ជំពូកទី 24 — ទំនាយផ្សេងទៀតបានសម្រេច
GSAM 376.1«ឥឡូវនេះ ចូរពិចារណាចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ គឺចាប់ពីថ្ងៃទី 24 នៃខែទី 9 ចាប់ពីថ្ងៃដែលគេបានចាក់គ្រឹះព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ ចូរពិចារណាចុះ។ តើនៅមានគ្រាប់ពូជក្នុងជង្រុកទៀតឬទេ? មែនហើយ រហូតមកដល់ពេលនេះ ដើមទំពាំងបាយជូរ ដើមល្វា ដើមទទឹម និងដើមអូលីវ មិនទាន់បានបង្កើតផលឡើយ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ អញនឹងប្រទានពរដល់អ្នករាល់គ្នា។»1
GSAM 376.2ការរីកចម្រើនយ៉ាងប្រាកដប្រជា និងជាប់លាប់នៃសាររបស់ទេវតាទីបី តាំងពីពេលចាប់ផ្ដើមដំបូង អាចប្រៀបបានយ៉ាងសមរម្យទៅនឹងសេចក្ដីចម្រុងចម្រើនដែលបានកើតមានដល់សេរូបាបិល ចាប់ពីថ្ងៃដែលលោកបានដាក់ថ្មគ្រឹះនៃព្រះវិហារ។
GSAM 376ទិដ្ឋភាពអនាគតដែលគួរឱ្យរាថយចិត្ត
GSAM 376.3នៅពេលដែលប្រជាជនយូដា ដែលគ្មានប្រាក់ក្នុងថង់ ហើយជង្រុកក៏ទទេ ត្រូវបានហៅឱ្យសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះអម្ចាស់ តាមការយល់ឃើញរបស់មនុស្សគ្រប់យ៉ាង ការនេះហាក់ដូចជាគ្មានសង្ឃឹមនឹងសម្រេចបានឡើយ។ នៅពេលពួកគេបានស្ដាប់បង្គាប់តាមការត្រាស់ហៅដោយជំនឿ ហើយចាប់ធ្វើការដោយស្ម័គ្រចិត្ត ព្រះហស្តរបស់ព្រះដែលប្រទានសេចក្ដីចម្រុងចម្រើន ក៏បានសម្ដែងឱ្យពួកគេឃើញ។ កាលណាយើងតាមដានបទពិសោធន៍ក្នុងការកើតឡើងនៃសារទីបីនេះ យើងមើលឃើញព្រះហស្តដឹកនាំដែលគង់ជាមួយអស់អ្នកដែលជ្រើសរើសផ្លូវរបស់ទ្រង់។ ទោះបីទុក្ខលំបាកធ្លាក់មកលើពួកគេក៏ដោយ ការថែរក្សារបស់ព្រះចំពោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ និងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ តែងតែត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ដល់អស់អ្នកដែលទុកចិត្តលើទ្រង់។
GSAM 376សក្ខីកម្មដែលពណ៌នាអំពីអត្តចរិត
GSAM 376.4នៅថ្ងៃទី 24 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1862 មានការប្រជុំពីរត្រូវបានរៀបចំក្នុងពេលតែមួយ នៅផ្ទះរបស់លោក វីលៀម វីលសុន នៅហ្គ្រីនវីល រដ្ឋមីឈីហ្គិន ដើម្បីរៀបចំបង្កើតព្រះវិហារពីរសម្រាប់អស់អ្នកដែលបានទទួលសេចក្ដីពិតអំពីថ្ងៃសប្ប័ទនៅតំបន់នោះ។ ការប្រជុំសម្រាប់ព្រះវិហារហ្គ្រីនវីល ត្រូវបានដឹកនាំដោយអែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងភរិយារបស់លោកក្នុងបន្ទប់មួយ រីឯអែលឌើរ បៃអ៊ីងតុន និងខ្ញុំ ទទួលខុសត្រូវលើការប្រជុំសម្រាប់ព្រះវិហារវេស្តផ្លេនស៍ ក្នុងបន្ទប់មួយទៀត។ កាលយើងកំពុងធ្វើកិច្ចការដំបូងក្នុងបន្ទប់មួយ យើងអាចឮសំឡេងរបស់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ កំពុងថ្លែងសក្ខីកម្មរបស់គាត់ក្នុងបន្ទប់មួយទៀត។ យើងកំពុងជួបការលំបាកខ្លះក្នុងកិច្ចការរបស់យើង ស្រាប់តែនៅពេលដ៏សមស្រប អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានបើកទ្វារហើយនិយាយថា៖ «បងប្អូនប្រុស ឡៅបរ៉ូ ពេលខ្ញុំមើលទៅក្រុមនេះ ខ្ញុំឃើញថាខ្ញុំមានសក្ខីកម្មសម្រាប់មនុស្សខ្លះដែលនៅទីនេះ។ នៅពេលអ្នករៀបចំរួច ខ្ញុំនឹងចូលមកនិយាយ»។ ដោយសារពេលនោះជាពេលដែលយើងត្រូវការជំនួយ គាត់ក៏បានចូលមក។ ក្រៅពីអែលឌើរ បៃអ៊ីងតុន និងខ្ញុំ គាត់ស្គាល់ឈ្មោះមនុស្សក្នុងបន្ទប់នោះតែបីនាក់ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកឯទៀតជាមនុស្សដែលគាត់មិនស្គាល់ ហើយមិនធ្លាប់បានឃើញឡើយ លើកលែងតែពេលដែលពួកគេត្រូវបានបង្ហាញឱ្យគាត់ឃើញក្នុងនិមិត្ត។
GSAM 377ជីវិតរបស់លោក ប្រែត ត្រូវបានពណ៌នា
GSAM 377.1កាលគាត់ក្រោកឡើងនិយាយ គាត់បានថ្លែងថា៖ «សូមអភ័យទោសឱ្យខ្ញុំ ក្នុងការរៀបរាប់អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយ បើខ្ញុំពណ៌នារូបរាងរបស់អ្នករាល់គ្នា ព្រោះខ្ញុំមិនស្គាល់ឈ្មោះអ្នករាល់គ្នាទេ។ នៅពេលខ្ញុំឃើញមុខរបស់អ្នករាល់គ្នា អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញអំពីអ្នករាល់គ្នា ក៏លេចឡើងនៅចំពោះខ្ញុំ។ បុរសដែលមានភ្នែកតែម្ខាង នៅជ្រុងបន្ទប់នោះ [មានម្នាក់និយាយថា៖ “គាត់ឈ្មោះ ប្រែត”] អះអាងខ្លួនយ៉ាងខ្លាំងថាជាអ្នកកាន់សាសនា ហើយធ្វើហាក់ដូចជាមានជំនឿមុតមាំ ប៉ុន្តែគាត់មិនទាន់បានប្រែចិត្តឡើយ។ កុំទទួលគាត់ចូលក្នុងព្រះវិហារ ក្នុងសភាពបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់ ព្រោះគាត់មិនមែនជាគ្រីស្ទបរិស័ទទេ។ គាត់ចំណាយពេលយ៉ាងច្រើនដើរលេងឥតប្រយោជន៍តាមរោងជាង និងហាងទំនិញ ដោយជជែកតវ៉ាអំពីគោលទ្រឹស្ដីនៃសេចក្ដីពិត ខណៈដែលភរិយារបស់គាត់នៅផ្ទះត្រូវកាប់អុស មើលថែសួន និងធ្វើការផ្សេងៗទៀត។ ក្នុងការទិញលក់ គាត់សន្យាហើយមិនធ្វើតាម។ អ្នកជិតខាងរបស់គាត់មិនទុកចិត្តលើការអះអាងរបស់គាត់ថាកាន់សាសនាឡើយ។ ក្នុងសភាពបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់ បើគាត់មិននិយាយអ្វីអំពីសាសនាសោះ នោះនឹងប្រសើរជាងសម្រាប់បុព្វហេតុនៃសាសនា»។
GSAM 378បងប្អូនប្រុស បារ មានសេចក្ដីអំណរ
GSAM 378.1គាត់បានបន្តនិយាយថា៖ «បងប្អូនប្រុសវ័យចំណាស់រូបនេះ [ពេលគាត់ចង្អុលទៅបុរសនោះ មានម្នាក់និយាយថា៖ “បងប្អូនប្រុស បារ”] ត្រូវបានបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញថា ផ្ទុយស្រឡះពីបុរសម្នាក់ទៀតនោះ។ គាត់មានជីវិតជាគំរូល្អណាស់ គាត់ប្រុងប្រយ័ត្ននឹងរក្សាសេចក្ដីសន្យាទាំងអស់របស់ខ្លួន ហើយផ្គត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់ខ្លួនបានយ៉ាងល្អ។ គាត់ស្ទើរតែមិនហ៊ាននិយាយអំពីសេចក្ដីពិតទៅកាន់អ្នកជិតខាងឡើយ ព្រោះខ្លាចថានឹងធ្វើឱ្យខូចកិច្ចការ ហើយបង្កការអន្តរាយ។ គាត់មិនអាចយល់ថា ព្រះអម្ចាស់អាចមានព្រះមេត្តាករុណាដល់ថ្នាក់អត់ទោសបាបរបស់គាត់បានយ៉ាងដូចម្ដេច ហើយគាត់គិតថា ខ្លួនមិនសមសូម្បីតែចូលជាសមាជិកព្រះវិហារផង»។ បន្ទាប់មក គាត់បាននិយាយទៅបុរសនោះថា៖ «បងប្អូនប្រុស បារ ព្រះអម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា អ្នកបានលន់តួបាបទាំងអស់ដែលអ្នកដឹងហើយ ហើយទ្រង់បានអត់ទោសបាបរបស់អ្នកតាំងពីយូរមកហើយ ឱ្យតែអ្នកព្រមជឿដូច្នោះ»។ ទឹកមុខសោកសៅរបស់បងប្អូនប្រុសនោះបានរលាយបាត់ទៅភ្លាម។ គាត់ងើបមុខឡើងទាំងញញឹម ហើយនិយាយយ៉ាងស្មោះត្រង់ថា៖ «ទ្រង់បានអត់ទោសហើយឬ?» អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានឆ្លើយថា៖ «មែនហើយ ហើយខ្ញុំត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យប្រាប់អ្នកថា៖ “ចូរមកចុះ ហើយចូលរួមជាមួយព្រះវិហារ។ ពេលអ្នកមានឱកាស ចូរនិយាយពាក្យគាំទ្រសេចក្ដីពិត វានឹងមានផលល្អ ព្រោះអ្នកជិតខាងរបស់អ្នកទុកចិត្តលើអ្នក”»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើដូច្នោះ»។
GSAM 378.2បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា៖ «ប្រសិនបើលោក ប្រែត អាចមានអាកប្បកិរិយាដូចដែលបងប្អូនប្រុស បារ បានមានកន្លងមក សម្រាប់មួយរយៈ នោះនឹងមានប្រយោជន៍ដល់គាត់»។
GSAM 378.3ដូច្នេះ មូលហេតុមួយនៃការលំបាករបស់យើងក្នុងការរៀបចំបង្កើតព្រះវិហារ ត្រូវបានដោះស្រាយ។ មុនពេលគាត់ថ្លែងសក្ខីកម្មរបស់គាត់ យើងមិនអាចធ្វើឱ្យលោក បារ យល់ព្រមចូលរួមជាមួយព្រះវិហារបានឡើយ។ រីឯម៉្យាងទៀត យើងឃើញថា ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជំទាស់នឹងការទទួលលោក ប្រែត ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់មានចិត្តហ៊ានប្រាប់ថាហេតុអ្វីបានជាខ្លួនជំទាស់នោះទេ។
GSAM 378ការប្រចណ្ឌក្នុងគ្រួសារត្រូវបានព្យាបាល
GSAM 378.4បន្ទាប់មក គាត់បាននិយាយទៅកាន់បុរសម្នាក់ដែលមានសម្បុរលឿងក្រហមស្រាល អង្គុយនៅម្ខាងនៃបន្ទប់ ហើយចង្អុលទៅស្ត្រីម្នាក់ដែលមានមុខស្គម នៅចុងម្ខាងទៀតទល់មុខគ្នា ដោយនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាជាប្ដីប្រពន្ធ។ គាត់បានរៀបរាប់អំពីរឿងខ្លះដែលបានកើតឡើងក្នុងជីវិតកន្លងមករបស់ពួកគេ មុនពេលអ្នកទាំងពីរបានប្រកាសថាជឿលើសេចក្ដីពិត។ គាត់បាននិយាយថា សាតាំងបានធ្វើឱ្យរឿងទាំងនោះមើលទៅធំធេងក្នុងគំនិតរបស់ស្ត្រីនោះ រហូតដល់នាងកើតវិកលចរិត។ អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញថា ស្ត្រីនេះបានស្នាក់នៅមន្ទីរព្យាបាលមនុស្សវិកលចរិតអស់មួយឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែតាំងពីបានជាសះស្បើយវិញ នាងបានបណ្ដោយឱ្យអារម្មណ៍ប្រចណ្ឌដដែលទាំងនេះរំខានចិត្តនាង ធ្វើឱ្យប្ដីរបស់នាងព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ប្ដីនាងបានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន ដើម្បីបង្ហាញប្រពន្ធថា ខ្លួនស្មោះត្រង់ចំពោះនាង ហើយថានាងគ្មានហេតុផលអ្វីនឹងរក្សាគម្លាតពីគាត់តាមរបៀបដែលនាងកំពុងធ្វើនោះឡើយ»។
GSAM 379.1ភ្លាមនោះ ប្រពន្ធបានរត់ឆ្លងកាត់បន្ទប់ ហើយលុតជង្គង់អង្វរប្ដីឱ្យអត់ទោសឱ្យខ្លួន។ អ្នកទាំងពីរស្ទើរតែគ្មានអ្នកណាស្គាល់នៅតំបន់នោះ ហើយគ្មានគេស្គាល់ប្រវត្តិកន្លងមករបស់ពួកគេឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា អ្នកដែលស្គាល់ពួកគេច្បាស់ជាងគេ បានដឹងថា ពួកគេមានការបែកបាក់ចិត្តនឹងគ្នា ប៉ុន្តែមិនបានដឹងពីមូលហេតុទេ។
GSAM 379ស្រដៀងនឹងអេលីសេ និងហាសាអែល
GSAM 379.2បន្ទាប់ពីអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានថ្លែងសក្ខីកម្មរបស់គាត់រួច កិច្ចការរៀបចំបង្កើតព្រះវិហារក៏បានបញ្ចប់យ៉ាងឆាប់។ លោក បារ បានចូលរួមក្នុងអង្គការនោះដោយអស់ពីចិត្ត រីឯលោក ប្រែត មិនត្រូវបានទទួលចូលទេ។ ភ្លាមៗដែលការប្រជុំបានបញ្ចប់ បុរសក្រោយនេះបាននិយាយយ៉ាងខ្លាំងក្លាថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាទៅចុះ ការព្យាយាមចូលរួមជាមួយមនុស្សទាំងនេះ ហើយធ្វើជាមនុស្សមានពុត គឺឥតប្រយោជន៍ទេ។ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចធ្វើដូច្នោះបានឡើយ»។
GSAM 379.3ការពណ៌នាអំពីអត្តចរិត ដូចក្នុងហេតុការណ៍ខាងលើ ធ្វើឱ្យយើងនឹកឃើញយ៉ាងខ្លាំងដល់រឿងស្រដៀងគ្នាមួយ ដែលបានកត់ទុកនៅសម័យហោរាអេលីសេ៖2 បេនហាដាដ ជាស្ដេចស្រុកស៊ីរី បានចាត់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ឈ្មោះ ហាសាអែល ឱ្យទៅជួបអេលីសេ ដើម្បីសួរថា ទ្រង់នឹងជាសះស្បើយពីជំងឺឬទេ។ អេលីសេបានឃើញនិមិត្តអំពីករណីរបស់ហាសាអែល ហើយពេលបុរសនោះមកនៅចំពោះមុខលោក ហើយលោកសម្លឹងមើលមុខរបស់គាត់ អ្វីៗទាំងអស់ក៏បានលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្នុងគំនិតរបស់លោក។
GSAM 379អែលឌើរ វ៉ាយត៍ កើតជំងឺខ្វិន
GSAM 379.4នៅថ្ងៃពុធ ទី 16 ខែសីហា ឆ្នាំ 1865 អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានកើតជំងឺខ្វិនមួយរំពេច ដោយសារធ្វើការហួសកម្លាំង និងខ្វះដំណេក។ ដោយសារស្ថាប័នសុខភាពក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់យើងមិនទាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើង គេបាននាំលោកទៅដានស្វីល រដ្ឋញូវយ៉ក ទៅកាន់ស្ថាប័នសុខភាពមួយឈ្មោះ «ផ្ទះរបស់យើងនៅលើជម្រាលភ្នំ»។ ភរិយារបស់លោក និងអ្នកនិពន្ធបាននៅជាមួយលោកនៅទីនោះ ចាប់ពីថ្ងៃទី 14 ខែកញ្ញា ដល់ថ្ងៃទី 7 ខែធ្នូ។ ដោយសារការព្យាបាលក្នុងស្ថាប័ននោះបានជួយឱ្យលោកធូរស្រាលតែបន្តិច យើងក៏បានទៅផ្ទះរបស់លោក ប្រែដលី ឡាមសុន នៅឡេក វ្យូ ទីក្រុងរ៉ូចេស្ទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក ដែលបានទទួលយើងយ៉ាងរាក់ទាក់ ហើយយើងបានស្នាក់នៅទីនោះប្រមាណបីសប្ដាហ៍។ នៅទីនេះ យើងមានសេចក្ដីអំណរដែលបានជួបអែលឌើរ J. N. អែនឌ្រូស៍ ដែលទើបតែវិលត្រឡប់មកទីក្រុងនោះ បន្ទាប់ពីបានចំណាយពេលជាច្រើនខែនៅរដ្ឋម៉េន។
GSAM 380ការអធិស្ឋានសម្រាប់អែលឌើរ វ៉ាយត៍
GSAM 380.1ក្រុមគ្រួសាររបស់អែលឌើរ អែនឌ្រូស៍ និងលោក អ័រតុន បានចូលរួមជាមួយយើងរាល់រសៀល ក្នុងពេលអធិស្ឋានជាមួយ និងសម្រាប់អែលឌើរ វ៉ាយត៍។ ការនេះបានបន្តរហូតដល់ថ្ងៃទី 25 ខែធ្នូ។ នៅថ្ងៃបុណ្យណូអែលនោះ ខណៈដែលពិភពខាងក្រៅពោរពេញដោយភាពសប្បាយរីករាយ និងការជប់លៀង ព្រះវិហារនៅរ៉ូចេស្ទ័រ បានទុកថ្ងៃនោះជាថ្ងៃតមអាហារ និងអធិស្ឋានសម្រាប់អែលឌើរ វ៉ាយត៍។ យើងបានប្រជុំទាំងពេលព្រឹក និងពេលរសៀល នៅផ្ទះរបស់អែលឌើរ អែនឌ្រូស៍ តាមផ្លូវញូវ មេន ហើយនៅពេលល្ងាច អស់អ្នកដែលធ្លាប់អធិស្ឋានជាមួយអែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានមកជួបជុំជាមួយលោកម្ដងទៀតនៅផ្ទះរបស់លោក ឡាមសុន។
GSAM 380និមិត្តដែលបានប្រទាននៅយប់បុណ្យណូអែល
GSAM 380.2ការប្រជុំនៅល្ងាចនោះមានអានុភាពយ៉ាងខ្លាំង។ អែលឌើរ វ៉ាយត៍ បានទទួលព្រះពរយ៉ាងច្រើន ហើយអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានទទួលនិមិត្តដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលមានរឿងជាច្រើនត្រូវបានបង្ហាញឱ្យគាត់ឃើញ។ ក្នុងចំណោមរឿងទាំងនោះ មានសេចក្ដីណែនាំសម្រាប់អែលឌើរ វ៉ាយត៍ អំពីរបៀបដែលលោកត្រូវធ្វើ ដើម្បីអនុវត្តតាមជំនឿរបស់លោកលើព្រះ ដែលបានលូកព្រះហស្តចុះមកធ្វើការសម្រាប់លោកយ៉ាងជាក់ច្បាស់ ដើម្បីឱ្យលោកបានជាសះស្បើយឡើងវិញ។
GSAM 380ការវាយប្រហាររបស់សាតាំងត្រូវបានទាយទុក
GSAM 380.3អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បាននិយាយទៅកាន់អស់អ្នកដែលបានអធិស្ឋានសម្រាប់អែលឌើរ វ៉ាយត៍ ថា៖
GSAM 380.3«គោលបំណងរបស់សាតាំងគឺចង់បំផ្លាញប្ដីរបស់ខ្ញុំ ហើយនាំគាត់ចុះទៅក្នុងផ្នូរ។ ដោយសារការអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តទាំងនេះ អំណាចរបស់វាត្រូវបានបំបាក់។ ខ្ញុំត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា សាតាំងខឹងនឹងក្រុមនេះ ដែលបានបន្តអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តអស់បីសប្ដាហ៍ ដើម្បីអ្នកបម្រើរបស់ព្រះរូបនេះ ហើយឥឡូវនេះ វាបានប្ដេជ្ញាចិត្តនឹងវាយប្រហារពួកគេយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ខ្ញុំត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ “ចូររស់នៅឱ្យជិតស្និទ្ធនឹងព្រះយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីឱ្យអ្នករាល់គ្នាបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់អ្វីដែលអាចកើតមកលើអ្នករាល់គ្នា”»។
GSAM 381អារម្មណ៍ដឹងមុនរបស់ J. T. អ័រតុន
GSAM 381.1នៅថ្ងៃទី 1 ខែមករា ឆ្នាំ 1866 អែលឌើរ វ៉ាយត៍ និងគ្រួសាររបស់លោកបានចេញដំណើរតាមរថភ្លើងទៅប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន។ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅភាគខាងលិចនៃរដ្ឋញូវយ៉ក ក្នុងរយៈពេលដែលនៅសល់នៃរដូវរងា។ តាំងពីល្ងាចដែលនិមិត្តនោះត្រូវបានប្រទាន លោក J. T. អ័រតុន មានអារម្មណ៍ថា ជីវិតរបស់ខ្លួនកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែគាត់មិនដឹងថាគ្រោះថ្នាក់នោះមកពីណាទេ។ គាត់បានប្រាប់អារម្មណ៍នេះដល់មនុស្សជាច្រើននាក់។ នៅល្ងាចថ្ងៃអាទិត្យ ទី 4 ខែមីនា គាត់បានវិលត្រឡប់ទៅរ៉ូចេស្ទ័រ ពីផាម៉ា ដែលគាត់បានទៅចូលរួមការប្រជុំរយៈពេលពីរថ្ងៃ ជាមួយលោក E. B. សែនឌើរស៍ (ដែលឥឡូវនេះ ក្នុងឆ្នាំ 1905 រស់នៅសាន ហូសេ រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា)។ ពេលដើរកាត់ទីក្រុង គាត់បានសុំឱ្យលោក សែនឌើរស៍ ដើរតាមផ្លូវដែលមានពន្លឺភ្លឺជាងគេ ដោយនិយាយថា៖ «ព្រោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍គ្រប់ពេលវេលា ហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់នឹងព្យាយាមសម្លាប់ខ្ញុំ»។ ទោះជាយ៉ាងណា គាត់ហាក់ដូចជាគ្មានគំនិតណាមួយថា អ្នកណាចង់យកជីវិតរបស់គាត់ឡើយ។
GSAM 381.2ខ្ញុំបានវិលត្រឡប់ទៅរ៉ូចេស្ទ័រពីផាម៉ា នៅថ្ងៃទី 7 ខែមីនា ហើយបានស្នាក់នៅជាមួយលោក ឡាមសុន ដែលជាកូនប្រសាប្រុសរបស់លោក អ័រតុន។ នៅថ្ងៃទី 8 លោក អ័រតុន និងអ្នកស្រី អ័រតុន បានមកលេងយើង ហើយយើងបានរៀបចំគម្រោងធ្វើដំណើរតាមរថភ្លើងនៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ទៅឡែនខាស្ទ័រ ស្រុកអៀរី ជាកន្លែងដែលខ្ញុំនឹងរៀបចំពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យកូនប្រុសតែម្នាក់របស់គាត់។ យើងបានចំណាយពេលថ្ងៃនោះយ៉ាងរីករាយ ប៉ុន្តែវាក៏ជាថ្ងៃដ៏ឱឡារិកមួយដែរ។
GSAM 381ឃាតកម្មលើ J. T. អ័រតុន
GSAM 381.3ពួកគេបានចាកចេញពីផ្ទះលោក ឡាមសុន នៅម៉ោង 5 ល្ងាច ហើយនៅម៉ោង 7:30 ល្ងាច មានអ្នកនាំដំណឹងម្នាក់មកប្រាប់យើងថា លោក អ័រតុន ត្រូវបានជនមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណម្នាក់វាយប្រហារយ៉ាងឃោរឃៅ នៅក្នុងក្រោលសេះរបស់គាត់ផ្ទាល់ ពេលគាត់កំពុងថែទាំសេះ។ យើងបានប្រញាប់ទៅទីនោះ ហើយឃើញថាគាត់ត្រូវបានគេវាយក្បាលយ៉ាងសាហាវដោយបង្គោលរទេះដែលរុំដែក ហើយគាត់បានបាត់បង់ស្មារតី។ គាត់បានស្លាប់នៅម៉ោង 12:35 យប់នោះ។ រហូតដល់ថ្ងៃនេះ គេនៅតែមិនដឹងថា អ្នកណាបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏ឃោរឃៅនោះ។ ប្រាកដណាស់ គេមិនបានធ្វើដើម្បីយកប្រាក់ទេ ព្រោះនាឡិកានៅក្នុងហោប៉ៅរបស់គាត់មិនត្រូវបានប៉ះពាល់ឡើយ ហើយកាបូបប្រាក់របស់គាត់ដែលមានប្រាក់ 45 ដុល្លារ ក៏នៅដដែលដែរ។ ការនេះជាការរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរចំពោះអ្នកស្រី អ័រតុន ដែលគាត់មិនដែលបានធូរស្បើយពីផលប៉ះពាល់របស់វាឡើយ។ សុខភាពរាងកាយរបស់គាត់បានចុះខ្សោយយ៉ាងឆាប់ ហើយគាត់បានរស់នៅបន្ទាប់ពីប្ដីរបស់គាត់ស្លាប់មិនយូរប៉ុន្មានទេ។
GSAM 382ទំនាយដែលបានថ្លែងនៅបុណ្យណូអែលនោះបានសម្រេច
GSAM 382.1ត្រឹមប៉ុន្មានខែបន្ទាប់ពីល្ងាចបុណ្យណូអែលដ៏គួរឱ្យចងចាំនោះ ក្នុងចំណោមមនុស្សប្រាំបួននាក់ដែលបានចូលរួមអធិស្ឋានអស់បីសប្ដាហ៍នោះ ប្រាំមួយនាក់បានស្ថិតនៅក្នុងផ្នូររបស់ខ្លួនហើយ។ ដូច្នេះ ទំនាយមួយទៀតបានសម្រេចយ៉ាងគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុត។
GSAM 382ការសម្រាលទុក្ខដល់អ្នកអស់សង្ឃឹម
GSAM 382.2នៅព្រលឹមថ្ងៃទី 12 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1866 លោក អេលីយ៉ាស ស្តាយលស៍ ពីណត លីប៊ើធី រដ្ឋអ៊ីនឌីយ៉ាណា បានមកផ្ទះខ្ញុំ សុំឱ្យខ្ញុំទៅជាមួយគាត់ទៅទីនោះ ដើម្បីជួយសម្រាលទុក្ខដល់លោក ជេមស៍ ហាវី ប្រសិនបើអាចធ្វើបាន។ លោក ជេមស៍ ហាវី កំពុងអស់សង្ឃឹម ហើយមានអារម្មណ៍ថា គ្មានសង្ឃឹមសម្រាប់ស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឡើយ។ ដោយដឹងថា ក្នុងនិមិត្តចុងក្រោយដែលបានប្រទានដល់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ គាត់បានឃើញរឿងរ៉ាវយ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយករណីរបស់មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានបង្ហាញឱ្យគាត់ឃើញតាមរបៀបនៃការទំនាយ ខ្ញុំបានប្រាប់លោក ស្តាយលស៍ ថា៖ «ប្រហែលជាបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ បានឃើញអ្វីមួយអំពីករណីរបស់គាត់។ បើដូច្នោះមែន ហើយបើគាត់ព្រមសរសេររឿងនោះចេញមក នោះនឹងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងជាងអ្វីៗដែលខ្ញុំអាចនិយាយទៅកាន់គាត់»។
GSAM 382.3យើងបានទៅជួបគាត់ភ្លាម ហើយដោយមិនបានប្រាប់គាត់សូម្បីតែមួយម៉ាត់អំពីស្ថានភាពរបស់លោក ហាវី ខ្ញុំបានសួរថា៖ «បងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ក្នុងនិមិត្តណាមួយដែលបានប្រទានដល់អ្នក តើអ្នកបានទទួលការបំភ្លឺអ្វីអំពីករណីរបស់បងប្អូនប្រុស ជេមស៍ ហាវី ឬទេ?» គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ចាស ខ្ញុំបានទទួល ហើយប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំគួរសរសេររឿងនោះចេញមក ហើយផ្ញើទៅគាត់»។ បន្ទាប់មក គាត់បានចាប់ផ្ដើមប្រាប់យើងអំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅជួបគាត់នៅព្រឹកស្អែក ហើយបើអ្នកព្រមសរសេរអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់អ្នក ខ្ញុំនឹងយកវាទៅឱ្យគាត់»។ ដោយបានព្រមព្រៀងគ្នាដូច្នោះ យើងបានចាកចេញពីគាត់ ហើយនៅពេលល្ងាច យើងបានត្រឡប់ទៅជួបគាត់ម្ដងទៀត។ គាត់បានសរសេររួចរាល់ហើយ ហើយបានអានឱ្យយើងស្ដាប់ដោយក្ដីអនុគ្រោះ។
GSAM 383សក្ខីកម្មសម្រាប់ជេមស៍ ហាវី ដែលកំពុងអស់សង្ឃឹម
GSAM 383.1សក្ខីកម្មនោះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា លោកហាវីនឹងធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពសុខភាពទន់ខ្សោយ ហើយសាតាំងនឹងព្យាយាមរុញច្រានគាត់ឱ្យអស់សង្ឃឹម និងធ្វើឱ្យគាត់គិតថា គ្មានសេចក្ដីមេត្តាករុណាសម្រាប់គាត់ ហើយស្ថានភាពរបស់គាត់គ្មានសេចក្ដីសង្ឃឹមឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីបានឃើញថា គាត់បានធ្វើអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីកែតម្រូវកំហុសក្នុងជីវិតកន្លងមក ហើយព្រះបានអត់ទោសឱ្យគាត់ហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត នៅពេលគាត់ត្រូវបានល្បួងឱ្យសម្លាប់ខ្លួន អ្នកស្រីត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ពួកទេវតារបស់ព្រះកំពុងហោះនៅជុំវិញគាត់ ហើយចង្អុលបង្ហាញឱ្យគាត់មានសេចក្ដីសង្ឃឹមលើព្រះ និងស្ថានសួគ៌។ ក្នុងសក្ខីកម្មនោះ មានពាក្យលួងលោម និងលើកទឹកចិត្តជាច្រើនផ្សេងទៀតបែបនេះ។
GSAM 383.2ដោយមានឯកសារនេះនៅក្នុងដៃ យើងបានទៅឯណត លីបឺធីនៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់។ តាមផ្លូវ លោកស្តៃលស៍បានប្រាប់ខ្ញុំថា លោកហាវីចង់ជួបខ្ញុំ ប៉ុន្តែគាត់និយាយថា ខ្ញុំនឹងគ្មានពាក្យណាដែលអាចផ្ដល់សេចក្ដីសង្ឃឹមដល់គាត់ទេ។ គាត់ថា នៅពេលខ្ញុំជួបគាត់ ខ្ញុំនឹងយល់ស្របនឹងគាត់ថា ស្ថានភាពរបស់គាត់គ្មានសង្ឃឹមទៀតឡើយ ហើយគាត់ជាមនុស្សដែលត្រូវវិនាស។ ពេលនោះ គាត់នឹងដួលផ្ងារក្រោយស្លាប់ ដូចអេលីកាលពីដើម នៅពេលគេប្រាប់ថា ហិបរបស់ព្រះត្រូវបានចាប់យកទៅ។
GSAM 383.3យើងបានទៅដល់ផ្ទះលោកហាវីប្រហែលម៉ោង 3 រសៀល។ ពេលជួបគាត់ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «បងប្អូនប្រុស ហាវី តើបងសុខសប្បាយយ៉ាងណា?» គាត់ឆ្លើយដោយសំឡេងគួរឱ្យសង្វេគជាខ្លាំងថា៖ «វិនាសហើយ! វិនាសហើយ!! វិនាសហើយ!!!» ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «ទេ! បងមិនត្រូវវិនាសទេ។ ស្ថានភាពរបស់បងនៅមានសង្ឃឹម!» នៅពេលគាត់ឃើញថា ខ្ញុំឆ្លើយបែបនេះ គាត់ក៏និយាយដោយសំឡេងទាបចុះថា៖ «អស់រយៈពេលបីសប្ដាហ៍មកហើយ ខ្ញុំគិតថា គ្មានសង្ឃឹមសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំត្រូវវិនាសហើយ។ ថ្ងៃនេះ ខណៈដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរពីកសិដ្ឋានចូលក្រុង ហើយឆ្លងកាត់ស្ពាននៅស្រះទឹករោងកិន ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយនិយាយមកខ្ញុំថា៖ “ឯងត្រូវវិនាសហើយ! គ្មានសង្ឃឹមសម្រាប់ឯងទេ! ចូរលោតចូលក្នុងស្រះទឹករោងកិនឱ្យលង់ស្លាប់ទៅ!” ខ្ញុំបានគិតថា ការធ្វើបែបនោះនឹងនាំឱ្យកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទរងការតិះដៀល ហេតុនេះ ខ្ញុំក៏បានទប់ខ្លួនមិនសម្លាប់ខ្លួនឡើយ»។
GSAM 384ការរំដោះបានមកដល់យ៉ាងឆាប់រហ័ស
GSAM 384.1ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «បងប្អូនប្រុស ហាវី បងមិនត្រូវវិនាសទេ! ខ្ញុំមានសក្ខីកម្មមួយនៅទីនេះ ដែលមកពីស្ថានសួគ៌ដោយផ្ទាល់ ហើយបញ្ជាក់ថា បងមិនត្រូវវិនាសទេ!» គាត់ឆ្លើយថា៖ «បើដូច្នោះ ខ្ញុំនឹងស្ដាប់សក្ខីកម្មនោះ»។ ខ្ញុំក៏អានសក្ខីកម្មនោះឱ្យគាត់ស្ដាប់ ដោយប្រាប់ជាមុនថា មិនមានពាក្យសូម្បីតែមួយត្រូវបានប្រគល់មកក្នុងដៃខ្ញុំឡើយ។ ពេលខ្ញុំអានចប់ ទឹកមុខគាត់បានភ្លឺឡើងដោយស្នាមញញឹម ហើយគាត់និយាយថា៖ «ដូច្នេះ ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំនៅមានសង្ឃឹម។ ខ្ញុំពិតជាជឿលើព្រះអម្ចាស់មែន»។
GSAM 384.2បន្ទាប់ពីអានរួច យើងបានចំណាយពេលអធិស្ឋានជាមួយគ្នា។ ពេលក្រោកឡើងពីការអធិស្ឋាន គាត់បានក្លាយជាមនុស្សដែលប្រែប្រួល និងមានចិត្តរីករាយ។ គាត់បានប្រាប់យើងថា សំណេរនោះរៀបរាប់អំពីគំនិតដែលកើតឡើងក្នុងចិត្តគាត់អស់រយៈពេលបីសប្ដាហ៍កន្លងមក បានត្រឹមត្រូវជាងអ្វីដែលគាត់អាចរៀបរាប់ដោយខ្លួនឯងទៅទៀត។ ដូច្នេះ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះបានសម្ដែងឡើង ដោយលើកបងប្អូនប្រុសនេះចេញពីសេចក្ដីអស់សង្ឃឹម តាមរយៈមធ្យោបាយនេះ។
GSAM 384ដែននៃកិច្ចការបានពង្រីក
GSAM 384.3រហូតដល់ឆ្នាំ 1868 ដែននៃកិច្ចការរបស់អាត់វេនទីស្ទថ្ងៃទីប្រាំពីរបានកំណត់ត្រឹមសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយគ្រាន់តែនៅតំបន់ដែលស្ថិតនៅខាងជើងព្រំដែនខាងត្បូងនៃរដ្ឋមីស៊ូរី និងខាងកើតទន្លេមីស៊ូរីប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងការប្រជុំដើម្បីពិចារណាអំពីដែនការងារ និងការបែងចែកអ្នកធ្វើការ ក្នុងអំឡុងសម័យប្រជុំសន្និសីទទូទៅ ដែលបានធ្វើឡើងនៅប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន នៅថ្ងៃទី 28 ខែឧសភា គេបានសម្រេចបញ្ជូនអ្នកធ្វើការពីរនាក់ និងតង់ប្រវែងហុកសិបហ្វីតមួយទៅកាលីហ្វ័រញ៉ា។ អែលឌើរ D. T. បួរដូ និងអ្នកនិពន្ធនេះបានទៅដល់សាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំនោះ។
GSAM 384ការចាប់ផ្ដើមបេសកកម្មនៅកាលីហ្វ័រញ៉ា
GSAM 384.4មានរឿងមួយដែលខ្ញុំចង់លើកឡើងទាក់ទងនឹងការចាប់ផ្ដើមបេសកកម្មនៅកាលីហ្វ័រញ៉ា ដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីប្រយោជន៍ជាក់ស្ដែងនៃអំណោយទាននៃការទំនាយ។ នៅពេលនិយាយអំពីអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ រួមទាំងអំណោយទាននៃការទំនាយ ប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា អំណោយទានទាំងនោះគឺ «ដើម្បីឱ្យពួកបរិសុទ្ធបានគ្រប់លក្ខណ៍ ដើម្បីធ្វើកិច្ចការបម្រើ និងដើម្បីស្អាងព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទឡើង។»3 ប្រាកដណាស់ មធ្យោបាយដែលអាចអនុវត្តបានល្អបំផុត ដើម្បីឱ្យពួកបរិសុទ្ធបានគ្រប់លក្ខណ៍ គឺការចង្អុលបង្ហាញកំហុសរបស់ពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេបោះបង់កំហុសទាំងនោះ ហើយបានលាងជម្រះពីអំពើបាបក្នុងព្រះលោហិតដ៏វិសេសរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើង។ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងនេះ ជំនួយតាមរយៈអំណោយទាននៃការទំនាយ ក្នុងកិច្ចការបម្រើ តែងតែបានសម្ដែងឡើងជាប់មក ក្នុងកិច្ចការនៃសេចក្តីពិតបច្ចុប្បន្ន ដោយចង្អុលបង្ហាញដល់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់នូវចំណុចខ្វះខាតក្នុងរបៀបធ្វើការរបស់ពួកគេ និងរបៀបដែលពួកគេអាចជួយឱ្យមនុស្សប្រែចិត្តបានកាន់តែច្រើន ដោយប្រើវិធីធ្វើការផ្សេង។
GSAM 385សក្ខីកម្មអំពីរបៀបធ្វើការនៅកាលីហ្វ័រញ៉ា
GSAM 385.1មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីយើងបានទៅដល់កាលីហ្វ័រញ៉ា យើងបានទទួលសំបុត្រមួយពីអ្នកស្រី វ៉ាយត៍ ដែលក្នុងនោះ អ្នកស្រីបានរៀបរាប់អំពីនិមិត្តដែលបានប្រទានដល់អ្នកស្រីនៅប៊ែតថល ក្រីក នាល្ងាចថ្ងៃសុក្រ ទី 12 ខែមិថុនា ជាថ្ងៃដែលយើងបានស្នាក់នៅឡង់ខាស្ទ័រ រដ្ឋញូវយ៉ក មុននឹងចេញដំណើរទៅកាលីហ្វ័រញ៉ា។ អ្នកស្រីមិនធ្លាប់បានទៅកាលីហ្វ័រញ៉ា ហើយក៏មិនបានស្គាល់ទម្លាប់របស់ប្រជាជននៅទីនោះដោយផ្ទាល់ដែរ។ តាមពិត នៅពេលនោះ អ្នកស្រីមិនធ្លាប់បានទៅខាងលិចទន្លេមីស៊ូរីឡើយ។ ចំណេះដឹងទាំងឡាយដែលអ្នកស្រីមានអំពីអ្វីៗនៅទីនោះ បានមកពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យបើកសម្ដែងដល់អ្នកស្រី។
GSAM 385.2ក្នុងសេចក្ដីណែនាំនៅក្នុងសំបុត្រនោះ អ្នកស្រីបានរៀបរាប់ពីរបៀបរស់នៅដោយទូលាយរបស់ប្រជាជនកាលីហ្វ័រញ៉ា និងពីផលដែលនឹងកើតឡើង បើធ្វើការក្នុងចំណោមពួកគេតាមរបៀបត្បិតត្បៀត «គិតគូរគ្រប់កាក់»។ ក្នុងការផ្សាយព្រះបន្ទូលដល់ប្រជាជនកាលីហ្វ័រញ៉ា គេត្រូវចូលទៅរកពួកគេដោយមានចិត្តទូលាយខ្លះ ស្របនឹងចិត្តទូលាយដែលពួកគេមានក្នុងការធ្វើការ ប៉ុន្តែក៏មិនត្រូវចាយវាយខ្ជះខ្ជាយដែរ។
GSAM 385ជោគជ័យដែលបានទាយទុកបានកើតឡើង
GSAM 385.3ឥឡូវនេះ ពេលខ្ញុំក្រឡេកមើលត្រឡប់ទៅលើរយៈពេលសាមសិបប្រាំពីរឆ្នាំកន្លងមក ចាប់តាំងពីកិច្ចការបានចាប់ផ្ដើមដំបូងនៅកាលីហ្វ័រញ៉ា ហើយពិចារណាអំពីស្ថានភាពនៅពេលនោះ ទាំងស្ថានភាពរបស់ប្រជាជន និងរបៀបដែលយើងនឹងធ្វើការ ប្រសិនបើមិនបានទទួលសក្ខីកម្មនោះ ព្រមទាំងឃើញលទ្ធផលនៃការធ្វើតាមសេចក្ដីណែនាំដែលបានប្រទានមក ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា កិច្ចការរបស់យើងបានរីកចម្រើនក្នុងរយៈពេលបីខែ ច្រើនជាងការរីកចម្រើនដែលអាចកើតឡើងក្នុងមួយឆ្នាំ ប្រសិនបើយើងមិនបានទទួលជំនួយ «ក្នុងកិច្ចការបម្រើ» តាមរយៈសេចក្ដីណែនាំដែលបានទទួលដោយអំណោយទាននៃការទំនាយ។ រហូតដល់រដូវផ្ការីកឆ្នាំ 1871 ជាលទ្ធផលនៃការខិតខំធ្វើការនៅស្រុកសូណូម៉ា ព្រះវិហាររបស់អ្នករក្សាថ្ងៃសប្ប័ទចំនួនប្រាំបានត្រូវបង្កើតឡើង។
GSAM 386ការប្រជុំតង់លើកដំបូងនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ
GSAM 386.1នៅខែមិថុនានៃឆ្នាំដដែល យើងបានដំឡើងតង់របស់យើងជាលើកដំបូងនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ។ ដោយអែលឌើរ បួរដូបានត្រឡប់ទៅភាគខាងកើតវិញ អ្នកធ្វើការម្នាក់ទៀតពីមីឈីហ្គិនត្រូវបានបញ្ជូនមកជំនួសគាត់។ គាត់បានមកដល់នៅថ្ងៃទី 17 ខែមិថុនា ហើយបានរួមធ្វើការជាមួយខ្ញុំក្នុងទីក្រុងភ្លាមៗ។ ក្រោយពីខិតខំធ្វើការក្នុងតង់អស់ប៉ុន្មានសប្ដាហ៍ យើងបានបន្តការប្រជុំរបស់យើងនៅក្នុងសាលដែលបានជួល រហូតដល់ថ្ងៃទី 1 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1871។ ជាលទ្ធផលនៃកិច្ចការនេះ មនុស្សជាងហាសិបនាក់នៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូបានទទួលយកសារ។
GSAM 386ទុក្ខលំបាកពីខាងក្នុងនៅកាលីហ្វ័រញ៉ា
GSAM 386.2រហូតមកដល់ពេលនេះ ទុក្ខលំបាករបស់យើងនៅកាលីហ្វ័រញ៉ាភាគច្រើនបានមកពីការប្រឆាំងពីខាងក្រៅ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មានការសាកល្បងសេចក្ដីជំនឿមួយបែបផ្សេងទៀតបានកើតឡើងចំពោះបងប្អូនយើង ដោយមិនបានរំពឹងទុក។ អ្នករួមធ្វើការម្នាក់បានទទូចប្រព្រឹត្តតាមរបៀបមួយ ដែលខ្ញុំប្រាកដថានឹងនាំឱ្យទាំងខ្លួនគាត់ និងកិច្ចការរងការតិះដៀល។ យើងមានសត្រូវដ៏កាចសាហាវមួយចំនួននៅក្នុងទីក្រុង ដែលកំពុងតាមដានគ្រប់សកម្មភាពរបស់យើង ហើយត្រៀមខ្លួនប្រើការប្រព្រឹត្តណាមួយដែលខ្វះប្រាជ្ញា ដើម្បីធ្វើឱ្យយើងខូចខាត។ ហេតុនេះ ការស្ដាប់តាមសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់សាវ័កឱ្យ «ជៀសវាងអំពើអាក្រក់គ្រប់ទាំងរូបរាង» បានក្លាយជាការចាំបាច់យ៉ាងខ្លាំង។
GSAM 386ការធ្វើតាមតែចិត្តខ្លួនឯងដែលនាំឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់
GSAM 386.3ខ្ញុំមិនបានអះអាងថា បងប្អូនប្រុសនោះបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបពិតប្រាកដតាមរយៈការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់ទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានលើកហេតុផលថា សត្រូវរបស់យើងនឹងឆ្លៀតប្រើអ្វីដែលគាត់អះអាងថាគ្មានកំហុសនោះ ដើម្បីប្រយោជន៍របស់ពួកគេ។ គាត់ប្រកាន់ថា គាត់មានសិទ្ធិ «ធ្វើតាមចិត្តខ្លួន» ក្នុងរឿងនេះ ជាពិសេសនៅពេលដែលមានការទទួលស្គាល់ថា អ្វីដែលគាត់កំពុងធ្វើគ្មានអំពើបាបឡើយ។ រឿងរ៉ាវបានបន្តបែបនេះរហូតដល់ថ្ងៃទី 23 ខែមករា ឆ្នាំ 1872 ពេលដែលខ្ញុំបានចាកចេញពីស្រុកសូណូម៉ាទៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ ដើម្បីមើលថាតើអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះដើម្បីទប់ស្កាត់រឿងរ៉ាវនៅទីនោះ។
GSAM 387.1មកដល់ពេលនេះ សត្រូវរបស់យើងកំពុងឆ្លៀតប្រើការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់ ដូចដែលខ្ញុំបានបារម្ភមែន។ រីឯគាត់វិញ គាត់ប្រកាន់ថា រឿងនេះ «មិនមែនជាកិច្ចការរបស់ពួកគេទេ» ហើយថា គាត់នឹងបង្ហាញពួកគេឱ្យឃើញថា គាត់មានគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន ហើយអាចដើរតាមផ្លូវតាមចិត្តគាត់ និងជាមួយអ្នកណាដែលគាត់ចង់ ដោយមិនត្រូវទទួលការរិះគន់ពីពួកគេឡើយ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយជាមួយគាត់ជាឯកជន ដើម្បីបង្ហាញថា ការប្រព្រឹត្តបែបនោះមិនអាចផ្ដល់ផលល្អទេ ហើយចិត្តដែលចង់ធ្វើតាមតែខ្លួនឯងបែបនេះ នឹងនាំទៅរកអំពើអាក្រក់នៅទីបំផុត។ គាត់មានមិត្តភក្ដិដែលអាណិត និងគាំទ្រគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះ អ្នកខ្លះបានចាប់ផ្ដើមប្រកាន់ជំហរមួយដែលនឹងនាំឱ្យគាត់រងការស្ដីបន្ទោសកាន់តែខ្លាំង។ សមាជិកព្រះវិហារមួយភាគធំបានឃើញផលអាក្រក់នៃចិត្តរឹងរូសរបស់គាត់ ហើយត្រៀមខ្លួនគាំទ្រការខិតខំរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីការពារកិច្ចការកុំឱ្យខូចកិត្តិយស។
GSAM 387ការប្រជុំស៊ើបអង្កេតត្រូវបានកំណត់
GSAM 387.2រឿងរ៉ាវមានសភាពបែបនេះនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ទី 27 ខែមករា ពេលដែលគេបានសម្រេចថា ត្រូវតែស៊ើបអង្កេតរឿងនេះ ហើយព្រះវិហារត្រូវចាត់វិធានការម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីការពារខ្លួនពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះអាស្រូវដែលចិត្តរឹងទទឹងនេះទំនងជានឹងបង្កឡើង។ គេបានកំណត់ការប្រជុំមួយឱ្យចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃអាទិត្យ ទី 28 ខែមករា ម៉ោង 9 ព្រឹក ដើម្បីពិចារណាស្ថានភាពនោះ និងកាតព្វកិច្ចរបស់យើងក្នុងនាមជាព្រះវិហារ ចំពោះរឿងនេះ។ តាមសភាពដែលមើលឃើញទាំងអស់ ការបែកបាក់ក្នុងព្រះវិហារនោះហាក់ដូចជាមិនអាចជៀសផុតឡើយ។ ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើននៅយប់នោះអធិស្ឋានដល់ព្រះ សូមឱ្យទ្រង់ធ្វើការជួយយើង។
GSAM 387លិខិតសារភាពកំហុស
GSAM 387.3នៅព្រឹកថ្ងៃទី 28 ខណៈដែលខ្ញុំចេញដំណើរទៅប្រជុំ ខ្ញុំបានជួបអ្នករួមធ្វើការនោះកំពុងយំនៅលើចិញ្ចើមផ្លូវ ជិតកន្លែងដែលខ្ញុំស្នាក់នៅ។ គាត់និយាយថា៖ «បងប្អូនប្រុស ឡៅបរ៉ូ ថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនទៅប្រជុំទេ»។
GSAM 387.4ខ្ញុំនិយាយថា៖ «មិនទៅប្រជុំឬ? ការប្រជុំនោះទាក់ទងនឹងរឿងរបស់បង»។
GSAM 388.1គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំខុសទាំងស្រុង។ ជំហរដែលបងបានប្រកាន់ចំពោះខ្ញុំនោះត្រឹមត្រូវហើយ។ នេះជាលិខិតសារភាពកំហុសដែលខ្ញុំបានសរសេរទៅកាន់ព្រះវិហារ។ សូមបងយកទៅអានឱ្យពួកគេស្ដាប់ចុះ។ បើខ្ញុំមិននៅទីនោះ វានឹងល្អប្រសើរជាងសម្រាប់បង ហើយក៏ល្អប្រសើរជាងសម្រាប់អ្នកដែលប្រហែលជាចង់អាណិត និងគាំទ្រខ្ញុំដែរ»។
GSAM 388.2ខ្ញុំបានសួរថា៖ «តើអ្វីបានធ្វើឱ្យបងប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ តាំងពីម្សិលមិញមក?»
GSAM 388ការទទួលនិមិត្តដ៏អស្ចារ្យមួយ
GSAM 388.3គាត់ឆ្លើយថា៖ «យប់មិញ ក្រោយពីថ្ងៃសប្ប័ទបានផុតទៅ ខ្ញុំបានទៅការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ ហើយបានទទួលសំបុត្រមួយពីបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ មកពីប៊ែតថល ក្រីក, មីឈីហ្គិន។ វាជាសក្ខីកម្មដែលអ្នកស្រីបានសរសេរសម្រាប់ខ្ញុំ»។ ពេលប្រគល់វាឱ្យខ្ញុំ គាត់បាននិយាយថា៖ «សូមអានសំបុត្រនេះ បងនឹងឃើញថា ព្រះអម្ចាស់ទតឃើញរឿងរបស់ខ្ញុំយ៉ាងដូចម្ដេច»។
GSAM 388.4គាត់បានសុំឱ្យខ្ញុំប្រាប់ព្រះវិហារថា គាត់បានទទួលសក្ខីកម្មមួយពីបងប្អូនស្រី វ៉ាយត៍ ដែលស្ដីបន្ទោសគាត់ចំពោះការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់ ហើយគាត់ទទួលយកសក្ខីកម្មនោះ ព្រោះវាជាសេចក្ដីពិត។
GSAM 388លក្ខណៈនៃនិមិត្តដែលធ្វើឱ្យជឿជាក់
GSAM 388.5នេះជាផ្នែកមួយនៃនិមិត្តដែលបានប្រទានដល់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ នៅប័រដូវីល រដ្ឋវឺម៉ុន នៅថ្ងៃទី 10 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1871។ អ្នកស្រីបានចាប់ផ្ដើមសរសេរផ្នែកដែលទាក់ទងនឹងរឿងរបស់បងប្អូនប្រុសនេះនៅថ្ងៃទី 27 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1871។ ប៉ុន្តែដោយមូលហេតុណាមួយ ការបញ្ចប់ឯកសារនេះត្រូវបានពន្យាររហូតដល់ថ្ងៃទី 18 ខែមករា ឆ្នាំ 1872 ដែលជាពេលដែលវាបានសរសេរចប់ ហើយបានផ្ញើតាមប្រៃសណីយ៍ពីប៊ែតថល ក្រីក។ នៅពេលនោះ សំបុត្រត្រូវចំណាយពេលប្រហែលប្រាំបួនថ្ងៃដើម្បីធ្វើដំណើរតាមផ្លូវគោកពីមីឈីហ្គិនទៅកាលីហ្វ័រញ៉ា។
GSAM 388.6ក្នុងនិមិត្ត អ្នកស្រីត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញរឿងជាច្រើនជាមុនតាមរយៈការទំនាយ។ ករណីនេះក៏ដូច្នោះដែរ។ នៅពេលដែលនិមិត្តត្រូវបានប្រទានមក មានតែស្រមោលនៃអ្វីដែលបានកើតឡើងយ៉ាងពេញលេញនៅពេលសក្ខីកម្មនោះបានទៅដល់សាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូប៉ុណ្ណោះ។ បើប្រៀបធៀបកាលបរិច្ឆេទ នឹងឃើញថា រឿងនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូបានឈានដល់ចំណុចធ្ងន់ធ្ងរបំផុត ក្រោយពីសក្ខីកម្មជាលាយលក្ខណ៍អក្សរបានចាកចេញពីទីកន្លែងដែលបានផ្ញើវាមក។ បងប្អូនរបស់យើងនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូបានឃើញភ្លាមថា គ្មាននរណាអាចសរសេរទៅប៊ែតថល ក្រីក ដើម្បីផ្ដល់ដំណឹងដល់អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានទាន់ពេលឱ្យអ្នកស្រីសរសេរសំបុត្រនេះឡើយ ព្រោះនៅពេលនោះ ស្ថានភាពបែបនេះមិនទាន់កើតមានទេ។
GSAM 389.1ការពិតនេះមានទម្ងន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះបងប្អូននៅទីនោះ ហើយបានធ្វើឱ្យពួកគេជឿជាក់ថា និមិត្តនោះមានព្រះចេស្ដារបស់ព្រះនៅជាមួយ។ ខ្ញុំមិនបានសរសេរសូម្បីតែមួយបន្ទាត់ទៅអែលឌើរ វ៉ាយត៍ ឬភរិយារបស់គាត់ អំពីស្ថានភាពនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូឡើយ។ អ្នករួមធ្វើការនោះក៏បានប្រកាសថា គាត់មិនបានសរសេរអ្វីដែរ។ ហើយបងប្អូនបាននិយាយថា៖ «បើគាត់បានសរសេរ គាត់ក៏នឹងមិនប្រាប់អំពីរឿងទាំងឡាយដែលត្រូវបានបើកបង្ហាញអំពីខ្លួនគាត់ផ្ទាល់នោះដែរ»។
GSAM 389របៀបដែលនិមិត្តត្រូវបានកត់ត្រា
GSAM 389.2ក្រោយមក នៅពេលយើងបានដឹងពីខាងអ្នកផ្ញើ អំពីការសរសេរ និងការផ្ញើសក្ខីកម្មតាមប្រៃសណីយ៍ នោះវាកាន់តែបង្ហាញច្បាស់ថា ព្រះអម្ចាស់ដែលបានប្រទាននិមិត្ត ក៏បានយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះពេលវេលាដែលវាត្រូវបានសរសេរ និងផ្ញើទៅកាន់គោលដៅ ដើម្បីឱ្យវាបានទៅដល់ត្រូវចំពេល។
GSAM 389.3នៅព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗថ្ងៃទី 18 ខែមករា ឆ្នាំ 1872 អ្នកស្រី វ៉ាយត៍ បានភ្ញាក់ពីដំណេក ដោយសក្ខីកម្មខាងលើដិតជាប់យ៉ាងច្បាស់ក្នុងចិត្តអ្នកស្រី។ អារម្មណ៍នោះច្បាស់ចំពោះអ្នកស្រី ដូចជាមានសំឡេងនិយាយឱ្យឮថា៖ «ចូរសរសេរសក្ខីកម្មនោះសម្រាប់កាលីហ្វ័រញ៉ាភ្លាម ហើយផ្ញើវាតាមជើងប្រៃសណីយ៍បន្ទាប់នេះឱ្យខាងតែបាន ព្រោះគេត្រូវការវា»។ ពេលសេចក្ដីនេះកើតឡើងម្ដងទៀតជាលើកទីពីរ អ្នកស្រីបានក្រោកឡើង ស្លៀកពាក់យ៉ាងរហ័ស ហើយសរសេរបញ្ចប់។ មុនពេលអាហារពេលព្រឹកបន្តិច អ្នកស្រីបានប្រគល់វាឱ្យកូនប្រុសឈ្មោះវីលី ដោយនិយាយថា៖ «ចូរយកសំបុត្រនេះទៅការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ ប៉ុន្តែកុំដាក់វាទៅក្នុងប្រអប់ទទួលសំបុត្រ។ ចូរប្រគល់វាទៅមេប្រៃសណីយ៍ ហើយសុំឱ្យគាត់ប្រាកដថា បានដាក់វាក្នុងថង់សំបុត្រដែលនឹងចេញនៅព្រឹកនេះ»។ ក្រោយមក គាត់បាននិយាយថា គាត់គិតថាសេចក្ដីបង្គាប់របស់ម្ដាយប្លែកបន្តិច ប៉ុន្តែគាត់មិនបានសួរអ្វីទេ ហើយបានធ្វើតាមបង្គាប់ ព្រមទាំង «បានឃើញសំបុត្រនោះត្រូវបានដាក់ចូលក្នុងថង់សំបុត្រ»។
GSAM 389ភស្តុតាងនៃការដឹកនាំរបស់ព្រះ
GSAM 389.4ពេលដឹងពីស្ថានភាពរបស់យើងនៅសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូនាពេលនោះ អ្នកនឹងយល់បានងាយថា ការដាក់សំបុត្រនោះឱ្យទាន់ជើងប្រៃសណីយ៍នោះផ្ទាល់ មានសារៈសំខាន់យ៉ាងណា។ នៅគ្រានោះ យើងមានជើងប្រៃសណីយ៍តាមផ្លូវគោកតែមួយប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ។ ប្រសិនបើសំបុត្រនោះបានមកដល់នៅយប់ថ្ងៃអាទិត្យ ទី 28 ជំនួសឱ្យយប់ថ្ងៃសៅរ៍ ទី 27 នោះប្រាកដជាមានការបែកបាក់ដ៏គួរឱ្យសោកសៅក្នុងព្រះវិហារ។ ប្រសិនបើវាបានមកដល់មុនប៉ុន្មានសប្ដាហ៍ ទោះបីជាក្រោយពីបានទទួលនិមិត្តភ្លាមៗក៏ដោយ ព្រះវិហារនឹងមិនបានយល់ឃើញអំណាចនៃសក្ខីកម្មនោះដោយងាយបែបនេះឡើយ។
GSAM 390.1នេះជាសក្ខីកម្មមួយដែលមានសញ្ញាច្បាស់លាស់នៃព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់។ វាមិនត្រឹមតែបានមកដល់ចំពេលសមរម្យ ដើម្បីកែតម្រូវកំហុសដែលមានស្រាប់យ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយបងប្អូនប្រុសនោះបានទទួលយកដោយបន្ទាបខ្លួន ហើយបានធ្វើតាម សក្ខីកម្មនោះក៏មានឥទ្ធិពលដ៏ខ្លាំងក្លា នាំឱ្យព្រះវិហារដែលទើបបង្កើតឡើងនោះមានសាមគ្គីភាព និងស្ថិរភាព។
GSAM 390របៀបកត់ត្រានិមិត្តទាំងឡាយ
GSAM 390.2ករណីនេះក៏ជាឧទាហរណ៍បង្ហាញពីសេចក្ដីថ្លែងរបស់អ្នកស្រីផ្ទាល់ អំពីរបៀបកត់ត្រាអ្វីដែលអ្នកស្រីបានឃើញដែរ។ អំពីរឿងនេះ អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់បានភ្ញាក់ពីដំណេក ដោយមានការយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីរឿងដែលបានបង្ហាញមកក្នុងចិត្តខ្ញុំពីមុន។ ហើយនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ខ្ញុំបានសរសេរសំបុត្រដែលបានឆ្លងកាត់ទ្វីប ហើយបានទៅដល់ក្នុងគ្រាអាសន្ន និងបានជួយបញ្ចៀសមហន្តរាយដ៏ធំមួយចេញពីកិច្ចការ»។4