Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
19 / 31
19 / 31

ជំពូកទី 16 — សាររបស់ទេវតាទីបី

John Norton Loughborough

GSAM 247.1“ទេវតាទីបីបានដើរតាមពួកគេ ដោយបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា បើអ្នកណាថ្វាយបង្គំសត្វ និងរូបសំណាករបស់វា ហើយទទួលសញ្ញាសម្គាល់របស់វានៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃ អ្នកនោះនឹងផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះ ដែលបានចាក់ដោយមិនលាយចូលក្នុងពែងនៃសេចក្ដីកំហឹងរបស់ទ្រង់ ហើយអ្នកនោះនឹងត្រូវធ្វើទារុណកម្មដោយភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រទេវតាបរិសុទ្ធ និងនៅចំពោះព្រះភក្ត្រកូនចៀម ហើយផ្សែងនៃទារុណកម្មរបស់ពួកគេនឹងឡើងជារៀងរហូតតទៅ។ ពួកគេគ្មានការសម្រាកទាំងថ្ងៃទាំងយប់ គឺពួកអ្នកដែលថ្វាយបង្គំសត្វ និងរូបសំណាករបស់វា និងអ្នកណាដែលទទួលសញ្ញាសម្គាល់នៃឈ្មោះរបស់វា។ នេះហើយជាការអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធ; នេះហើយជាអ្នកដែលកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្ដីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវ។”1

GSAM 247ការព្រមានដ៏ឧឡារិកបំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរ

GSAM 247.2នេះជាការព្រមានដ៏ឧឡារិកបំផុតដែលមានក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយប្រាកដណាស់ កំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពិភពលោកយើង មិនបង្ហាញសក្ខីកម្មណាមួយថា សារនេះត្រូវបានឮកាលពីអតីតកាលឡើយ។ ការពិតដែលថា ទេវតាទីមួយ និងទីពីរនៃស៊េរីនេះ ត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជារបស់ជំនាន់បច្ចុប្បន្ន បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា សារនេះមិនមែនជារបស់សម័យកាលកន្លងទៅទេ។

GSAM 247.3អែលឌើរ J. V. ហៃមស៍ បាននិយាយនៅឆ្នាំ 1847 ថា៖—

GSAM 247.4“ជំពូកទីដប់បួន [នៃវិវរណៈ] បង្ហាញសម្រែកដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ដែលនៅពេលនោះមិនទាន់បានធ្វើឡើងទេ គឺជាការព្រមានដល់មនុស្សជាតិនៅក្នុងម៉ោងនៃការល្បួងដ៏ខ្លាំង។ ខ 9-11។ ការប្រកាសអំពីសេចក្ដីក្រោធដ៏គួរឲ្យខ្លាចបែបនេះ មិនអាចរកឃើញក្នុងសៀវភៅរបស់ព្រះបានទេ ក្រៅពីនេះ។ តើវាមិនបញ្ជាក់ពីការល្បួងដ៏ខ្លាំងទេឬ ដែលត្រូវការការដាស់តឿនដ៏គួរឲ្យរន្ធត់ដូច្នេះ?”2

GSAM 248ព្រះវិហារបរិសុទ្ធបានបើក—ហិបសញ្ញាត្រូវបានឃើញ

GSAM 248.1J. N. អែនឌ្រូស៍ បាននិយាយអំពីសារនេះថា៖ “ការបើកបន្ទប់បរិសុទ្ធបំផុតក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៅស្ថានសួគ៌ ដែលធ្វើឲ្យគេឃើញហិបសញ្ញា គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងក្រោមការបន្លឺសំឡេងរបស់ទេវតាទីប្រាំពីរ។ ហើយនៅពេលការបម្រើរបស់សម្ដេចសង្ឃដ៏ឧត្តមរបស់យើង ត្រូវបានផ្លាស់ទៅបន្ទប់នោះនៅចុងបញ្ចប់នៃ 2300 ថ្ងៃ យើងយល់ថា ការបើកព្រះវិហារបរិសុទ្ធត្រូវបានសម្គាល់ដោយការបញ្ចប់សម័យនោះ ដូចដែលបានតំណាងដោយការប្រកាសរបស់ទេវតាទីមួយ។ ការចូលរបស់សម្ដេចសង្ឃរបស់យើងទៅកាន់ទីបរិសុទ្ធបំផុត ដើម្បីបម្រើនៅចំពោះហិបសញ្ញារបស់ព្រះ បានបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ព្រះវិហារទៅកាន់បញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ដែលមាននៅក្នុងហិបនោះ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក បញ្ញត្តិរបស់ព្រះបានភ្លឺចេញពីទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។

GSAM 248ការផ្លាស់ប្ដូរថ្ងៃសប្ប័ទ

GSAM 248.2“វាជាការពិតដែលមិនអាចប្រកែកបានថា បញ្ញត្តិទីបួន តាំងពីប៉ុន្មានសតវត្សរ៍មុន ត្រូវបានផ្លាស់ពីថ្ងៃសម្រាករបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅជាពិធីបុណ្យក្រៅសាសនា គឺថ្ងៃអាទិត្យ។ ការផ្លាស់ប្ដូរនេះធ្វើឡើងផ្ទុយយ៉ាងច្បាស់នឹងព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធ ដែលគ្រប់ទីកន្លែងទទួលស្គាល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃសប្ប័ទប្រចាំសប្ដាហ៍តែមួយរបស់ព្រះអម្ចាស់។ វាត្រូវបានសម្រេចដោយអ្នកក្បត់សាសនាដ៏ធំ ដែលដានីយ៉ែលបានទាយថា នឹង ‘គិតផ្លាស់ប្ដូរពេលវេលា និងច្បាប់’។ អំណាចនេះមានលក្ខណៈដូចគ្នាយ៉ាងសំខាន់នឹងសត្វ ដែលពិភពលោកទាំងមូលត្រូវថ្វាយបង្គំ។ ហើយវាជាការពិតដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ថា បញ្ញត្តិនេះដែលត្រូវបានជាន់ឈ្លីអស់រយៈពេលយូរ ឥឡូវនេះកំពុងត្រូវបានការពារឲ្យមានសុពលភាព ហើយរាស្ត្ររបស់ព្រះកំពុងចាប់ផ្ដើមកាន់តាមវា ជាមួយបញ្ញត្តិប្រាំបួនផ្សេងទៀត។ សូមអរព្រះគុណព្រះ ដែលទ្រង់កំពុងរៀបចំសំណល់ សម្រាប់ការប្រយុទ្ធចុងក្រោយរបស់ពួកគេជាមួយនាគ និងសម្រាប់ការចូលតាមទ្វារទៅក្នុងទីក្រុងបរិសុទ្ធ។ វិវរណៈ 12:17; 22:14។ ការការពារបញ្ញត្តិទីបួន ប្រឆាំងនឹងថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ការក្បត់សាសនា និងការផ្សព្វផ្សាយបញ្ញត្តិទាំងអស់របស់ព្រះ គឺជាសក្ខីកម្មដ៏ច្បាស់ថា បច្ចុប្បន្ននេះជាសម័យនៃការអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធ និងនៃការព្រមានរបស់ទេវតាទីបី។”3

GSAM 249.1នៅក្នុងជំពូកមុនៗ បានហៅការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើសារទីមួយ និងទីពីរនៃសារទាំងនេះ ដែលបានសម្រេចក្នុងការប្រកាសអំពីការយាងមកជាលើកទីពីរដ៏អស្ចារ្យ រហូតដល់ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ ព្រះគម្ពីរនៅដើមជំពូកនេះអានថា “ទេវតាទីបីបានដើរតាមពួកគេ” គឺបានដើរតាមទេវតាទីមួយ និងទីពីរ។ ក្នុងទំនាក់ទំនងនេះ ប្រហែលជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើការកើតឡើងនៃសារទីបី។

GSAM 249អ្នកកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទអាត់វេនទីស្ទដំបូង

GSAM 249.2ក្នុងអំឡុងពេល “សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ” នៅឆ្នាំ 1844 ព្រះអម្ចាស់បានចាប់ផ្ដើមដឹកនាំគំនិតរបស់រាស្ត្រទ្រង់ឲ្យកាន់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃសប្ប័ទ។ គោលលទ្ធិនេះ ក្នុងចំណោមពួកអាត់វេនទីស្ទ បានកើតឡើងដូចតទៅ៖ រ៉ាឆែល ប្រេស្តុន ជាអ្នកបាបទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរ បានផ្លាស់ទៅទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន រដ្ឋញូវហាំសៀរ ដែលមានព្រះវិហាររបស់ពួកអាត់វេនទីស្ទមួយ។ នាងបានទទួលយកគោលលទ្ធិនៃការយាងមក ហើយព្រះវិហារនោះ ដែលមានសមាជិកប្រហែលសែសិបនាក់ តាមរយៈការងារផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់នាង បានទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទនៃបញ្ញត្តិទីបួន។4 រឿងនេះបាននាំឲ្យមានការសួរសំណួរអំពីប្រធានបទនោះ។ ក្នុងទស្សនាវដ្តី «សម្រែក» ថ្ងៃទី 5 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1844 យើងអានថា “មនុស្សជាច្រើនកំពុងមានចិត្តរវល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ អំពីកាតព្វកិច្ចដែលគេសន្មត់ថា ត្រូវកាន់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ”។ សេចក្ដីថ្លែងនេះមាននៅក្នុងអត្ថបទនិពន្ធ ដែលបានព្យាយាមតិចតួច ដើម្បីបង្កើតការអះអាងសម្រាប់ការកាន់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ប្រធានបទនេះត្រូវបានបន្តក្នុងលេខចេញផ្សាយថ្ងៃទី 12 ខែកញ្ញា ដែលយើងឃើញសេចក្ដីថ្លែងដ៏មានន័យខាងក្រោម ដែលនាំឲ្យមនុស្សជាច្រើនសិក្សាយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងធ្ងន់ធ្ងរ៖—

GSAM 249ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃតែមួយដែលច្បាប់បានកំណត់

GSAM 249.3“សប្ដាហ៍មុន យើងបានរកឃើញថា ខ្លួនយើងត្រូវបាននាំទៅដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋាននេះ៖ គ្មានផ្នែកពេលវេលាណាមួយជាក់លាក់ ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវបានច្បាប់តម្រូវឲ្យញែកទុកជាពេលវេលាបរិសុទ្ធទេ។ បើសេចក្ដីសន្និដ្ឋាននេះមិនត្រឹមត្រូវ នោះយើងគិតថា ថ្ងៃទីប្រាំពីរ គឺជាថ្ងៃតែមួយដែលមានច្បាប់សម្រាប់ការកាន់តាម។”

GSAM 250អត្ថបទរបស់ T. M. ប្រេបល

GSAM 250.1ការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកអាត់វេនទីស្ទជាក្រុម ត្រូវបានហៅទៅកាន់សំណួរអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ដោយអត្ថបទមួយអំពីប្រធានបទនេះ ពី T. M. ប្រេបល ចុះថ្ងៃទី 13 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1845 ហើយបានបោះពុម្ពក្នុង «ក្តីសង្ឃឹមរបស់អ៊ីស្រាអែល» នៅផតឡង់ រដ្ឋម៉េន ថ្ងៃទី 28 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1845។ បន្ទាប់ពីបង្ហាញអំពីការអះអាងរបស់ថ្ងៃសប្ប័ទក្នុងព្រះគម្ពីរ និងការពិតថា វាត្រូវបានផ្លាស់ទៅថ្ងៃអាទិត្យដោយការក្បត់សាសនាដ៏ធំ គាត់បានកត់សម្គាល់ថា៖ “ដូច្នេះ យើងឃើញថា ដានីយ៉ែល 7:25 បានសម្រេច គឺស្នែងតូចបានផ្លាស់ ‘ពេលវេលា និងច្បាប់’។ ដូច្នេះ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំថា អ្នកទាំងអស់ដែលកាន់ថ្ងៃដំបូងជាថ្ងៃសប្ប័ទ គឺជាអ្នកកាន់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់សម្តេចប៉ាប និងជាអ្នកបំពានថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះ។”5

GSAM 250J. B. ខុក អំពីសំណួរថ្ងៃសប្ប័ទ

GSAM 250.2មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីនោះ មានអត្ថបទមួយរបស់ J. B. ខុក បានបោះពុម្ពផ្សាយ ដែលគាត់បានបង្ហាញថា មិនមានភស្តុតាងពីព្រះគម្ពីរ សម្រាប់ការកាន់ថ្ងៃអាទិត្យជាថ្ងៃសប្ប័ទទេ ហើយគាត់បានប្រើពាក្យខ្លីៗថា៖ “ដូច្នេះ ខ្យល់ទាំងអស់ត្រូវបានដកចេញយ៉ាងងាយស្រួលពីក្ដោង របស់អ្នកដែលជិះទូក ប្រហែលជាដោយមិនដឹងខ្លួន ក្រោមទង់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់សម្តេចប៉ាប។”

GSAM 250.3ទោះបីការកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់បុរសពីរនាក់នេះមានរយៈពេលខ្លីក៏ដោយ ពួកគេបានធ្វើឲ្យបាល់ចាប់ផ្ដើមរមៀល ដែលមិនអាចបញ្ឈប់បានងាយ។ ពាក្យល្បីៗ “អ្នកកាន់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់សម្តេចប៉ាប” “អ្នកបំពានបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ” និង “ជិះទូកក្រោមទង់ថ្ងៃសប្ប័ទរបស់សម្តេចប៉ាប” ស្ថិតនៅលើបបូរមាត់របស់មនុស្សរាប់រយនាក់ ដែលចង់ដឹងសេចក្ដីពិតអំពីរឿងនេះ។ អែលឌើរ យ៉ូសែប បេតស៍ នៅហ្វែរហាវិន រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត បានចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនេះដោយរបៀបនោះ ហើយគាត់បានទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទនៅឆ្នាំ 1845។

GSAM 250យ៉ូសែប បេតស៍ ទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទ

GSAM 250.4បទពិសោធន៍របស់គាត់មានដូចតទៅ៖ ពេលបានឮអំពីក្រុមនៅវ៉ាស៊ីនតោន រដ្ឋញូវហាំសៀរ ដែលកំពុងកាន់ថ្ងៃសប្ប័ទ គាត់បានសម្រេចទៅមើលព្រះវិហារនោះ ដើម្បីដឹងថាវាមានន័យអ្វី។ ដូច្នេះ គាត់បានទៅ ហើយពេលសិក្សាប្រធានបទនេះជាមួយពួកគេ គាត់ឃើញថាពួកគេត្រឹមត្រូវ ហើយភ្លាមៗក៏ទទួលយកពន្លឺអំពីសំណួរថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពេលត្រឡប់ទៅញូវបេដហ្វដ រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត គាត់បានជួបបងប្អូនប្រុសដ៏មានកិត្តិយសម្នាក់ នៅលើស្ពានរវាងញូវបេដហ្វដ និងហ្វែរហាវិន ដែលបានសួរគាត់ថា “កាពីទែន បេតស៍ តើមានដំណឹងអ្វី?” អែលឌើរ បេតស៍ ឆ្លើយថា “ដំណឹងគឺ ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ជាថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់យើង។” បុរសនោះនិយាយថា “ល្អ ខ្ញុំនឹងទៅផ្ទះ អានព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំ ហើយពិនិត្យមើលរឿងនោះ។” គាត់បានធ្វើដូច្នោះ ហើយពេលពួកគេជួបគ្នាម្ដងទៀត បងប្អូនប្រុសនោះបានទទួលយកសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយកំពុងគោរពប្រតិបត្តិតាមវា។

GSAM 251សៀវភៅដំបូងអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ

GSAM 251.2អែលឌើរ បេតស៍ បានចាប់ផ្ដើមផ្សព្វផ្សាយសេចក្ដីពិតនេះភ្លាមៗ ពីរដ្ឋមួយទៅរដ្ឋមួយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន គាត់ឃើញថា សៀវភៅ ឬសូម្បីតែខិត្តប័ណ្ណ អំពីសំណួរថ្ងៃសប្ប័ទ នឹងជាជំនួយដ៏ធំសម្រាប់ការងាររបស់គាត់ ហើយព្រលឹងរបស់គាត់ត្រូវបានព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជំរុញឲ្យសរសេរ និងបោះពុម្ពអ្វីមួយអំពីប្រធានបទនេះ។ ប៉ុន្តែ តើអាចធ្វើបានយ៉ាងដូចម្តេចដោយគ្មានប្រាក់? នេះជាសំណួរ ព្រោះអ្វីៗដែលគាត់មាន គឺស៊ីល្លីងយ៉កមួយ (ដប់ពីរកន្លះសេន)។ ប្រហែលជាគួរឲ្យអ្នកអានចាប់អារម្មណ៍ ក្នុងការរៀបរាប់បទពិសោធន៍របស់គាត់ក្នុងរឿងនេះ ដូចដែលគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំនៅឆ្នាំ 1855។

GSAM 251ម្សៅបួនផោន

GSAM 251.3គាត់បាននិយាយថា ខណៈកំពុងអធិស្ឋាននៅចំពោះព្រះ គាត់បានសម្រេចសរសេរសៀវភៅ ហើយមានការធានាចិត្តថា ផ្លូវនឹងបើកសម្រាប់បោះពុម្ពវា។ ដូច្នេះ គាត់អង្គុយនៅតុសរសេរ ដោយមានព្រះគម្ពីរ និងសៀវភៅសន្ទស្សន៍ ដើម្បីចាប់ផ្ដើមការងារ។ ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយ អ្នកស្រី បេតស៍ បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយនិយាយថា “យ៉ូសែប ខ្ញុំមិនមានម្សៅគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ដុតនំទេ” ហើយក៏បានប្រាប់អំពីរបស់តូចៗមួយចំនួនទៀតដែលនាងត្រូវការ។ កាពីទែន បេតស៍ សួរ “តើអ្នកខ្វះម្សៅប៉ុន្មាន?” នាងឆ្លើយ “ប្រហែលបួនផោន”។ គាត់ឆ្លើយ “ល្អហើយ”។ បន្ទាប់ពីនាងចេញពីបន្ទប់ គាត់បានទៅហាងក្បែរនោះ ទិញម្សៅបួនផោន និងរបស់ផ្សេងទៀត នាំមកផ្ទះ ហើយអង្គុយត្រឡប់ទៅតុសរសេររបស់គាត់។ បន្តិចក្រោយមក អ្នកស្រី បេតស៍ ចូលមក ឃើញរបស់ទាំងនោះនៅលើតុ ហើយស្រែកថា “តើម្សៅនេះមកពីណា?” កាពីទែននិយាយ “អូ! វាមិនគ្រប់ទេឬ? អ្នកបាននិយាយថាត្រូវការបួនផោន”។ នាងនិយាយ “ចាស ប៉ុន្តែអ្នកបានយកវាមកពីណា?” គាត់និយាយ “ខ្ញុំបានទិញ; តើនេះមិនមែនជាចំនួនដែលអ្នកចង់បានដើម្បីបញ្ចប់ការដុតនំទេឬ?” នាងបន្ត “ចាស ប៉ុន្តែអ្នក កាពីទែន បេតស៍ ជាមនុស្សដែលបានបើកនាវាពីញូវបេដហ្វដទៅគ្រប់ទិសទីនៃពិភពលោក តើអ្នកបានចេញទៅទិញម្សៅបួនផោនមែនឬ?” គាត់ឆ្លើយ “បាទ តើមិនមែនជាចំនួនដែលអ្នកត្រូវការសម្រាប់បញ្ចប់ការដុតនំទេឬ?” អ្នកស្រី បេតស៍ និយាយបន្ត “ចាស ប៉ុន្តែតើអ្នកបានទិញម្សៅបួនផោនមែនឬ?”

GSAM 252បានចំណាយប្រាក់ 11,000 ដុល្លារ សម្រាប់សេចក្ដីពិត

GSAM 252.1ការសាកល្បងមួយទៀតបានមកដល់មិនយូរប៉ុន្មាន។ ពេលកាពីទែន បេតស៍ ចាកចេញពីសមុទ្រ គាត់បានលក់ចំណែករបស់គាត់ក្នុងនាវាមួយបាន 11,000 ដុល្លារ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះគាត់បានចំណាយអស់ទាំងអស់ ដើម្បីជំរុញបុព្វហេតុនៃសេចក្ដីពិត។ រហូតដល់ពេលនេះ អ្នកស្រី បេតស៍ មិនដឹងពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុពិតរបស់គាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់មានអារម្មណ៍ថា ឥឡូវនេះត្រូវប្រាប់នាង ដូច្នេះគាត់និយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា “ប្រពន្ធអើយ ខ្ញុំបានចំណាយប្រាក់ចុងក្រោយដែលខ្ញុំមាននៅលើផែនដី សម្រាប់របស់ទាំងនោះ”។ អ្នកស្រី បេតស៍ សួរទាំងយំខ្លាំងថា “តើយើងនឹងធ្វើអ្វី?” កាពីទែនក្រោកឡើង ហើយដោយសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរដូចជាកាពីទែនកំពុងបញ្ជានាវា គាត់និយាយថា “ខ្ញុំនឹងសរសេរសៀវភៅមួយ; ខ្ញុំនឹងចែកចាយវា ហើយផ្សព្វផ្សាយសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទនេះទៅចំពោះពិភពលោក”។ អ្នកស្រី បេតស៍ និយាយទាំងទឹកភ្នែកបាំងភ្នែកថា “អញ្ចឹង តើយើងនឹងរស់ដោយអ្វី?” គាត់ឆ្លើយដោយញញឹមថា “ព្រះអម្ចាស់នឹងបើកផ្លូវ”។ អ្នកស្រី បេតស៍ និយាយ “ចាស ព្រះអម្ចាស់នឹងបើកផ្លូវ! នេះជាអ្វីដែលអ្នកតែងតែនិយាយ” ហើយនាងក៏ផ្ទុះយំ រួចចាកចេញពីបន្ទប់។

GSAM 252ការផ្គត់ផ្គង់ដែលមិនបានរំពឹងទុក

GSAM 252.2បន្ទាប់ពីកាពីទែន បេតស៍ បានបន្តការងាររបស់គាត់អស់កន្លះម៉ោង គំនិតមួយបានមកដល់គាត់ឲ្យទៅការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ ព្រោះមានលិខិតមួយនៅទីនោះសម្រាប់គាត់។ គាត់បានទៅ ហើយពិតប្រាកដណាស់ មានលិខិតមួយ។ នៅសម័យនោះ ថ្លៃប្រៃសណីយ៍សម្រាប់លិខិតគឺប្រាំសេន ហើយការបង់ជាមុនគឺជាជម្រើស។ អ្នកសរសេរលិខិតនេះ ដោយមូលហេតុណាមួយ មិនបានបង់ថ្លៃប្រៃសណីយ៍ទេ។ ហើយនៅទីនេះ កាពីទែន បេតស៍ បានទទួលអារម្មណ៍ថាខ្លួនទាបទាបម្ដងទៀត ព្រោះគាត់ត្រូវប្រាប់អ្នកគ្រប់គ្រងប្រៃសណីយ៍ លោក ឌ្រូ ដែលគាត់ស្គាល់ច្បាស់ថា គាត់មិនអាចបង់ថ្លៃប្រៃសណីយ៍បានទេ ព្រោះគាត់គ្មានប្រាក់ទេ។ ប៉ុន្តែគាត់និយាយថា “តើអ្នកអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំមើលថា វាមកពីណាទេ?” អ្នកគ្រប់គ្រងប្រៃសណីយ៍និយាយ “យកវាទៅ ហើយចាំបង់ពេលក្រោយ”។ កាពីទែននិយាយ “ទេ ខ្ញុំនឹងមិនយកលិខិតចេញពីការិយាល័យទេ រហូតដល់ថ្លៃប្រៃសណីយ៍ត្រូវបានបង់”។ ខណៈកំពុងកាន់លិខិត គាត់និយាយថា “ខ្ញុំគិតថា មានប្រាក់នៅក្នុងលិខិតនេះ” ហើយបែរទៅអ្នកគ្រប់គ្រងប្រៃសណីយ៍ សួរ “សូមអ្នកបើកវាបានទេ? បើមានប្រាក់នៅក្នុងនោះ អ្នកអាចយកថ្លៃប្រៃសណីយ៍ចេញ; បើមិនមាន ខ្ញុំនឹងមិនអានវាទេ”។ អ្នកគ្រប់គ្រងប្រៃសណីយ៍ធ្វើតាមសំណើរបស់គាត់ ហើយមើលទៅ! នៅក្នុងនោះមានក្រដាសប្រាក់ដប់ដុល្លារ។ តាមការអាន គាត់បានដឹងថា លិខិតនេះមកពីមនុស្សម្នាក់ដែលនិយាយថា ព្រះអម្ចាស់បានប៉ះពាល់ចិត្តគាត់យ៉ាងខ្លាំងថា អែលឌើរ បេតស៍ ត្រូវការប្រាក់ ដូច្នេះគាត់បានប្រញាប់ផ្ញើវាមកឲ្យគាត់; ហើយដោយសារប្រញាប់ គាត់ប្រហែលជាភ្លេចបង់ថ្លៃប្រៃសណីយ៍។

GSAM 253.1បន្ទាប់ពីបង់ថ្លៃប្រៃសណីយ៍ គាត់បានទៅហាងលក់ស្បៀង ទិញម្សៅមួយធុងតម្លៃ 4 ដុល្លារ ព្រមទាំងដំឡូង ស្ករ និងរបស់ចាំបាច់ផ្សេងទៀត។ ពេលប្រាប់ទីកន្លែងដែលត្រូវដឹកជញ្ជូន គាត់និយាយថា “ប្រហែលជាស្ត្រីនោះនឹងនិយាយថា របស់ទាំងនេះមិនមែនសម្រាប់ទីនេះទេ ប៉ុន្តែមិនបាច់យកចិត្តទុកដាក់នឹងអ្វីដែលនាងនិយាយឡើយ; ចូរដាក់ឥវ៉ាន់ចុះនៅរានហាលខាងមុខ”។

GSAM 253.2បន្ទាប់មក គាត់បានទៅការិយាល័យបោះពុម្ព ហើយរៀបចំបោះពុម្ពខិត្តប័ណ្ណចំនួនមួយពាន់ច្បាប់ ប្រហែលមួយរយទំព័រ ដោយព្រមព្រៀងថា ពេលគាត់ផ្គត់ផ្គង់សំណៅ អ្នកបោះពុម្ពត្រូវរៀបអក្សរចូលទំព័រឲ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើបាន ហើយផ្ញើសេចក្ដីពិនិត្យមកគាត់។ គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃការងារភ្លាមៗ នៅពេលដែលគាត់ទទួលបានប្រាក់ ហើយសៀវភៅមិនត្រូវយកចេញពីការិយាល័យទេ រហូតដល់វិក្កយបត្រទាំងអស់ត្រូវបានបង់។

GSAM 253.3កាពីទែន បេតស៍ ដឹងច្បាស់ថា គ្មានប្រាក់ណាមួយជំពាក់គាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់មានអារម្មណ៍ថា វាជាកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ក្នុងការសរសេរសៀវភៅនេះ ដោយជឿថា ព្រះអម្ចាស់នឹងជំរុញចិត្តមនុស្សឲ្យផ្ញើប្រាក់ នៅពេលត្រូវការ។ បន្ទាប់ពីទិញក្រដាស ប៊ិច និងរបស់ផ្សេងៗ ដោយផ្ដល់ពេលឲ្យសម្ភារៈប្រើប្រាស់ក្នុងគ្រួសារទៅមុខគាត់ គាត់បានទៅក្បាលផ្លូវដែលនាំទៅផ្ទះ។ ពេលឃើញថា របស់ទាំងនោះបានមកដល់ គាត់បានចូលផ្ទះតាមច្រកខាងក្រោយ ហើយអង្គុយត្រឡប់ទៅតុសរសេររបស់គាត់។ អ្នកស្រី បេតស៍ ចូលមក ហើយនិយាយដោយរំភើបថា “យ៉ូសែប សូមមើលទៅរានហាលខាងមុខ! តើរបស់ទាំងនេះមកពីណា? អ្នកបើករទេះដឹកទំនិញម្នាក់មកទីនេះ ហើយចង់ដាក់វាចុះ។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា វាមិនមែនជារបស់ទីនេះទេ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែដាក់វាចុះ”។ កាពីទែន បេតស៍ និយាយ “ល្អហើយ ខ្ញុំគិតថា មិនអីទេ”។ អ្នកស្រី បេតស៍ សួរ “ប៉ុន្តែ តើវាមកពីណា?” កាពីទែនឆ្លើយ “ព្រះអម្ចាស់បានផ្ញើមក”។ អ្នកស្រី បេតស៍ និយាយ “ចាស ព្រះអម្ចាស់បានផ្ញើមក; នេះជាអ្វីដែលអ្នកតែងតែនិយាយ”។ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រគល់លិខិតឲ្យប្រពន្ធ ហើយនិយាយថា “អានលិខិតនេះទៅ នោះអ្នកនឹងដឹងថា វាមកពីណា”។ នាងបានអាន ហើយចូលទៅយំម្ដងទៀត ប៉ុន្តែការយំនេះមានលក្ខណៈខុសពីលើកដំបូង។ ពេលត្រឡប់មក នាងបានសុំទោសគាត់ដោយភាពទន់ទាប ចំពោះការខ្វះជំនឿរបស់នាង។

GSAM 254ប្រាក់កំពុងមកសម្រាប់សៀវភៅ

GSAM 254.1នៅពេលការសរសេរ និងការបោះពុម្ពកំពុងរីកចម្រើន កាពីទែន បេតស៍ បានទទួលប្រាក់ពីពេលមួយទៅពេលមួយ តាមប្រៃសណីយ៍ និងតាមរបៀបផ្សេងៗទៀត ជួនកាលមកពីមនុស្សដែលគាត់មិនដែលបានជួប។ ពេលទទួលបានប្រាក់ គាត់បានប្រគល់ទៅអ្នកបោះពុម្ព ហើយយកទៅកាត់បន្ថយបំណុលសៀវភៅ។ ទីបំផុត ថ្ងៃមួយបានមកដល់ នៅពេលសៀវភៅត្រូវបានបោះពុម្ពរួចទាំងអស់ ហើយពីប្រភពដែលបងប្អូន បេតស៍ មិនបានរំពឹងទុក ប្រាក់នៅសល់ត្រូវបានបង់គ្រប់; ដូច្នេះ សៀវភៅមិនត្រូវបានពន្យារពេលសូម្បីតែមួយថ្ងៃ ក្នុងការចែកចាយរបស់វាទេ។

GSAM 254វិក្កយបត្រចុងក្រោយត្រូវបានបង់

GSAM 254.2H. S. ហ្គឺណី នៅមេមភីស រដ្ឋមីឈីហ្គិន បានប្រាប់ខ្ញុំនៅខែមីនា ឆ្នាំ 1884 ថា នៅព្រឹកដដែលដែលសៀវភៅរបស់អែលឌើរ បេតស៍ ត្រូវបានបញ្ចប់ គាត់បានទទួលប្រាក់ 100 ដុល្លារ ពីប័ណ្ណសន្យាដែលផុតសុពលភាព ពីបុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់ប្រកាសថា គាត់នឹងមិនបង់ប្រាក់ឲ្យឡើយ។ បន្ទាប់ពីទទួលបានប្រាក់នេះ គាត់ចាត់ទុកថា ជាក្ដីរីករាយក្នុងការចំណាយមួយផ្នែក ដើម្បីបង់វិក្កយបត្រចុងក្រោយ សម្រាប់ខិត្តប័ណ្ណថ្ងៃសប្ប័ទរបស់អែលឌើរ បេតស៍។ លោក ហ្គឺណី និយាយថា “ប៉ុន្តែ បងប្អូន បេតស៍ មិនដែលដឹងរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ថា អ្នកណាជាអ្នកបង់ប្រាក់នៅសល់នៃវិក្កយបត្រសៀវភៅនោះទេ”។ បទពិសោធន៍នេះរបស់អែលឌើរ បេតស៍ ក្នុងការបោះពុម្ពសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ហាក់ដូចជាបាននិយាយទៅកាន់រាស្ត្ររបស់យើង តាំងពីដើមដំបូងនៃការបោះពុម្ពសេចក្ដីពិតអំពីសំណួរថ្ងៃសប្ប័ទថា “ចូរទៅមុខក្នុងខ្សែការងារនេះ ហើយរំពឹងថា ការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះ នឹងបើកផ្លូវ នៅពេលអ្នករាល់គ្នារីកចម្រើន”។

GSAM 255អែលឌើរ បេតស៍ មានការសង្ស័យអំពីនិមិត្ត

GSAM 255.1សេចក្ដីថ្លែងខាងក្រោម ដែលកាត់សង្ខេបពី «គំនូសជីវិត» នឹងបង្ហាញថា អំណោយទាននៃការទំនាយ និងកំណែទម្រង់ថ្ងៃសប្ប័ទ ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច៖—

GSAM 255.2នៅពេលទៅលេងញូវបេដហ្វដ រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ក្នុងឆ្នាំ 1846 កញ្ញា ហាម៉ុន បានស្គាល់អែលឌើរ យ៉ូសែប បេតស៍។ គាត់បានទទួលជំនឿអំពីការយាងមកតាំងពីដើម ហើយជាអ្នកធ្វើការយ៉ាងសកម្មក្នុងបុព្វហេតុនោះ។ គាត់ជាសុភាពបុរសគ្រីស្ទបរិស័ទពិតប្រាកដ ពោរពេញដោយការគួរសម និងសេចក្ដីសប្បុរស។ គាត់ប្រព្រឹត្តចំពោះកញ្ញា ហាម៉ុន ដោយទន់ភ្លន់ ដូចជានាងជាកូនរបស់គាត់ផ្ទាល់។ លើកដំបូងដែលគាត់ឮនាងនិយាយ គាត់បង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ហើយបន្ទាប់ពីនាងឈប់និយាយ គាត់បានក្រោកឡើងនិយាយថា “ខ្ញុំជាថូម៉ាសដែលសង្ស័យ។ ខ្ញុំមិនជឿលើនិមិត្តទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចជឿថា សក្ខីកម្មដែលបងស្រីបានរៀបរាប់នៅយប់នេះ ពិតជាសំឡេងរបស់ព្រះសម្រាប់យើងមែន នោះខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលមានសុភមង្គលបំផុតនៅរស់។ ចិត្តខ្ញុំត្រូវបានរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំជឿថា អ្នកនិយាយជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចពន្យល់បានទេ អំពីការដែលនាងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញរឿងអស្ចារ្យទាំងឡាយ ដែលនាងបានរៀបរាប់ដល់យើង។”

GSAM 255អ្នកកញ្ញា ហាម៉ុន ទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទ

GSAM 255.3អែលឌើរ បេតស៍ បានរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ ហើយបានជំរុញឲ្យយល់ពីសារៈសំខាន់របស់វា។ នៅពេលនោះ អ្នកកញ្ញា ហាម៉ុន មិនទាន់មានអារម្មណ៍ថាវាសំខាន់ទេ ហើយគិតថា អែលឌើរ បេតស៍ ខុស ដោយផ្តោតលើបញ្ញត្តិទីបួនច្រើនជាងបញ្ញត្តិប្រាំបួនទៀត។ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យនាងឃើញទីសក្ការៈនៅស្ថានសួគ៌។ ព្រះវិហាររបស់ព្រះត្រូវបានបើកនៅស្ថានសួគ៌ ហើយនាងបានឃើញហិបរបស់ព្រះ ដែលមានគម្របកន្លែងមេត្តាករុណាគ្របលើវា។ ទេវតាពីររូបឈរនៅចុងទាំងពីររបស់ហិប ដោយលាតស្លាបគ្របលើកន្លែងមេត្តាករុណា ហើយបែរមុខទៅរកវា។ ទេវតាដែលអមនាងបានប្រាប់ថា នេះតំណាងឲ្យពួកពលបរិវារនៅស្ថានសួគ៌ទាំងអស់ ដែលសម្លឹងមើលច្បាប់របស់ព្រះដោយការគោរពកោតខ្លាច ព្រោះច្បាប់នោះបានសរសេរដោយម្រាមដៃរបស់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូវបានលើកគម្របហិបឡើង ហើយនាងបានឃើញបន្ទះថ្មដែលបានសរសេរបញ្ញត្តិទាំងដប់។ នាងភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលឃើញបញ្ញត្តិទីបួននៅចំកណ្តាលបញ្ញត្តិទាំងដប់ មានពន្លឺទន់ៗព័ទ្ធជុំវិញ។ ទេវតាបាននិយាយថា «នេះជាបញ្ញត្តិតែមួយក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំងដប់ ដែលបង្ហាញអំពីព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ដែលបានបង្កើតមេឃ ផែនដី និងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងនោះ។ នៅពេលគ្រឹះផែនដីត្រូវបានដាក់ គ្រឹះនៃថ្ងៃសប្ប័ទក៏ត្រូវបានដាក់ដែរ»។ នាងបានឃើញថា ប្រសិនបើមនុស្សបានរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទពិត នោះមិនដែលមានអ្នកមិនជឿ ឬអ្នកគ្មានជំនឿលើព្រះឡើយ។ ការរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទនឹងការពារពិភពលោកពីការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។

GSAM 256.1បញ្ញត្តិទីបួនត្រូវបានជាន់ឈ្លី ដូច្នេះយើងត្រូវបានហៅឲ្យជួសជុលចន្លោះប្រហោងក្នុងច្បាប់ ហើយអង្វរសុំសម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទដែលត្រូវបានជិះជាន់។ មនុស្សទមិឡ ដែលបានលើកខ្លួនឯងឡើងលើសព្រះ ហើយគិតចង់ផ្លាស់ប្តូរពេលវេលា និងច្បាប់ បានធ្វើឲ្យថ្ងៃសប្ប័ទផ្លាស់ពីថ្ងៃទីប្រាំពីរ ទៅថ្ងៃទីមួយនៃសប្ដាហ៍។ ដោយធ្វើដូច្នេះ គាត់បានបង្កើតចន្លោះប្រហោងក្នុងច្បាប់របស់ព្រះ។

GSAM 256.2មុនពេលថ្ងៃដ៏ធំរបស់ព្រះមកដល់ មានសារមួយត្រូវបានប្រកាស ដើម្បីព្រមានប្រជាជនឲ្យត្រឡប់មកស្មោះត្រង់ចំពោះច្បាប់របស់ព្រះ ដែលអ្នកប្រឆាំងព្រះគ្រីស្ទបានបំផ្លាញ។ ត្រូវហៅការយកចិត្តទុកដាក់មកលើចន្លោះប្រហោងក្នុងច្បាប់ តាមរយៈការបង្រៀន និងគំរូ។ នាងក៏បានឃើញថា ទេវតាទីបីក្នុងវិវរណៈ 14 ដែលប្រកាសបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ តំណាងឲ្យមនុស្សដែលទទួលសារនេះ ហើយលើកសំឡេងព្រមានដល់ពិភពលោកឲ្យរក្សាបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងច្បាប់របស់ទ្រង់ដូចជាកែវភ្នែក។ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការព្រមាននេះ មនុស្សជាច្រើននឹងទទួលយកថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់។6

GSAM 256.3បទពិសោធន៍របស់អ្នកកញ្ញា ហាម៉ុន និងអែលឌើរ បេតស៍នេះ ស្របតាមវិធីដែលព្រះអម្ចាស់ធ្វើការ។ អែលឌើរ បេតស៍បាននាំឲ្យទាំងអ្នកកញ្ញា ហាម៉ុន និងអែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ យកចិត្តទុកដាក់លើបញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ ដោយបង្ហាញពីព្រះគម្ពីរអំពីការទាមទាររបស់ច្បាប់ព្រះដែលមិនចេះប្រែប្រួល។ ទោះបីអ្នកកញ្ញា ហាម៉ុនបានទទួលព្រះពរពីការបង្ហាញពិសេសរបស់ព្រះអម្ចាស់អស់ប្រហែលដប់ប្រាំបីខែ ក៏គ្មានអ្វីអំពីប្រធានបទនេះត្រូវបានបង្ហាញដល់នាងពីមុនឡើយ។ ឥឡូវ ពេលវេលារបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ ពេលអ្នកជឿកំពុងត្រូវបានលើកឡើងឲ្យរក្សាច្បាប់របស់ទ្រង់ ដើម្បីប្រទានពន្លឺដល់ពួកគេតាមរយៈអំណោយទាននៃការទំនាយ។ ដូច្នេះ តាមវិធីធ្វើការរបស់ទ្រង់ សាររបស់ទេវតាទីបី គឺ បញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសក្ខីកម្មរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ត្រូវបាននាំមកជាមួយគ្នា។

GSAM 257ការចាប់ផ្ដើមនៃសាររបស់ទេវតាទីបី

GSAM 257.1ចាប់ពីពេលនោះមក សាររបស់ទេវតាទីបី ដែលភ្ជាប់ជាមួយសារពីរមុន បានចាប់ផ្តើមត្រូវបានប្រកាស។ សេចក្តីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទ ដែលភ្ជាប់ជាមួយហិបរបស់ព្រះ និងពន្លឺដែលកំពុងបង្ហាញអំពីទីសក្ការៈ បានបញ្ជាក់អ្វីដែលបានបង្ហាញពីមុនថា ចលនាអាត់វេនទីស្ទកាលពីអតីតកាលត្រឹមត្រូវ ហើយស្ថិតក្នុងលំដាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ ឥឡូវ ពួកគេអាចយល់បានច្បាស់ជាងមុន អំពីអត្ថន័យនៃ «កាំជណ្តើរបីឡើងទៅលើផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងរបស់ព្រះ»។

GSAM 257អែលឌើរ បេតស៍ ទទួលស្គាល់និមិត្តថាមកពីព្រះ

GSAM 257.2នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1846 មានសន្និសីទមួយបានប្រារព្ធឡើងនៅ ថុបសាំ, ម៉េន ដែលអែលឌើរ បេតស៍បានចូលរួម។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនោះ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ (អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់អ្នកកញ្ញា ហាម៉ុនជាមួយអែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ ត្រូវបានលើកឡើងពីមុន) បានទទួលនិមិត្តមួយ ដែលធ្វើឲ្យអែលឌើរ បេតស៍ពេញចិត្តទាំងស្រុងថា និមិត្តទាំងនេះមានប្រភពដ៏ទេវភាព។ គាត់ជាមនុស្សដែលបានធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រអស់ហាសិបឆ្នាំ ដោយកាន់តំណែងគ្រប់យ៉ាង ចាប់ពីក្មេងបម្រើលើនាវា រហូតដល់ជាមេ និងជាម្ចាស់នាវា។ ចំណេះដឹងរបស់គាត់អំពីតារាសាស្ត្រខ្ពស់ដល់ថ្នាក់ដែល គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ដោយសង្កេតមើលវត្ថុនៅលើមេឃ គាត់អាចប្រាប់បានជិតត្រឹមត្រូវថា គាត់នៅទីណានៅលើសមុទ្រ តាមរយៈរយៈទទឹង និងរយៈបណ្តោយ។ មនុស្សបែបនេះ ជាធម្មតានឹងចាប់អារម្មណ៍និយាយអំពីតារាសាស្ត្រ។

GSAM 257.3ក្នុងការសន្ទនាជាមួយគាត់ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់បានជឿជាក់យ៉ាងដូចម្តេចថា និមិត្តមានប្រភពដ៏ទេវភាព។ គាត់និយាយថា ថ្ងៃមួយគាត់បានព្យាយាមនិយាយជាមួយអ្នកស្រី វ៉ាយត៍អំពីផ្កាយ ប៉ុន្តែឆាប់ៗនោះគាត់បានដឹងថា នាងមិនដឹងអ្វីអំពីតារាសាស្ត្រឡើយ។ តាមពិត នាងបានប្រាប់គាត់ថា នាងមិនដឹងថាខ្លួនធ្លាប់មើលសៀវភៅណាមួយអំពីប្រធានបទនោះឬអត់ទេ។ នាងមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍និយាយអំពីប្រធានបទនោះ ហើយបានបង្វែរការសន្ទនាទៅនិយាយអំពីផែនដីថ្មី និងអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់នាងក្នុងនិមិត្តអំពីវា។

GSAM 258«មេឃបើកចំហ»

GSAM 258.1នៅឆ្នាំមុន គឺថ្ងៃទី 19 ខែមេសា ឆ្នាំ 1845 ទស្សនាវដ្តីព័ត៌មានទីក្រុងឡុងដ៍ដែលមានរូបភាព បានបោះពុម្ពផ្សាយអត្ថបទមួយដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងសម្រាប់អ្នកតារាសាស្ត្រ ពីលោកម្ចាស់ Rosse អំពីការរកឃើញដ៏អស្ចារ្យដែលគាត់បានធ្វើតាមរយៈកែវយឹតដ៏ធំរបស់គាត់ ជាពិសេសទិដ្ឋភាពនៃអ្វីដែលអ្នកតារាសាស្ត្រហៅថា «ចន្លោះក្នុងមេឃ»។ នៅល្ងាចមួយ ក្នុងសន្និសីទដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ នៅផ្ទះលោក Curtiss និងនៅចំពោះមុខអែលឌើរ បេតស៍ ដែលនៅតែមិនទាន់សម្រេចចិត្តអំពីការបង្ហាញទាំងនេះ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ខណៈកំពុងនៅក្នុងនិមិត្ត បានចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីផ្កាយ ដោយពិពណ៌នាយ៉ាងភ្លឺស្វាងអំពីខ្សែពណ៌ផ្កាឈូកដែលនាងឃើញកាត់តាមផ្ទៃភពមួយ ហើយបន្ថែមថា «ខ្ញុំឃើញព្រះចន្ទបួន»។ អែលឌើរ បេតស៍និយាយថា «អូ នាងកំពុងមើលភពព្រហស្បតិ៍!» បន្ទាប់មក នាងធ្វើចលនាដូចជាកំពុងធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់អវកាស ហើយចាប់ផ្តើមពិពណ៌នាអំពីខ្សែ និងរង្វង់ដែលមានភាពស្រស់ស្អាតប្រែប្រួលជានិច្ច ហើយនិយាយថា «ខ្ញុំឃើញព្រះចន្ទប្រាំពីរ»។7 អែលឌើរ បេតស៍បានស្រែកថា «នាងកំពុងពិពណ៌នាអំពីភពសៅរ៍»។ បន្ទាប់មក នាងនិយាយថា «ខ្ញុំឃើញព្រះចន្ទប្រាំមួយ» ហើយភ្លាមៗនោះបានចាប់ផ្តើមពិពណ៌នាអំពី «មេឃបើកចំហ» ជាមួយសិរីល្អរបស់វា ដោយហៅវាថាជាច្រកបើកទៅកាន់តំបន់មួយដែលមានពន្លឺច្រើនជាង។ អែលឌើរ បេតស៍បាននិយាយថា ការពិពណ៌នារបស់នាងលើសពីគ្រប់កំណត់ត្រាអំពីមេឃបើកចំហ ដែលគាត់ធ្លាប់អានពីអ្នកនិពន្ធណាម្នាក់។

GSAM 258.2ខណៈនាងកំពុងនិយាយ និងនៅតែស្ថិតក្នុងនិមិត្ត គាត់បានឈរឡើង ហើយស្រែកថា «អូ ខ្ញុំប្រាថ្នាឲ្យលោកម្ចាស់ John Rosse នៅទីនេះយប់នេះណាស់!» អែលឌើរ វ៉ាយត៍បានសួរ «លោកម្ចាស់ John Rosse ជានរណា?» អែលឌើរ បេតស៍បាននិយាយថា «អូ គាត់ជាអ្នកតារាសាស្ត្រអង់គ្លេសដ៏ឆ្នើម។ ខ្ញុំប្រាថ្នាឲ្យគាត់នៅទីនេះ ដើម្បីស្តាប់ស្ត្រីនោះនិយាយអំពីតារាសាស្ត្រ និងស្តាប់ការពិពណ៌នាអំពី “មេឃបើកចំហ”។ វាលើសពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់អានអំពីប្រធានបទនេះ»។ ចាប់ពីល្ងាចនោះមក អែលឌើរ បេតស៍បានពេញចិត្តទាំងស្រុងថា និមិត្តរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ស្ថិតក្រៅចំណេះដឹង និងការគ្រប់គ្រងរបស់នាង។ រឿងនេះ និងលក្ខណៈនៃការស្តីបន្ទោស និងការណែនាំដែលបានប្រទាន បានធ្វើឲ្យគាត់ជឿថា និមិត្តទាំងនោះមកពីព្រះ។

GSAM 259.1បាតុភូតនៅលើមេឃ ដែលអ្នកស្រី វ៉ាយត៍បានពិពណ៌នាក្នុងនិមិត្តនោះ ជារឿងដែលអ្នកនិពន្ធតារាសាស្ត្រកម្រនឹងលើកឡើង។ Huygens ដែលជាអ្នករកឃើញវាមុនគេ បានផ្តល់ការពិពណ៌នាដូចតទៅ៖

GSAM 259ពន្លឺដ៏រុងរឿងក្នុងដាវរបស់ Orion

GSAM 259.2«អ្នកតារាសាស្ត្រដាក់ផ្កាយបីនៅជិតគ្នា ក្នុងដាវរបស់ Orion។ នៅពេលខ្ញុំមើលផ្កាយកណ្តាលដោយកែវយឹត ក្នុងឆ្នាំ 1656 នៅកន្លែងផ្កាយមួយនោះ ខ្ញុំឃើញផ្កាយដទៃទៀតដប់ពីរ។ ក្នុងចំណោមនោះ មានបីដែលជិតប៉ះគ្នា និងបួនផ្សេងទៀត ដែលភ្លឺរលោងដូចជាមើលតាមពពក ដូច្នេះតំបន់ជុំវិញវាហាក់ដូចជាភ្លឺជាងផ្នែកផ្សេងទៀតនៃមេឃ។ មេឃដែលមើលទៅខ្មៅស្រអាប់ទាំងមូល ដោយសារអាកាសធាតុល្អ ត្រូវបានឃើញដូចជាក្រោយវាំងននដែលកំពុងបើក ហើយតាមរយៈវាំងនននោះ អាចមើលឃើញដោយសេរីទៅកាន់តំបន់មួយទៀតដែលមានពន្លឺច្រើនជាង»។

GSAM 259.3លោក William Herschel និយាយអំពីចន្លោះនេះក្នុងមេឃថា៖

GSAM 259.4«ប្រសិនបើអង្កត់ផ្ចិតរបស់វា នៅចម្ងាយនេះ បង្កើតមុំ 10 ° ដែលជិតដូច្នោះ នោះទំហំរបស់វាត្រូវតែធំលើសពីការស្មាន។ គេបានគណនាថា វាត្រូវតែមានទំហំធំជាងព្រះអាទិត្យពីរទ្រីលានដង»។

GSAM 259ភ្លឺជាងព្រះអាទិត្យ

GSAM 259.5អ្នកប្រាជ្ញ Thomas Dick បាននិយាយអំពីពពកភ្លឺនេះដូចតទៅ៖

GSAM 259.6«ប្រសិនបើយើងត្រូវបានដាក់នៅជិតវា ក្នុងចម្ងាយពាក់កណ្តាលនៃចម្ងាយទៅផ្កាយដែលនៅជិតបំផុត ទោះបីចម្ងាយនោះធំយ៉ាងណាក៏ដោយ ពីចំណុចនោះ វានឹងបញ្ចេញពន្លឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងព្រះអាទិត្យ។ ចំពោះសត្វលោកដែលនៅជិតជាងនេះ វានឹងបំពេញផ្នែកធំនៃមេឃ ហើយបង្ហាញសិរីល្អដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។ ប៉ុន្តែគោលបំណងចុងក្រោយរបស់វត្ថុដូចនេះ ក្នុងគ្រប់ទំនាក់ទំនងរបស់វា ប្រហែលជានឹងនៅតែរង់ចាំការបង្ហាញក្នុងយុគសម័យអនន្តនៃជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ ហើយដូចវត្ថុជាច្រើនទៀតនៅក្នុងទីអវកាសឆ្ងាយនៃការបង្កើត វាបង្កើតក្នុងចិត្តនូវបំណងប្រាថ្នាចង់ឃើញទស្សនីយភាពដ៏រុងរឿង និងអាថ៌កំបាំងនៃសកលលោក បើកសម្ដែងកាន់តែច្រើន»។8

GSAM 260.1អែលឌើរ បេតស៍ នៅពេលបញ្ចប់អត្ថបទអំពីប្រធានបទនេះ បាននិយាយថា៖

GSAM 260.2«ដូច្នេះ យើងឃើញពីសក្ខីកម្មទាំងអស់ដែលបានលើកឡើង (ហើយបើយើងចាំបាច់ យើងអាចផ្តល់សក្ខីកម្មបានច្រើនជាងនេះទៀត) ថា នៅទីនេះមានបាតុភូតដ៏អស្ចារ្យ និងមិនអាចពន្យល់បាននៅលើមេឃ គឺជាចន្លោះក្នុងមេឃដែលមានបរិវេណលើសពីដប់មួយពាន់លាន បីរយដប់បួន [11,000,000,314] ម៉ាយល៍។ Huygens ដ៏ល្បីល្បាញបាននិយាយថា “ខ្ញុំមិនដែលឃើញអ្វីដូចនេះ ក្នុងចំណោមផ្កាយថេរផ្សេងទៀតឡើយ គឺជាទិដ្ឋភាពដោយសេរីទៅកាន់តំបន់មួយទៀតដែលមានពន្លឺច្រើនជាង”»។

GSAM 260សក្ខីកម្មមួយទៀតអំពីនិមិត្តនៃភព

GSAM 260.3ម្តងទៀត យើងដកស្រង់ពីអ្នកស្រី Truesdail ដែលមានវត្តមាននៅពេលដែលនិមិត្តដែលបានរៀបរាប់ត្រូវបានប្រទាន។ នាងនិយាយថា៖

GSAM 260.4«បងស្រី វ៉ាយត៍មានសុខភាពខ្សោយខ្លាំង ហើយខណៈពេលដែលមានការអធិស្ឋានសម្រាប់នាង ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបានសណ្ឋិតលើយើង។ យើងបានកត់សម្គាល់ឆាប់ៗថា នាងមិនដឹងខ្លួនចំពោះអ្វីៗនៅលើផែនដីឡើយ។ នេះជាលើកដំបូងដែលនាងបានឃើញពិភពភពនានា។ បន្ទាប់ពីរាប់ព្រះចន្ទរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ឮៗ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់មក រាប់ព្រះចន្ទរបស់ភពសៅរ៍ នាងបានពិពណ៌នាយ៉ាងស្រស់ស្អាតអំពីរង្វង់របស់ភពក្រោយ។ បន្ទាប់មក នាងនិយាយថា “អ្នករស់នៅទីនោះជាមនុស្សខ្ពស់ និងមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ ខុសពីអ្នករស់នៅលើផែនដីយ៉ាងខ្លាំង។ អំពើបាបមិនដែលចូលមកទីនេះឡើយ”។ ពីមុខញញឹមរបស់បងប្រុស បេតស៍ គេអាចឃើញថា ការសង្ស័យពីមុនរបស់គាត់អំពីប្រភពនៃនិមិត្តរបស់នាង កំពុងបាត់ទៅយ៉ាងឆាប់។ យើងទាំងអស់គ្នាដឹងថា កាពីទែន បេតស៍ស្រឡាញ់តារាសាស្ត្រខ្លាំងណាស់ ព្រោះគាត់ជាញឹកញាប់បានបង្ហាញទីតាំងវត្ថុជាច្រើននៅលើមេឃ ដើម្បីបង្រៀនយើង។ នៅពេលបងស្រី វ៉ាយត៍ឆ្លើយសំណួររបស់គាត់ បន្ទាប់ពីនិមិត្ត ដោយនិយាយថា នាងមិនដែលបានសិក្សា ឬទទួលចំណេះដឹងផ្សេងទៀតអំពីទិសដៅនេះទេ គាត់ពេញដោយអំណរ និងសុភមង្គល។ គាត់សរសើរព្រះ ហើយបង្ហាញជំនឿថា និមិត្តអំពីភពនានានេះ ត្រូវបានប្រទាន ដើម្បីឲ្យគាត់មិនសង្ស័យទៀតឡើយ»។9

GSAM 261សេះកាចត្រូវបានបង្ក្រាបភ្លាមៗ

GSAM 261.1មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីកិច្ចប្រជុំនៅ ថុបសាំ មានហេតុការណ៍គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយទៀតកើតឡើងពាក់ព័ន្ធនឹងនិមិត្ត ដែលខ្ញុំនឹងរៀបរាប់តាមអ្វីដែលអែលឌើរ បេតស៍បានប្រាប់ខ្ញុំ៖

GSAM 261.2អែលឌើរ វ៉ាយត៍បានប្រើកូនសេះមួយដែលទើបត្រូវបានបង្វឹកមួយផ្នែក និងរទេះផ្សារដែលមានកៅអីពីរ។ រទេះនោះគ្មានបន្ទះការពារខាងមុខទេ ប៉ុន្តែមានក្តារសម្រាប់ជាន់ឡើងទទឹងផ្នែកខាងមុខរទេះ និងកាំដែកសម្រាប់ជាន់ឡើងនៅដងរទេះ។ ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងក្នុងការបើកកូនសេះនេះ ព្រោះប្រសិនបើខ្សែបញ្ជា ឬអ្វីមួយប៉ះចំហៀងខ្លួនរបស់វា វានឹងទាត់យ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ ហើយត្រូវកាន់បង្ខំវាជានិច្ចដោយខ្សែតឹង ដើម្បីកុំឲ្យវារត់។ កូនសេះនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលពួកគេចង់ទៅលេង ហើយដោយសារអែលឌើរ វ៉ាយត៍ធ្លាប់ចេះគ្រប់គ្រងកូនសេះដែលមិនទាន់បង្វឹក គាត់គិតថានឹងមិនមានបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរជាមួយកូនសេះនេះទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកគេដឹងថា ក្នុងពេលវាបង្ហាញអាកប្បកិរិយាឆ្កួត វាធ្លាប់សម្លាប់បុរសពីរនាក់រួចហើយ ម្នាក់ដោយបុកគាត់ទៅនឹងថ្មនៅចិញ្ចើមផ្លូវ គាត់ប្រហែលជាមិនមានទំនុកចិត្តដូច្នោះទេ។

GSAM 261.3នៅក្នុងឱកាសនេះ មានមនុស្សបួននាក់នៅក្នុងរទេះ គឺអែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយារបស់គាត់នៅកៅអីខាងមុខ ហើយអែលឌើរ បេតស៍ និង Israel Damon នៅកៅអីខាងក្រោយ។ ខណៈអែលឌើរ វ៉ាយត៍កំពុងប្រុងប្រយ័ត្នអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីរក្សាសេះឲ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង អ្នកស្រី វ៉ាយត៍កំពុងសន្ទនាអំពីសេចក្តីពិត ពេលអំណាចរបស់ព្រះបានចុះមកលើក្រុម ហើយនាងត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងនិមិត្ត ខណៈអង្គុយនៅក្នុងរទេះ។ នៅពេលនាងស្រែកថា «សិរីល្អ!» ពេលចូលទៅក្នុងនិមិត្ត កូនសេះបានឈប់ស្ងៀមភ្លាមៗ ហើយទម្លាក់ក្បាលចុះ។ នៅពេលដដែល អ្នកស្រី វ៉ាយត៍បានក្រោកឡើង ខណៈស្ថិតក្នុងសភាពនោះ ដោយភ្នែកសម្លឹងឡើងលើ ហើយដើរឆ្លងកាត់ផ្នែកខាងមុខរទេះ ចុះទៅលើដងរទេះ ដោយដាក់ដៃលើចង្កេះខាងក្រោយរបស់កូនសេះ។ អែលឌើរ បេតស៍បានស្រែកទៅអែលឌើរ វ៉ាយត៍ថា «កូនសេះនឹងទាត់ស្ត្រីនោះរហូតដល់ស្លាប់»។ អែលឌើរ វ៉ាយត៍ឆ្លើយថា «ឥឡូវនេះ ព្រះអម្ចាស់កំពុងគ្រប់គ្រងកូនសេះ ខ្ញុំមិនចង់ជ្រៀតជ្រែកទេ»។ កូនសេះឈរទន់ភ្លន់ដូចសេះចាស់។ នៅចិញ្ចើមផ្លូវ មានដីខ្ពស់ឡើងប្រហែលប្រាំមួយហ្វីត ហើយជិតរបងមានកន្លែងស្មៅ។ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ដោយភ្នែកនៅតែសម្លឹងឡើងលើ មិនបានមើលចុះក្រោមសូម្បីម្តង បានឡើងលើដីខ្ពស់ទៅកាន់វាលស្មៅ ហើយដើរទៅមកពីរបីនាទី ដោយនិយាយ និងពិពណ៌នាអំពីសម្រស់នៃផែនដីថ្មី។ បន្ទាប់មក ដោយក្បាលនៅក្នុងសភាពដដែល នាងបានចុះពីដីខ្ពស់ ដើរទៅកាន់រទេះ ឡើងលើកាំសម្រាប់ជាន់ឡើង ដោយដាក់ដៃលើត្រគាកកូនសេះ ហើយឡើងទៅលើដងរទេះ និងចូលទៅក្នុងរទេះម្តងទៀត។ នៅពេលនាងអង្គុយចុះលើកៅអី នាងបានចេញពីនិមិត្ត ហើយភ្លាមៗនោះ សេះបានចាប់ផ្តើមដើរ ដោយគ្មានសញ្ញាពីអ្នកបើកបរ ហើយបន្តដំណើរទៅ។

GSAM 262.2ខណៈអ្នកស្រី វ៉ាយត៍នៅក្រៅរទេះ អែលឌើរ វ៉ាយត៍គិតថានឹងសាកល្បងសេះ ដើម្បីមើលថាតើវាពិតជាស្ងប់ឬអត់។ ដំបូង គាត់គ្រាន់តែប៉ះវាដោយរំពាត់។ នៅពេលផ្សេងទៀត សេះនឹងទាត់ឆ្លើយតប ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាមិនធ្វើចលនាឡើយ។ បន្ទាប់មក គាត់វាយវាខ្លាំងមួយដង រួចខ្លាំងជាងមុន ហើយខ្លាំងជាងនោះទៀត។ កូនសេះមិនអើពើនឹងការវាយទាំងនោះឡើយ ប៉ុន្តែមើលទៅគ្មានគ្រោះថ្នាក់ ដូចសត្វតោដែលទេវតាបានបិទមាត់ នៅយប់ដែលដានីយ៉ែលស្នាក់នៅក្នុងរូងតោ។ អែលឌើរ បេតស៍និយាយថា «ទីនោះជាកន្លែងដ៏គួរឲ្យកោតខ្លាច ហើយច្បាស់ណាស់ថា អំណាចដដែលដែលបង្កើតនិមិត្ត បានបង្ក្រាបធម្មជាតិព្រៃរបស់កូនសេះជាបណ្តោះអាសន្ន»។

GSAM 262.3ប្រសិនបើនិមិត្តនេះគ្រាន់តែជាលទ្ធផលនៃជំងឺរាងកាយរបស់នាង នោះសំណួរមួយកើតឡើងតាមធម្មតា៖ តើសេះក៏រងជំងឺដូចគ្នាដែរឬ?

GSAM 262សក្ខីកម្មរបស់ Israel Damon

GSAM 262.4ខ្ញុំនឹងផ្តល់សេចក្តីថ្លែងការណ៍ខាងក្រោមនេះ ដើម្បីបញ្ជាក់បន្ថែមពីកំណត់ហេតុដែលអែលឌើរ បេតស៍បានប្រាប់ខ្ញុំ៖

GSAM 262.5«ប្រហែលម្ភៃឆ្នាំមុន ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមរក្សាថ្ងៃសប្ប័ទ Israel Damon បានរៀបរាប់ឲ្យខ្ញុំស្តាប់អំពីកាលៈទេសៈដែលបងស្រី វ៉ាយត៍បានទទួលនិមិត្ត ខណៈគាត់ អែលឌើរ បេតស៍ និងអែលឌើរ វ៉ាយត៍ជាមួយភរិយារបស់គាត់ កំពុងជិះរទេះស្រាលតាមពីក្រោយកូនសេះដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានអានការពិពណ៌នាខាងលើអំពីហេតុការណ៍នេះ ដែលបានសរសេរដោយអែលឌើរ ឡៅបរ៉ូ ហើយវាត្រូវគ្នាយ៉ាងពិតប្រាកដនឹងអ្វីដែលអែលឌើរ Damon បានប្រាប់ខ្ញុំ»។ ចុះហត្ថលេខា «R. S. Webber, ប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន, ថ្ងៃទី 9 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1891»។

GSAM 263សក្ខីកម្មរបស់អែលឌើរ បេតស៍អំពីនិមិត្ត

GSAM 263.1អែលឌើរ បេតស៍បានបញ្ជាក់បទពិសោធន៍របស់គាត់ដូចតទៅ៖

GSAM 263.2«ទោះបីខ្ញុំមិនអាចឃើញអ្វីនៅក្នុងនិមិត្តទាំងនោះ ដែលប្រឆាំងនឹងព្រះបន្ទូលក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមានការភ័យខ្លាច និងត្រូវបានសាកល្បងយ៉ាងខ្លាំង ហើយអស់រយៈពេលយូរ ខ្ញុំមិនចង់ជឿថា វាជាអ្វីលើសពីលទ្ធផលនៃសភាពរាងកាយរបស់នាងដែលខ្សោយអស់រយៈពេលយូរនោះទេ។

GSAM 263.3«ដូច្នេះ ខ្ញុំបានស្វែងរកឱកាសនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ នៅពេលចិត្តរបស់នាងហាក់ដូចជាស្ងប់ពីការរំភើប (ក្រៅពេលប្រជុំ) ដើម្បីសួរ និងសួរឆ្លើយនាង ព្រមទាំងមិត្តភក្តិរបស់នាងដែលអមដំណើរ ជាពិសេសបងស្រីរបស់នាង ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីពិត ប្រសិនបើអាច។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងបានមកលេង ញូវ បេដហ្វដ និង ហ្វែរហេវិន ជាច្រើនដងចាប់តាំងពីពេលនោះ ខណៈនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំរបស់យើង ខ្ញុំបានឃើញនាងនៅក្នុងនិមិត្តជាច្រើនដង ហើយក៏បានឃើញនៅ ថុបសាំ, ម៉េន ផងដែរ។ អ្នកដែលមានវត្តមាននៅពេលកើតហេតុការណ៍រំភើបទាំងនោះ ដឹងច្បាស់ថា ខ្ញុំបានស្តាប់រាល់ពាក្យដោយចំណាប់អារម្មណ៍ និងការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា ហើយបានសង្កេតរាល់ចលនា ដើម្បីរកឃើញការបោកបញ្ឆោត ឬឥទ្ធិពលមេស្មែរីស។ ខ្ញុំអរព្រះគុណព្រះចំពោះឱកាសដែលខ្ញុំបានមានជាមួយអ្នកដទៃ ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីឃើញរឿងទាំងនេះ។ ឥឡូវ ខ្ញុំអាចនិយាយដោយទំនុកចិត្តសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំជឿថា កិច្ចការនេះមកពីព្រះ ហើយត្រូវបានប្រទានដើម្បីលួងលោម និងពង្រឹង “មនុស្សរបស់ទ្រង់ដែលខ្ចាត់ខ្ចាយ” “រហែក” និង “ត្រូវបានកាត់ចេញ” ចាប់តាំងពីការបញ្ចប់កិច្ចការរបស់យើងនៅខែតុលា ឆ្នាំ 1844។ សភាពច្របូកច្របល់នៃពាក្យ “នេះហើយ!” និង “នោះហើយ!” ចាប់តាំងពីពេលនោះមក បានធ្វើឲ្យប្រជាជនស្មោះត្រង់ និងមានឆន្ទៈរបស់ព្រះមានការភ័ន្តច្រឡំយ៉ាងខ្លាំង ហើយធ្វើឲ្យអ្នកដែលមិនអាចពន្យល់បទគម្ពីរដែលផ្ទុយគ្នាជាច្រើន ដែលបានដាក់នៅចំពោះមុខពួកគេ មានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំសារភាពថា ខ្ញុំបានទទួលពន្លឺ និងការណែនាំអំពីខគម្ពីរជាច្រើន ដែលពីមុនខ្ញុំមិនអាចយល់បានច្បាស់។ ខ្ញុំជឿថា នាងជាកូនរបស់ព្រះដែលលះបង់ខ្លួន ស្មោះត្រង់ និងមានឆន្ទៈ»។10

GSAM 263.4«អ្នកនិពន្ធមិនបាន “ទទួលយកគំនិត” នៃនិមិត្តរបស់នាង “ពីការបង្រៀន ឬការសិក្សាពីមុន” ឡើយ។ នៅពេលនាងទទួលនិមិត្តដំបូងរបស់នាង ក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ 1844 នាង និងក្រុមមនុស្សទាំងអស់នៅ ផតឡង់, ម៉េន (ទីកន្លែងដែលឪពុកម្តាយរបស់នាងរស់នៅពេលនោះ) បានបោះបង់ជំនឿថា សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្របានកើតឡើងរួចហើយ។ នៅពេលនោះ ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់នាងក្នុងនិមិត្ត អំពីកំហុសដែលនាង និងក្រុមនៅ ផតឡង់ បានធ្លាក់ចូល។ បន្ទាប់មក នាងបានរៀបរាប់និមិត្តរបស់នាងដល់ក្រុម ហើយពួកគេទទួលស្គាល់ថា បទពិសោធន៍ខែទីប្រាំពីររបស់ពួកគេជាកិច្ចការរបស់ព្រះ»។11

GSAM 264របៀបដែលសារទាំងបីត្រូវបានចាត់ទុកនៅឆ្នាំ 1847

GSAM 264.1អត្ថបទខាងក្រោមពីអែលឌើរ ជេមស៍ វ៉ាយត៍ ដែលបានសរសេរនៅខែមេសា ឆ្នាំ 1847 នឹងបង្ហាញថា នៅពេលនោះ សារទាំងបីត្រូវបានចាត់ទុកយ៉ាងដូចម្តេច៖

GSAM 264.2«អ្នកជឿលើការយាងមកជាលើកទីពីរគ្រប់ក្រុម ស្របគ្នាថា ទេវតាដែលបានបង្ហាញក្នុងខទីប្រាំមួយ និងទីប្រាំពីរនៃជំពូកនេះ (វិវរណៈ 14) តំណាងឲ្យសារអំពីការយាងមកវិញ ដែលប្រកាសដល់ព្រះវិហារ និងពិភពលោក។ ... កិច្ចការរបស់ទេវតាទីពីរ គឺបង្ហាញដល់ក្រុមអ្នករង់ចាំការយាងមកថា បាប៊ីឡូនបានដួលរលំ។ ហើយដោយសារមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេ មិនបានដឹងការពិតនេះ រហូតដល់អំណាចនៃសម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្របានដាស់ពួកគេ ឲ្យភ្ញាក់ឡើងទាន់ពេល ដើម្បីរត់គេចពីព្រះវិហារ មុនថ្ងៃទីដប់មកដល់ នោះមានន័យថា ចាប់តាំងពីខែទីប្រាំពីរ ឆ្នាំ 1844 សាររបស់ទេវតាទីបីគឺ ហើយនៅតែជាការព្រមានដល់ពួកបរិសុទ្ធ ឲ្យ “កាន់ខ្ជាប់” កុំត្រឡប់ក្រោយ និងកុំ “ទទួល” សញ្ញាសម្គាល់ដែលក្រុមព្រហ្មចារីបានបោះចោលក្នុងអំឡុងសម្រែករបស់ទេវតាទីពីរ។

GSAM 264.3«ហើយតើសារពិតសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះ ចាប់តាំងពីខែទីប្រាំពីរ ឆ្នាំ 1844 មិនមែនជាការព្រមានបែបនេះទេឬ?—ពិតមែន។ ... ខទីដប់ពីរអានថា សេចក្ដីអត់ធ្មត់របស់ពួកបរិសុទ្ធនៅទីនេះ៖ នៅទីនេះមានពួកអ្នកដែលរក្សាបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ និងសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ។ យ៉ូហាន តើអ្នកបានឃើញពួកគេនៅឯណា?—នៅទីនេះហើយ ក្នុងអំឡុងសាររបស់ទេវតាទីបី។ ដោយសារពេលវេលារង់ចាំដោយអត់ធ្មត់បានចាប់ផ្តើមតាំងពីខែទីប្រាំពីរ ឆ្នាំ 1844 ហើយដោយសារក្រុមអ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទជាដើម បានបង្ហាញខ្លួនតាំងពីពេលនោះមក វាច្បាស់ណាស់ថា យើងរស់នៅក្នុងពេលវេលានៃសាររបស់ទេវតាទីបី»។12

Notes

  1. វិវរណៈ 14:9-12។ ↩
  2. អង្គហេតុអំពីរ៉ូម៉ាំងនិយម ទំព័រ 112។ ↩
  3. ទេវតាទាំងបីនៃវិវរណៈ 14:6-12 ទំព័រ 131, 132។ ↩
  4. រ៉ាឆែល ប្រេស្តុន បានស្លាប់នៅវឺណុន រដ្ឋវឺម៉ុន ថ្ងៃទី 1 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1868 អាយុ 59 ឆ្នាំ។ ↩
  5. ប្រវត្តិថ្ងៃសប្ប័ទរបស់អែនឌ្រូស៍ ទំព័រ 506 បោះពុម្ពឆ្នាំ 1887។ ↩
  6. ប្រវត្តិជីវិតរបស់អែលែន ជី. វ៉ាយត៍ ទំព័រ 95, 96។ ↩
  7. ក្នុងសៀវភៅការកើតឡើង និងការរីកចម្រើន បាននិយាយថា នាងឃើញព្រះចន្ទប្រាំបីរបស់ភពសៅរ៍។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះត្រូវបានធ្វើឡើង បន្ទាប់ពីសន្លឹកពុម្ពសាកល្បងបានចេញពីដៃខ្ញុំ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក មានការរកឃើញព្រះចន្ទបន្ថែមទៀតទាំងនៅភពព្រហស្បតិ៍ និងភពសៅរ៍។ ↩
  8. សៀវភៅស្ថានសួគ៌ផ្កាយរបស់ Dick ទំព័រ 96។ ↩
  9. សំបុត្ររបស់អ្នកស្រី Truesdail ថ្ងៃទី 27 ខែមករា ឆ្នាំ 1891។ ↩
  10. សៀវភៅពាក្យមួយទៅកាន់ហ្វូងតូច ទំព័រ 21។ ↩
  11. សៀវភៅដដែល ទំព័រ 22។ ↩
  12. សៀវភៅដដែល ទំព័រ 10, 11, ប្រ៊ុនស្វិក, ម៉េន, ខែឧសភា ឆ្នាំ 1847។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ