Adventist Pioneer
Library
aplib.orgបណ្ណាល័យ
តារាងមាតិកា
14 / 31
14 / 31

ជំពូកទី 11 — សាររបស់ទេវតាទីពីរ

John Norton Loughborough

GSAM 171.1«ហើយមានទេវតាមួយទៀតតាមមក ដោយពោលថា បាប៊ីឡូន ជាទីក្រុងធំនោះ បានរលំហើយ បានរលំហើយ ពីព្រោះនាងបានឱ្យសាសន៍ទាំងអស់ផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធនៃអំពើសហាយស្មន់របស់នាង។»1

GSAM 171.2«ពេលនោះ ម្ចាស់ផ្ទះមានកំហឹង ហើយប្រាប់អ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនថា ចូរចេញទៅតាមផ្លូវធំ និងផ្លូវតូចក្នុងទីក្រុងជាប្រញាប់ ហើយនាំមនុស្សក្រីក្រ មនុស្សពិការ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សខ្វាក់ចូលមកទីនេះ។»2

GSAM 171.3ព្រះអម្ចាស់បានធ្វើឱ្យពិភពលោកភ្ញាក់រឭក តាមរយៈគ្រូគង្វាលរបស់ទ្រង់ ដោយសារដែលថា «ពេលនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ» ជាសារមួយដែលអស់អ្នកប្រកាសខ្លួនថាជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ អាចរួបរួមគ្នាទទួលបាន បើពួកគេស្ម័គ្រចិត្ត។ នេះជាការអញ្ជើញលើកទីមួយទៅឯ «ពិធីជប់លៀង» អាពាហ៍ពិពាហ៍។ សារនេះត្រូវបានប្រកាស «ដល់អស់អ្នកដែលបានទទួលការអញ្ជើញ»។3 ដោយហេតុដែលការអញ្ជើញនេះត្រូវបានច្រានចោលដោយលេសផ្សេងៗ នោះក៏មានការអញ្ជើញលើកទីពីរ ដែលស្របនឹងសាររបស់ទេវតាទីពីរ។4 តាមរយៈការអញ្ជើញនេះ ព្រះអម្ចាស់បានញែករាស្ត្រមួយក្រុមចេញ ដើម្បីឱ្យពួកគេបន្តដំណើរទៅមុខរហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃកាល ដោយពន្លឺនៃសេចក្ដីពិតរបស់ទ្រង់ដែលកាន់តែភ្លឺឡើង។

GSAM 171ការអញ្ជើញលើកទីពីរទៅឯពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍

GSAM 171.4សារទីពីរ គឺសារដែលមកបន្ទាប់ពីសម្រែកប្រកាសពីពេលនៃការជំនុំជម្រះ ពោលថា «បាប៊ីឡូន ជាទីក្រុងធំនោះ បានរលំហើយ បានរលំហើយ ពីព្រោះនាងបានឱ្យសាសន៍ទាំងអស់ផឹកស្រានៃសេចក្ដីក្រោធនៃអំពើសហាយស្មន់របស់នាង។» ហើយការអញ្ជើញលើកទីពីរទៅឯពិធីជប់លៀងចែងថា «ចូរចេញទៅតាមផ្លូវធំ និងផ្លូវតូចក្នុងទីក្រុងជាប្រញាប់ ហើយនាំមនុស្សក្រីក្រ មនុស្សពិការ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សខ្វាក់ចូលមកទីនេះ។» ក្នុងបទគម្ពីរទាំងពីរនេះ អស់អ្នកប្រកាសខ្លួនថាជារាស្ត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់ ត្រូវបានហៅថា «ទីក្រុង»។ ដោយសារគោលជំនឿរបស់ពួកគេដែលផ្ទុយគ្នា និងច្របូកច្របល់ ពួកគេត្រូវបានហៅថា «បាប៊ីឡូន»។ តាមបទគម្ពីរមួយទៀតដែលនិយាយអំពីគ្រាចុងក្រោយ យើងឃើញថា បន្តិចមុនពេលព្រះអម្ចាស់យាងមក រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ត្រូវបានហៅឱ្យចេញពី «បាប៊ីឡូន» ថា «បាប៊ីឡូនដ៏ធំបានរលំហើយ បានរលំហើយ ហើយបានក្លាយជាលំនៅនៃពួកអារក្ស ជាទីឃុំឃាំងនៃគ្រប់វិញ្ញាណស្មោកគ្រោក និងជាទ្រុងនៃគ្រប់សត្វស្លាបមិនស្អាត ហើយគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម.... ឱរាស្ត្ររបស់អញអើយ ចូរចេញពីនាងមក ដើម្បីកុំឱ្យអ្នករាល់គ្នារួមចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់នាង ហើយកុំឱ្យទទួលគ្រោះកាចរបស់នាងឡើយ។»5

GSAM 172«ចូរនឹកចាំពីរបៀបដែលអ្នកបានឮ»

GSAM 172.1ក្នុងព្រះបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមជំនុំសើដេស យើងអានថា «ដូច្នេះ ចូរនឹកចាំពីរបៀបដែលអ្នកបានទទួល និងបានឮ ហើយកាន់ខ្ជាប់ ព្រមទាំងប្រែចិត្តចុះ។ ដូច្នេះ បើអ្នកមិនចាំយាមទេ អញនឹងមកឯអ្នកដូចជាចោរ ហើយអ្នកនឹងមិនដឹងថាអញមកឯអ្នកនៅម៉ោងណាឡើយ។»6 ក្រុមជំនុំសើដេសហាក់ដូចជាបានកើតឡើងដោយសារកំណែទម្រង់សាសនា បន្ទាប់ពីគ្រាងងឹតនៃកិច្ចការរបស់ «យេសេបិល» គឺក្រុមជំនុំដែលបានបោះបង់ជំនឿ។ ក្រុមជំនុំសើដេសត្រូវបានប្រាប់ថា នាងធ្លាប់ជាក្រុមជំនុំដែលមានជីវិត ប៉ុន្តែនៅពេលនាងបានឮ ហើយបដិសេធគោលលទ្ធិអំពីការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ នាងបានដាក់ខ្លួនក្នុងស្ថានភាពមួយដែលព្រឹត្តិការណ៍នោះអាចមកដល់ដោយនាងមិនបានប្រុងប្រៀប ដូចជា «ចោរនៅពេលយប់»។ ដូច្នេះ តាមពាក្យរបស់សាវ័កប៉ុលក្នុង 1 ថែស្សាឡូនីច 5:1-5 ស្ថានភាពរបស់អស់អ្នកដែលស្រែកថា «សុខសាន្ត និងសុវត្ថិភាព» នៅពេលការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ជិតដល់ នឹងមានយ៉ាងនោះដែរ។ អស់អ្នកដែលដើរតាមពន្លឺនៃសេចក្ដីពិត ត្រូវបានហៅថា «កូននៃថ្ងៃ» ហើយព្រះអម្ចាស់នឹងមិនយាងមកលើពួកគេដូចជាចោរឡើយ។

GSAM 172.2ក្នុងសេចក្ដីពិពណ៌នាតាមទំនាយអំពីក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរនេះ យើងឃើញថា ភ្លាមបន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃក្រុមជំនុំសើដេស ក្រុមជំនុំភីឡាដិលភា ឬតាមអត្ថន័យនៃពាក្យនេះ គឺក្រុមជំនុំនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដូចបងប្អូន ក៏កើតឡើង។ អ្នកជឿទាំង 50,000 នាក់ ដែលតាមរយៈសាររបស់ទេវតាទីពីរ ត្រូវបាននាំចេញពីក្រុមជំនុំផ្សេងៗគ្រប់ប្រភេទ ហើយរួបរួមគ្នាក្នុងចំណងតែមួយនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដូចបងប្អូន លើសេចក្ដីពិតដ៏សំខាន់ជាគ្រឹះអំពីការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលជិតដល់ភ្លាមៗនោះ ពិតជាមានលក្ខណៈដូច្នោះមែន។

GSAM 173របៀបដែលសារទីពីរត្រូវបានប្រកាស

GSAM 173.1កាសែត «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» ចុះថ្ងៃទី 12 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1844 មានសេចក្ដីថ្លែងរបស់អែលឌើរ J. V. ហៃមស៍ អំពីសាររបស់ទេវតាទីពីរ និងកាលៈទេសៈដែលនាំឱ្យមានការប្រកាសសារនោះ។ សំបុត្ររបស់គាត់ចុះទីក្រុងម៉ាក់ខនណែលស្វីល រដ្ឋអូហៃអូ ថ្ងៃទី 29 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844 ហើយមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖—

GSAM 173.2«នៅពេលយើងចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមួយបងប្អូនប្រុស មីល័រ ក្នុងឆ្នាំ 1840 គាត់បានបង្រៀនជាសាធារណៈអស់ប្រាំបួនឆ្នាំមកហើយ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ គាត់បានឈរស្ទើរតែម្នាក់ឯង។ ប៉ុន្តែកិច្ចការរបស់គាត់បានប្រព្រឹត្តទៅឥតឈប់ឈរ ហើយមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការដាស់អស់អ្នកដែលប្រកាសខ្លួនថាកាន់សាសនា ឱ្យយល់ពីសេចក្ដីសង្ឃឹមពិតរបស់រាស្ត្រព្រះ និងការត្រៀមខ្លួនដ៏ចាំបាច់សម្រាប់ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់។ កិច្ចការនោះក៏បានដាស់មនុស្សគ្រប់ជំពូកដែលមិនទាន់ប្រែចិត្ត ឱ្យដឹងពីស្ថានភាពវិនាសរបស់ខ្លួន និងកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវប្រែចិត្តភ្លាម ហើយបែរមករកព្រះ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនទទួលកូនកំលោះដោយសុខសាន្តនៅពេលទ្រង់យាងមក។ ទាំងនេះជាគោលបំណងធំនៃកិច្ចការរបស់គាត់។ គាត់មិនបានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សឱ្យចូលក្នុងនិកាយ ឬក្រុមសាសនាណាមួយឡើយ។

GSAM 173.3«នៅពេលយើងជឿជាក់លើសេចក្ដីពិតថា ការយាងមកជិតដល់ ហើយទទួលយកគោលលទ្ធិនេះជាសាធារណៈ យើងក៏មានទស្សនៈដូចគ្នា ហើយប្រព្រឹត្តតាមរបៀបដូចគ្នានៅក្នុងនិកាយផ្សេងៗ ដែលតាមការចាត់ចែងរបស់ព្រះ យើងត្រូវបានហៅឱ្យទៅធ្វើការ។ យើងបានប្រាប់គ្រូគង្វាល និងក្រុមជំនុំទាំងនោះថា ការរំលាយពួកគេ ឬការធ្វើឱ្យពួកគេបែកបាក់ និងច្របូកច្របល់ មិនមែនជាផ្នែកណាមួយនៃកិច្ចការរបស់យើងឡើយ។ យើងមានគោលបំណងច្បាស់លាស់តែមួយ គឺបន្លឺ “សម្រែក” ព្រមានថា ការជំនុំជម្រះ “នៅមាត់ទ្វារហើយ” និងបញ្ចុះបញ្ចូលបងប្អូនមនុស្សជាតិរបស់យើងឱ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍នោះ.... គ្រូគង្វាល និងសមាជិកដែលបានទទួលប្រយោជន៍ពីកិច្ចការរបស់យើង ប៉ុន្តែមិនបានទទួលយកគោលលទ្ធិនេះដោយស្មោះ បានឃើញថា ពួកគេត្រូវតែដើរតាមគោលលទ្ធិនេះ ហើយអធិប្បាយ និងទ្រទ្រង់វា បើពុំដូច្នោះទេ ក្នុងគ្រាដ៏សំខាន់ដែលមកដល់ពួកគេហើយ ពួកគេនឹងមានបញ្ហាជាមួយអ្នកជឿដែលបានសម្រេចចិត្ត និងប្ដេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំ។ ដូច្នេះ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តប្រឆាំងនឹងគោលលទ្ធិនេះ ហើយតាំងចិត្តបំបិទរឿងនេះ អ្នកខ្លះដោយវិធីមួយ អ្នកខ្លះដោយវិធីមួយទៀត។ ការនេះបានធ្វើឱ្យបងប្អូនប្រុស និងបងប្អូនស្រីរបស់យើង ដែលនៅក្នុងចំណោមពួកគេ ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកជាទីបំផុត។ ភាគច្រើនស្រឡាញ់ក្រុមជំនុំរបស់ខ្លួន ហើយមិនអាចគិតពីការចាកចេញបានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលពួកគេត្រូវបានចំអក សង្កត់សង្កិន និងដកហូតសិទ្ធិ ព្រមទាំងសេចក្ដីរីករាយដែលខ្លួនធ្លាប់មាន តាមរបៀបផ្សេងៗ ហើយនៅពេល “អាហារតាមពេលកំណត់” ត្រូវបានដកចេញពីពួកគេ និងសំឡេងច្រៀងបញ្ឆោតថា “សុខសាន្ត និងសុវត្ថិភាព” ត្រូវបានបន្លឺចូលត្រចៀករបស់ពួកគេ ពីថ្ងៃសប្ប័ទមួយទៅថ្ងៃសប្ប័ទមួយ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេក៏លែងជាប់ចិត្តនឹងក្រុមរបស់ខ្លួន ហើយក្រោកឡើងយ៉ាងអង់អាចដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួន រលាស់នឹមចេញ ហើយបន្លឺសម្រែកថា “ឱរាស្ត្ររបស់អញអើយ ចូរចេញពីនាងមក”។

GSAM 174ក្នុងស្ថានភាពលំបាក

GSAM 174.1«ស្ថានភាពនេះបានធ្វើឱ្យយើងលំបាក (1) ពីព្រោះយើងបានមកដល់ចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលតាមទំនាយរបស់យើងហើយ ដែលយើងរំពឹងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងប្រមូលរាស្ត្រទាំងអស់របស់ទ្រង់ឱ្យរួបរួមតែមួយ និង (2) ពីព្រោះយើងតែងតែអធិប្បាយគោលលទ្ធិមួយផ្សេងទៀត។ ឥឡូវនេះ កាលៈទេសៈបានផ្លាស់ប្ដូរហើយ បើយើងចូលរួមក្នុងសម្រែកឱ្យបែកចេញ និងរំលាយក្រុមជំនុំដែលបានទទួលយើង និងសាររបស់យើង នោះគេនឹងចាត់ទុកថា យើងមិនស្មោះត្រង់។ ដូច្នេះ យើងបានស្ទាក់ស្ទើរ ហើយបន្តប្រព្រឹត្តតាមគោលជំហរដំបូងរបស់យើង រហូតដល់ក្រុមជំនុំ និងគ្រូគង្វាលបានធ្វើហួសហេតុពេក ដល់ថ្នាក់ដែលយើងត្រូវតែប្រកាន់ជំហរការពារសេចក្ដីពិត និងកូនៗរបស់ព្រះដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លី ដោយកោតខ្លាចព្រះ។

GSAM 174គំរូរបស់ពួកសាវ័កសម្រាប់ការប្រព្រឹត្តរបស់យើង

GSAM 174.2«“ហើយគាត់បានចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយនិយាយដោយក្លាហានអស់រយៈពេលបីខែ ដោយពិភាក្សា និងបញ្ចុះបញ្ចូលអំពីសេចក្ដីដែលទាក់ទងនឹងនគរព្រះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលមនុស្សខ្លះមានចិត្តរឹងរូស មិនជឿ ហើយនិយាយអាក្រក់ពីផ្លូវនោះនៅមុខបណ្ដាជន គាត់ក៏ចាកចេញពីពួកគេ ហើយញែកពួកសិស្សចេញ ដោយពិភាក្សារាល់ថ្ងៃក្នុងសាលារបស់មនុស្សម្នាក់ឈ្មោះទីរ៉ានុស។”7 ទាល់តែ “មនុស្សខ្លះមានចិត្តរឹងរូស” និង “និយាយអាក្រក់ពីផ្លូវនោះ [ការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់] នៅមុខបណ្ដាជន” ទើបបងប្អូនប្រុសរបស់យើងត្រូវបានជំរុញឱ្យចេញមក ហើយញែកខ្លួនពីក្រុមជំនុំទាំងនោះ។ ពួកគេមិនអាចទ្រាំនឹង “ពាក្យអាក្រក់” របស់ “អ្នកបម្រើអាក្រក់” ទាំងនេះបានឡើយ ហើយចំពោះពួកគេ ក្រុមជំនុំដែលអាចប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវសង្កត់សង្កិន និង “និយាយអាក្រក់” ដល់អស់អ្នកដែលកំពុងរង់ចាំ “សេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏មានពរ” នោះ គឺជាបុត្រីនៃបាប៊ីឡូនដ៏អាថ៌កំបាំង។ ពួកគេបានប្រកាសអំពីក្រុមជំនុំទាំងនោះដូច្នោះ ហើយបានចូលមកក្នុងសេរីភាពនៃដំណឹងល្អ។ ទោះបីយើងទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាមិនយល់ស្របគ្នាថា អ្វីខ្លះជាបាប៊ីឡូនក៏ដោយ ក៏យើងយល់ស្របគ្នាថា ត្រូវញែកខ្លួនភ្លាមៗ និងជាស្ថាពរ ពីអស់អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងគោលលទ្ធិអំពីការយាងមក និងនគរព្រះដែលជិតដល់។ យើងជឿថា នេះជារឿងនៃជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់។ ការបន្តភ្ជាប់ខ្លួននឹងក្រុមទាំងឡាយដែលនិយាយមើលស្រាល ឬប្រឆាំងនឹងការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺជាសេចក្ដីស្លាប់។ ការចេញពីទំនៀមទម្លាប់ទាំងអស់របស់មនុស្ស ហើយឈរលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ និងរង់ចាំការលេចមករបស់ព្រះអម្ចាស់ជារាល់ថ្ងៃ គឺជាជីវិត។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះយើងនិយាយទៅកាន់អស់អ្នកដែលនៅជាប់ក្នុងនឹមទាសភាពតាមរបៀបណាមួយថា “ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរចេញពីចំណោមពួកគេ ហើយញែកខ្លួនចេញ កុំប៉ះពាល់អ្វីដែលមិនស្អាតឡើយ នោះអញនឹងទទួលអ្នករាល់គ្នា ហើយអញនឹងធ្វើជាព្រះវរបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាបុត្រាបុត្រីរបស់អញ នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះចេស្ដាបំផុត។”»8

GSAM 175ការប្រឆាំងដែលពិបាកយល់

GSAM 175.1វីលៀម មីល័រ និយាយអំពីជម្លោះដែលមាននៅគ្រានោះ រវាងក្រុមជំនុំទាំងឡាយ និងពួកអាត់វេនទីស្ទ ដូចតទៅ៖—

GSAM 175.2«ការដែលក្រុមជំនុំគ្រីស្ទានទាំងឡាយបដិសេធគោលលទ្ធិនេះ ហើយបណ្ដេញសមាជិករបស់ខ្លួនចេញ ដោយសារសេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏មានពរនេះ គឺជារឿងខុសធម្មតា និងពិបាកយល់ជាទីបំផុត។ ខ្ញុំដឹងថា ក្រុមជំនុំបាទីស្ទខ្លះនិយាយថា ពួកគេមិនបណ្ដេញមនុស្សទាំងនោះដោយសារជំនឿរបស់ពួកគេទេ ប៉ុន្តែដោយសារពួកគេរួមពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ជាមួយអ្នកជឿលើការយាងមក។ បើដូច្នោះ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារជំនឿរបស់ពួកគេលើព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលនឹងយាងមកទេ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនឱ្យខ្ញុំឡើងវេទិកាអធិប្បាយរបស់គេ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំមិនដែលបានរួមពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ជាមួយក្រុមជំនុំណាក្រៅពីក្រុមជំនុំបាទីស្ទសោះ? នេះជាលេសកុហក។ ប៉ុន្តែពួកមេតូឌីស្ទ និងប្រេសប៊ីធើរៀនមិនអាចយកលេសនេះបានទេ ដ្បិតពួកគេជឿលើការរួមពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់រវាងនិកាយ។ តើពួកគេបណ្ដេញមនុស្សចេញដោយសារអ្វី? ខ្ញុំបានឮថា អ្នកខ្លះត្រូវបានបណ្ដេញចេញដោយសារ “ច្រៀងទំនុកតម្កើង” អំពីការយាងមកជាលើកទីពីរ អ្នកខ្លះទៀតដោយសារវិកលចរិត ក្នុងពេលដែលភស្តុតាងទាំងអស់នៃវិកលចរិតដែលគេបង្ហាញដើម្បីចោទពួកគេ គឺថាពួកគេកំពុងចាំយាមរង់ចាំព្រះគ្រីស្ទ។ ឱព្រះអើយ “សូមអត់ទោសឱ្យពួកគេ ដ្បិតពួកគេមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វីឡើយ”។»

GSAM 176ស្ត័រស៍និយាយអំពីឥរិយាបថរបស់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយ

GSAM 176.1ចច ស្ត័រស៍ បាននិយាយអំពីឥរិយាបថរបស់ក្រុមជំនុំទាំងឡាយចំពោះពួកអាត់វេនទីស្ទ ដូចតទៅ៖—

GSAM 176.2«តើនៅពេលនេះ មានក្រុមជំនុំណាមួយក្នុងចំណោមក្រុមជំនុំទាំងនោះ ដែលមិននិយាយថា “ខ្ញុំអង្គុយជាមហាក្សត្រី”? ហើយតើមានក្រុមជំនុំណាមួយដែលមិនត្រេកអរនឹងគំនិតថា នៅថ្ងៃណាមួយខ្លួននឹងសម្រេចការយកឈ្នះពិភពលោក ហើយពិភពលោកនឹងចុះចូលនឹងជំនឿរបស់ខ្លួន? តើក្រុមជំនុំណាមួយនឹងអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់ដែលប្រកាសជំនឿដោយបើកចំហ និងឥតភ័យខ្លាចថា ការយាងមកនៅមាត់ទ្វារហើយ បន្តនៅក្នុងចំណោមខ្លួនដោយសុខសាន្ត? តើលក្ខខណ្ឌនៃការបន្តនៅក្នុងចំណោមពួកគេដោយគ្មានការរំខាន មិនមែនថាអ្នកត្រូវ “ចៀសវាងទាំងស្រុង” ពីការសម្ដែងជាសាធារណៈនូវជំនឿថា ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកនៅឆ្នាំនេះទេឬ ទោះបីអ្នកមានការជឿជាក់យ៉ាងណាចំពោះរឿងនេះ ហើយទោះបីអ្នកយល់ថា ការស្រែកប្រកាសថា “ចូរកោតខ្លាចព្រះ ហើយថ្វាយសិរីល្អដល់ទ្រង់ ដ្បិតពេលនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ” មានសារៈសំខាន់យ៉ាងណាក៏ដោយ?»

GSAM 176សក្ខីកម្មរបស់ម៉ានស៍ហ្វីលដ៍

GSAM 176.3L. D. ម៉ានស៍ហ្វីលដ៍ សរសេរពីទីក្រុងអូណៃដា រដ្ឋញូវយ៉ក នៅថ្ងៃទី 21 ខែមីនា ឆ្នាំ 1844 ហើយធ្វើសក្ខីកម្មដូចតទៅ៖—

GSAM 176.4«ព្រះកំពុងបណ្ដាលចិត្តកូនជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ដែលរង់ចាំព្រះអម្ចាស់ពីស្ថានសួគ៌ ហើយដឹកនាំពួកគេ មិនត្រឹមតែឱ្យស្ដាប់តាមទេវតាដែល “មានដំណឹងល្អដ៏អស់កល្បជានិច្ចដើម្បីប្រកាស ដោយពោលថា ពេលនៃការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់បានមកដល់ហើយ” ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងឱ្យស្ដាប់បង្គាប់តាមបញ្ជាដែលមកបន្ទាប់ថា “ឱរាស្ត្ររបស់អញអើយ ចូរចេញពីនាងមក!” ខ្ញុំជឿជាក់លើសពីពេលណាៗទាំងអស់ថា អង្គការសាសនានៅសម័យនេះជាផ្នែកមួយមិនតូចទេនៃបាប៊ីឡូន ដែលនឹងត្រូវទម្លាក់ចុះដោយហិង្សា ហើយនឹងរកមិនឃើញទៀតសោះ.... ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំយល់ថា ក្នុងអង្គការខ្លះ ភាពស្រដៀងនឹងស្នែងតូចគឺលេចធ្លោយ៉ាងខ្លាំង។ ហេតុការណ៍ខ្លះនឹងបង្ហាញឱ្យឃើញរឿងនេះ។

GSAM 176ចិត្តគំនិតរបស់ហ្វូងជនបង្កអំពើហិង្សាត្រូវបានបង្ហាញ

GSAM 176.5«បងប្អូនប្រុសម្នាក់ដែលបានធ្វើការប្រកបដោយជោគជ័យយ៉ាងខ្លាំងក្នុងតំបន់នេះ ដោយប្រកាសអំពីការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់ បានកំណត់ពេលទៅបង្រៀនជាសាធារណៈនៅកន្លែងមួយ តាមពេលដែលបានកំណត់។ ព្រះអម្ចាស់បានចាត់ចែងឱ្យគាត់នៅចម្ងាយដប់ប្រាំមួយម៉ាយពីកន្លែងណាត់ ប៉ុន្តែគ្រូគង្វាលនៃនិកាយ _____ ម្នាក់មានវត្តមាននៅទីនោះ ដឹកនាំហ្វូងជនបង្កអំពើហិង្សា ដោយមានជ័រខ្មៅ និងរោមសត្វស្លាប ក្នុងបំណងយករបស់ទាំងនោះទៅលាប និងបិតលើអ្នកបម្រើរបស់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតរូបនោះ។ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយមក គ្រូគង្វាលដដែលនេះបានចាប់ផ្ដើមការប្រជុំជាបន្តច្រើនថ្ងៃ ប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងអស់ត្រជាក់ស្រេងដូចជាផ្ទាំងទឹកកកនៅភាគខាងជើង គ្មានព្រលឹងណាមួយត្រូវបានដាស់ឱ្យភ្ញាក់រឭក ឬប្រែចិត្តឡើយ។ នៅទីបំផុត គ្រូគង្វាលនោះនិយាយថា គាត់ជឿថា គាត់នឹង “ត្រូវទៅអង្គុយលើកៅអីអ្នកព្រួយចិត្ត”។

GSAM 177.1«អ្នកដឹកនាំក្រុមម្នាក់នៅក្នុងភូមិនេះ បានប្រាប់ក្រុមរបស់ខ្លួន តាំងពីយើងបានរៀបចំការប្រជុំនៅទីនេះថា ប្រសិនបើមនុស្សណាម្នាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ហើយនិយាយថាខ្លួនជឿថា ព្រះគ្រីស្ទនឹងយាងមកនៅឆ្នាំនេះ នោះគាត់នឹងបណ្ដេញអ្នកនោះចេញពីផ្ទះ។»

GSAM 177កាតព្វកិច្ចចំពោះព្រះវិហារ

GSAM 177.2នៅត្រង់នេះ យើងនឹងលើកយកសក្ខីកម្មមួយពីសុន្ទរកថាជូនដល់សន្និសីទនៃអ្នកជឿលើការយាងមក ដែលបានជួបជុំគ្នានៅបូស្តុន រដ្ឋម៉ាសាឈូសេតស៍ ចុះថ្ងៃទី 31 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1844 ហើយចុះហត្ថលេខាដោយ វីលៀម មីល័រ អេឡុន ហ្គាលូសា N. N. វីធីង អាប៉ូឡុស ហែល និង J. V. ហៃមស៍។ ពួកគេមានប្រសាសន៍ថា៖—

GSAM 177.3«យើងក៏អាចនិយាយបន្តិចអំពីកាតព្វកិច្ចរបស់យើងចំពោះព្រះវិហារផងដែរ។ នៅក្នុងរឿងនេះ ក៏ដូចជានៅក្នុងករណីភាគច្រើនដទៃទៀត យើងឃើញថាគ្រោះថ្នាក់ស្ថិតនៅត្រង់ការជ្រុលហួសទាំងសងខាង។ គ្រោះថ្នាក់បែបទីមួយ គឺការអនុញ្ញាតឱ្យអំណាចរបស់ព្រះវិហារដែលយើងជាសមាជិក បង្ខំឱ្យយើងនៅស្ងៀមក្នុងរឿងកាតព្វកិច្ចបែបនេះ។ យើងមិនសង្ស័យទេថា មនុស្សរាប់ពាន់នាក់បានធ្វើឱ្យខ្លួនឯងត្រូវទោសនៅចំពោះព្រះ ដោយព្រមតាមការទាមទាររបស់ព្រះវិហារខ្លួន ដែលមិនស្របនឹងបទគម្ពីរក្នុងរឿងនេះ។ បើពួកគេបានឈរមាំ ហើយស្មោះត្រង់ នោះឥឡូវនេះពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែលមានសុវត្ថិភាពជាងនេះច្រើន ហើយមានប្រយោជន៍ជាងនេះ ទោះបីពួកគេក៏អាចត្រូវរងទុក្ខដែរក៏ដោយ។

GSAM 177.4«គ្រោះថ្នាក់បែបទីពីរ គឺការបណ្តោយខ្លួនឱ្យមានចិត្តសងសឹកនឹងព្រះវិហារ ដោយសារព្រះវិហារទាំងនោះបានប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌មកលើយើង ហើយប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងអង្គការទាំងអស់បែបនោះដោយមិនរើសមុខ។ ចំពោះកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកអាត់វេនទីស្ទទាក់ទងនឹងព្រះវិហារដែលពួកគេជាសមាជិក បើគេសុំឱ្យយើងផ្តល់ការណែនាំ យើងក៏មិនអាចផ្តល់ការណែនាំណាមួយដែលអាចអនុវត្តបានគ្រប់ករណីឡើយ។ ពួកគេត្រូវប្រព្រឹត្តដោយកោតខ្លាចព្រះ តាមតម្រូវការនៃកាលៈទេសៈនីមួយៗ។

GSAM 178.1«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងគួរតែឈរមាំក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន ដោយធ្វើបន្ទាល់អំពីសេចក្តីពិតនៅគ្រប់ឱកាសដែលត្រឹមត្រូវ និងសមរម្យ។ ហើយបើការប្រព្រឹត្តបែបនេះធ្វើឱ្យព្រះវិហារអាក់អន់ចិត្ត ហើយពួកគេគំរាមបណ្តេញយើងចេញ លុះត្រាតែយើងនៅស្ងៀម (ទោះបីបើយើងយល់ថាគួរផ្តាច់ទំនាក់ទំនងរបស់យើងនឹងព្រះវិហារដោយសន្តិវិធី នោះអាចជាវិធីប្រសើរជាងក៏ដោយ) ចូរយើងបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយនៅពេលគេបណ្តេញយើងចេញ ចូរយើងទ្រាំទ្រនឹងអំពើអយុត្តិធម៌ដោយអត់ធ្មត់ ព្រមទាំងសុខចិត្តរួមជាមួយព្រះអម្ចាស់របស់យើង ក្នុងការ “ចេញទៅខាងក្រៅទ្វារក្រុង ដោយទទួលរងសេចក្តីប្រមាថរបស់ទ្រង់”»។

GSAM 178.2តាមសេចក្តីដកស្រង់ទាំងនេះ ស្តីពីការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះវិហារចំពោះអ្នកដែលប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីពីរ គេអាចឃើញយ៉ាងងាយថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែលប្រមូលផ្តុំចូលក្នុងហ្វូងតែមួយខាងវិញ្ញាណ ជាលទ្ធផលដំបូងនៃការអំពាវនាវលើកទីពីរទៅកាន់ «អាហារល្ងាច» នេះ ត្រូវបានហៅថា «អ្នកពិការ» «អ្នកខ្វិន» និង «អ្នកខ្វាក់»។ ពាក្យទាំងនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីការធ្វើបាបដែលពួកគេបានទទួលពីការ «វាយ» របស់ «អ្នកបម្រើរួមគ្នា» ដែលពួកគេបានចាកចេញមកនោះ។

GSAM 178ប្រជាជនមួយដាច់ដោយឡែកត្រូវបានជ្រើសរើសឱ្យទទួលសេចក្តីពិតថ្មីៗ

GSAM 178.3គេអាចយល់ឃើញយ៉ាងច្បាស់អំពីព្រះបំណងរបស់ព្រះអម្ចាស់ ក្នុងការនាំប្រជាជនមួយដាច់ដោយឡែកចេញមក តាមរយៈការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីពីរ គឺការអំពាវនាវលើកទីពីរទៅកាន់ «អាហារល្ងាច» និង «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ»។ សេចក្តីពិតដ៏មានតម្លៃសម្រាប់គ្រាចុងក្រោយនឹងត្រូវស្វែងរក ហើយប្រកាស។ កិច្ចការនេះមិនអាចធ្វើបានក្នុងព្រះវិហារដែល «ជាប់ចំណងដោយគោលលទ្ធិដែលបានកំណត់ទុក» ដូចគ្នានឹងព្រះវិហារនៅសម័យពួកសាវ័កមិនអាចប្រកាសដំណឹងល្អដល់លោកីយ៍បាន ខណៈដែលនៅតែរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយនិកាយរបស់សាសន៍យូដាដែរ។ នៅទីនោះ ព្រះបានត្រាស់ហៅឱ្យបែកចេញពីគ្នា9 ហើយទ្រង់ក៏បានត្រាស់ហៅអ្នកជឿលើការយាងមកឱ្យបែកចេញពីអ្នកដែលព្យាយាមឃុំឃាំងពួកគេនៅក្នុងរង្វង់នៃគោលលទ្ធិរបស់ខ្លួនផងដែរ។

GSAM 179«សេចក្តីអធិប្បាយប្រាំមួយ» របស់ស្ត័រស៍

GSAM 179.1មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីការចេញមកនេះ យើងឃើញថាពន្លឺបានមកដល់ក្រុមអ្នកជឿលើការយាងមក អំពីការដាក់ទោសនៅពេលអនាគត ដូចដែលបានពន្យល់ក្នុងកូនសៀវភៅ «សេចក្តីអធិប្បាយប្រាំមួយ» របស់ ចច ស្ត័រស៍។ សៀវភៅនេះប្រកាន់គោលថា មនុស្សមានធម្មជាតិរមែងស្លាប់ ថាមនុស្សស្លាប់មិនដឹងខ្លួនក្នុងចន្លោះពីសេចក្តីស្លាប់ដល់ការរស់ឡើងវិញ ថាទណ្ឌកម្មចុងក្រោយរបស់មនុស្សទមិឡល្មើសនឹងជាការវិនាសបាត់បង់ទាំងស្រុង ហើយថាអមតភាពជាអំណោយទានរបស់ព្រះ ដែលអាចទទួលបានតែតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះអម្ចាស់របស់យើងប៉ុណ្ណោះ។

GSAM 179.2ពួកអាត់វេនទីស្ទរាប់ពាន់នាក់បានទទួលយកគោលលទ្ធិស្តីពីធម្មជាតិរបស់មនុស្សនេះ ប៉ុន្តែមិនមែនទាំងអស់គ្នាទេ។ ការមិនទទួលយកគោលលទ្ធិនេះ មិនបានបង្កការច្របូកច្របល់ក្នុងចំណោមពួកគេឡើយ ព្រោះគេចាត់ទុកវាគ្រាន់តែជារឿងនៃជំនឿ ហើយមិនមែនជាមាត្រដ្ឋានវាស់សីលធម៌របស់បុគ្គលឡើយ។ ហេតុនេះ កិច្ចខិតខំរួមគ្នាដើម្បីព្រមានលោកីយ៍អំពីការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលជិតដល់ មិនបានបែកបាក់ឡើយ។ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឱ្យព្រះវិហារកាន់តែមានកំហឹងនឹងពួកគេ។

GSAM 179មិនអាចបដិសេធ «សេចក្តីអធិប្បាយប្រាំមួយ» ដោយភស្តុតាងបាន

GSAM 179.3គ្រូគង្វាលនៃនិកាយមេតូឌីស្ទនៅក្នុងទីក្រុងដែលខ្ញុំរស់នៅ ដែលពីមុនបានចូលរួមផ្សព្វផ្សាយគោលលទ្ធិនៃការយាងមកក្នុងឆ្នាំ 1843 បានទទួល «សេចក្តីអធិប្បាយប្រាំមួយ» ហើយអានវា ព្រមទាំងទទួលស្គាល់ចំពោះសមាជិកព្រះវិហាររបស់គាត់ថា គាត់មិនអាចបដិសេធគោលលទ្ធិនេះដោយភស្តុតាងបានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលឃើញថាសមាជិកព្រះវិហាររបស់គាត់ជាច្រើនកំពុងទទួលយកវា គាត់បានណែនាំអ្នកឯទៀតកុំឱ្យអានសៀវភៅនេះ ព្រោះពួកគេ «នឹងជឿគោលលទ្ធិនេះ បើពួកគេអានវា»។ ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1844 បន្ទាប់ពីគ្រូគង្វាលនេះត្រឡប់មកពីសន្និសីទប្រចាំឆ្នាំ គាត់បានឈរនៅលើវេទិកាអធិប្បាយរបស់គាត់ ហើយប្រកាសលះបង់គោលលទ្ធិនៃការយាងមកជាសាធារណៈ ព្រមទាំងសុំឱ្យព្រះវិហារអភ័យទោសដោយបន្ទាបខ្លួន ចំពោះការដែលគាត់ធ្លាប់អញ្ជើញអ្នកថ្លែងសុន្ទរកថាមកនិយាយក្នុងព្រះវិហារ។

GSAM 179ត្រូវជំនុំជម្រះពីបទប្រកាន់ជំនឿខុសឆ្គង

GSAM 179.4មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីគ្រូគង្វាលបានធ្វើដូច្នេះ មានការខិតខំចាត់ការអ្នកជឿលើការយាងមកពីបទប្រកាន់ជំនឿខុសឆ្គង។ ប៉ុន្តែដោយពួកគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យការពារករណីរបស់ខ្លួនដោយយោងតាមព្រះគម្ពីរ ព្រះវិហារមិនអាចទទួលជ័យជម្នះបានឡើយ។ មនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានបណ្តេញចេញពីព្រះវិហារនេះ ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេមិនស្របនឹងបទវិន័យ ហើយអ្នកដទៃជាច្រើនបានដកខ្លួនចេញ ដោយសារការបណ្តេញសមាជិកទាំងនោះ ដែលគេមិនអាចបង្ហាញថាជំនឿរបស់ពួកគេផ្ទុយនឹងបទគម្ពីរបាន។ ដូច្នេះ គោលលទ្ធិនៃការយាងមកត្រូវបានបិទមិនឱ្យចូលក្នុងព្រះវិហារជារៀងរហូត ជាព្រះវិហារដែលមនុស្សរាប់រយនាក់ធ្លាប់បានរកឃើញព្រះអង្គសង្គ្រោះ ហើយបានមានអំណរក្នុងព្រះ។

GSAM 180.1អ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីក្រុងកំណើតរបស់ខ្ញុំ ក៏បានកើតឡើងក្នុងព្រះវិហាររាប់រយផ្សេងទៀតទូទាំងប្រទេសដែរ។ អ្នកដែលត្រូវបានបងប្អូនចាស់របស់ខ្លួនប្រព្រឹត្តដាក់បែបនេះ បានទទួលការលួងលោមយ៉ាងច្រើនពីពាក្យរបស់ហោរាអេសាយថា៖ «ឱអ្នករាល់គ្នាដែលញ័រនៅចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់អើយ ចូរស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ បងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា ហើយបណ្តេញអ្នករាល់គ្នាចេញដោយព្រោះនាមយើង បាននិយាយថា ចូរឱ្យព្រះអម្ចាស់បានទទួលសិរីល្អចុះ។ ប៉ុន្តែទ្រង់នឹងលេចមកឱ្យអ្នករាល់គ្នាមានអំណរ ហើយពួកគេនឹងត្រូវអាម៉ាស់។»10

GSAM 180កំហឹងរបស់មនុស្សទុច្ចរិតលេចចេញមក

GSAM 180.2កាលថ្ងៃដែលគេរំពឹងថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកកាន់តែជិតដល់ អ្នកជឿកាន់តែខ្នះខ្នែងក្នុងការងាររបស់ខ្លួន ហើយមនុស្សទុច្ចរិតក៏កាន់តែខឹងសម្បា និងចំអកយ៉ាងខ្លាំងឡើង ដូចដែលអាចឃើញក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍ខាងក្រោមរបស់អ្នកកែសម្រួលទស្សនាវដ្តី សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ចុះថ្ងៃទី 31 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844៖—

GSAM 180.3«ឥទ្ធិពលដែលចលនានេះមានលើមនុស្សទុច្ចរិត ក៏បានជួយយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការបញ្ជាក់ជំនឿរបស់យើងថា ព្រះគង់នៅក្នុងចលនានេះដែរ។ នៅពេលកូនចៅរបស់ព្រះបានជួបជុំគ្នា ដើម្បីក្រាបចុះ និងបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះទ្រង់ ហើយរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការលេចមករបស់ទ្រង់ ដូចដែលក្រុមមនុស្សមានបាបដែលអាចបានសង្គ្រោះតែដោយព្រះគុណប៉ុណ្ណោះគប្បីធ្វើ នោះមនុស្សទុច្ចរិតបានសម្តែងចិត្តព្យាបាទយ៉ាងខ្លាំងបំផុត។ ទោះបីយើងមិនបានផ្សាយដំណឹងអំពីការប្រជុំរបស់យើងនៅកន្លែងណាក្រៅពីក្នុងកាសែតរបស់យើងផ្ទាល់ ហើយក៏មិនបានអញ្ជើញសាធារណជនមកក៏ដោយ ក៏ពួកកូនចៅបេលីយ៉ាលបានប្រជ្រៀតគ្នាចូលមក ហើយបង្កការរំខានយ៉ាងច្រើន។ នៅល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍ ទី 12 ខែនេះ [ថ្ងៃទី 12 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844] យើងមិនបានប្រជុំនៅក្នុងរោងប្រជុំឡើយ ដើម្បីឱ្យអ្នកថែព្រះវិហារ [អ្នកថែអគារ] មានឱកាសសម្អាតអគារសម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទ [ថ្ងៃអាទិត្យ]។ ប៉ុន្តែហ្វូងមនុស្សបង្កចលាចលបានទម្លុះចូលក្នុងអគារ ហើយសូម្បីតែឱកាសនេះក៏ពួកគេមិនព្រមឱ្យដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អភិបាលក្រុងបានចូលអន្តរាគមន៍យ៉ាងរហ័សដោយគ្មានអ្នកណាស្នើសុំ ហើយបណ្តេញពួកគេចេញ។

GSAM 181.1«នៅក្នុងការប្រជុំរបស់យើងនៅថ្ងៃសប្ប័ទបន្ទាប់ ក្រោយពីរោងប្រជុំពេញហើយ ហ្វូងមនុស្សដ៏កកកុញបានឈរពេញផ្លូវនៅខាងមុខអគារ ហើយមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេខឹងសម្បាដោយសារមានអ្នកជឿលើការយាងមករបស់ព្រះអម្ចាស់។ នៅពេលល្ងាច ដោយសារមហាជនជ្រួលច្របល់ យើងមិនបានរៀបចំការប្រជុំទេ។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ហ្វូងមនុស្សបង្កចលាចលបានមកពេញផ្លូវតាំងពីព្រលប់។ ប៉ុន្តែអន្តរាគមន៍ដ៏រហ័សរបស់អភិបាលក្រុង និងនគរបាលដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់លោក បានធ្វើឱ្យផ្លូវទំនេរឡើងវិញ បន្ទាប់ពីនាំមនុស្សមួយចំនួនទៅកាន់ប៉ុស្តិ៍យាម។ យើងអាចប្រៀបការប្រព្រឹត្តរបស់ហ្វូងមនុស្សនេះបានតែទៅនឹងហ្វូងមនុស្សដែលបានឡោមព័ទ្ធទ្វារផ្ទះលោកឡុត នៅល្ងាចមុនការបំផ្លាញក្រុងសូដុមប៉ុណ្ណោះ.... ការធ្វើចលនារបស់ពួកគេនេះកើតឡើងយ៉ាងភ្លាមៗ ព្រមគ្នា និងទូលំទូលាយ រហូតដល់ការដែលវាលេចចេញនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែទីប្រាំពីររបស់សាសន៍យូដា បានពង្រឹងគំនិតរបស់យើងថា នេះប្រាកដជាខែដែលយើងកំពុងរង់ចាំហើយ»។

GSAM 181ពួកអ្នកចំអកពាក់អាវសម្រាប់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌

GSAM 181.2នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ជាថ្ងៃដែល ២៣០០ ថ្ងៃបានបញ្ចប់ នៅប៉ារីស រដ្ឋម៉េន ខណៈដែលអ្នកជឿកំពុងជួបជុំគ្នាក្នុងព្រះវិហារ អធិស្ឋានទៅព្រះដោយចិត្តគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដោយរំពឹងថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកនៅថ្ងៃនោះ ពួកអ្នកសើចចំអកបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅជុំវិញអគារ ហើយច្រៀងបទចម្រៀងបែបឡកឡឺយ។ មនុស្សអន្ធពាលពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានពាក់អាវវែងពណ៌ស ហើយឡើងទៅលើដំបូលអគារ ច្រៀងបទចម្រៀង និងចំអកឱ្យអ្នកដែលនៅខាងក្នុងកំពុងអធិស្ឋាន និងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់យាងមក។

GSAM 181.3ទំនងជាព្រឹត្តិការណ៍នេះជាដើមកំណើតនៃពាក្យកុហកដែលបានផ្សព្វផ្សាយថា ពួកអាត់វេនទីស្ទបានពាក់អាវសម្រាប់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ ព្រោះទោះបីកាសែតនៃអ្នកជឿលើការយាងមកបានសន្យាផ្តល់រង្វាន់រហូតដល់ $500 សម្រាប់ករណីដែលមានភស្តុតាងពិតប្រាកដតែមួយ ដែលអ្នកអាត់វេនទីស្ទណាម្នាក់បានពាក់អាវសម្រាប់ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងឆ្នាំ 1844 ហើយរង់ចាំព្រះអម្ចាស់យាងមកបែបនោះក៏ដោយ ក៏មិនដែលមានអ្នកណាបង្ហាញករណីមួយបានឡើយ។

GSAM 182និមិត្តរបស់ហេហ្សិន ហ្វូស ឆ្នាំ 1844

GSAM 182.1នៅគ្រានោះ មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ ហេហ្សិន ហ្វូស រស់នៅប៉ូឡិន រដ្ឋម៉េន ដែលជឿយ៉ាងមុតមាំថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកនៅថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ។ គាត់ជាមនុស្សមានរូបសម្បត្តិល្អ និយាយស្តីគួរឱ្យពេញចិត្ត ហើយមានការអប់រំគួរសម។ ប៉ុន្មានសប្តាហ៍មុន «សម្រែកពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ» បញ្ចប់ ព្រះអម្ចាស់បានយាងមកជិត ហើយប្រទាននិមិត្តមួយដល់គាត់។ ក្នុងនិមិត្តនោះ គាត់បានឃើញដំណើររបស់ប្រជាជនដែលជឿលើការយាងមកទៅកាន់ទីក្រុងរបស់ព្រះ ព្រមទាំងគ្រោះថ្នាក់របស់ពួកគេ។ គាត់បានទទួលសារព្រមានខ្លះៗដែលគាត់ត្រូវប្រកាស ហើយគាត់ក៏បានឃើញទុក្ខលំបាក និងការបៀតបៀនដែលនឹងកើតឡើងជាលទ្ធផល បើគាត់ស្មោះត្រង់ក្នុងការរៀបរាប់អ្វីដែលបានបង្ហាញដល់គាត់។ ដូចលោកហ្វយដែរ គាត់បានឃើញកាំបី ដែលប្រជាជនរបស់ព្រះត្រូវឈានឡើងដើម្បីចូលឱ្យបានពេញលេញលើផ្លូវទៅកាន់ទីក្រុងបរិសុទ្ធ។ ដោយជឿយ៉ាងមុតមាំថាព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមក «នៅតែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត» (ដូចដែលពួកគេច្រៀងនៅពេលនោះ) គាត់មិនអាចពន្យល់ផ្នែកនៃនិមិត្តដែលទាក់ទងនឹងកាំបីឈានឡើងទៅលើផ្លូវនោះបានឡើយ។ ហើយដោយគាត់មានចិត្តអំនួតតាមនិស្ស័យ គាត់បានរួញរាពីការលីឈើឆ្កាង ហើយបដិសេធមិនព្រមរៀបរាប់និមិត្តនោះ។ និមិត្តត្រូវបានបង្ហាញម្តងទៀតជាលើកទីពីរ ហើយលើសពីនោះ គាត់ត្រូវបានប្រាប់ថា បើគាត់នៅតែបដិសេធមិនព្រមរៀបរាប់អ្វីដែលបានបង្ហាញដល់គាត់ នោះបន្ទុកនេះនឹងត្រូវដកចេញពីគាត់ ហើយប្រគល់ឱ្យកូនចៅព្រះអម្ចាស់ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកខ្សោយបំផុត គឺម្នាក់ដែលនឹងរៀបរាប់ដោយស្មោះត្រង់នូវអ្វីដែលព្រះនឹងបើកសម្តែង។ គាត់បានបដិសេធម្តងទៀត។ បន្ទាប់មក គាត់បានទទួលនិមិត្តលើកទីបី ហើយត្រូវបានប្រាប់ថា គាត់ត្រូវបានដោះលែងពីភារកិច្ចហើយ ហើយបន្ទុកនេះត្រូវបានដាក់លើម្នាក់ដែលខ្សោយបំផុតក្នុងចំណោមអ្នកខ្សោយ ដែលនឹងធ្វើតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអម្ចាស់។

GSAM 182ហ្វូសមិនអាចរៀបរាប់និមិត្តរបស់ខ្លួនបាន

GSAM 182.2រឿងនេះបានធ្វើឱ្យយុវជននោះភ្ញាក់ផ្អើល ហើយគាត់បានសម្រេចចិត្តរៀបរាប់អ្វីដែលបានបង្ហាញដល់គាត់ ដូច្នេះគាត់ក៏បានប្រកាសពេលជួបជុំ។ មនុស្សម្នាបានប្រជ្រៀតគ្នាមកមើល និងស្តាប់។ គាត់បានរៀបរាប់បទពិសោធន៍របស់ខ្លួនយ៉ាងម៉ត់ចត់ ថាគាត់បានបដិសេធមិនព្រមរៀបរាប់អ្វីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់គាត់យ៉ាងដូចម្តេច និងថាតើការបដិសេធនោះនឹងនាំឱ្យមានលទ្ធផលអ្វី។ គាត់បាននិយាយថា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់និមិត្តនោះ»។ ប៉ុន្តែគួរឱ្យសោកស្តាយ! វាយឺតពេលពេកហើយ។ គាត់បានឈរនៅចំពោះមនុស្សទាំងនោះដោយស្ងៀមដូចរូបចម្លាក់ ហើយនៅទីបំផុតបាននិយាយដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ខ្ញុំមិនអាចនឹកឃើញពាក្យមួយម៉ាត់ណាពីនិមិត្តនោះបានឡើយ»។ គាត់បានច្របាច់ដៃទាំងពីរដោយទុក្ខព្រួយ ហើយនិយាយថា៖ «ព្រះបានសម្រេចតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ហើយ។ ទ្រង់បានដកនិមិត្តចេញពីខ្ញុំហើយ» ហើយដោយចិត្តវេទនាយ៉ាងខ្លាំង គាត់បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំជាមនុស្សដែលត្រូវវិនាសហើយ»។ តាំងពីពេលនោះ គាត់បានបាត់បង់សេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ខ្លួនក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយធ្លាក់ទៅក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម។ គាត់មិនដែលចូលរួមការប្រជុំអាត់វេនទីស្ទម្តងទៀតឡើយ ហើយក៏គ្មានចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះសាសនាដែរ។ ក្នុងទិដ្ឋភាពជាច្រើន ឥរិយាបថរបស់គាត់ យ៉ាងហោចណាស់អាចនិយាយបានថា ដូចជាមនុស្សដែលលែងទទួលឥទ្ធិពលដ៏ស្លូតបូតនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបាន «ទុកឱ្យដើរតាមផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយទទួលផលនៃអំពើរបស់ខ្លួនយ៉ាងពេញលេញ»។ គាត់បានស្លាប់ក្នុងឆ្នាំ 1893 ដោយមានសភាពចិត្តបែបនេះ។

GSAM 183និមិត្តរបស់ហ្វូសត្រូវបានអ្នកផ្សេងរៀបរាប់

GSAM 183.1ប្រហែលបីខែក្រោយពេលដែលគាត់មិនអាចនឹកឃើញនិមិត្តរបស់ខ្លួន គាត់បានឮអ្នកផ្សេងរៀបរាប់និមិត្តមួយពីបន្ទប់នៅជាប់គ្នា។ ការប្រជុំនោះធ្វើឡើងនៅក្នុងផ្ទះដែលគាត់មានវត្តមាននៅពេលនោះ។ គេបានជំរុញឱ្យគាត់ចូលមកក្នុងការប្រជុំ ប៉ុន្តែគាត់បានបដិសេធ។ គាត់បាននិយាយថា និមិត្តនោះស្រដៀងនឹងអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់គាត់ខ្លាំងបំផុត តាមដែលមនុស្សពីរនាក់អាចរៀបរាប់រឿងតែមួយឱ្យដូចគ្នាបាន។ ដូច្នេះហើយ ទើបគេបានដឹងអំពីអ្វីដែលគាត់បានឃើញ ប៉ុន្តែមិនអាចនឹកឃើញនៅពេលព្យាយាមរៀបរាប់វា។ ក្រោយមក ពេលគាត់បានឃើញមនុស្សនោះ គាត់បាននិយាយថា៖ «នោះហើយជាអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់បានជ្រើសរើសប្រើ ហើយបានដាក់បន្ទុកនេះលើ»។

GSAM 183ការខកចិត្តដ៏សោកសៅ

GSAM 183.2នៅទីបំផុត ថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីរ តាមប្រតិទិនសាសន៍យូដា (ថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844) បានមកដល់។ នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សរាប់ពាន់លើរាប់ពាន់នាក់បានសម្លឹងរង់ចាំឱ្យសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ខ្លួនបានសម្រេច។ ពួកគេមិនបានរៀបចំទុកសម្រាប់កិច្ចការណាមួយនៅផែនដីហួសពីថ្ងៃនោះឡើយ។ សូម្បីតែគំនិតថា «បើវាមិនកើតឡើង» ក៏ពួកគេមិនបានទុកក្នុងចិត្តដែរ ប៉ុន្តែបានរៀបចំកិច្ចការលោកីយ៍របស់ខ្លួន ដូចជាពួកគេរំពឹងថាថ្ងៃនោះនឹងជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃជីវិតរបស់ខ្លួន។ ពួកគេបានព្រមាន និងដាស់តឿនមនុស្សទុច្ចរិតឱ្យរត់គេចពីសេចក្តីក្រោធដែលនឹងមកដល់ ហើយមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះបានភ័យខ្លាចថា សារនេះប្រហែលជានឹងក្លាយជាការពិត។ ពួកគេបានផ្តល់ដំបូន្មាន និងអធិស្ឋានជាមួយសាច់ញាតិ ហើយបានលាគ្នាជាមួយអ្នកក្នុងចំណោមសាច់ញាតិទាំងនោះដែលមិនបានថ្វាយចិត្តដល់ព្រះ។ សរុបមក ពួកគេបានលាអ្វីៗទាំងអស់នៅផែនដី ដោយចិត្តធ្ងន់ធ្ងរដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ថាខ្លួនជិតទៅឈរមុខទល់មុខនឹងព្រះដែលជំនុំជម្រះផែនដីទាំងមូល។ ដូច្នេះ ដោយអន្ទះសាររហូតស្ទើរតែមិនដកដង្ហើម ពួកគេបានជួបជុំគ្នានៅកន្លែងថ្វាយបង្គំរបស់ខ្លួន ដោយរំពឹងថានឹងឮ «សំឡេងរបស់មហាទេវតា និងសំឡេងត្រែរបស់ព្រះ» នៅពេលណាមួយភ្លាមៗ ហើយឃើញមេឃភ្លឺឆេះដោយសិរីល្អនៃព្រះមហាក្សត្ររបស់ខ្លួនដែលកំពុងយាងមក។

GSAM 184.1ម៉ោងទាំងឡាយបានកន្លងទៅយ៉ាងយឺតៗ ហើយនៅទីបំផុត ពេលព្រះអាទិត្យលិចបាត់ក្រោមជើងមេឃខាងលិច ថ្ងៃទីដប់នៃខែទីប្រាំពីររបស់សាសន៍យូដាក៏បានបញ្ចប់។ ស្រមោលរាត្រីបានលាតសន្ធឹងស្បៃដ៏ស្រអាប់របស់វាមកគ្របលើពិភពលោកម្តងទៀត។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងភាពងងឹតនោះ សេចក្តីឈឺចាប់ដ៏សោកសៅបានចូលមកក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកជឿលើការយាងមក ជាសេចក្តីសោកសៅដែលអាចប្រៀបបានតែនឹងទុក្ខព្រួយរបស់ពួកសិស្សនៃព្រះអម្ចាស់របស់យើង កាលពួកគេដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដោយសោកសង្រេង នៅយប់បន្ទាប់ពីការឆ្កាង និងការបញ្ចុះព្រះសពរបស់ទ្រង់ ជាអង្គដែលកាលពីបន្តិចមុននោះ ពួកគេទើបតែបានដង្ហែទ្រង់ចូលក្រុងយេរូសាឡិមដោយជ័យជម្នះ ក្នុងឋានៈជាព្រះមហាក្សត្ររបស់ខ្លួន។

Notes

  1. វិវរណៈ 14:8។ ↩
  2. លូកា 14:21។ ↩
  3. លូកា 14:17។ ↩
  4. លូកា 14:21; វិវរណៈ 14:8។ ↩
  5. វិវរណៈ 18:2-4។ ↩
  6. វិវរណៈ 3:3។ ចំពោះការពន្យល់ពេញលេញអំពីក្រុមជំនុំទាំងប្រាំពីរ សូមមើលសៀវភៅ «ការពិចារណាអំពីដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ»។ ↩
  7. កិច្ចការ 19:8, 9។ ↩
  8. 2 កូរិនថូស 6:17, 18។ ↩
  9. កិច្ចការ 13:46។ ↩
  10. អេសាយ 66:5។ ↩

កំណត់ចំណាំ

ត្រឡប់ក្រោយ