Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
15 / 31
15 / 31

ជំពូកទី 12 — ការខកចិត្ត—សៀវភៅជូរចត់

John Norton Loughborough

GSAM 185.1«ខ្ញុំបានយកសៀវភៅតូចនោះពីដៃរបស់ទេវតា ហើយបរិភោគវាអស់។ នៅក្នុងមាត់ខ្ញុំ វាផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ ប៉ុន្តែកាលខ្ញុំបានបរិភោគវាហើយ ពោះខ្ញុំក៏ជូរចត់ឡើង។ ទេវតានោះនិយាយមកខ្ញុំថា អ្នកត្រូវថ្លែងទំនាយម្ដងទៀត នៅចំពោះមុខប្រជាជន ជាតិសាសន៍ ភាសា និងស្ដេចជាច្រើន។ រួចមានគេឱ្យដើមត្រែងមួយដល់ខ្ញុំ ដែលមានរាងដូចដំបង។ ទេវតាក៏ឈរនិយាយថា ចូរក្រោកឡើង ហើយវាស់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ អាសនា និងអស់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំនៅក្នុងនោះ។»1

GSAM 185.2ក្នុងភាសានៃព្រះគម្ពីរ «ការបរិភោគ» សៀវភៅតំណាងឱ្យការទទួលសេចក្ដីពិត ដើម្បីបញ្ជូនទៅអ្នកដទៃ ដូចដែលឃើញក្នុងគម្ពីរអេសេគាល ដែលហោរាបានឃើញ «សៀវភៅរមូរមួយ» ហើយមានព្រះបន្ទូលមកគាត់ថា «ចូរបរិភោគសៀវភៅរមូរនេះ ហើយទៅនិយាយនឹងពូជពង្សអ៊ីស្រាអែល។» បន្ទាប់ពីបរិភោគសៀវភៅរមូរនោះ គាត់មានប្រសាសន៍ថា «ខ្ញុំក៏បានបរិភោគវា ហើយនៅក្នុងមាត់ខ្ញុំ វាមានរសជាតិផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ។»2

GSAM 185.3ហោរាយេរេមាប្រើរូបភាពដូចគ្នានេះថា៖ «ទូលបង្គំបានរកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានបរិភោគព្រះបន្ទូលនោះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានទៅជាអំណរ និងសេចក្ដីរីករាយនៃចិត្តទូលបង្គំ។»3 តាមពាក្យទាំងនេះ យើងយល់ថា «ភាពផ្អែម» នៃសៀវភៅនៅពេលបរិភោគ តំណាងឱ្យអំណរ និងសេចក្ដីស្កប់ចិត្តដែលអស់អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បែបនេះបានពិសោធ។

GSAM 185សៀវភៅផ្អែម រួចជូរចត់

GSAM 185.4សៀវភៅដែលបានរៀបរាប់ក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក 10 ដែលមានសេចក្ដីថា វាផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំចំពោះអ្នកបរិភោគ ប៉ុន្តែពេលបរិភោគហើយភ្លាម វាក៏ «ជូរចត់» (ឬតាមអ្នកខ្លះបកប្រែថា «កាលខ្ញុំបានរំលាយវាហើយភ្លាម នៅក្នុងក្រពះខ្ញុំ វាប្រែជាភីក្រា»4) គឺជាសៀវភៅដែលទេវតាបានយកមកប្រកាស ដោយអំណាចនៃព្រះអង្គដែលបានបង្កើតមេឃ ផែនដី និងសមុទ្រថា «នឹងគ្មានពេលវេលាទៀតឡើយ។» ដូច្នេះ ការបរិភោគសៀវភៅនេះត្រូវតំណាងឱ្យការទទួលសេចក្ដីប្រកាសអំពីពេលវេលាដោយអំណរ។ ភាពជូរចត់ភ្លាមៗនៃអាហារមួយម៉ាត់នោះ ចំពោះអស់អ្នកដែលបរិភោគវា ត្រូវតំណាងឱ្យការប្រែប្រួលដ៏សោកសៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ បន្ទាប់ពីពេលវេលាក្នុងសៀវភៅបានកន្លងផុតទៅ ហើយពួកគេឃើញថា ខ្លួនខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្វីដែលបានរំពឹងទុក។

GSAM 186សេចក្ដីប្រកាសអំពីពេលវេលា ជាអាហារមួយម៉ាត់ដ៏ផ្អែម

GSAM 186.1សេចក្ដីប្រកាសអំពីពេលវេលានៅឆ្នាំ 1844 ពិតជាដំណឹងដ៏រីករាយសម្រាប់អស់អ្នកដែលជឿ ហើយរំពឹងទុកដោយឥតសង្ស័យថា មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេនឹងទទួលការរំដោះអស់កល្បជានិច្ចពីសេចក្ដីអាក្រក់ ទុក្ខវេទនា និងសេចក្ដីសោកសៅទាំងអស់នៃលោកីយ៍ដែលពោរពេញដោយបាបនេះ។ គំនិតថា ក្នុងរយៈពេលតែពីរបីសប្ដាហ៍ខ្លីទៀត ពួកគេនឹងទទួលសិរីរុងរឿង មានជីវិតអមតៈ ហើយនៅក្នុងទីក្រុងមាសរបស់ព្រះជាមួយព្រះមហាក្សត្ររបស់ខ្លួន ពិតជាបានលើកទឹកចិត្តព្រលឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ដូចអ្នកម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នោះពោលថា៖ «អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវដោយស្មោះ អាចយល់ពីអារម្មណ៍របស់អស់អ្នកដែលរង់ចាំដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងបំផុត ចំពោះការយាងមករបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់ខ្លួន.... យើងបានខិតជិតដល់វេលានេះដោយចិត្តស្ងប់ និងគោរពកោតខ្លាច។ អ្នកជឿពិតប្រាកដបានសម្រាកក្នុងការប្រកបដ៏ផ្អែមល្ហែមជាមួយព្រះ ដែលជាប្រាក់កក់នៃសេចក្ដីសុខសាន្តដែលពួកគេនឹងទទួលក្នុងអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។ អស់អ្នកដែលបានពិសោធសេចក្ដីសង្ឃឹម និងការទុកចិត្តនេះ មិនអាចបំភ្លេចវេលារង់ចាំដ៏មានតម្លៃទាំងនោះឡើយ។»

GSAM 186.2នៅថ្ងៃទីដប់មួយនៃខែទីប្រាំពីរ អ្នកទាំងនោះឃើញថា ខ្លួននៅតែស្ថិតក្នុងលោកីយ៍ងងឹតដែលពោរពេញដោយការល្បងល និងសេចក្ដីល្បួង។ ពួកគេត្រូវទទួលការមើលងាយ ការចំអក និងការសើចចំអកពីអ្នកដែលខ្លួនទើបតែបានដាស់តឿនពីរបីម៉ោងមុន ឱ្យត្រៀមខ្លួនជួបព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេ។ ស្ថានភាពដ៏លំបាកពិសេសនេះមានរូបភាពប្រៀបធៀបដ៏សមស្របក្នុងករណីនាងម៉ារី កាលនាង «ឈរយំនៅខាងក្រៅផ្នូរ»។ នៅពេលពួកទេវតាសួរនាងថា «នាងអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំ?» នាងឆ្លើយថា «ពីព្រោះគេបានយកព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំទៅ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថាគេបានដាក់ព្រះអង្គនៅឯណាទេ។»5

GSAM 187ខកចិត្ត ប៉ុន្តែមិនបាក់ទឹកចិត្ត

GSAM 187.1អស់អ្នកដែលបានឆ្លងកាត់ទិដ្ឋភាពដ៏លំបាកនេះ បានពោលអំពីវាថា៖

GSAM 187.1«យើងមានចិត្តច្របូកច្របល់ និងខកចិត្ត ប៉ុន្តែយើងមិនបានបោះបង់សេចក្ដីជំនឿរបស់ខ្លួនឡើយ។ យើងយល់ថា យើងបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់យើងហើយ។ យើងបានរស់នៅស្របតាមសេចក្ដីជំនឿដ៏មានតម្លៃរបស់យើង។ យើងខកចិត្ត ប៉ុន្តែមិនបាក់ទឹកចិត្តទេ។ យើងត្រូវការសេចក្ដីអត់ធ្មត់ឥតព្រំដែន ព្រោះមានអ្នកចំអកជាច្រើន។ យើងតែងតែជួបពាក្យមើលងាយដែលរំឭកដល់ការខកចិត្តរបស់យើងពីមុន។ អ្នកស្គាល់គ្នារបស់យើងដែលតាមលោកីយ៍ ហើយសូម្បីតែអ្នកខ្លះដែលប្រកាសខ្លួនថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ក៏តែងតែពោលចំអកយើងថា ‘អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់ឡើងទៅទេឬ? តើអ្នករាល់គ្នារំពឹងថានឹងឡើងទៅនៅពេលណា?’ និងពាក្យចំអកស្រដៀងគ្នានេះ។ គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងនោះទទួលស្គាល់ព្រះគម្ពីរ តែមិនបានរៀនសេចក្ដីពិតដ៏ធំ និងសំខាន់ក្នុងនោះទេ។ យើងនៅតែជាប់នឹងភាពរមែងស្លាប់ ហើយផលនៃបណ្ដាសានៅជុំវិញយើងទាំងអស់។ ការទទួលយកឡើងវិញនូវបន្ទុកខ្វល់ខ្វាយនៃជីវិត ដែលយើងគិតថាបានទម្លាក់ចោលជារៀងរហូតទៅហើយនោះ ពិតជាពិបាកណាស់។»

GSAM 187ប្រៀបធៀបនឹងពួកសិស្សដែលខកចិត្ត

GSAM 187.2អារម្មណ៍របស់អ្នកទាំងនោះ ពេលប្រៀបធៀបនឹងអំណរ និងសេចក្ដីរីករាយរបស់ពួកគេកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន ច្បាស់ជាប្រៀបដូចជារសជាតិល្វីងខ្លាំងនៃថ្នាំភីក្រា។ មនុស្សលោកនៅជុំវិញគិតថា ពេលនេះអ្នកជឿនឹងបោះបង់សេចក្ដីជំនឿរបស់ខ្លួន ហើយចូលរួមសើចចំអកចំពោះអ្វីដែលគេចាត់ថាជាភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់អ្នកជឿផ្ទាល់ ដូចដែលហ្វូងមនុស្សច្បាស់ជាបានគិតក្រោយព្រះគ្រីស្ទត្រូវឆ្កាងដែរ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេក៏បានដឹងដោយភ្ញាក់ផ្អើលថា ក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះការលេចមករបស់ព្រះអម្ចាស់ មិនងាយដកចេញពីចិត្តរបស់អស់អ្នកដែលបានថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះដោយពិតប្រាកដឡើយ។

GSAM 187«មិនបានអង្គុយជាមួយពួកអ្នកចំអក»

GSAM 187.3ផ្លូវដែលអ្នកមានចិត្តស្មោះស្ម័គ្រទាំងនេះបានដើរតាម និងអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់តាមពាក្យរបស់ហោរាយេរេមា ដែលមានប្រសាសន៍ថា៖

GSAM 187.3«ទូលបង្គំបានរកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានបរិភោគព្រះបន្ទូលនោះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានទៅជាអំណរ និងសេចក្ដីរីករាយនៃចិត្តទូលបង្គំ ដ្បិតគេហៅទូលបង្គំដោយព្រះនាមព្រះអង្គ ឱព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃពួកពលបរិវារអើយ។ ទូលបង្គំមិនបានអង្គុយក្នុងអង្គប្រជុំនៃពួកអ្នកចំអក ឬរីករាយជាមួយពួកគេឡើយ។ ទូលបង្គំបានអង្គុយតែម្នាក់ឯងដោយព្រោះព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះអង្គបានបំពេញទូលបង្គំដោយសេចក្ដីក្រោធ។ ហេតុអ្វីបានជាការឈឺចាប់របស់ទូលបង្គំមានរហូត ហើយរបួសរបស់ទូលបង្គំព្យាបាលមិនជា មិនព្រមសះស្បើយសោះ? តើព្រះអង្គនឹងធ្វើដូចជាអ្នកកុហកចំពោះទូលបង្គំ ហើយដូចជាទឹកដែលរីងបាត់ទៅឬ?»6

GSAM 188ជេមស៍ វ៉ាយត៍ ពោលអំពីការខកចិត្ត

GSAM 188.1សម្រង់ខ្លីៗមួយចំនួនពីអ្នកខ្លះដែលខកចិត្ត តែនៅតែមានសង្ឃឹមទាំងនេះ នឹងជួយឱ្យយល់ច្បាស់អំពីស្ថានភាពនោះ។ សម្រង់ទីមួយគឺពីអែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ ដែលបានធ្វើការប្រកបដោយជោគជ័យយ៉ាងខ្លាំងនៅឆ្នាំ 1843 និង 1844។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 188.2«ការខកចិត្តនៅពេលពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅ គឺជាការខកចិត្តដ៏ជូរចត់។ អ្នកជឿពិតប្រាកដបានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយបានពិសោធវត្តមានរបស់ព្រះអង្គដូចដែលមិនធ្លាប់មានពីមុន។ ពួកគេគិតថា ខ្លួនបានផ្ដល់សេចក្ដីព្រមានចុងក្រោយដល់លោកីយ៍រួចហើយ ហើយបានញែកខ្លួនចេញច្រើនឬតិចពីហ្វូងមនុស្សដែលមិនជឿ និងចំអក។ ដោយមានព្រះពររបស់ព្រះស្ថិតនៅលើពួកគេ ពួកគេចង់ប្រកបជាមួយព្រះអម្ចាស់ដែលខ្លួនរំពឹងថានឹងយាងមកក្នុងពេលឆាប់ៗ និងពួកទេវតាបរិសុទ្ធ ជាងចង់ប្រកបជាមួយអ្នកដែលខ្លួនបានញែកចេញពីនោះ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះយេស៊ូវបានពេញក្នុងព្រលឹង ហើយបញ្ចេញពន្លឺពីមុខមនុស្សគ្រប់រូប។ ដោយមានបំណងប្រាថ្នាដែលមិនអាចថ្លែងបាន ពួកគេបានអធិស្ឋានថា ‘ឱព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវអើយ សូមយាងមក ហើយសូមយាងមកឆាប់ៗ’ ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនបានយាងមកទេ។

GSAM 188.3«ប៉ុន្តែព្រះមិនបានបោះបង់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គឡើយ.... ខគម្ពីរដូចជាសេចក្ដីខាងក្រោមដែលសរសេរទៅកាន់ពួកហេព្រើរ បានចាក់ដល់គំនិត និងចិត្តរបស់អស់អ្នកដែលកំពុងរងការល្បងល ហើយរង់ចាំ ដោយអំណាច និងការកម្សាន្តចិត្តដ៏ពិសេសថា៖ ‘ដូច្នេះ កុំបោះបង់សេចក្ដីទុកចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលនឹងមានរង្វាន់ដ៏ធំនោះឡើយ។ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាត្រូវការសេចក្ដីអត់ធ្មត់ ដើម្បីឱ្យក្រោយពីបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះហើយ អ្នករាល់គ្នាអាចទទួលសេចក្ដីសន្យា។ ដ្បិតនៅតែបន្តិចទៀត ព្រះអង្គដែលត្រូវយាងមក នឹងយាងមក ហើយមិនបង្អង់ឡើយ។ ឯមនុស្សសុចរិតនឹងរស់ដោយសេចក្ដីជំនឿ ប៉ុន្តែបើអ្នកណាដកថយ នោះព្រលឹងអញមិនពេញចិត្តនឹងអ្នកនោះទេ។ ប៉ុន្តែយើងមិនមែនជាពួកអ្នកដកថយទៅរកសេចក្ដីវិនាសឡើយ គឺជាពួកអ្នកដែលជឿដើម្បីឱ្យព្រលឹងបានសង្គ្រោះវិញ។’7 ចំណុចគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងបទគម្ពីរនេះមានដូចតទៅ៖—

GSAM 188.4«1. អស់អ្នកដែលព្រះបន្ទូលនេះនិយាយទៅកាន់ កំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់នៃការបោះបង់សេចក្ដីទុកចិត្តលើអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើត្រឹមត្រូវ។

GSAM 189.1«2. ពួកគេបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ ហើយត្រូវបាននាំចូលក្នុងស្ថានភាពល្បងល ដែលត្រូវការសេចក្ដីអត់ធ្មត់។

GSAM 189.2«3. នៅពេលនោះ មនុស្សសុចរិតត្រូវរស់ដោយសេចក្ដីជំនឿ ដោយមិនសង្ស័យថា ខ្លួនបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះឬអត់ឡើយ តែត្រូវមានសេចក្ដីជំនឿលើអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។

GSAM 189.3«4. អស់អ្នកដែលមិនអត់ទ្រាំនឹងការល្បងលសេចក្ដីជំនឿ ប៉ុន្តែបោះបង់សេចក្ដីទុកចិត្តលើកិច្ចការដែលខ្លួនបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ ហើយដកថយ នឹងដើរតាមផ្លូវត្រង់ទៅរកសេចក្ដីវិនាស។»8

GSAM 189ពីអិន. សៅថាដ និពន្ធនាយកនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ

GSAM 189.4ក្នុងសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ចុះថ្ងៃទី 31 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ប្រហែលដប់ថ្ងៃក្រោយការបញ្ចប់ ២៣០០ ថ្ងៃ មានសេចក្ដីខាងក្រោមដែលនិពន្ធនាយកបានសរសេរ ហើយបោះពុម្ពផ្សាយ៖—

GSAM 189.5«ដោយពិចារណាដល់ស្ថានការណ៍ទាំងអស់ដែលអមជាមួយចលនានេះ ផលប្រកបដោយព្រះពរដែលវាបាននាំមកដល់ចិត្តកូនចៅរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីស្អប់ខ្ពើម ព្រមទាំងគំនុំអាក្រក់ដែលសត្រូវរបស់ព្រះអង្គបានបង្ហាញ យើងត្រូវចាត់ទុកវាថាជា ‘សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ’ ពិតប្រាកដ។ ហើយបើយើងមានពេលពីរបីថ្ងៃដើម្បីល្បងលសេចក្ដីជំនឿ នោះក៏នៅតែស្របនឹងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីដប់នាក់ដែរ ព្រោះក្រោយពីនាងទាំងអស់បានក្រោកឡើង ហើយរៀបចំចង្កៀងរបស់ខ្លួនរួចហើយ នឹងនៅមានពេលមួយទៀតដែលចង្កៀងរបស់ស្ត្រីព្រហ្មចារីល្ងង់នឹងរលត់។ ការនេះមិនអាចកើតឡើងមុនថ្ងៃទីដប់កន្លងផុតទៅទេ ដ្បិតរហូតដល់ពេលនោះ ចង្កៀងរបស់នាងនៅតែឆេះ។ ដូច្នេះ ថ្ងៃនោះត្រូវតែកន្លងផុតទៅ ដើម្បីឱ្យពួកអ្នកល្ងង់បោះបង់សេចក្ដីជំនឿរបស់ខ្លួន ដូចជាឆ្នាំ 1843 ត្រូវតែកន្លងផុតទៅ ដើម្បីឱ្យមានពេលវេលារង់ចាំដែរ។ ដូច្នេះ ការបង្អង់បន្តិចបន្តួចមិនមែនជាហេតុឱ្យខកចិត្តឡើយ តែបង្ហាញថា ព្រះសម្រេចព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានម៉ត់ចត់យ៉ាងណា។ ហេតុនេះ ចូរយើងកាន់ខ្ជាប់នូវការប្រកាសសេចក្ដីជំនឿរបស់យើងដោយឥតរង្គោះរង្គើ ដ្បិតព្រះអង្គដែលបានសន្យាទ្រង់ស្មោះត្រង់។»

GSAM 189ពីយ៉ូសែប ម៉ាស និពន្ធនាយកនៃសំឡេងនៃសេចក្ដីពិត

GSAM 189.6ក្នុងសំឡេងនៃសេចក្ដីពិត ចុះថ្ងៃទី 7 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1844 យើងអានថា៖—

GSAM 189.7«យើងទទួលស្គាល់ដោយរីករាយថា យើងបានយល់ខុសអំពីលក្ខណៈនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលយើងរំពឹងថានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ។ ប៉ុន្តែយើងនៅមិនអាចទទួលស្គាល់ថា នៅថ្ងៃនោះ មហាសម្ដេចសង្ឃដ៏ឧត្ដមរបស់យើងមិនបានសម្រេចអ្វីទាំងអស់ ដែលគំរូទុកជាមុននោះផ្ដល់មូលដ្ឋានឱ្យយើងរំពឹងទុកឡើយ។ ឥឡូវនេះ យើងជឿថា ព្រះអង្គបានសម្រេចមែន។»

GSAM 190.1ពួកអាត់វេនទីស្ទបានរំពឹងថា នៅថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ ឆ្នាំ 1844 នឹងជាទីបញ្ចប់នៃ ២៣០០ ថ្ងៃ ហើយនៅថ្ងៃនោះ ព្រះគ្រីស្ទនឹងបញ្ចប់កិច្ចការជាសង្ឃរបស់ព្រះអង្គ ហើយយាងមកផែនដីដើម្បីប្រទានពរដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ការសិក្សាស្រាវជ្រាវនៅពេលក្រោយបានបង្ហាញថា អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះគឺជាការចាប់ផ្ដើមកិច្ចការសម្អាតទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌របស់ព្រះអង្គ ហើយមិនមែនជាការបញ្ចប់កិច្ចការជាសង្ឃរបស់ព្រះអង្គឡើយ។9 ជំនួសឱ្យការចាត់ទុកកិច្ចការសម្អាតទីសក្ការៈថាជាផ្នែកណាមួយនៃកិច្ចការជាសង្ឃរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គេបានអះអាងថា ការសម្អាតទីសក្ការៈនឹងជាការបន្សុទ្ធផែនដីដោយភ្លើង នៅពេលព្រះគ្រីស្ទយាងមក។ បើមិនមែនផែនដីទាំងមូលទេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ស្រុកកាណាននឹងត្រូវបានសម្អាតនៅពេលនោះដែរ។

GSAM 190គេជឿថាទីសក្ការៈគឺជាផែនដី

GSAM 190.2គំនិតនេះត្រូវបានលើកឡើងក្នុងអត្ថបទមួយរបស់ចច ស្ត័រស៍ ក្នុងសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ចុះថ្ងៃទី 25 ខែមេសា ឆ្នាំ 1844។ គាត់សួរថា «តើទីសក្ការៈដែលត្រូវសម្អាតនោះជាអ្វី? ការយល់ឃើញរបស់ខ្ញុំកាលពីមុនគឺថា វាជាផែនដីទាំងមូល។ ខ្ញុំនៅតែជឿថា វាជាផ្នែកមួយនៃផែនដី។ ប៉ុន្តែជាផ្នែកណា? នេះជាសំណួរដែលខ្ញុំនឹងព្យាយាមឆ្លើយ។»

GSAM 190.3គាត់ដកស្រង់សេចក្ដីសន្យាដែលព្រះប្រទានដល់អ័ប្រាហាំ ការបញ្ជាក់សេចក្ដីសន្យាដដែលនោះដល់អ៊ីសាក និងការប្រទានសេចក្ដីសន្យានោះជាថ្មីដល់យ៉ាកុប។ បន្ទាប់មក គាត់ដកស្រង់បទចម្រៀងរបស់ម៉ូសេ ដែលនាងម៉ារាមបានតែងក្រោយពីឆ្លងសមុទ្រក្រហម ដែលពួកគេច្រៀងថា៖ «ព្រះអង្គនឹងនាំពួកគេចូលទៅ ហើយដាំពួកគេនៅលើភ្នំដែលជាមរតករបស់ព្រះអង្គ នៅកន្លែងដែលព្រះអង្គបានរៀបចំសម្រាប់ជាទីគង់នៅរបស់ព្រះអង្គ ឱព្រះអម្ចាស់អើយ គឺក្នុងទីសក្ការៈដែលព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គបានតាំងឡើង ឱព្រះអម្ចាស់អើយ។»10

GSAM 190.4បើអ្នកអានប្រៀបធៀបខគម្ពីរខាងលើយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ជាមួយសេចក្ដីកត់ត្រារបស់អ្នកតែងទំនុកតម្កើងអំពីការសម្រេចសេចក្ដីនោះ អ្នកអាននឹងឃើញថា ខគម្ពីរនោះមិនបានពោលថា សូម្បីតែស្រុកប៉ាឡេស្ទីនក៏ជាទីសក្ការៈដែរ។ កាលមានប្រសាសន៍អំពីព្រះអម្ចាស់នាំកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដាវីឌមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះអង្គបាននាំពួកគេមកដល់ព្រំដែននៃទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គ គឺដល់ភ្នំនេះ ដែលព្រះហស្តស្ដាំរបស់ព្រះអង្គបានទិញមក។»11 ក្នុងបទចម្រៀងនៅសមុទ្រក្រហម មានសេចក្ដីពោលអំពីស្រុកកាណានថា វាជាកន្លែងដែលព្រះអង្គបានរៀបចំដើម្បី «គង់នៅ ក្នុងទីសក្ការៈ»។ ដូចគ្នានេះដែរ ក្នុងសម្រង់ពីទំនុកតម្កើងនេះ ភ្នំម៉ូរីយ៉ា ដែលទីសក្ការៈត្រូវបានសង់នៅទីនោះ គ្រាន់តែត្រូវបានហៅថា «ព្រំដែននៃទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គ» ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែក្នុងទំនុកតម្កើងដដែលនេះ មានសេចក្ដីថា «ព្រះអង្គបានរើសអំបូរយូដា គឺភ្នំស៊ីយ៉ូនដែលព្រះអង្គស្រឡាញ់។ ព្រះអង្គបានសង់ទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គដូចជាវិមានខ្ពស់ ដូចជាផែនដីដែលព្រះអង្គបានតាំងឡើងជារៀងរហូត។»12

GSAM 191គេយល់ថាការសម្អាតទីសក្ការៈគឺជាការធ្វើឱ្យផែនដីបរិសុទ្ធ

GSAM 191.1ក្នុងអត្ថបទដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ បន្ទាប់ពីដកស្រង់អ្វីដែលគេចាត់ទុកថាជាភស្តុតាងថា ផែនដី ឬយ៉ាងហោចណាស់ទឹកដីប៉ាឡេស្ទីន ជាទីសក្ការៈ អែលឌើររូបនោះក៏សួរបន្តថា៖ «តើទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាតដោយរបៀបណា?» គាត់ឆ្លើយដោយពាក្យរបស់ហោរាមីកាថា៖ «ដ្បិតមើល ព្រះអម្ចាស់កំពុងយាងចេញពីទីសំណាក់របស់ព្រះអង្គ ហើយនឹងយាងចុះមកជាន់លើទីខ្ពស់ទាំងឡាយនៃផែនដី។ ភ្នំទាំងឡាយនឹងរលាយនៅក្រោមព្រះអង្គ ហើយជ្រលងភ្នំទាំងឡាយនឹងប្រេះបែក ដូចក្រមួននៅមុខភ្លើង និងដូចទឹកដែលគេចាក់ចុះតាមទីចោត។»13

GSAM 191.2ដោយសារគំនិតដែលមនុស្សទូទៅទទួលស្គាល់នៅពេលនោះថា ផែនដីជាទីសក្ការៈ អ្នកអាននឹងឃើញយ៉ាងងាយថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេសន្មតដោយឥតសង្ស័យថា នៅចុងរយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃ ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកធ្វើឱ្យផែនដីបរិសុទ្ធ តាមរបៀបដែលមីកាបានពណ៌នា។ ក្នុងការប្រឆាំងទាំងអស់ដែលកើតឡើងទាស់នឹងពួកអាត់វេនទីស្ទ គ្មានអ្នកប្រឆាំងណាម្នាក់សូម្បីតែបង្ហើបថា ការសម្អាតផែនដីដោយភ្លើងមិនមែនជាហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើងក្នុងការសម្អាតទីសក្ការៈ នៅចុងរយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃនោះឡើយ។

GSAM 191ពួកសាវ័កបានខកចិត្ត តែបានធ្វើឱ្យបទគម្ពីរបានសម្រេច

GSAM 191.3នេះមិនមែនជាករណីតែមួយដែលមនុស្សបានធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ធ្វើឱ្យបទគម្ពីរបានសម្រេច តែបែរជាខកចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្លួនរំពឹងទុក ដោយគ្រាន់តែមិនយល់ពីលក្ខណៈនៃហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើងនោះទេ។ ពួកសាវ័ករបស់ព្រះគ្រីស្ទក៏ធ្លាប់ជួបប្រទះដូច្នេះដែរ។ ពេលព្រះអង្គគង់លើកូនលា យាងចូលក្រុងយេរូសាឡិម ពួកគេបានស្រែកអបអរសាទរ ដោយនឹកចាំពីពាក្យរបស់ហោរា៖14 «ឱកូនស្រីនៃក្រុងយេរូសាឡិមអើយ ចូរស្រែកឡើង! មើល ព្រះមហាក្សត្ររបស់នាងយាងមកឯនាង ព្រះអង្គសុចរិត និងមានសេចក្តីសង្គ្រោះ ទ្រង់សុភាព ហើយគង់លើលា គឺលើកូនលាដែលកើតពីមេលា។»15 នៅគ្រានោះ ការស្រែកអបអរសាទរជាការចាំបាច់ដល់ម៉្លេះ ដែលបើពួកគេនៅស្ងៀម ថ្មទាំងនោះក៏នឹងស្រែកឡើងដែរ។16 ពួកសិស្សសន្មតថា នៅទីនោះ និងនៅគ្រានោះ ព្រះគ្រីស្ទនឹងឡើងគ្រងរាជ្យលើបល្ល័ង្កដាវីឌ ជាស្តេចខាងលោកិយ («យើងខ្ញុំបានសង្ឃឹមថា គឺព្រះអង្គហើយដែលនឹងប្រោសលោះអ៊ីស្រាអែល»17) ដូច្នេះពួកគេបានស្រែកថា៖ «សូមឱ្យរាជាណាចក្ររបស់ដាវីឌ ជាបិតារបស់យើង ដែលមកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ បានប្រកបដោយព្រះពរ។»18 តើនៅគ្រានោះនឹងមានការស្រែកអបអរសាទរប៉ុនណា បើពួកគេយល់ថា ក្នុងរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ ព្រះគ្រីស្ទនឹងសុគត ហើយស្ថិតនៅក្នុងផ្នូររបស់យ៉ូសែប ដែលមានកងយាមរ៉ូមឡោមព័ទ្ធ? តើពួកអាត់វេនទីស្ទនៅឆ្នាំ 1844 នឹងថ្វាយ «សិរីល្អ» ដល់ព្រះ និងថ្វាយខ្លួនប៉ុនណា បើពួកគេយល់ថា ការសម្អាតទីសក្ការៈនៅចុងបញ្ចប់នៃពេលវេលាទំនាយទាំងអស់ នឹងត្រូវប្រើពេលជាច្រើនឆ្នាំ មុនពេលព្រះអម្ចាស់យាងមក?

GSAM 192គ្មានកំហុសក្នុងការគណនារយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃ

GSAM 192.1ពេលក្រុមអ្នកជឿទាំងនេះពិនិត្យមើលការគណនារយៈពេលនោះឡើងវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ពួកគេរកមិនឃើញកំហុសអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់មិនបានយាងមក ហើយផែនដីក៏មិនបានត្រូវសម្អាតដោយភ្លើងដែរ។ តើនេះមានន័យដូចម្តេច? ពួកគេដឹងយ៉ាងប្រាកដថា ព្រះអម្ចាស់បានគង់ជាមួយពួកគេក្នុងចលនាដ៏ធំនោះ តែឥឡូវពួកគេកំពុងរង់ចាំដោយមិនដឹងថានឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ទំនុកចិត្តរបស់ពួកគេលើព្រះអម្ចាស់មិនបានរង្គោះរង្គើឡើយ។ ពួកគេដឹងថាព្រះអង្គនឹងមិនបោះបង់ចោលពួកគេទេ។ ពន្លឺនឹងមកពីប្រភពណាមួយ។ សំណួរដែលធ្វើឱ្យពួកគេពិបាកចិត្ត ត្រូវបានសម្តែងក្នុងពាក្យរបស់យេរេមាដែលបានលើកឡើងរួចថា៖ «តើព្រះអង្គនឹងទៅជាអ្នកកុហកចំពោះទូលបង្គំទាំងស្រុង ហើយដូចទឹកដែលរីងអស់ឬ?» សេចក្តីជំនឿមិនបានទុកឱ្យសេចក្តីសង្ស័យនេះនៅជាប់ក្នុងចិត្តឡើយ ដ្បិតពួកគេបាននឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់តាមរយៈហោរាហាបាគុក អំពីនិមិត្តថា៖ «នៅទីបញ្ចប់ វានឹងនិយាយ ហើយនឹងមិនកុហកឡើយ។»19 ពាក្យរបស់អ្នកនិពន្ធនាយកនៃកាសែត «សំឡេងនៃសេចក្តីពិត» ដែលបានដកស្រង់រួច បង្ហាញជំហររបស់ពួកគេបានយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «យើងនៅមិនអាចទទួលស្គាល់ថា នៅថ្ងៃនោះឯង មហាបូជាចារ្យដ៏ឧត្តមរបស់យើងមិនបានសម្រេចគ្រប់ទាំងអស់ ដែលនិមិត្តរូបបានផ្តល់មូលដ្ឋានឱ្យយើងរំពឹងទុកនោះទេ»។

GSAM 193រកឃើញពន្លឺអំពីទីសក្ការៈ

GSAM 193.1ហៃរ៉ាម អេដសុន ដែលរស់នៅផត ហ្គីបសុន រដ្ឋញូវយ៉ក បានប្រាប់ខ្ញុំថា នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីពេលវេលាកំណត់ក្នុងឆ្នាំ 1844 បានកន្លងផុតទៅ ខណៈគាត់កំពុងអធិស្ឋាននៅពីក្រោយគំនរដើមពោតក្នុងចម្ការ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានយាងមកសណ្ឋិតលើគាត់យ៉ាងខ្លាំង ដល់ម៉្លេះដែលគាត់ស្ទើរតែដួលទៅលើដី ហើយជាមួយនោះ មានគំនិតមួយចូលមកក្នុងចិត្តថា៖ «ទីសក្ការៈដែលត្រូវសម្អាតស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌»។ គាត់បានប្រាប់គំនិតនេះដល់ O. R. L. ក្រូសៀរ ហើយអ្នកទាំងពីរបានសិក្សាស្រាវជ្រាវប្រធានបទនេះជាមួយគ្នាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅដើមឆ្នាំ 1846 សេចក្តីពន្យល់យ៉ាងលម្អិតអំពីបញ្ហាទីសក្ការៈតាមទស្សនៈព្រះគម្ពីរ ដែលលោក ក្រូសៀរ បានសរសេរ ត្រូវបានបោះពុម្ពក្នុងកាសែត «ផ្កាយព្រឹក» ជាកាសែតដែលបោះពុម្ពនៅក្រុងស៊ីនស៊ីណាទី រដ្ឋអូហៃអូ នៅពេលនោះ។ អត្ថបទដ៏វែងនោះបានបង្ហាញថា ការសម្អាតទីសក្ការៈជាកិច្ចការចុងក្រោយរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងឋានៈជាមហាបូជាចារ្យរបស់យើង ដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1844 ហើយបញ្ចប់បន្តិចមុនពេលព្រះអង្គយាងមកម្តងទៀតយ៉ាងពិតប្រាកដ ក្នុងពពកនៃមេឃ ក្នុងឋានៈជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច និងជាព្រះអម្ចាស់លើអស់ទាំងម្ចាស់។

GSAM 193ពួកជំនុំស្វែងរកសមាជិកដែលបានបាត់បង់

GSAM 193.2ថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរបានកន្លងផុតទៅ ហើយពួកជំនុំគិតថា ពួកគេនឹងអាចនាំសមាជិកដែលបានបាត់បង់ឱ្យត្រឡប់មកវិញយ៉ាងងាយស្រួល គឺអ្នកដែលបានបែកចេញពីពួកគេក្រោមឥទ្ធិពលនៃ «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» និងសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ ប៉ុន្តែចំពោះរឿងនេះ ពួកគេបានខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដូចដែលនឹងឃើញក្នុងចម្លើយខាងក្រោម ចំពោះការអង្វរឱ្យត្រឡប់ទៅអង្គការចាស់របស់ខ្លួនវិញ ដែលបានចុះផ្សាយក្នុងកាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ថ្ងៃទី 26 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1844៖—

GSAM 193.3«ប៉ុន្តែ តើការពិតមានអ្វីខ្លះ? ពួកគេដឹងច្បាស់ថា ក្នុងពួកជំនុំទាំងនេះភាគច្រើន ប្រធានបទសំខាន់ៗគឺ ‘ការប្រែចិត្តជឿរបស់ពិភពលោក’ ‘រជ្ជកាលសហស្សវត្សរ៍រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ’ និង ‘ការវិលត្រឡប់របស់ជនជាតិយូដាទៅប៉ាឡេស្ទីន’ មុនពេលព្រះអង្គសង្គ្រោះយាងមកដោយផ្ទាល់។ អ្នកដែលត្រឡប់ទៅអង្គុយស្តាប់ចម្រៀងបំពេនៃគោលលទ្ធិដែលគ្មានមូលដ្ឋានក្នុងព្រះគម្ពីរ និងគ្មានហេតុផលបែបនេះ ធ្វើដូច្នោះទាំងដឹងខ្លួន ហើយដំណើរបែបនេះរបស់ពួកគេ ពិតជា ‘ការដើរថយក្រោយ’ មែន។

GSAM 194.1«ដោយបានក្លាយជា ‘អ្នកមានសេរីភាព’ តាមន័យនៃបទគម្ពីរ ការ ‘ខំឆ្ពោះទៅមុខ’ មានសុវត្ថិភាពជាងការ ‘វិលថយក្រោយ’ ឬការ ‘ដកថយ’ ឆ្ងាយណាស់ ជាពិសេសនៅពេលនេះ ដែលមកុដនៃសិរីល្អនឹងត្រូវប្រទានដល់អស់អ្នកស្មោះត្រង់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។

GSAM 194.2ការដែលពួកជំនុំពន្យារការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅពេលឆ្ងាយ ដោយគាំទ្រគោលលទ្ធិដែលគ្មានមូលដ្ឋានក្នុងព្រះគម្ពីរដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ បានធ្វើឱ្យពួកអាត់វេនទីស្ទនឹកឃើញពាក្យរបស់ហោរាអេសេគាលថា៖ «កូនមនុស្សអើយ មើល ពួកវង្សអ៊ីស្រាអែលពោលថា និមិត្តដែលគាត់ឃើញគឺសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើនទៅមុខទៀត ហើយគាត់ថ្លែងទំនាយពីគ្រាដែលនៅឆ្ងាយ។» ក្នុងសេចក្តីដដែលនោះ ក៏មានចម្លើយដែលពួកអាត់វេនទីស្ទបានយកមកប្រើថា៖ «ដូច្នេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ៖ គ្មានពាក្យណាមួយរបស់យើងនឹងត្រូវពន្យារទៀតឡើយ ប៉ុន្តែពាក្យដែលយើងបានពោលនឹងបានសម្រេច នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ជាព្រះ។»20

GSAM 194«អ្នកត្រូវថ្លែងទំនាយម្តងទៀត»

GSAM 194.3អ្នកដែលបាន «បរិភោគ» សៀវភៅ ហើយបានប្រកាសអំពី «ពេលវេលា» យល់ថាកិច្ចការរបស់ខ្លួនសម្រាប់ពិភពលោកបានចប់ហើយ ហេតុនេះបានជាមានសេចក្តីប្រកាសថា ពួកគេត្រូវបង្រៀនដល់ជាតិសាសន៍ មនុស្សគ្រប់ភាសា និងស្តេចទាំងឡាយម្តងទៀត។ ឥឡូវនេះ ត្រូវសម្រេចកិច្ចការមួយផ្នែកទៀត ដែលពីមុនមិនទាន់បានឃើញ គឺការបង្ហាញដល់មនុស្សទាំងឡាយនូវលក្ខណៈពិតនៃព្រះវិហាររបស់ព្រះនៅស្ថានសួគ៌ និងកិច្ចបម្រើនៅអាសនៈរបស់ព្រះវិហារនោះ។ បញ្ជាឱ្យវាស់ព្រះវិហារ—21—ជាការចាំបាច់ ដើម្បីបានយល់ពីលក្ខណៈនៃហេតុការណ៍ដែលនឹងកើតឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃពេលវេលាទំនាយ ហើយដូច្នេះ អាចពន្យល់ពាក្យថា៖ «នៅពេលនោះ ទីសក្ការៈនឹងត្រូវបានសម្អាត។»

GSAM 194.4សូមកត់សម្គាល់ថា ទេវតាដែលប្រកាសអំពីពេលវេលានេះបានមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយមុនពេលកិច្ចការរបស់លោកបានចប់ លោកប្រគល់បេសកកម្មឱ្យបង្រៀនមនុស្សទាំងឡាយម្តងទៀត។ ដូច្នេះ សារដែលនឹងពន្យល់បញ្ហាទីសក្ការៈ ផ្តល់ទំនុកចិត្តដល់អស់អ្នកដែលបានខកចិត្ត ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នា ផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវ «ដើមត្រែង» ឬ «ដំបង» ឬខ្នាត ដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះអាចប្រើដើម្បីពិនិត្យស្ថានភាពសីលធម៌របស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះអង្គ ត្រូវមានសញ្ញាច្បាស់លាស់បញ្ជាក់ថា សារនោះកើតមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយមិនមានប្រភពពីមនុស្សឡើយ។

GSAM 195ការរើសអើងរារាំងការចូលទៅដល់មនុស្សទាំងឡាយ

GSAM 195.1ការរើសអើងដែលមានស្រាប់ទាស់នឹងគោលលទ្ធិនៃការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ ជារបាំងដែលស្ទើរតែមិនអាចឆ្លងផុតបាន ដើម្បីចូលទៅដល់មនុស្សទាំងឡាយ។ ការព្យាយាមបង្រៀនពួកគេម្តងទៀត ដោយគ្មានពន្លឺច្បាស់លាស់ និងប្រាកដប្រជាអំពីមូលហេតុនៃការខកចិត្ត នឹងគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ មុននឹងអាចបង្រៀនមនុស្សទាំងឡាយបានត្រឹមត្រូវ អ្នកជឿអាត់វេនទីស្ទខ្លួនឯងក៏ត្រូវការឱ្យបេសកកម្មមកពីស្ថានសួគ៌ដាស់ព្រលឹងរបស់ខ្លួនឱ្យមានកម្លាំងចិត្តជាថ្មីដែរ។ តើការនេះអាចសម្រេចបានដោយរបៀបណា? តើវាអាចសម្រេចបានដោយគ្រាន់តែប្រាជ្ញារបស់មនុស្សឬ? ឬតើអស់អ្នកដែលបានជួបប្រទះកិច្ចការដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ ក្នុងចលនាដែលទើបកន្លងផុតទៅ នឹងពេញចិត្តដោយគ្រាន់តែការរិះគិតរបស់មនុស្សឬ? គ្មានអ្វីក្រៅពីកិច្ចការដូចជា «សាររបស់ទេវតាទីបី»22 អាចលើកពួកគេឱ្យផុតពីភាពច្របូកច្របល់បានឡើយ។ កិច្ចការនេះក៏បានចាប់ផ្តើមឡើងតាមលំដាប់ មួយជំហានម្តងៗ ស្របតាមសមត្ថភាពដែលពួកគេអាចទទួលយកបាន ដោយមានភស្តុតាងដ៏គួរឱ្យជឿជាក់បំផុតថា វាមានប្រភពមកពីស្ថានសួគ៌។

GSAM 195ដូចចៀមដែលគ្មានអ្នកគង្វាល

GSAM 195.2នៅទីនេះ ក្រុមដ៏ធំនៃអ្នកជឿលើការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ ក្នុងន័យមួយ ប្រៀបដូចជាចៀមដែលគ្មានអ្នកគង្វាល។ អ្នករាប់ពាន់នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ទើបតែបានបែកចេញពីពួកជំនុំ និងគោលជំនឿទាំងអស់ កាលពីប៉ុន្មានសប្ដាហ៍មុននេះប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្មានអង្គការរបស់មនុស្សណាមួយទទួលខុសត្រូវចំពោះសុខុមាលភាពខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេគ្មានអ្នកប្រឹក្សានៅលើផែនដី ដែលអាចទុកចិត្តបានទេ ពួកគេទុកចិត្តលើព្រះតែមួយអង្គប៉ុណ្ណោះ។

GSAM 195.3ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ពួកគេមានទំនុកចិត្តលើរឿងមួយ ហើយរឿងនេះប្រៀបដូចជាយុថ្កាសម្រាប់ពួកគេ គឺថា សេចក្តីប្រកាសអំពីពេលវេលាគឺត្រឹមត្រូវ។23 ប៉ុន្តែក្នុងឋានៈជាក្រុមមួយ ពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែល បើព្រះមិនដឹកនាំ និងថែរក្សាពួកគេទេ នោះពួកគេងាយនឹងទទួលយកការពន្យល់ខុស ឬបាត់បង់ «សេចក្តីអត់ធ្មត់» ហើយបោះបង់ជំនឿលើបទពិសោធន៍កន្លងមករបស់ខ្លួន។ អ្នកខ្លះបានធ្វើដូច្នោះមែន រីឯអ្នកផ្សេងទៀត ដោយសម្លឹងមើលទៅព្រះអង្គដែលព្រលឹងខ្លួនស្រឡាញ់ ដោយភ្នែកនៃសេចក្តីជំនឿ បានសួរយ៉ាងអស់ពីចិត្តថា៖ «ឱអ្នកយាមអើយ តើយប់ដល់ណាហើយ? ឱអ្នកយាមអើយ តើយប់ដល់ណាហើយ? អ្នកយាមឆ្លើយថា ព្រឹកកំពុងមកដល់ ហើយយប់ក៏មកដល់ដែរ។ បើអ្នករាល់គ្នាចង់សួរ ចូរសួរចុះ ចូរវិលត្រឡប់មកវិញ។»24

GSAM 196J. N. អែនឌ្រូស៍ ពោលអំពីការខកចិត្ត

GSAM 196.1អែលឌើរ J. N. អែនឌ្រូស៍ ដែលជាមនុស្សម្នាក់បានឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នេះក្នុងឆ្នាំ 1844 បានពោលអំពីការខកចិត្តដូចតទៅ៖—

GSAM 196.2«អស់អ្នកដែលរំពឹងថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកក្នុងឆ្នាំ 1843 និងឆ្នាំ 1844 បានខកចិត្ត។ សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ការពិតនេះជាហេតុផលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបដិសេធសក្ខីកម្មទាំងអស់ស្តីពីរឿងនេះ។ យើងទទួលស្គាល់ការខកចិត្ត ប៉ុន្តែយើងមិនអាចទទួលស្គាល់ថា ការនេះផ្តល់ហេតុផលត្រឹមត្រូវសម្រាប់បដិសេធព្រះហស្តរបស់ព្រះក្នុងកិច្ចការនេះបានឡើយ។ ពួកជំនុំយូដាបានខកចិត្ត នៅពេលកិច្ចការរបស់យ៉ូហានបាទីស្ទបានបញ្ចប់ ហើយព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញព្រះអង្គជាព្រះមេស្ស៊ីដែលព្រះបានសន្យា។ ពួកសិស្សដែលមានចិត្តជឿទុកចិត្ត ក៏បានខកចិត្តយ៉ាងក្រៀមក្រំបំផុត នៅពេលព្រះអង្គដែលពួកគេរំពឹងថានឹងរំដោះអ៊ីស្រាអែល ត្រូវមនុស្សអាក្រក់ចាប់យកទៅសម្លាប់។ ហើយបន្ទាប់ពីព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពេលពួកគេរំពឹងថាព្រះអង្គនឹងស្តាររាជាណាចក្រដល់អ៊ីស្រាអែលឡើងវិញ ពួកគេក៏មិនអាចជៀសផុតពីការខកចិត្តបានដែរ នៅពេលយល់ថា ព្រះអង្គនឹងយាងទៅឯព្រះវរបិតារបស់ព្រះអង្គ ហើយពួកគេនឹងត្រូវនៅក្នុងសេចក្តីទុក្ខវេទនា និងសេចក្តីឈឺចាប់អស់រយៈពេលដ៏យូរ។ ប៉ុន្តែការខកចិត្តមិនបញ្ជាក់ថា ព្រះគ្មានព្រះហស្តក្នុងការដឹកនាំរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គទេ។ ការខកចិត្តគួរនាំឱ្យពួកគេកែកំហុសរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមិនគួរនាំឱ្យពួកគេបោះបង់ទំនុកចិត្តលើព្រះឡើយ។ គឺដោយសារកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានខកចិត្តនៅទីរហោស្ថាន ទើបពួកគេបដិសេធការដឹកនាំរបស់ព្រះជាញឹកញាប់បែបនោះ។ ពួកគេត្រូវបានលើកមកជាការដាស់តឿនដល់យើង ដើម្បីកុំឱ្យយើងដួលចុះតាមគំរូនៃការមិនជឿដូចគ្នានោះ»។25

GSAM 196សេចក្តីពិតត្រូវឆ្លងកាត់បុណ្យជ្រមុជនៃការមិនពេញនិយម

GSAM 196.3មើលទៅ ហាក់ដូចជាផែនការរបស់ព្រះអម្ចាស់ក្នុងការដាក់សេចក្តីពិតសំខាន់ៗឱ្យផ្សាយតាមមធ្យោបាយដែលមិនជាទីពេញនិយម ដែលការទទួលយក និងស្តាប់បង្គាប់សេចក្តីពិតទាំងនោះ ជាការលីឈើឆ្កាង។26 ការនេះជាការពិតជាពិសេសនៅគ្រាចុងក្រោយនេះ។ ពេត្រុស ពេលពោលអំពីគ្រាដែលទីបញ្ចប់នៃអ្វីៗទាំងអស់នឹង «ជិតមកដល់» ហើយ «ការជំនុំជម្រះ» នឹង «ចាប់ផ្តើមពីដំណាក់របស់ព្រះ» បានពោលថា៖ «ឱបងប្អូនជាទីស្រឡាញ់អើយ កុំឆ្ងល់ចំពោះទុក្ខលំបាកដូចភ្លើងដែលកើតឡើងដើម្បីល្បងអ្នករាល់គ្នា ហាក់ដូចជាមានរឿងចម្លែកណាមួយកើតឡើងដល់អ្នករាល់គ្នាឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចូរអរសប្បាយ ដោយព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានចំណែកក្នុងការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឱ្យពេលសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានបើកសម្តែង អ្នករាល់គ្នាក៏អាចមានចិត្តរីករាយដោយអំណរដ៏លើសលប់ដែរ។ បើអ្នករាល់គ្នាត្រូវគេតិះដៀលដោយព្រោះព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទ នោះអ្នករាល់គ្នាមានពរហើយ ដ្បិតព្រះវិញ្ញាណនៃសិរីល្អ និងនៃព្រះ សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា។ ឯពួកគេវិញ គេពោលប្រមាថព្រះអង្គ តែឯអ្នករាល់គ្នាវិញ ព្រះអង្គបានទទួលសិរីល្អ។»27

GSAM 197.1នៅពេលសេចក្តីពិតបានទទួលបុណ្យជ្រមុជនៃការមិនពេញនិយមរួចហើយ ការទទួលយកសេចក្តីពិតនោះតម្រូវឱ្យមានព្រះគុណច្រើនជាងការគ្រាន់តែដើរតាមជំនឿរបស់មនុស្សភាគច្រើន។ ពួកអ្នកលាក់ពុតដែលធ្វើពុតជាអ្នកជឿ មើលមិនឃើញអ្វីជំរុញចិត្តខ្លាំងឱ្យទទួលយកសេចក្តីពិតដែលតម្រូវឱ្យប្រព្រឹត្តតាម ដូចជាការចែវទូកឡើងច្រាសទឹក «ទាស់នឹងខ្យល់ និងជំនោរ» នោះទេ។ ដូច្នេះ សេចក្តីពិតក្លាយជាការសាកល្បងចំពោះអស់អ្នកដែលស្មោះត្រង់ មានចិត្តទៀងត្រង់ ស្មោះអស់ពីចិត្ត និងប្រកាន់មនសិការ។

GSAM 197.2យើងបានបង្ហាញរួចមកហើយថា ទំនាយអំពីចលនាអាត់វេនទីស្ទចែងថានឹងត្រូវមានការខកចិត្ត។ ការខកចិត្តនោះបានកើតឡើង ហើយដូច្នេះ ក្នុងព្រះហស្តថែរក្សារបស់ព្រះ ការទទួលយកសារនោះក៏មានឈើឆ្កាងដែលត្រូវលីផងដែរ។

Notes

  1. វិវរណៈ 10:10, 11; 11:1។ ↩
  2. អេសេគាល 3:1-3។ ↩
  3. យេរេមា 15:16។ ↩
  4. ភីក្រា—ជាថ្នាំលាយពីអាល់កុល ប្រទាលកន្ទុយក្រពើ និងជ័រល្វីងទេស ដែលមានរសជាតិល្វីង មិនគួរឱ្យចង់ទទួលទានសោះ។ ↩
  5. យ៉ូហាន 20:13។ ↩
  6. យេរេមា 15:16-18។ ↩
  7. ហេព្រើរ 10:35-39។ ↩
  8. សេចក្ដីសង្ខេបអំពីជីវិតរបស់អែលែន ជី. វ៉ាយត៍ ទំព័រ 107-109។ ↩
  9. នៅពេលនោះ គ្មាននរណាម្នាក់មានគំនិតអំពីទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌ទេ។ ↩
  10. និក្ខមនំ 15:17។ ↩
  11. ទំនុកតម្កើង 78:54។ ↩
  12. ទំនុកតម្កើង 78:68, 69។ ↩
  13. មីកា 1:3, 4។ ↩
  14. យ៉ូហាន 12:16។ ↩
  15. សាការី 9:9។ ↩
  16. លូកា 19:40។ ↩
  17. លូកា 24:21។ ↩
  18. ម៉ាកុស 11:10។ ↩
  19. ហាបាគុក 2:3។ ↩
  20. អេសេគាល 12:27, 28។ ↩
  21. ក្នុងការវាស់ដែលគ្មានតួលេខបង្ហាញជាលទ្ធផល អ្វីដែលពាក់ព័ន្ធគឺលក្ខណៈ មិនមែនទំហំទេ ↩
  22. វិវរណៈ 14:9-12 ↩
  23. ដោយពិនិត្យការគណនារយៈពេល ២៣០០ ថ្ងៃរបស់ខ្លួនឡើងវិញយ៉ាងម៉ត់ចត់បំផុត ពួកគេរកមិនឃើញកំហុសឡើយ ហើយរហូតមកដល់ឥឡូវនេះ ក៏នៅតែរកមិនឃើញកំហុសណាមួយដែរ។ ↩
  24. អេសាយ 21:11, 12។ ↩
  25. «សារទាំងបីក្នុងវិវរណៈ 14:6-12» ទំព័រ 33។ ↩
  26. ម៉ាថាយ 16:24។ ↩
  27. ពេត្រុសទី 1 4:7, 17, 12-14។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ