ្លួន ដើម្បីនាំឲ្យទំនាយសម្រេច ក្នុងការដកអំណាចរបស់សម្តេចប៉ាបនៅចុង 1260 ឆ្នាំ ហើយក៏បានរកឃើញគន្លឹះទៅកាន់អក្សរដែលបញ្ជាក់ពីសេចក្ដីពិតនៃព្រះគម្ពីរ ដែលពួកគេខិតខំបំផ្លាញយ៉ាងខ្លាំង។

GSAM 83“អ្នកនឹងឈរនៅក្នុងចំណែករបស់អ្នក”

GSAM 83.1តើទេវតាបានប្រាប់ដានីយ៉ែលថា នឹងកើតមានអ្វីនៅពេលវេលានៃទីបញ្ចប់? ចាប់តាំងពីពេលដែលគាត់បានឮអ្នកបរិសុទ្ធម្នាក់និយាយថា “ដល់ពីរពាន់បីរយថ្ងៃ នោះទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាត”20 ចិត្តរបស់គាត់ពោរពេញដោយការព្រួយបារម្ភថា “ចុងបញ្ចប់នៃរឿងទាំងនេះ” នឹងទៅជាយ៉ាងណា ហើយវានឹង “យូរប៉ុណ្ណា”។21 នៅទីបំផុត គាត់ត្រូវបានធ្វើឲ្យយល់ថា ចំណេះដឹងអំពីពេលវេលាមិនមែនសម្រាប់សម័យរបស់គាត់ទេ។ មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា “ចូរទៅតាមផ្លូវរបស់ឯងរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ដ្បិតឯងនឹងសម្រាក ហើយឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ឯងនៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃទាំងឡាយ”។22

GSAM 83.2មនុស្សខ្លះបានសន្មតថា ពាក្យទាំងនេះសំដៅទៅលើទីបញ្ចប់ចុងក្រោយនៃពិភពលោក ហើយនៅពេលនោះ ដានីយ៉ែលជាមួយនឹងប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលនៅសល់ នឹងទទួលរង្វាន់របស់ខ្លួន ហើយឈរនៅក្នុងចំណែកមរតករបស់ខ្លួន។ គេប្រាប់យើងថា ពាក្យហេប្រឺសម្រាប់ចំណែកមរតក តំបន់ប្រទេស ជាដើម គឺ gheh-vel។ នោះមិនមែនជាពាក្យដែលត្រូវបានបកប្រែថា “ចំណែក” នៅក្នុងបទគម្ពីរនេះទេ។ ពាក្យនៅទីនេះគឺ goh rahl។ អ្នកប្រាជ្ញហេប្រឺប្រាប់ថា ពាក្យ goh rahl នេះកើតឡើងចំនួនចិតសិបប្រាំមួយដងក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ហើយវាជាពាក្យដដែលដែលប្រើនៅពេលនិយាយអំពីការសម្អាតទីសក្ការៈជាគំរូ ដែលគេចាប់ឆ្នោតដើម្បីកំណត់ថា តើពពែពីរមួយណាត្រូវសម្លាប់។ នៅពេលសម្ដេចបូជាចារ្យយកឈាមពពែរបស់ព្រះអម្ចាស់ ហើយចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈ ដើម្បីធ្វើកិច្ចការសម្អាត ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ឈរនៅខាងក្រៅ ដោយបន្ទាបខ្លួន និងសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យពួកគេឈរបានដោយគ្មានទោស ហើយទទួលពរពីសម្ដេចបូជាចារ្យ នៅពេលគាត់ចេញពីទីសក្ការៈ។ ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនោះ អ៊ីស្រាអែលបានឈរនៅក្នុងចំណែករបស់ខ្លួន។

GSAM 84.1នៅពេលការសម្អាតទីសក្ការៈចុងក្រោយមកដល់ នៅចុងបញ្ចប់នៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ ករណីរបស់ដានីយ៉ែល ជាមួយនឹងករណីរបស់មនុស្សសុចរិតដែលបានស្លាប់ទាំងអស់ នឹងត្រូវបាននាំមកពិនិត្យនៅចំពោះព្រះ។ ដូច្នេះ ដានីយ៉ែលឈរនៅក្នុងចំណែករបស់គាត់។

GSAM 84ព្រះបន្ទូលត្រូវបានបិទត្រារហូតដល់ឆ្នាំ 1798

GSAM 84.2ឆ្លើយតបទៅនឹងសំណួររបស់ដានីយ៉ែលថា “ឱព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ តើចុងបញ្ចប់នៃរឿងទាំងនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា?”23 គេប្រាប់គាត់ថា “ព្រះបន្ទូលត្រូវបានបិទ ហើយបិទត្រា រហូតដល់ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់។”24 អ្វីដែលធ្វើឲ្យចិត្តដានីយ៉ែលព្រួយបារម្ភ គឺ “នៅពេលណា?” “រយៈពេលប៉ុន្មាន?” និង “តើចុងបញ្ចប់នឹងទៅជាយ៉ាងណា?” ទាំងនេះជាចំណុចដែលធ្វើឲ្យព្យាការីមានការភាន់ច្រឡំ និងព្រួយបារម្ភ ហើយមានតែរឿងទាំងនេះប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបិទ និងបិទត្រារហូតដល់ “ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់” មិនមែនសៀវភៅដានីយ៉ែលទាំងមូល ដូចដែលមនុស្សខ្លះបានគិតឡើយ។ មុនសម័យឆ្នាំ 1798 នេះ អ្នកសិក្សាទំនាយមានពន្លឺអំពីចិតសិបសប្ដាហ៍ ហើយយល់ថា វាចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 457 មុនគ.ស. ហើយព្រះគ្រីស្ទបានបំពេញកិច្ចបម្រើជាសាធារណៈ ការស្លាប់របស់ទ្រង់ និងរឿងផ្សេងៗទៀត ស្របតាមការគណនាចិតសិបសប្ដាហ៍ទាំងហុកសិបប្រាំបួន និងចិតសិប ពីថ្ងៃនោះ។ ការសម្រេចយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៃបេសកកម្មរបស់ព្រះសង្គ្រោះ ស្របតាមការគណនានេះ បានផ្តល់ភស្តុតាងដ៏ខ្លាំងថា ទ្រង់ពិតជាព្រះមេស្ស៊ី ហើយកាលបរិច្ឆេទចាប់ផ្តើមនៃចិតសិបសប្ដាហ៍ ត្រូវបានកំណត់យ៉ាងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាន។ ការដែលពួកគេមិនអាចរកឃើញថា ចិតសិបសប្ដាហ៍គឺជាផ្នែកដំបូងនៃពីរពាន់បីរយថ្ងៃ បានធ្វើឲ្យរឿងនេះនៅតែបិទត្រា រហូតដល់ក្រោយឆ្នាំ 1798 ដូចដែលបានទាយទុក។

GSAM 84គន្លឹះសម្រាប់យល់អំពី ២៣០០ ថ្ងៃ

GSAM 84.3ឥឡូវនេះ ចូរយើងពិនិត្យមើលការពិតក្នុងរឿងនេះ។ រហូតដល់ឆ្នាំ 1798 អ្នកបកស្រាយទំនាយមិនទាន់មានពន្លឺអំពីពេលដែល ២៣០០ ថ្ងៃនឹងបញ្ចប់ឡើយ។ ពួកគេអាចយល់អំពីនិមិត្តសញ្ញា រូបបដិមា និងសត្វទាំងឡាយក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ប៉ុន្តែមិនអាចប្រាប់បានថា ២៣០០ ថ្ងៃនឹងបញ្ចប់នៅពេលណាទេ ព្រោះពួកគេនៅមិនទាន់យល់ថា ថ្ងៃទាំងនោះបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលណា។ ជាភស្តុតាងចំពោះចំណុចនេះ យើងអានក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ជាកាសែតអាត់វេនទីស្ទដែលពេលនោះបោះពុម្ពនៅទីក្រុងញូវយ៉ក ចុះថ្ងៃទី 15 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1842 ថា៖ «ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ដែលបានឃើញថា អ្នកនិពន្ធផ្សេងៗដែលធ្វើការដោយឯករាជ្យពីគ្នា តាំងពីឆ្នាំ 1798 មក បានយល់អ្វីដែលពីមុនគ្មាននរណាម្នាក់យល់សោះ នោះគឺថា ៧០ សប្ដាហ៍ជាគន្លឹះសម្រាប់យល់អំពី ២៣០០ ថ្ងៃ»។

GSAM 85មនុស្សជាច្រើនរកឃើញពន្លឺ

GSAM 85.1ដូចដែលចំណេះដឹងនេះត្រូវបាន «បិទត្រាទុក» រហូតដល់ពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានកំណត់សម្រាប់បើកឱ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គយល់ នោះក៏ដូចគ្នាដែរ នៅពេល «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» មកដល់ មនុស្សជាច្រើននឹង «រត់ចុះរត់ឡើង» ក្នុងបទគម្ពីរ ដើម្បីស្វែងរកសេចក្ដីទាំងនេះ។ បើយើងប្រៀបធៀបសេចក្ដីបកប្រែពីរបីនៃខគម្ពីរនេះ គំនិតនេះនឹងច្បាស់ណាស់។

GSAM 85.2បណ្ឌិត អាដាម ក្លាក មានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សជាច្រើននឹងខិតខំស្វែងយល់អត្ថន័យ ហើយចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង ដោយមធ្យោបាយនេះ»។

GSAM 85.3ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាអាល្លឺម៉ង់របស់លូធើរ ដែលបានកែសម្រួល យើងអានថា៖ «ដូច្នេះ មនុស្សជាច្រើននឹងពិនិត្យមើលវា ហើយរកឃើញការយល់ដឹងដ៏ធំធេង»។

GSAM 85.4ព្រះគម្ពីរភាសាអាល្លឺម៉ង់ដែលរៀបសេចក្ដីបកប្រែទន្ទឹមគ្នាចែងថា៖ «មនុស្សជាច្រើននឹងអានស្វែងយល់វាពីដើមដល់ចប់ ហើយដោយហេតុនេះ ចំណេះដឹងនឹងកើនឡើង»។

GSAM 85.5ព្រះគម្ពីរភាសាអាល្លឺម៉ង់របស់ L. វ៉ាន់ អេស ដែលសម្ដេចប៉ាបក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកអានកាតូលិកអានផងដែរ បកប្រែថា៖ «មនុស្សជាច្រើននឹងស្រាវជ្រាវវាពីដើមដល់ចប់ ហើយចំណេះដឹងនឹងមានយ៉ាងធំធេង»។

GSAM 85.6ព្រះគម្ពីរភាសាស៊ុយអែតចែងថា៖ «មនុស្សជាច្រើននឹងស្រាវជ្រាវក្នុងគម្ពីរនេះ ហើយចំណេះដឹងនឹងមានយ៉ាងធំធេង»។

GSAM 85.7ព្រះគម្ពីរភាសាដាណឺម៉ាក-ន័រវេស ដែលបានកែសម្រួល ចែងថា៖ «មនុស្សជាច្រើននឹងស្រាវជ្រាវយ៉ាងខ្នះខ្នែង ហើយចំណេះដឹងនឹងមានច្រើនឡើង»។

GSAM 85.8ក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ចុះថ្ងៃទី 15 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1842 យើងអានអំពីការស្វែងរក និងការទទួលបានចំណេះដឹងលើសេចក្ដីដែលត្រូវបានបិទត្រាទុកមុនឆ្នាំ 1798 ថា៖ «តើវាមិនមែនជាការចៃដន្យដ៏អស្ចារ្យទេឬ ដែលអ្នកនិពន្ធជាច្រើន ដោយមិនស្គាល់គ្នាទាល់តែសោះ បានឈានដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋានដូចគ្នា នៅក្នុងពេលប្រហាក់ប្រហែលគ្នា?»

GSAM 86.1នៅទីនេះ យើងសូមបង្ហាញបញ្ជីនៃបុគ្គល និងក្រុមចំនួន ២០ ផ្សេងគ្នា ដែលបានរកឃើញសេចក្ដីពិតអំពីពេលបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ ដោយមិនមែនតាមរយៈការទាក់ទងគ្នាឡើយ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវបទគម្ពីរយ៉ាងខ្នះខ្នែង ក្រោមការដឹកនាំនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ។ យើងដាក់ វីលៀម មីល័រ នៃរដ្ឋញូវយ៉ក នៅដើមបញ្ជីនេះ។ បន្ទាប់មកមាន A. J. គ្រុប នៃទីក្រុងហ្វីឡាដែលហ្វៀ រដ្ឋប៉ិនស៊ីលវ៉ានៀ; ដាវីឌ ម៉ាក់ហ្គ្រេហ្គ័រ នៃហ្វាល់ម៉ៅធ៍ រដ្ឋម៉េន; អេដវើដ អ៊ើវីង នៃប្រទេសអង់គ្លេស; អារឃីបាល់ ម៉េសុន នៃស្កុតឡែន; W. E. ដេវីស នៃរដ្ឋខារ៉ូលីណាខាងត្បូង; យ៉ូសែប វ៉ុលហ្វ៍ ដែលបានធ្វើការនៅតំបន់ផ្សេងៗនៃទ្វីបអាស៊ី; អាឡិចសាន់ឌ័រ ខេមបែល ក្នុងការជជែកដេញដោលរបស់គាត់ជាមួយ រ៉ូបឺត អូវិន នៅឆ្នាំ 1829; នាវាឯក A. ឡែនឌើរស៍ នៃទីក្រុងលីវើភូល ប្រទេសអង់គ្លេស; លេអូណាដ ហៃនរិខ ខែលប៊ែរ នៃទីក្រុងស្តុតហ្គាត ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់; ឡាគុនសា នៃប្រទេសអេស្ប៉ាញ; ហេនត្សេពេតឺរ នៃទីក្រុងឡាអេ ប្រទេសហូឡង់; បណ្ឌិត កាប៉ាដូស នៃទីក្រុងអាំស្ទែរដាំ ប្រទេសហូឡង់; រ៉ៅ នៃបាវ៉ារៀ; បូជាចារ្យនៅតាតារី ក្នុងឆ្នាំ 1821; អ្នកសិក្សាព្រះគម្ពីរនៅយេម៉ែន ក្នុងសៀវភៅរបស់ពួកគេដែលមានឈ្មោះថា «ស៊ីរ៉ា»; ហេងស្តែនប៊ែរ នៅតំបន់មួយទៀតនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់; ជនជាតិរុស្ស៊ីនៅមាត់សមុទ្រកាសព្យែន; ពួកម៉ូឡូកាននៅឆ្នេរសមុទ្របាល់ទិក ជាដើម។

GSAM 86.2សេចក្ដីខាងក្រោមនេះនឹងបង្ហាញថា ប្រធានបទនេះបានបើកសម្ដែងម្ដងបន្តិចៗដល់អ្នកសិក្សាទំនាយយ៉ាងដូចម្ដេច ទោះបីពួកគេមិនស្គាល់គ្នាក៏ដោយ៖—

GSAM 86.3ក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ចុះថ្ងៃទី 15 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1842 មានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «យើងទើបតែទទួលបានសៀវភៅមួយដែលមានចំណងជើងថា ‹អត្ថបទពីរស្ដីពីចំនួន ២៣០០ ថ្ងៃក្នុងទំនាយរបស់ដានីយ៉ែល និងកាតព្វកិច្ចរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទក្នុងការស្រាវជ្រាវអំពីការរំដោះព្រះវិហារ ដោយ អារឃីបាល់ ម៉េសុន អ្នកបម្រើដំណឹងល្អ នៅវីស្ហាវថោន ស្កុតឡែន។ ញូវប៊ឺក៖ បោះពុម្ពតាមច្បាប់បោះពុម្ពនៅក្លាស្គោ ដោយ វ៉ដ M. ហ្គេសលី ឆ្នាំ 1820›។ ក្នុងសៀវភៅនេះ ម៉េសុន និយាយថា៖ ‹ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានឃើញកូនសៀវភៅតូចមួយ ដែលបានបោះពុម្ពជាលើកដំបូងនៅអាមេរិក ដោយលោកគ្រូគង្វាល Wm. E. ដេវីស នៃរដ្ឋខារ៉ូលីណាខាងត្បូង ហើយបានបោះពុម្ពឡើងវិញនៅឆ្នាំ 1818 នៅវ៉ារឃីងតុន ភាគខាងត្បូងប្រទេសអង់គ្លេស។ អ្នកនិពន្ធនេះអះអាងថា ២៣០០ ថ្ងៃបានចាប់ផ្ដើមជាមួយ ៧០ សប្ដាហ៍ (ជំពូក 9:24)។ ចំពោះមតិនេះ ខ្ញុំមិនអាចមិនយល់ស្របបានឡើយ›»។

GSAM 87ដេវីស នៃរដ្ឋខារ៉ូលីណាខាងត្បូង

GSAM 87.1ក្នុងលេខដដែលនៃកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» អ្នកនិពន្ធកាសែតបាននិយាយថា៖ «សៀវភៅរបស់ដេវីសច្បាស់ជាបានសរសេរនៅប្រហែលឆ្នាំ 1810»។ ដោយនិយាយអំពីអំណះអំណាងដែលបានបង្ហាញក្នុងសៀវភៅនោះ គាត់ថ្លែងថា៖ «អ្នកអានពិតជាអាចនឹកស្មានថាខ្លួនកំពុងអានសំណេររបស់ មីល័រ លិច ស្ត័រស៍ ឬ ហេល ប៉ុន្តែយើងជឿថា ក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធបច្ចុប្បន្នអំពីការយាងមកជាលើកទីពីរ គ្មាននរណាម្នាក់បានដឹងថាមានសៀវភៅនេះទេ រហូតដល់សប្ដាហ៍មុន។ អ្នកនិពន្ធកាសែតនេះ [‹សម្រែក›] មិនដែលបានឮអំពីវាពីមុនឡើយ។ ទស្សនៈរបស់ដេវីសអំពីពេលវេលា ដែលម៉េសុនបានគាំទ្រនោះ គឺថា ២៣០០ ថ្ងៃនឹងបញ្ចប់ជាមួយឆ្នាំ 1843 តាមប្រតិទិនយូដា គឺឆ្នាំ 1844 របស់យើង»។

GSAM 87យ៉ូសែប វ៉ុលហ្វ៍ និងមនុស្ស ២០ នាក់ទៀត

GSAM 87.2ក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ចុះថ្ងៃទី 31 ខែសីហា ឆ្នាំ 1843 យើងអានថា «នៅឆ្នាំ 1822 យ៉ូសែប វ៉ុលហ្វ៍ (នៃប្រទេសអង់គ្លេស) បានបោះពុម្ពសៀវភៅមួយមានចំណងជើងថា ‹ព្រះអង្គនឹងយាងមកម្ដងទៀត គឺបុត្រមនុស្សនៅក្នុងពពកនៃមេឃ›»។ ហើយបន្ថែមថា «នៅឆ្នាំ 1826 មនុស្ស ២០ នាក់មកពីគ្រប់និកាយដែលប្រកាន់គោលជំនឿត្រឹមត្រូវតាមប្រពៃណី បានជួបជុំគ្នាជាមួយលោក វ៉ុលហ្វ៍ នៅទីក្រុងឡុងដ៍ ដើម្បីសិក្សាព្រះគម្ពីរ។ ពួកគេបានឈានដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋានដូចគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ។ ពួកគេបានបន្ថែម 45 ឆ្នាំទៅលើ 1260 ឆ្នាំ»។ ការបន្ថែម 45 ឆ្នាំទៅលើ 1260 ឆ្នាំ ដែលបានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1798 នឹងនាំយើងទៅដល់ចុងឆ្នាំ 1843 តាមប្រតិទិនយូដា ដែលតាមពិតគឺឆ្នាំ 1844 របស់យើង។

GSAM 87ទស្សនៈរបស់អាឡិចសាន់ឌ័រ ខេមបែល

GSAM 87.3ក្នុងកាសែតលេខដដែល មានសេចក្ដីនិយាយអំពី អាឡិចសាន់ឌ័រ ខេមបែល ថា «នៅឆ្នាំ 1829 គាត់បានធ្វើការជជែកដេញដោលដ៏ល្បីល្បាញជាមួយ រ៉ូបឺត អូវិន ដែលជាអ្នកមិនជឿព្រះ។ ក្នុងការជជែកនោះ គាត់បានប្រកែកថា និមិត្តរបស់ដានីយ៉ែលលាតសន្ធឹងរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃពេលវេលា ថា ២៣០០ ថ្ងៃជាឆ្នាំ ហើយនឹងបញ្ចប់ប្រហែល 1847 ឆ្នាំក្រោយពេលព្រះគ្រីស្ទប្រសូត ដែលតាមការបង្ហាញរបស់គាត់ផ្ទាល់ គឺមុនការរាប់ឆ្នាំទូទៅចំនួនបួនឆ្នាំ»។ ដូច្នេះ តាមពិត ការគណនារបស់គាត់នឹងកំណត់ចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ នៅចុងរយៈពេល 1843 ឆ្នាំពេញតាមប្រតិទិនយូដា ដែលរាប់ពីដើមគ្រិស្តសករាជ គឺឆ្នាំ 1844 យ៉ាងពិតប្រាកដ។

GSAM 88.1ក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ចុះថ្ងៃទី 21 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1843 មានសេចក្ដីប្រកាសអំពីសៀវភៅមួយដែលបានទទួល មានចំណងជើងថា «សំឡេងមួយទៅកាន់អង់គ្លេស និងអាមេរិក ក្នុងសេចក្ដីបង្ហាញតាមបទគម្ពីរអំពីការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះអម្ចាស់ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃយើង ដែលយើងអធិស្ឋានសូមរាល់ថ្ងៃដោយទូលថា ‹សូមឱ្យព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ សូមឱ្យព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គបានសម្រេចនៅផែនដី ដូចនៅស្ថានសួគ៌ដែរ›25 ដោយនាវាឯក A. ឡែនឌើរស៍ នៃទីក្រុងលីវើភូល បោះពុម្ពផ្សាយដោយ S. ខេនត៍ និងក្រុមហ៊ុន ឆ្នាំ 1839»។

GSAM 88.2«ដូចអ្នកដទៃទៀតដែរ គាត់បានផ្ដល់ការគណនាពេលវេលា ដោយកំណត់ចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ នៅ 1847 ឆ្នាំក្រោយការប្រសូតពិតប្រាកដរបស់ព្រះគ្រីស្ទ»។ នោះគឺឆ្នាំ 1844 របស់យើង ព្រោះព្រះអង្គបានប្រសូតមុនការរាប់ឆ្នាំទូទៅចំនួនបួនឆ្នាំ។26

GSAM 88លេអូណាដ ហៃនរិខ ខែលប៊ែរ

GSAM 88.3ក្នុង «ទស្សនាវដ្តីពិនិត្យ និងអ្នកប្រកាស» ចុះថ្ងៃទី 17 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1892 មានអត្ថបទមួយពីលោកគ្រូគង្វាល L. R. ខុនរ៉ាឌី នៃទីក្រុងហាំបួក ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដែលក្នុងនោះគាត់មានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 88.4«អ្នកអានរបស់យើងភាគច្រើនប្រហែលជាបានឮអំពី បេងហ្គែល ដែលជាមន្ត្រីសាសនាជាន់ខ្ពស់ដ៏ល្បីនៃនិកាយលូធើរ។ ក្នុងសតវត្សមុន [យោងតាម សាហ្វ បេងហ្គែលបានទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំ 1751] គាត់បានកំណត់ពេលព្រះអម្ចាស់របស់យើងលេចមក នៅឆ្នាំ 1836 ដោយផ្អែកការគណនារបស់គាត់លើលេខ 666 ក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ ប៉ុន្តែ យូរមុនពេលនេះផុតទៅ បុរសម្នាក់ទៀតដែលជានាយកសាលា ឈ្មោះ លេអូណាដ ហៃនរិខ ខែលប៊ែរ បានចាប់ផ្ដើមសរសេរ។ កូនសៀវភៅដំបូងរបស់គាត់បានចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ 1824 មានចំណងជើងថា ‹ទីបញ្ចប់ជិតមកដល់ហើយ› ដែលមានសេចក្ដីពន្យល់អំពី ម៉ាថាយ ជំពូក 24 និង 25។ វាត្រូវបានបោះពុម្ពនៅបាវ៉ារៀ។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ 1835 កូនសៀវភៅធំជាងមុន ដែលមានចំណងជើងដដែល និងមាន 126 ទំព័រ បានចេញផ្សាយនៅទីក្រុងស្តុតហ្គាត។ រឿងនេះនឹងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាពិសេស ហើយដើម្បីឱ្យអ្នកអានរបស់យើងយល់ច្បាស់ជាងមុន ខ្ញុំសូមបន្ថែមសេចក្ដីបកប្រែនៃទំព័រចំណងជើង៖ ‹ទីបញ្ចប់កំពុងមកដល់៖ បង្ហាញភស្តុតាងយ៉ាងល្អិតល្អន់ និងគួរឱ្យជឿជាក់ តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ និងព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីៗបំផុត; បដិសេធទាំងស្រុងនូវការប្រកាន់មតិទុកជាមុនទាំងអស់ ដែលប្រឆាំងនឹងការរង់ចាំការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់យើង ឬការគណនាពេលវេលា; បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា មន្ត្រីសាសនាជាន់ខ្ពស់ បេងហ្គែល បានគណនាខុសចំនួនប្រាំពីរឆ្នាំ ទាក់ទងនឹងឆ្នាំដ៏សំខាន់ដែលនឹងសម្រេចលទ្ធផល; ដ្បិតមិនមែនឆ្នាំ 1836 ទេ ប៉ុន្តែគឺឆ្នាំ 1843 ដែលជាទីបញ្ចប់ នៅពេលនោះការតស៊ូដ៏ធំរវាងពន្លឺ និងសេចក្ដីងងឹតនឹងត្រូវបញ្ចប់ ហើយការសោយរាជ្យប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវនៃយើង ដែលបានទន្ទឹងរង់ចាំជាយូរមកហើយ នឹងចាប់ផ្ដើមនៅលើផែនដី›។

GSAM 89.1«ការបោះពុម្ពលើកទីពីរបានចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ 1841 នៅទីក្រុងស្តុតហ្គាតដែរ ហើយតាមដែលខ្ញុំដឹង ក៏មានការបោះពុម្ពមួយទៀតនៅសាក់សូនី។ ដូចទំព័រចំណងជើងបង្ហាញ ក្រោយពីបានឆ្លើយតបនឹងមតិប្រកាន់ទុកជាមុនដែលមានជាទូទៅ កូនសៀវភៅនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ និងជាក់លាក់នូវទំនាក់ទំនងដែលមានរវាង ២៣០០ ថ្ងៃក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 8 និង ៧០ សប្ដាហ៍ក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 9 ហើយគណនារហូតដល់ឆ្នាំ 1843 (ឆ្នាំ 1843 របស់យូដា គឺឆ្នាំ 1844 របស់យើង)។ បន្ទាប់មក ក្នុងផ្នែកដែលនៅសល់នៃសៀវភៅ គាត់បង្ហាញតាមសញ្ញានៃសម័យកាលថា ព្រឹត្តិការណ៍នេះច្បាស់ជាជិតមកដល់ហើយ។

GSAM 89.2«ការដែលសៀវភៅនេះបានបោះពុម្ពជាច្រើនលើក តែមួយមុខក៏អាចធ្វើជាភស្តុតាងចំពោះចំណាប់អារម្មណ៍ដែលវាបានបង្កឡើងដែរ។ បងប្អូនប្រុស ស្ហែខេ ដែលឥឡូវនេះរស់នៅប្រទេសអូស្ត្រាលី បានឃើញសេចក្ដីផ្សព្វផ្សាយអំពីសៀវភៅនេះ សូម្បីតែនៅខេត្តស៊ីលេស៊ីដ៏ឆ្ងាយក៏ដោយ ហើយក្រោយពីបានបញ្ជាទិញ គាត់បានអានវាដោយចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង នៅក្នុងបន្ទប់ដែលបានចាក់សោទ្វារ។ ក្នុងសៀវភៅនេះ គេរកមិនឃើញដានអ្វីសោះ ដែលបង្ហាញថាអ្នកនិពន្ធបានដឹងអំពីចលនាស្រដៀងគ្នាណាមួយនៅក្នុងលោកនេះឡើយ ប៉ុន្តែដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ គាត់បានឈានដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋានដូចគ្នា។

GSAM 89.3«នៅឆ្នាំ 1842 គាត់បានសរសេរកូនសៀវភៅធំជាងមុនទៀត មាន 286 ទំព័រ នៅទីក្រុងស្តុតហ្គាតដែរ ស្ដីពី ‹គំនិតសំខាន់ៗ និងគំនិតតាមបទគម្ពីរ អំពីការបង្កើតពិភពលោក និងរយៈពេលនៃការតាំងនៅរបស់វា; ឬចម្លើយល្អិតល្អន់ចំពោះសំណួរថា៖ ហេតុអ្វីបានជាព្រះបានបង្កើតពិភពលោកក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃជាប់គ្នា—ពេលព្រះអម្ចាស់របស់យើងយាងមកជំនុំជម្រះមេប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទជិតមកដល់ហើយ—ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំ និងគួរឱ្យអំណរនៃឆ្នាំ 1843›»។

GSAM 89«បេន អែសរ៉ា» (ឡាគុនសា)

GSAM 89.4ប្រហែលឆ្នាំ 1812 ឡាគុនសា នៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ បានបោះពុម្ពសៀវភៅមួយមានចំណងជើងថា «ការយាងមករបស់ព្រះមែស៊ី ក្នុងព្រះចេស្ដា និងសិរីល្អ»។ អ្នកនិពន្ធបានប្រើនាមលាក់អត្តសញ្ញាណថា «បេន អែសរ៉ា» ហើយគេសន្មតថាគាត់ជាជនជាតិយូដាម្នាក់ដែលបានប្រែចិត្តជឿ។ អេដវើដ អ៊ើវីង នៃប្រទេសអង់គ្លេស ក្រោយពីបានចាប់ផ្ដើមកិច្ចការរបស់គាត់អំពីការយាងមកជាលើកទីពីរ បានបកប្រែសៀវភៅខាងលើនេះជាភាសាអង់គ្លេស។ ដូច្នេះ សៀវភៅនេះបានថ្លែងសេចក្ដីរបស់វាជាភាសាយ៉ាងហោចណាស់ពីរ។

GSAM 89.5ក្រោយពីពេលវេលាជាច្រើនឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ដែលបានប្រមូលសេចក្ដីសន្និដ្ឋានរបស់អ្នកសិក្សាផ្សេងៗ ដែលចាប់ពីដើមសតវត្សមុនរហូតដល់ឆ្នាំ 1840 បានគណនារយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃ ហើយបានកំណត់ ៧០ សប្ដាហ៍ជាផ្នែកដំបូងនៃរយៈពេលនោះ រួចឃើញថាពួកគេទាំងអស់យល់ស្របគ្នាថា រយៈពេលនេះបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 1844។

GSAM 90ឆ្នាំ 1844 ជាទីបញ្ចប់ពិតប្រាកដនៃ ២៣០០ ថ្ងៃ

GSAM 90.1ប្រហែលជាមានសំណួរថា តើយើងអាចប្រាកដក្នុងចិត្តបានឬទេថា ឆ្នាំ 1844 ជាកាលបរិច្ឆេទពិតប្រាកដសម្រាប់ចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ? បានពិតមែន! ដ្បិតដូចដែលការសម្រេចក្លែងក្លាយនៃទំនាយមិនអាចកើតឡើងត្រូវនឹងពេលកំណត់សម្រាប់ការសម្រេចពិតប្រាកដបានយ៉ាងណា នោះយើងក៏ត្រូវតែសន្និដ្ឋានយ៉ាងប្រាកដដែរថា ឆ្នាំ 1844 ជាទីបញ្ចប់ត្រឹមត្រូវនៃ ២៣០០ ថ្ងៃ។ ព្រះដែលបានបិទត្រាចំណេះដឹងនោះទុករហូតដល់ឆ្នាំ 1798 ហើយបានសន្យាថា នៅពេលនោះពន្លឺនឹងភ្លឺចេញមក បានប្រើព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គដែលមិនចេះខុស ដើម្បីដឹកនាំអស់អ្នកដែលស្វែងរកព្រះអង្គយ៉ាងអស់ពីចិត្ត ឱ្យយល់ត្រឹមត្រូវអំពីពេលវេលា។ ពេលកំណត់របស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ សម្រាប់ឱ្យ «ចំណេះដឹង» លើប្រធានបទនេះ «កើនឡើង» ហើយព្រះអង្គបានប្រទានពន្លឺពិតប្រាកដ។

GSAM 90.2ក្រោយពីបានរកឃើញទីបញ្ចប់នៃរយៈពេល ដែលបានបើកឱ្យមនុស្សយល់នៅក្នុង «ពេលវេលានៃទីបញ្ចប់» នោះជាការល្អដែលយើងសួររកអត្ថន័យនៃការរកឃើញនេះ។ យើងឃើញថា ក្នុងរយៈពេលនោះ នៅពេលបញ្ចប់កិច្ចការដំណឹងល្អ ពេលវេលាជាក់លាក់សម្រាប់ការបើកសវនាការជំនុំជម្រះនឹងត្រូវបានប្រកាស។ យ៉ូហានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហើយខ្ញុំបានឃើញ ទេវតាមួយរូបទៀតហោះនៅកណ្ដាលមេឃ មានដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដើម្បីផ្សាយដល់អស់អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី និងដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ គ្រប់ពូជអំបូរ គ្រប់ភាសា និងគ្រប់ប្រជាជន ដោយពោលដោយសំឡេងខ្លាំងថា៖ ចូរកោតខ្លាចព្រះ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ ដ្បិតពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ។ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះអង្គដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ ផែនដី សមុទ្រ និងប្រភពទឹកទាំងឡាយ»។27 ទេវតាពិតៗមិនផ្សាយដំណឹងល្អដល់មនុស្សទេ។ មនុស្សជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់បានជ្រើសរើសឱ្យផ្សាយដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គរហូតដល់ ចុងបញ្ចប់នៃលោកិយ។28 ដូច្នេះ ទេវតានេះជានិមិត្តសញ្ញានៃសារដំណឹងល្អ ដែលប្រកាសថា ពេលវេលាបានមកដល់ហើយសម្រាប់ការជំនុំជម្រះ «ចាប់ផ្ដើមពីដំណាក់របស់ព្រះ»។29 សារបែបនេះមិនអាចប្រកាសដោយយោងតាមបទគម្ពីរបានទេ រហូតដល់មានការរកឃើញក្នុងបទគម្ពីរនូវរយៈពេលដែលនាំទៅដល់ការជំនុំជម្រះ។ ដូចដែលបានជម្រាបរួចមកហើយ រយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃលាតសន្ធឹងទៅដល់ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតរាស្ត្ររបស់ព្រះ។

GSAM 91ថ្ងៃធួននឹងបាបជាពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះ

GSAM 91.1ជនជាតិយូដាធ្លាប់បានយល់ ហើយនៅតែយល់ថា ថ្ងៃធួននឹងបាប គឺការសម្អាតទីសក្ការៈនៅលើផែនដី ជាថ្ងៃជំនុំជម្រះ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ ក្នុងស្ថានភាពដែលពួកគេបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ទោះបីពួកគេមិនអាចធ្វើគ្រប់ពិធីបម្រើដូចសម័យបុរាណ ដែលទាក់ទងនឹងថ្ងៃដ៏ឱឡារិកនោះក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែកាន់ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃជំនុំជម្រះដែរ។ ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីរឿងនេះ ជាដំបូង យើងនឹងដកស្រង់ពីកាសែតយូដាមួយដែលបោះពុម្ពនៅទីក្រុងសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា មានឈ្មោះថា «អ្នកបកស្រាយរបស់ជនជាតិយូដា» ជាកាសែតតំណាងឱ្យជនជាតិយូដាដែលកាន់តាមប្រពៃណីសាសនា នៅខាងលិចជួរភ្នំរ៉ក់គី។ ក្នុងលេខចេញផ្សាយខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1892 មានសេចក្ដីប្រកាសថា មុនកាសែតលេខបន្ទាប់ចេញផ្សាយ ខែទីប្រាំពីរ និងថ្ងៃធួននឹងបាបនឹងមកដល់។ ពួកគេហៅខែទីប្រាំពីរថា ទីស្រី ហើយខែទីប្រាំមួយថា អេលូល។ ដូច្នេះ កាសែតបានថ្លែងថា៖ «ខែអេលូលបានមកដល់ហើយ ហើយសំឡេងដាស់តឿនរបស់សូហ្វារ [ត្រែដែលត្រូវផ្លុំចាប់ពីថ្ងៃទីមួយដល់ថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ ទំនុកដំកើង 81:3, 4] នឹងឮរៀងរាល់ព្រឹកនៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់អ្នកកាន់តាមប្រពៃណីសាសនា ដាស់តឿនឱ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃរំលឹក និងការជំនុំជម្រះចុងក្រោយនៃថ្ងៃយ៉ុម គីពួរ»។ ដោយពួកគេកំពុងនៅចុងខែអេលូល ដែលជាខែទីប្រាំមួយ ហើយខែទីស្រី ដែលជាខែទីប្រាំពីរជិតចាប់ផ្ដើម ពួកគេនឹងឮសំឡេងត្រែរៀងរាល់ព្រឹកអស់រយៈពេលដប់ថ្ងៃ ប្រកាសអំពីការជំនុំជម្រះចុងក្រោយប្រចាំឆ្នាំ ក្នុងរបបពិធីដែលជារូបតំណាងនោះ។

GSAM 91សក្ខីភាពរបស់គ្រូរ៉ាប៊ីយូដាម្នាក់

GSAM 91.2ម្ដងទៀត នៅឆ្នាំ 1902 គ្រូរ៉ាប៊ី អ៊ីស៊ីដ័រ ម៉ៃអឺរស៍ នៃក្រុមជំនុំយូដាដ៏ធំមួយនៅទីក្រុងសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា នៅពេលប្រកាសអំពីថ្ងៃធួននឹងបាប បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខណៈដែលឆ្លងកាត់មាត់ទ្វារនៃពេលវេលា ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានរំលឹកយ៉ាងខ្លាំងអំពីការបង្កើត និងព្រះរាជអធិបតេយ្យលើសកលលោករបស់ព្រះអាទិករ ហើយត្រូវបានហៅឱ្យប្រារព្ធ ដោយសំឡេងផ្លុំត្រែ នូវខួបដែលអាចនិយាយបានថា ជាខួបកំណើតនៃពេលវេលា និងខួបរាជាភិសេករបស់ព្រះមហាក្សត្រដ៏ឧត្ដម។ គាត់ក៏ត្រូវបានសំឡេងត្រែដដែល ឬសូហ្វារ ហៅឱ្យពិនិត្យមើលត្រឡប់ក្រោយយ៉ាងហ្មត់ចត់ នូវអំពើរបស់ខ្លួនក្នុងឆ្នាំកន្លងទៅ ខណៈដែលគាត់ឈរទាំងញ័រនៅចំពោះព្រះនេត្រដែលទតឃើញទាំងអស់ នៃសេចក្ដីយុត្តិធម៌ដ៏អស់កល្ប ដែលគង់លើបល្ល័ង្កជំនុំជម្រះ»។

GSAM 92.1ដោយសារក្នុងពិធីបម្រើនៃព្រះវិហារយូដា ទីសក្ការៈត្រូវបានសម្អាតមួយឆ្នាំម្ដង ដានីយ៉ែលច្បាស់ជាបានឃើញថា ការសម្អាតទីសក្ការៈនៅចុងបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃនេះ ត្រូវតែទាក់ទងនឹងអ្វីមួយផ្សេងទៀត ក្រៅពីពិធីបម្រើប្រចាំឆ្នាំដែលជារូបតំណាង។ ព្រះអម្ចាស់បានបង្រៀនរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គរួចហើយថា នៅពេលប្រើនិមិត្តសញ្ញាក្នុងទំនាយ ពេលវេលាដែលបានផ្ដល់ឱ្យត្រូវរាប់ថា «មួយថ្ងៃទុកជា ១ ឆ្នាំ»។30 ដូច្នេះ ដូចដែលយើងបានឃើញ រយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃនេះលាតសន្ធឹងមកដល់ចុងបញ្ចប់នៃកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទជាមហាបូជាចារ្យក្នុងទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ គឺដល់ការជំនុំជម្រះស៊ើបអង្កេតអស់អ្នកដែលសំណុំរឿងរបស់ពួកគេត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ តាមរយៈការលន់តួបាប។

GSAM 92សារអំពីការជំនុំជម្រះដល់ពេលត្រូវប្រកាសនៅឆ្នាំ 1844

GSAM 92.2ក្រោយពីបានរកឃើញរយៈពេលដែលការជំនុំជម្រះពួកបរិសុទ្ធនឹងចាប់ផ្ដើម ផ្លូវក៏បានបើកឱ្យប្រកាសសារថា «ពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ» តាមលំដាប់ព្រឹត្តិការណ៍របស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានកំណត់ទុកក្នុងទំនាយ។ ចូរកត់សម្គាល់ថា សេចក្ដីនេះមិននិយាយថា សារនឹងត្រូវប្រកាសភ្លាមៗ ក្រោយពីបានរកឃើញរយៈពេលនោះទេ ប៉ុន្តែនិយាយថា ពន្លឺដែលពីមុនត្រូវបាន «បិទត្រាទុក» នឹងត្រូវបើកបង្ហាញឱ្យច្បាស់។ យើងឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា សេចក្ដីនេះបានសម្រេចហើយ។ ក្នុងជំពូកបន្ទាប់ៗ យើងនឹងឃើញថា ព្រះអម្ចាស់ក៏បានកំណត់ពេលប្រកាសសារអំពីការយាងមកជាលើកទីពីរយ៉ាងជាក់លាក់ដូចគ្នា ហើយការប្រកាសនោះក៏បានទៅដល់ពិភពលោកតាមពាក្យទំនាយយ៉ាងពិតប្រាកដដែរ។

Notes

  1. ដានីយ៉ែល 12:8-10។ ↩
  2. ដានីយ៉ែល 8:17។ ↩
  3. ដានីយ៉ែល 12:4។ ↩
  4. ចោទិយកថា 29:29។ ↩
  5. ណាហ៊ូម 3:2។ ↩
  6. ណាហ៊ូម 1:5-9។ ↩
  7. ណាហ៊ូម 2:3-5។ ↩
  8. យ៉ូអែល 2:1។ ↩
  9. សេផានា 2:1-3។ ↩
  10. ដានីយ៉ែល 11:35។ ↩
  11. ដានីយ៉ែល 12:7។ ↩
  12. វិវរណៈ 11:3។ ↩
  13. វិវរណៈ 11:7-9។ ↩
  14. អាណាល់នៃព្រះគម្ពីរអង់គ្លេសរបស់អាន់ឌឺសុន ទំព័រ 494។ ↩
  15. ថូម៉ាស ឌិក ស្តីពីការកែលម្អសង្គម ទំព័រ 154។ ↩
  16. បដិវត្តន៍បារាំងរបស់ថៀរ ភាគ 2 ទំព័រ 371។ ↩
  17. ដដែល ទំព័រ 338។ ↩
  18. ដដែល ទំព័រ 365។ ↩
  19. វិវរណៈ 11:11-12។ ↩
  20. ដានីយ៉ែល 8:14។ ↩
  21. ដានីយ៉ែល 12:6-8។ ↩
  22. ដានីយ៉ែល 12:13។ ↩
  23. ដានីយ៉ែល 12:8។ ↩
  24. ដានីយ៉ែល 12:9។ ↩
  25. ម៉ាថាយ 6:10 ↩
  26. កាលបរិច្ឆេទនៅរឹមទំព័រនៃ ម៉ាថាយ 2:1។ ↩
  27. វិវរណៈ 14:6, 7។ ↩
  28. ម៉ាថាយ 28:19, 20។ ↩
  29. ពេត្រុសទី 1 4:17។ ↩
  30. ជនគណនា 14:34; អេសេគាល 4:6។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ