Hoofdstuk 4 — De tijd van het einde

GSAM 77.1“EN ik zeide: Mijn Heere! wat zal het einde zijn van deze dingen? En Hij zeide: Ga henen, Daniel! want deze woorden zijn toegesloten en verzegeld tot den tijd van het einde. ... De goddelozen zullen goddelooslijk handelen, en geen van de goddelozen zullen het verstaan, maar de verstandigen zullen het verstaan.”¹

GSAM 77.1„Toen zeide hij tot mij: Versta, gij mensenkind! want dit gezicht zal zijn tot den tijd van het einde.”²

GSAM 77.1“En gij, Daniel! sluit deze woorden toe, en verzegel dit boek, tot den tijd van het einde; velen zullen het naspeuren, en de wetenschap zal vermenigvuldigd worden.”³

GSAM 77.1Wat wordt hier bedoeld met de „tijd van het einde“? Het kan niet het daadwerkelijke einde zelf zijn, want in dat geval zou het deel van Daniëls profetie dat „verzegeld“ was, geen nut hebben voor de mensheid. Aangezien “de geopenbaarde zijn voor ons”⁴, moet dit gedeelte op een bepaald moment van nut zijn. De uitdrukking “tijd van het einde” moet dus verwijzen naar een periode vlak voor het einde zelf, waarin de dingen die aan Daniël zijn verteld, begrepen zullen worden.

GSAM 77De dag van zijn voorbereiding

GSAM 77.2Het verwijst ongetwijfeld naar die tijd die de profeet Nahum de dag van zijn voorbereiding noemt. Hier had de profeet het over de verwoesting van Nineve met ‘het geklap der zweep, en het geluid van het bulderen der raderen; en de paarden stampen, en de wagens springen op’.⁵ De aandacht van de profeet wordt eerst gevestigd op een nog grotere ramp die over de hele wereld zal komen, wanneer „de bergen beven voor Hem, en de heuvelen versmelten; en de aarde licht zich op voor Zijn aangezicht, en de wereld, en allen, die daarin wonen. Wie zal voor Zijn gramschap staan, en wie zal voor de hittigheid Zijns toorns bestaan? Zijn grimmigheid is uitgestort als vuur, en de rotsstenen worden van Hem vermorzeld.... Hij zal zelf een voleinding maken; de benauwdheid zal niet tweemaal op rijzen.”⁶

GSAM 78Strijdwagens met brandende fakkels

GSAM 78.1De profeet spreekt nog verder over deze dag van voorbereiding: „De wagens zullen met vlammende fakkels zijn op de dag van zijn voorbereiding, en de sparren zullen vreselijk geschud worden. De wagens zullen razen in de straten, zij zullen tegen elkander botsen op de brede wegen: zij zullen eruitzien als fakkels, zij zullen lopen als de bliksemen. Hij zal zijn voortreffelijken hertellen: zij zullen struikelen in hun gang; zij zullen zich haasten naar de muur daarvan, en de verdediging zal gereedgemaakt worden (letterlijke vertaling van de KJV).”⁷

GSAM 78.2Wat een treffende beschrijving van de moderne sneltrein, waarbij de conducteur voortdurend zijn passagiers telt en hertelt, van station naar station, en zij struikelen terwijl ze lopen als de trein in beweging is. Dan is er nog het enorme verbruik van sparren voor spoorbielzen, brugconstructies, sneeuwgalerijen, enzovoort. Er wordt gezegd dat één spoorlijn over het Sierra Nevada-gebergte zevenenveertig mijl aan sneeuwschuilplaatsen van sparren heeft. En de profeet zei dat dit zou gebeuren in de dag van zijn voorbereiding.

GSAM 78.3Over deze tijd van het einde spreekt ook de profeet Joël, wanneer het bevel aan de dienaren van de Heer wordt gegeven: „Blaast de bazuin te Sion, en roept luide op den berg Mijner heiligheid; laat alle inwoners des lands beroerd zijn, want de dag des HEEREN komt, want hij is nabij.”⁸

GSAM 78.4En ook de profeet Zefanja zegt: „Doorzoek u zelf nauw, ja, doorzoek nauw, gij volk, dat met geen lust bevangen wordt! Eer het besluit bare (gelijk kaf gaat de dag voorbij), terwijl de hittigheid van des HEEREN toorn over ulieden nog niet komt; terwijl de dag van den toorn des HEEREN over ulieden nog niet komt. Zoekt den HEERE, alle gij zachtmoedigen des lands, die Zijn recht werken! Zoekt gerechtigheid, zoekt zachtmoedigheid, misschien zult gij verborgen worden in den dag van den toorn des HEEREN.”⁹

GSAM 79.1Om beter te begrijpen wat er bedoeld wordt met de uitdrukking “tijd van het einde”, en wanneer die begint, kijken we naar een ander voorbeeld waar dezelfde term wordt gebruikt. In het elfde hoofdstuk van Daniël wordt een vervolgende macht geïntroduceerd die haar heerschappij zou behouden tot de tijd van het einde. De Heer zei over die vervolgende macht: „van de leraars zullen er sommigen vallen, om hen te louteren en te reinigen, en wit te maken, tot den tijd van het einde toe; want het [de tijd van het einde] zal nog zijn voor een bestemden tijd.”¹⁰

GSAM 79Het werk van de kleine hoorn

GSAM 79.2Protestantse commentatoren zijn het er over het algemeen over eens dat deze macht en de „kleine hoorn“ uit Daniël 7 betrekking hebben op de Roomse kerk, die gedurende de „vastgestelde“ tijd de wereldlijke macht in handen had. Die vastgestelde tijd was de „bestemden tijd, bestemde tijden, en een helft“.¹¹ Dit waren de 1260 profetische dagen – 1260 jaar – van de wereldlijke heerschappij van de kleine hoorn, die liep van 538 tot 1798 n.Chr. Op die laatste datum werd de wereldlijke macht van de kleine hoorn weggenomen, op de „vastgestelde tijd“. Dus op dat moment waren de mensen niet langer aan het “vallen” door toedoen van die macht, zoals ze daarvoor wel waren gevallen. Dit jaar – 1798 – markeert dus het begin van die periode in deze profetie die de “tijd van het einde” wordt genoemd.

GSAM 79.3Het jaar 1798 sloot de „duizend tweehonderd zestig dagen“ – 1260 jaar – af waarin de „Twee Getuigen“ van de Heer (het Oude en het Nieuwe Testament) moesten „profeteren… met zakken bekleed“.¹² Tijdens de donkere middeleeuwen van vervolging werd de Schrift bewaard in het Grieks en Latijn, talen die het gewone volk niet begreep. Dit achterhouden van de Schrift wordt vergeleken met het bekleden „met zakken“.

GSAM 80De twee getuigen worden gedood

GSAM 80.1„Als zij hun getuigenis zullen geeindigd hebben [in die rouwkleding], zal het beest, dat uit den afgrond opkomt, hun krijg aandoen [Satan die wereldse mensen opstookt en via hen werkt], en het zal hen overwinnen, en zal hen doden. En hun dode lichamen zullen liggen op de straat der grote stad, die geestelijk genoemd wordt Sodoma en Egypte, alwaar ook onze Heere gekruist is [“wordt gekruisigd”, Deense Versie]. En de mensen uit de volken, en geslachten, en talen, en natien, zullen hun dode lichamen zien drie dagen en een halven, en zullen niet toelaten, dat hun dode lichamen in graven gelegd worden.”¹³

GSAM 80Het Schrikbewind

GSAM 80.2De moord op deze Getuigen vond plaats tijdens het „schrikbewind“ in Frankrijk, van 1792 tot 1795 – drieënhalf jaar. Hoewel de Franse Revolutie zo’n zes of zeven jaar duurde, was het tijdens de eerste drieënhalf jaar dat ze hun uiterste best deden om de Bijbel, de religie en iedereen die het waagde zich daarvoor uit te spreken, te vernietigen. Hoewel de Franse Revolutie beweerde te strijden tegen de monarchie en het priesterbedrog, werd het in feite een oorlog om God en de Bijbel uit te roeien. Over de tijd vlak voor de Revolutie lezen we:

GSAM 80.2“Vergeet nooit dat vóór de Revolutie van 1792 de aanstichters van het ongeloof in Frankrijk naar verluidt in één jaar tijd, en zelfs keer op keer, onderling 900.000 pond [4.500.000 dollar] hadden ingezameld en uitgegeven aan het kopen, drukken en verspreiden van boeken om de geesten van het volk te corrumperen en hen voor te bereiden op wanhopige maatregelen.”¹⁴

GSAM 80Ongelovige schrijvers

GSAM 80.3“De weg voor zo’n revolutie werd geëffend door de geschriften van Voltaire, Mirabeau, Diderot, Helvetius, D’Alembert, Condorcet, Rousseau en anderen van hetzelfde kaliber, waarin ze ernaar streefden principes te verspreiden die zowel de natuurlijke als de geopenbaarde religie ondermijnden. De openbaring werd niet alleen betwist, maar volledig terzijde geschoven; de Godheid werd uit het universum verbannen en in plaats daarvan kwam een denkbeeldig spook onder de naam van de Godin van de Rede.”¹⁵

GSAM 81.1In het jaar 1793 waren de opvattingen van het volk zodanig dat theaterartiesten luid werden toegejuicht voor hun godslasterlijke spot tegen God en de Bijbel. Als voorbeeld citeren we:

GSAM 81.1“De komiek Monert bracht in de kerk van St. Roche [Parijs] de goddeloosheid tot het uiterste. ‘God, indien Gij bestaat,’ zei hij, ‘zo wreek Uw beledigde naam! Ik daag er U toe uit. Gij zwijgt. Gij durft Uw donder niet laten losbarsten. Wie zal hierna nog in Uw bestaan geloven?’”¹⁶

GSAM 81Godslasterlijk optreden in Lyon, Frankrijk

GSAM 81.2Hoe degenen die de Getuigen hebben vermoord, “den Zoon van God wederom kruisigen en openlijk te schande maken” (Hebreeën 6:6), zal blijken uit het verloop van een feest dat Fouché in Lyon organiseerde ter ere van Chalier, de gouverneur van Lyon, die ter dood was gebracht. Voordat hij in Lyon aankwam, gaf Fouché opdracht dat

GSAM 81.2“alle religieuze symbolen vernietigd moesten worden; en dat boven de poorten van de kerkhoven geschreven moest staan: De dood is een eeuwige slaap.... De buste van Chalier werd door de straten gedragen, gevolgd door een enorme menigte moordenaars en prostituees. Achter hen kwam een ezel aan met daarop het evangelie, het kruis en de vaten voor het avondmaal, die al snel in de vlammen werden geworpen, terwijl de ezel gedwongen werd om uit de communiekelk de gewijde wijn te drinken.”¹⁷

GSAM 81.3Een Feest van de Rede in Parijs wordt als volgt beschreven:

GSAM 81.3“Ze trokken in een optocht naar de Conventie, en het gepeupel ... karikaturiseerde op de meest belachelijke manier de religieuze ceremonies.... Mannen, gekleed in koorhemden en koorkappen, kwamen halleluja’s zingend en de Carmagnole dansend naar de balie van de Conventie. Daar legden ze de hostie neer, de kistjes waarin die bewaard werd, en de gouden en zilveren beelden. Ze hielden burleske toespraken.... ‘O jullie,’ riep een delegatie uit Saint-Denis uit, ‘O jullie, instrumenten van fanatisme, gezegende heiligen van allerlei soort, wees eindelijk patriotten, sta massaal op en dien het land door naar de munt te gaan om gesmolten te worden.’”¹⁸

GSAM 82Gods Woord komt uit de vergetelheid

GSAM 82.1„Na die drie dagen en een halven, is een geest des levens uit God in hen gegaan“ (de Getuigen), en zij „voeren op naar den hemel in de wolk.“¹⁹ Gods tijd was gekomen om Zijn Woord uit de vergetelheid te halen en het weer voor de wereld te plaatsen. De tijd was gekomen (1798) om zendingswerk te doen in de hele wereld. In 1804 werd de British Bible Society opgericht. Daarna volgden talloze andere Bijbelverenigingen, en nu is de Bijbel vertaald in alle belangrijke talen van de wereld. Zo wordt het feit dat de Schrift, de Twee Getuigen, in de schijnwerpers komt te staan waar iedereen ze kan zien en lezen, vergeleken met hun opstijging naar de hemel in een wolk.

GSAM 82.2Ten tijde van de Franse Revolutie beweerde Voltaire dat de Bijbel binnen honderd jaar achterhaald zou zijn. In het honderdste jaar na die datum waren er alleen al in Frankrijk meer Bijbels in omloop dan er bekend waren toen Voltaire deze ijdele opschepperij uitte. En het huis waarin hij die uitspraak deed, zou nu zelfs als Bijbelhuis worden gebruikt.

GSAM 82De Steen van Rosetta ontdekt

GSAM 82.3Er zijn twee punten die verband houden met het jaar 1798 en het Franse volk, waar we even bij stil moeten staan: Ten eerste heeft het Franse leger onder leiding van generaal Berthier in dat jaar de pauselijke regering in Rome omvergeworpen, waarmee ze (zonder dat ze het zelf wisten) de profetie over deze gebeurtenis vervulden, die juist in het boek stond waartegen ze oorlog hadden gevoerd; ten tweede ontdekte het Franse leger in datzelfde jaar bij Fort St. Julien, aan de Rosetta-arm van de Nijl, tijdens opgravingen de beroemde Steen van Rosetta, die nu in het British Museum staat. Op deze steen staat een inscriptie in drie vormen: hiërogliefen, het schrift dat door de priesters werd gebruikt; het demotisch, de schrijfwijze van het gewone volk; en Grieks. Dit is de sleutel die de tot dan toe mysterieuze demotische en hiëroglifische geschriften ontsluierde. Zoals iemand anders het verwoordde: „Het pikhouweel en de schop, die deze geschriften in demotische tekens blootlegden, leveren meer bewijs voor de juistheid van oude bijbelse verslagen dan welke andere bron dan ook buiten de Schrift zelf.” Dus juist de mensen die dachten de Bijbel uit te roeien, werden – zonder dat ze het zelf doorhadden – gebruikt om een profetie te vervullen door aan het einde van de 1260 jaar de heerschappij van het pausdom weg te nemen, en ontdekten ook de sleutel tot juist die geschriften die de waarheid van de Schrift bevestigen die ze zo hard probeerden te vernietigen.

GSAM 83„Gij zult opstaan in uw lot”

GSAM 83.1Wat was het dat de engel tegen Daniël zei dat er in de tijd van het einde zou gebeuren? Vanaf het moment dat hij de heilige hoorde zeggen: „Tot twee duizend en driehonderd dagen, dan zal het heiligdom gereinigd worden”²⁰, was zijn hoofd vol met zorgen over wat het einde van deze dingen zou zijn en „hoe lang“ het zou duren.²¹ Uiteindelijk wordt hem duidelijk gemaakt dat de kennis van de tijd niet voor zijn tijd bestemd is. Er wordt tegen hem gezegd: „Ga henen tot het einde, want gij zult rusten, en zult opstaan in uw lot, in het einde der dagen.“²²

GSAM 83.2Sommigen hebben verondersteld dat deze woorden verwijzen naar het definitieve einde van de wereld, en dat Daniël op dat moment, samen met de rest van het volk van de Heer, zijn beloning zou ontvangen en zijn erfdeel zou innemen. Het Hebreeuwse woord voor erfdeel, streek van het land, enzovoort, is, zo wordt ons verteld, gheh-vel. Dat is niet het woord dat in deze tekst met lot is vertaald; het woord hier is goh rahl. Hebreeuwse geleerden vertellen ons dat dit woord, goh rahl, zesenzeventig keer in het Oude Testament voorkomt, en dat het hetzelfde woord is dat wordt gebruikt wanneer gesproken wordt over de symbolische reiniging van het heiligdom, waarbij loten werden geworpen om te bepalen welke van de twee bokken geslacht moest worden. Terwijl de hogepriester het bloed van de bok van de Heer nam en het heiligdom binnenging om de reiniging van het heiligdom te verrichten, stond heel Israël buiten, hun ziel verootmoedigend en hun zonden belijdend, opdat zij rein zouden zijn en de zegen van de hogepriester zouden ontvangen wanneer hij uit het heiligdom zou komen. Zo stond Israël op die dag in zijn lot.

GSAM 84.1Toen de laatste reiniging van het heiligdom zou plaatsvinden, aan het einde van de 2300 dagen, zou de zaak van Daniël, samen met de zaken van alle rechtvaardige doden, ter beoordeling voor God komen. Dus staat Daniël in zijn lot.

GSAM 84De woorden verzegeld tot 1798

GSAM 84.2Als antwoord op Daniëls vraag: Mijn Heere! wat zal het einde zijn van deze dingen?²³ krijgt hij te horen: Deze woorden zijn toegesloten en verzegeld „tot den tijd van het einde“.²⁴ Wat Daniël zo bezighield, was het „wanneer?“, het „hoe lang?“ en „wat zal het einde zijn?“ Dit waren de punten die de profeet in verwarring brachten en verontrustten, en alleen deze dingen moesten worden verborgen en verzegeld tot de „tijd van het einde“, en niet het hele boek Daniël, zoals sommigen dachten. Vóór deze periode van 1798 hadden profetieonderzoekers al inzicht in de zeventig weken en begrepen ze dat die begonnen in 457 v.Chr., waarbij de openbare bediening van Christus, zijn dood, enzovoort, precies overeenkwamen met de berekening van de negenenzestig en zeventig weken vanaf die datum. Deze exacte vervulling van de missie van de Heiland, in overeenstemming met deze berekening, had hen een krachtig bewijs gegeven dat Hij inderdaad de ware Messias was, en dat de datum van het begin van de zeventig weken dus onveranderlijk vaststond. Doordat ze niet ontdekten dat de zeventig weken het eerste deel van de 2300 dagen vormden, bleef de zaak verzegeld tot na 1798, zoals voorspeld.

GSAM 84De sleutel tot de 2300 dagen

GSAM 84.3Laten we nu eens kijken naar de feiten in deze zaak. Tot het jaar 1798 hadden de uitleggers van de profetieën geen idee wanneer de 2300 dagen zouden eindigen. Ze begrepen wel de symbolen, het beeld en de beesten uit het boek Daniël, maar konden niet zeggen waar de 2300 dagen zouden eindigen, want ze hadden nog geen inzicht in wanneer die dagen begonnen. Als bewijs hiervoor lezen we in de Midnight Cry, een adventistisch blad dat destijds in New York City verscheen, onder de datum 15 juni 1842: “Het is echt interessant om te zien dat verschillende onafhankelijke schrijvers sinds 1798 hebben ingezien wat daarvoor totaal onopgemerkt was gebleven: dat de zeventig weken de sleutel waren tot de 2300 dagen.”

GSAM 85Velen ontdekken het licht

GSAM 85.1Omdat deze kennis ‘verzegeld’ was totdat de door de Heer vastgestelde tijd kwam om haar te openbaren voor het begrip van Zijn volk, zo was het ook zeker dat toen de ‘tijd van het einde’ aanbrak, velen heen en weer zouden rennen door de Schrift, op zoek naar deze dingen. Door een paar vertalingen van de tekst te vergelijken, wordt dit idee heel duidelijk.

GSAM 85.2Dr. Adam Clarke zegt: „Velen zullen ernaar streven de betekenis te doorgronden; en de kennis zal op deze manier toenemen.”

GSAM 85.3In de herziene Duitse Bijbel van Luther lezen we: „Zo zullen velen eroverheen gaan en groot inzicht vinden.”

GSAM 85.4In de Duitse Parallelbijbel staat: „Velen zullen erdoorheen gaan, en zo zal de kennis toenemen.”

GSAM 85.5De Duitse Bijbel van L. Van Ess, die ook door de paus is goedgekeurd voor katholieke lezers, vertaalt het als: „Velen zullen het grondig onderzoeken, en de kennis zal groot zijn.”

GSAM 85.6In de Zweedse Bijbel staat: „Velen zullen erin zoeken, en de kennis zal groot worden.”

GSAM 85.7In de herziene Deens-Noorse Bijbel staat: „Velen zullen er gretig in zoeken, en de kennis zal groot worden.”

GSAM 85.8In de Midnight Cry van 15 juni 1842 lezen we over dit zoeken en het verwerven van kennis over datgene wat vóór 1798 verzegeld was: „Is het geen wonderbaarlijk toeval dat zoveel schrijvers, zonder elkaar te kennen, rond dezelfde tijd tot dezelfde conclusie kwamen?”

GSAM 86.1We presenteren hierbij een lijst van twintig verschillende personen en groepen die de waarheid over het einde van de 2300 dagen ontdekten, niet door onderling contact, maar als resultaat van ijverig onderzoek van de Schrift, geleid door de invloed van de Geest van God. Bovenaan deze lijst zetten we William Miller uit de staat New York; daarna volgen A. J. Krupp uit Philadelphia, Pennsylvania; David McGregor uit Falmouth, Maine; Edward Irving uit Engeland; Archibald Mason uit Schotland; W. E. Davis uit South Carolina; Joseph Wolff, die in verschillende delen van Azië werkzaam was; Alexander Campbell, in zijn debat met Robert Owen in 1829; kapitein A. Landers uit Liverpool, Engeland; Leonard Heinrich Kelber uit Stuttgart, Duitsland; Lacunza uit Spanje; Hentzepeter uit Den Haag, Nederland; dr. Capadose uit Amsterdam, Nederland; Rau uit Beieren; priesters uit Tartarije in 1821; bijbelstudenten uit Jemen in hun boek getiteld „Seera”; Hengstenberg in een ander deel van Duitsland; Russen aan de Kaspische Zee; Molokanen aan de kusten van de Oostzee, enz.

GSAM 86.2Hoe dit onderwerp zich van tijd tot tijd aan de profetieonderzoekers openbaarde, en dat ook nog zonder dat ze elkaar kenden, blijkt uit het volgende:—

GSAM 86.3In de Midnight Cry van 15 juni 1842 staan deze woorden: „Zojuist ontvangen, een boek met de volgende titel: ‚Two Essays on Daniel’s Prophetic Numbers of 2300 Days, and a Christian’s Duty to Inquire into the Church’s Deliverance‘, door Archibald Mason, predikant, Wishawtown, Schotland, Newberg. Gedrukt naar de Glasgow-uitgave, door Ward M. Gazeley, 1820.’ In dit boek zegt Mason: ‘Ik heb onlangs een klein pamflet gezien, dat voor het eerst in Amerika werd uitgegeven door ds. Wm. E. Davis uit South Carolina, en in 1818 opnieuw werd uitgegeven in Warkington, in het zuiden van Engeland. Deze auteur beweert dat de 2300 dagen begonnen met de zeventig weken (hoofdstuk 9:24). Ik kan niet anders dan het met deze mening eens zijn.’”

GSAM 87Davis, uit South Carolina

GSAM 87.1In hetzelfde nummer van de Midnight Cry zei de redacteur: „Het boek van Davis moet rond 1810 geschreven zijn.” Over de redenering in het boek zegt hij: „De lezer zou echt kunnen denken dat hij de werken van Miller, Litch, Stores of Hale leest, maar wij geloven dat niemand van de huidige schrijvers over de wederkomst tot vorige week van het bestaan van dit boek op de hoogte was. De redacteur van dit blad [de Cry] had er nog nooit van gehoord. Davis’ standpunt over de tijd, gesteund door Mason, was dat de 2300 dagen zouden eindigen met het Joodse jaar 1843 – ons jaar 1844.”

GSAM 87Joseph Wolff en twintig anderen

GSAM 87.2In de Midnight Cry van 31 augustus 1843 lezen we dat „in 1822 Joseph Wolff (uit Engeland) een boek publiceerde met de titel ‘He Will Come Again, the Son of Man in the Clouds of Heaven’.” En verder dat „in 1826 twintig personen, van alle orthodoxe stromingen, in Londen bijeenkwamen met de heer Wolff om de Bijbel te bestuderen. Ze kwamen unaniem tot dezelfde conclusie. Ze telden 45 jaar op bij de 1260.” Als je 45 jaar optelt bij de 1260 jaar die in 1798 afliepen, kom je uit bij het einde van 1843, het Joodse jaar, wat eigenlijk ons 1844 is.

GSAM 87Het standpunt van Alexander Campbell

GSAM 87.3In hetzelfde nummer van de krant staat over Alexander Campbell dat „hij in 1829 zijn beroemde debat had met Robert Owen, de ongelovige, waarin hij betoogde dat de visioenen van Daniël reiken tot het einde van de tijd, dat de 2300 dagen jaren zijn, en zullen eindigen ongeveer 1847 jaar na de geboorte van Christus, wat volgens zijn eigen berekening vier jaar vóór de gangbare jaartelling was.” Dus volgens zijn berekening zouden de 2300 dagen eindigen na afloop van 1843 volle Joodse jaren, gerekend vanaf het begin van onze jaartelling – in feite 1844.

GSAM 88.1In de Midnight Cry van 21 september 1843 staat een mededeling over een boek dat we hebben ontvangen met de titel: „A Voice to Britain and America, in a Scriptural statement of the second advent of our Lord and Saviour, which we daily pray for, saying, ‘Thy kingdom come, thy will be done in earth as it is in heaven,’²⁵ door kapitein A. Landers uit Liverpool, uitgegeven door S. Kent & Co., 1839.”

GSAM 88.2“Net als de anderen geeft hij een berekening van de tijd, waarbij hij het einde van de 2300 dagen vaststelt op 1847 jaar vanaf de werkelijke geboorte van Christus.” Dat zou ons jaar 1844 zijn, aangezien hij vier jaar vóór de gangbare jaartelling werd geboren.²⁶

GSAM 88Leonard Heinrich Kelber

GSAM 88.3In de Review and Herald van 17 mei 1892 staat een artikel van dominee L. R. Conradi uit Hamburg, Duitsland, waarin hij zegt:—

GSAM 88.4“De meeste van onze lezers hebben vast wel eens gehoord van de beroemde lutherse prelaat Bengel, die in de vorige eeuw [volgens Schaff stierf Bengel in 1751] het jaar 1836 vaststelde als het jaar waarin onze Heer zou verschijnen, waarbij zijn berekeningen waren gebaseerd op het getal 666 uit de Openbaring. Maar lang voordat de tijd verstreken was, begon een andere man te schrijven, een hoofdonderwijzer genaamd Leonard Heinrich Kelber. Zijn eerste pamflet verscheen in 1824, getiteld ‘The End Near’, met daarin een uitleg van Matteüs 24 en 25. Het werd gedrukt in Beieren. Maar in 1835 verscheen in Stuttgart een omvangrijker pamflet met dezelfde titel, dat 126 pagina’s telde. Dit is bijzonder interessant, en om onze lezers een beter beeld te geven, voeg ik een vertaling van de titelpagina toe: ‘Het einde komt, grondig en overtuigend bewezen aan de hand van het Woord van God en de recentste gebeurtenissen; waardoor alle vooroordelen tegen het wachten op de komst van onze Heer of het berekenen van de tijd volledig worden ontkracht; en waarin duidelijk wordt aangetoond hoe prelaat Bengel zich zeven jaar vergiste met betrekking tot het grote, beslissende jaar; want niet 1836, maar het jaar 1843 is het eindpunt, waarop de grote strijd tussen licht en duisternis zal worden beëindigd en de langverwachte vredesregering van onze Heer Jezus op aarde zal beginnen.’

GSAM 89.1“In 1841 verscheen er een tweede druk, ook in Stuttgart, en voor zover ik weet nog een in Saksen. Zoals de titelpagina aangeeft, gaat het pamflet, nadat het de gangbare vooroordelen heeft weerlegd, op een duidelijke en expliciete manier in op het verband tussen de 2300 dagen uit Daniël 8 en de zeventig weken uit Daniël 9, en brengt het die tot het jaar 1843 (Joods 1843 – bij ons 1844). Vervolgens laat hij in de rest van het boek aan de hand van de tekenen der tijden zien dat deze gebeurtenis dichtbij moet zijn.

GSAM 89.2“Het feit dat er meerdere edities verschenen, getuigt op zich al van de belangstelling die het wekte. Broeder Schäche, die nu in Australië woont, zag er zelfs in de verre provincie Silezië een advertentie voor, en nadat hij het had besteld, las hij het met grote belangstelling achter vergrendelde deuren. In het boek is geen spoor te vinden dat de auteur op de hoogte was van een soortgelijke beweging in de wereld, en toch kwam hij door de Geest van God tot dezelfde conclusies.

GSAM 89.3“In 1842 schreef hij een nog omvangrijker pamflet van 286 pagina’s, eveneens in Stuttgart, getiteld ‘Fundamentele en bijbelse overwegingen betreffende de schepping en de duur van de wereld; of een grondig antwoord op de vraag: Waarom God de wereld in zes opeenvolgende dagen heeft geschapen – de nabijheid van onze Heer om de antichrist te oordelen – de grote en vreugdevolle gebeurtenissen van het jaar 1843.’”

GSAM 89“Ben Ezra” (Lacunza)

GSAM 89.4Rond het jaar 1812 publiceerde Lacunza in Spanje een boek met de titel The Coming of Messiah in Majesty and Glory. De schrijver nam de anonieme naam “Ben Ezra” aan en zou een bekeerde jood zijn geweest. Edward Irving uit Engeland vertaalde, nadat hij aan zijn werk over de wederkomst was begonnen, het bovengenoemde boek naar het Engels. Zo werd het verhaal in minstens twee talen verteld.

GSAM 89.5Het is echt interessant om, na al die jaren, de conclusies bij elkaar te brengen van de verschillende onderzoekers die, vanaf het begin van de vorige eeuw tot 1840, de periode van 2300 dagen berekenden en de zeventig weken als het eerste deel van die periode aanmerkten, en dan te zien dat ze het er allemaal over eens zijn dat de periode in 1844 afliep.

GSAM 901844: het ware eindpunt van de 2300 dagen

GSAM 90.1De vraag kan rijzen: Kunnen we er zeker van zijn dat 1844 de echte datum is voor het einde van de 2300 dagen? Ja! Want net zo zeker als een valse vervulling van een profetie niet op het juiste moment kan plaatsvinden voor de ware vervulling, zo zeker moeten we tot de conclusie komen dat het jaar 1844 het juiste eindpunt is voor de 2300 dagen. God, die de kennis tot 1798 verborgen hield en beloofde dat het licht dan zou schijnen, leidde door Zijn onfeilbare Geest degenen die Hem oprecht zochten voor een juist begrip van de tijd. Zijn tijd was gekomen om de “kennis” over dat onderwerp te “vergroten”, en Hij gaf het ware licht.

GSAM 90.2Nu we het einde van de tijd hebben gevonden dat aan de mensen in de “tijd van het einde” duidelijk werd gemaakt, is het goed om te onderzoeken wat de betekenis van die ontdekking is. We zien dat in die periode, bij de afsluiting van het werk van het evangelie, een bepaalde tijd moet worden afgekondigd voor de zitting van het oordeel. “En ik zag,” zegt Johannes, “een anderen engel, vliegende in het midden des hemels, en hij had het eeuwige Evangelie, om te verkondigen dengenen, die op de aarde wonen, en aan alle natie, en geslacht, en taal, en volk; Zeggende met een grote stem: Vreest God, en geeft Hem heerlijkheid, want de ure Zijns oordeels is gekomen; en aanbidt Hem, Die den hemel, en de aarde, en de zee, en de fonteinen der wateren gemaakt heeft”²⁷ Echte engelen verkondigen het evangelie niet aan mensen. De mens is de door de Heer zelf gekozen vertegenwoordiger om Zijn evangelie tot aan het einde van de wereld te verkondigen.²⁸ Deze engel is dus een symbool van een evangelieboodschap die aankondigt dat de tijd is gekomen dat het oordeel „beginne van het huis Gods“.²⁹ Zo’n boodschap kon pas uit de Schrift worden gehaald toen de tijd die naar het oordeel leidt, in de Schrift werd ontdekt. De periode van 2300 dagen loopt, zoals al aangegeven, door tot het onderzoekend oordeel over Gods volk.

GSAM 91De Grote Verzoendag: een tijd van oordeel

GSAM 91.1De Grote Verzoendag, de reiniging van het aardse heiligdom, werd en wordt door de Joden nog steeds gezien als een dag van oordeel. En zelfs nu, in hun verspreide toestand, hoewel ze niet meer de volledige dienst van de oude tijd kunnen uitvoeren die met die plechtige dag samenhing, wordt deze dag nog steeds gevierd als een dag van oordeel. Als bewijs hiervan citeren we eerst uit een joodse krant die in San Francisco, Californië, wordt uitgegeven, genaamd The Jewish Exponent, het orgaan van de orthodoxe joden ten westen van de Rocky Mountains. In de uitgave van september 1892 stond de aankondiging dat vóór het verschijnen van het volgende nummer de zevende maand en de Grote Verzoendag zouden aanbreken. Hun naam voor de zevende maand is Tishree, en die voor de zesde is Ellul; dus stond er in de krant: „De maand Ellul is aangebroken, en de waarschuwende klanken van de sjofar [de trompet die van de eerste tot de tiende dag van de zevende maand moest worden geblazen, Psalm 81:3, 4] zijn elke ochtend te horen in de orthodoxe synagogen, als oproep om je voor te bereiden op de gedenkdag en het laatste oordeel van Jom Kipoer.” Omdat ze aan het einde van Ellul, de zesde maand, zaten en Tishree, de zevende maand, op het punt stond te beginnen, hoorden ze tien dagen lang elke ochtend de trompet die het laatste oordeel van het jaar aankondigde in dat symbolische stelsel.

GSAM 91Getuigenis van een joodse rabbijn

GSAM 91.2Ook in het jaar 1902 zei rabbijn Isidore Myers, van een grote joodse gemeente in San Francisco, Californië, bij de aankondiging van de Grote Verzoendag: “Terwijl hij de drempel van de tijd overschrijdt van het ene jaar naar het andere, wordt de Israëliet met klem herinnerd aan de schepping en aan de universele soevereiniteit van de Schepper, en wordt hij opgeroepen om, met een trompetstoot, als het ware de verjaardag te vieren van de geboorte van de tijd en van de kroning van de grote Koning. Hij wordt ook door de klank van diezelfde trompet, of sjofar, opgeroepen om terug te blikken op zijn daden van het afgelopen jaar, terwijl hij bevend staat voor het alziende oog van de Eeuwige Gerechtigheid, die op de troon van het oordeel zit.”

GSAM 92.1Aangezien in de Joodse tempeldienst het heiligdom eens per jaar werd gereinigd, moet het voor Daniël duidelijk zijn geweest dat deze reiniging van het heiligdom aan het einde van de 2300 dagen betrekking moest hebben op iets anders dan de jaarlijkse symbolische dienst. De Heer had Zijn volk al opgedragen dat, bij het gebruik van symbolen in profetieën, de gegeven tijd moest worden geteld als „elken dag voor elk jaar“.³⁰ Deze periode van 2300 dagen reikt dus, zoals we hebben gezien, tot aan het einde van het werk van Christus als Hogepriester in het hemelse heiligdom – tot het onderzoekend oordeel over degenen wier zaken, door belijdenis, in het hemelse heiligdom zijn gebracht.

GSAM 92De boodschap over het oordeel die in 1844 zou komen

GSAM 92.2Toen de periode eenmaal was ontdekt waarin het oordeel over de heiligen zou beginnen, werd de weg vrijgemaakt zodat, volgens de volgorde van gebeurtenissen die de Heer in de profetieën had aangegeven, de boodschap kon worden verkondigd: Het uur van Zijn oordeel is gekomen. Let wel, er staat niet dat de boodschap onmiddellijk na de ontdekking van die periode zou worden verkondigd, maar dat het licht dat eerder ‘verzegeld’ was, duidelijk zou worden gemaakt. We zien duidelijk dat dit is gebeurd. In de volgende hoofdstukken zal blijken dat de Heer net zo duidelijk het moment heeft aangegeven waarop de adventboodschap zou worden verkondigd, en dat de verkondiging net zo letterlijk aan de wereld werd gegeven.