Capítol 11 — Lo messatge del segond àngel

GSAM 171.1«E seguiguèt un autre àngel, que disiá: Babilònia es tombada, es tombada, aquela granda vila, perque faguèt beure a totas las nacions del vin de la colèra de sa fornicacion.»¹

GSAM 171.2«Alara lo mèstre de l'ostal, enrabiat, diguèt a son servicial: Vai lèu per las carrièras e los carrièrons de la vila, e mena aicí los paures, los manchòts, los coixes e los orbs.»²

GSAM 171.3Lo Senhor, per mejan de sos ministres, aviá esmòscat lo mond amb lo messatge: «L'ora de son jutjament es venguda» — un messatge sus lo qual totes sos fidèls professants se serián poguts unir se o avián volgut. Aquò èra lo primièr apèl al «sopar» de maridatge. Aquò èra estat declarat «a los que èran convidats».³ Coma aquel apèl foguèt escartat amb divèrsas excusas, un segond apèl foguèt donat, correspondent al messatge del segond àngel.⁴ Amb aquel apèl lo Senhor separèt un pòble per anar fins a la fin dels temps amb la lutz avançanta de sa vertat.

GSAM 171Lo Segond Apèl al Repais de Nòças

GSAM 171.4Lo segond messatge — aquel que ven aprèp lo crit de l'ora del jutjament — ditz: «Babilònia es tombada, es tombada, aquela granda vila, perque faguèt beure a totas las nacions lo vin de la colèra de sa fornicacion.» E lo segond apèl al sopar ditz: «Anatz lèu dins las carrièras e los carrerons de la vila, e menatz aicí los paures, los mutilats, los boitejants e los cecs.» Dins caduna d'aquestas Escrituras, lo pòble professant del Senhor es nomenat una «vila». Amb lors cresenças contradictòrias e confusas, son nomenats «Babilònia». Per una autra Escritura que fa referéncia als darrièrs temps, vesèm que just abans la venguda del Senhor son pòble es cridat de sortir de «Babilònia»: «Babilònia la granda es tombada, es tombada, e es venguda lo demoradís dels diables, e la preson de cada esperit immond, e una gàbia de cada aucèl impur e odiós.... Sortissètz d'ela, mon pòble, per que siatz pas complices de sos pecats, e que recebatz pas de sas plagas.»⁵

GSAM 172«Remembra cossí as ausit»

GSAM 172.1Dins l'adreça a la glèisa de Sardes legissèm : « Remembra-te doncas cossí as recebut e ausit, e ten ferm, e repentís-te. Se doncas velhas pas, vendrai sus tu coma un raubaire, e sabràs pas a quina ora vendrai sus tu. »⁶ La glèisa de Sardes sembla d'èsser estada establida per la Reforma, après lo periòde escur de l'òbra de « Jezabel » — la glèisa apostata. Se diguèt a la glèisa de Sardes qu'èra estada una glèisa viva ; mas quand ausiguèt e rebutèt la doctrina de la venguda del Senhor, se plaçèt ont èra expausada a èsser presa per aquel eveniment coma per un « raubaire de nuèch ». Aital, es declarat per l'apòstol Pau dins 1 Tessalonians 5:1-5, qu'aquò serà la condicion d'aqueles que cridan: « Patz e seguretat », quand la venguda del Senhor es pròcha. Aqueles que seguisson la lutz de la vertat son nomenats los « enfants del jorn », e lo Senhor vendrà pas sus eles coma un raubaire.

GSAM 172.2Dins aquesta descripcion profetica de las sèt glèisas, vesèm que la casuda de la glèisa de Sardes es seguida immediatament per la de Filadèlfia, o (coma lo mot o significa) la glèisa de l'amor fraternal. Tals èran, en efièch, los 50 000 cresents que, per lo messatge del segond àngel, foguèron tirats de totas las glèisas variadas, e units dins un sol ligam d'amor fraternal sus la granda vertat cardinala de l'adveniment immediat de Crist.

GSAM 173Cossí lo Segond Messatge foguèt proclamat

GSAM 173.1Lo Midnight Cry del 12 de setembre de 1844 conten una declaracion facha pel pastor J. V. Himes a prepaus del messatge del segond àngel, e de las circonstàncias que menèron a sa proclamacion. Sa letra es datada de McConnelsville, Ohio, lo 29 d'agost de 1844, e ditz:—

GSAM 173.2« Quand comencèrem l'òbra amb lo fraire Miller en 1840, aviá ja fait de conferéncias dempuèi nòu ans. Durant aquel temps, demorèt gaireben sol. Mas sos trabalhs èran estats incessants e eficaçes per despertar los professants de religion a l'espèr vertadièr del pòble de Dieu, e la preparacion necessària per l'adveniment del Senhor; e tanben per despertar totas las classas dels non convertits al sentiment de lor condicion perduda, e al dever d'un repentiment immediat e d'una conversion a Dieu, coma preparacion per encontrar l'Esposi en patz a son arribada. Aqueles èran los grands objèctes de sos trabalhs. Ensajèt pas de convertir los òmes a una sècta o a un partit dins la religion.

GSAM 173.3« Quand foguèrem persuadits de la vertat de l'adveniment pròche, e que abraçèrem publicament la doctrina, aviám las meteissas idèas, e seguiguèrem lo meteis camin entre las diferentas sectas, ont foguèrem apelats, per la providéncia de Dieu, a trabalhar. Digèrem als ministres e a las glèisas qu'aparteniá pas a nòstra mission de los desunir, o de los dividir e de los distraire: Aviam un sol objectiu clar, e èra de donar lo “crit,” l'avertiment del jutjament “a la pòrta,” e de persuadir nòstres semblables de se preparar per l'eveniment.... Lo ministèri e los membres que profitèron de nòstres trabalhs, mas qu'avián pas sincerament abraçat la doctrina, vegèron que devián siá seguir la doctrina, e la predicar e la manténer, o que dins la crisi qu'èra a mand de tombar sus eles, aurián de dificultats amb los cresents decidits e determinats. Decidiguèron doncas contra la doctrina, e determinèron, d'unes amb una politica e d'autres amb una autra, de suprimir lo subjècte. Aquò metèt nòstres fraires e sòrres d'entre eles dins una posicion fòrça penosa. La màger part d'eles aimavan lors glèisas, e podián pas pensar de las quitar. Mas quand foguèron ridiculizats, oprimits, e de divèrsas manièras privats de lors privilègis e plasers ancians, e quand lo “manjar a temps” lor foguèt refusat, e que la cançon sirena de “patz e seguretat” lor sonava a las aurelhas de Sabbat en Sabbat, se desliurèron lèu de lors predileccions de partit, e se levèron dins la majestat de lor fòrça, secudiguèron lo jòu, e lancèron lo crit, “Sortissètz d'ela, mon pòble.”

GSAM 174Dins una posicion dificila

GSAM 174.1« Aqueste estat de causas nos metèt dins una posicion penosa, (1) perque èrem just a la fin de nòstre temps profetic, dins lo qual esperàvem que lo Senhor amassariá tot son pòble en un sol; e (2) aviam totjorn predicat una doctrina diferenta; e ara que las circonstàncias avián cambiat, seriá considerat coma desonestetat de nòstra part se nos unissiam al crit de separacion e de desmembrament de las glèisas que nos avián recebut e nòstre messatge. Per aquò, esitèrem, e contunhèrem d'agir segon nòstra primièra posicion, fins que la glèisa e lo ministèri menèron l'afar tan luènh que foguèrem obligats, per la paur de Dieu, de prene una posicion de defensa de la vertat e dels enfants de Dieu oprimits.

GSAM 174Exemple Apostolic per Nòstre Caminament

GSAM 174.2« “E intrèt dins la sinagòga, e parlèt amb audàcia pendent tres meses, disputant e persuadent las causas concernent lo reialme de Dieu. Mas quand d'unes s'endurcirent, e creseguèron pas, mas parlèron mal d'aquel camin davant la multitud, se'n anèt d'eles, e separèt los disciples, disputant cada jorn dins l'escòla d'un cèrt Tirannus.”⁷ Foguèt pas qu'après que “d'unes s'enduriguèron” e “parlèron mal d'aquel camin [la venguda del Senhor] davant la multitud” que nòstres fraires foguèron menats a sortir e a se separar de las glèisas. Podèvan pas suportar aquel “mau parlar” dels “maus servents”, e las glèisas que podián perseguir lo cors d'opression e de “mau parlar” cap a aqueles que cercavan l'“espèr benaventurat”, èran per eles pas res mai que las filhas de la Babilònia mistica. Las proclamèron talas e intrèron dins la libertat de l'evangèli. E ben que siam pas totes d'acòrdi sus çò que constituís Babilònia, sèm d'acòrdi sus la separacion immediata e finala de totes los que s'opausan a la doctrina de la venguda e del reialme de Dieu pròches. Cresèm qu'es una question de vida e de mòrt. Es la mòrt de demorar ligat amb aqueles còrs que parlan a la ligera o s'opausan a la venguda del Senhor. Es la vida de sortir de tota tradicion umana, e de se fondar sus la paraula de Dieu, e d'esperar cada jorn l'aparicion del Senhor. Disèm doncas ara a totes los que son d'un biais o d'un autre embarrats jos lo jòu de l'esclavatge: “Sortissètz de lor mitan, e siatz separats, ditz lo Senhor, e tocatz pas a la causa impura; e vos recebrai, e serai per vosautres un Paire, e seretz mos filhs e filhas, ditz lo Senhor Totpoderós.”»⁸

GSAM 175Oposicion Incomprensibla

GSAM 175.1Wm. Miller parla atal del conflicte qu'existissiá a aquel temps entre las glèisas e los Adventistas:—

GSAM 175.2« Es fòrça contra natura e inexplicable que las glèisas crestianas exclugan aquesta doctrina e lors membres per aquesta esperança benesida. Sabi que d'unas glèisas baptistas dison qu'excluisson pas los membres per lor fe, mas per lor comunion amb los cresents adventistas. Alara, se es pas per lor fe en un Salvador que ven, perqué soi exclús de lors púlpits, ieu que jamai ai comunat amb cap d'autra glèisa qu'una baptista ? Es un pretèxt fals. Mas aquò pòt pas èsser lo pretèxt dels Metodistas e dels Presbiterians; perque creson en la comunion mesclada. Perqué exclauson? Ai ausit dire que d'unes foguèron exclausits per cantar d'aires del segond adveniment; d'autres per folia, mentre que tota la folia que se lor reprotèt èra que velhavan per Crist. Ò Dieu, “perdonatz-los, perque sabon pas çò que fan.”»

GSAM 176Storrs sus l'Atitud de las Glèisas

GSAM 176.1George Storrs parlèt de l'actitud de las glèisas envèrs los Adventistas, d'aquesta manièra:—

GSAM 176.2«Qual d'eles, en aqueste moment, dison pas : “Siái assetada coma una reina” ? E qual d'eles se complauson pas amb l'idèa que un jorn conquistaràn lo mond, e que serà somés a lor fe ? Qual d'eles daissarà una arma demorar en patz entre eles, que professa dobèrtament e sens paur sa fe en l'adveniment pròche ? Son pas las condicions per demorar entre eles en patz, que vos “abstengatz completament” d'una expression publica de fe en la venguda del Senhor aqueste an, quinas que sián vòstras conviccions sul subjècte, e per important que vos semblet de cridar: “Aver paur de Dieu, e donar-li glòria, perque l'ora de son jutjament es venguda”?»

GSAM 176Testimoniatge de Mansfield

GSAM 176.3L. D. Mansfield, escrivent dempuèi Oneida, N.Y., lo 21 de març de 1844, testimònia aital:—

GSAM 176.4« Dieu mòu los esperits de sos cars enfants qu'espèran lo Senhor del cèl, e los mena non solament a far cas de l'àngel “que ten l'evangèli eternal per lo predicar, disent: L'ora de son jutjament es venguda,” mas a obeir lo comandament seguent, “Sortissètz d'ela, mon pòble!” Soi mai que jamai persuadit que las organizacions religiosas del jorn d'uèi constituisson pas una pichona partida d'aquela Babilònia que deu èsser tombada amb violéncia, e que se trobarà pas pus ges.... Me sembla, pasmens, que dins d'unas de las organizacions la semblança amb la pichona còrna es la mai frapanta. Qualques exemples illustraràn la causa.

GSAM 176L'Esperit de la Fola se Manifèsta

GSAM 176.5« Un fraire qu'aviá trabalhat amb fòrça succès dins aquela region, en proclamant la venguda del Senhor, prenguèt rendètz-vos per far una conferéncia a un endrech e a una ora fixats. Lo Senhor ordenèt que foguèsse a setze milas de l'endrech del rendètz-vos, mas un ministre _____ èra present, a la tèsta d'una fola, amb de quitran e de plumas, amb l'intencion de los aplicar a aquel servidor del Dieu Altíssim. Aqueste meteis ministre comencèt lèu après una seria de reünions, mas tot èra tan freg e glaçat coma lo glacièr del Nòrd — cap d'arma despertada ni convertida. Finalament, lo ministre diguèt que cresiá que “deuriá prene lo sèti dels angoissats”.

GSAM 177.1Un cap de classa dins aqueste vilatge diguèt a sa classa que dempuèi que teniam de reünions aicí, se un òme dintrava en son ostal e disiá que cresiá que Crist vendriá aqueste an, lo fariá sortir per la pòrta.

GSAM 177Devers cap a las Glèisas

GSAM 177.2A n'aqueste punt, introduirem un testimòni tirat d'un discors a la conferéncia adventista dels cresents assemblats a Boston, Massachusetts, datat del 31 de mai de 1844, e signat per Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale, e J. V. Himes. Dison:—

GSAM 177.3« Sus nòstre dever envèrs las glèisas, podèm tanben dire un mot. Lo perilh aicí, coma dins la màger part dels autres cases, nos sembla èsser dins los extrèms. La primièra forma del perilh es de permetre a l'autoritat de la glèisa amb la quala sèm associats de nos far calar sus una tala question de dever. Avèm pas cap de dobte que de milièrs se son portats a la condemnacion davant Dieu en cedissent a las revendicacions non biblicas de lors glèisas sus aquel subjècte, que, se foguèsson estats decidits e fidèls, serián ara dins una condicion fòrça mai segura e mai utils, e mai se serián tanben apelats a patir.

GSAM 177.4« La segonda forma de perilh es de cedir a un esperit de venjança contra las glèisas a causa de lor injustícia envèrs nosautres, e de menar una guèrra indiscriminada contra totas aquelas organizacions. Quant al deure dels Adventistas, a respècte de las glèisas amb las qualas pòdon èsser associats, se nos èrem apelats a o far, poiriam pas donar d'instruccions que poguèsson èsser d'aplicacion generala. Devon agir dins la paur de Dieu, segon que las circonstàncias de l'afar o exigisson.

GSAM 178.1«Cal, pasmens, que siam decidits a far nòstre dever, a testimoniar per la vertat a totas las ocasions apropriadas e convenientas. E se, en seguissent aquela via, ofendèm las glèisas, e que nos menacian d'expulsion se demoram pas silencioses (e mai se nos sembla preferible de dissòlver nòstras relacions amb la glèisa d'un biais amicable, aquò poiriá èsser lo melhor camin), fasèm nòstre dever, e quand serèm expulsats, siam pacients en suportant l'injustícia, e siam prèstes amb nòstre Mèstre a “sortir fòra de la pòrta, portant son afront” ».

GSAM 178.2D'aquestas citacions sus l'accion de las glèisas envèrs los que donavan lo messatge de l'àngel segond, se pòt veire aisidament cossí, coma primièr resultat de donar aquesta segonda crida al «sopar», los que èran amassats dins un sol pargue espiritual son designats coma los «estropiats», « los boitejants », e « los cecs », çò que suggerís fòrtament lo maltractament qu'avián recebut del « còp » de lors « companhs de servici », dels quals èran estats separats.

GSAM 178Un Pòble Separat Causit per Recebre de Vertats Novèlas

GSAM 178.3La tòca del Senhor se pòt discernir clarament dins lo fach de far sortir un pòble distinct jos la proclamacion del messatge de l'àngel segond — lo segond apèl al «sopar» — e lo «crit de mièjanuèch». Las vertats preciosas pels darrièrs jorns devián èsser cercadas e proclamadas—una òbra que se podiá pas far dins las glèisas «ligadas a de credos» pas mai que la predicacion de l'evangèli al mond se podiá realizar per la Glèisa apostolica en mantenent un ligam amb las sectas josievas. Dieu demandèt la separacion alara,⁹ e demandèt tanben la separacion dels cresents de l'adveniment d'aqueles que cercarián de los manténer dins lo cercle de lors credos.

GSAM 179Los «Six Sermons» de Storrs

GSAM 179.1Pauc de temps après aquela sortida, notam que la lutz venguèt als grops adventistas sul subjècte del castig futur, coma o expausa lo pamflet, « Six Sermons », de George Storrs, que sosten la posicion que l'òme es mortal per natura ; que los mòrts son inconscients entre la mòrt e la resurreccion ; que la punicion finala dels impius serà una extincion totala ; e que l'immortalitat es un don de Dieu, que se recep solament per la fe en nòstre Senhor Jèsus Crist.

GSAM 179.2De milièrs d'Adventistas acceptèron aquesta doctrina sus la natura umana, mas pas totes. Son rebutament portèt pas cap de confusion entre eles, pr'amor qu'èra considerada simplament coma una question de cresença, e pas coma un critèri de posicion morala; d'aquí, l'esfòrç unit per avertir lo mond de la pròcha arribada de Crist demorèt intacte. Aguèt pasmens per efièch d'excitar la colèra de las glèisas contra eles.

GSAM 179Incapables de refutar los « Six Sermons »

GSAM 179.3Lo ministre metodista de la vila ont viviái, e que s'èra ja associat a predicar la doctrina de l'adveniment en 1843, recebèt los «Six Sermons», los legiguèt, e admetèt davant los membres de sa glèisa qu'èra pas capable de refutar la doctrina; mas en s'apercebent que fòrça de sos fidèls l'acceptavan, conselhèt a d'autres de legir pas lo libre, pr'amor que «crerian la doctrina se lo legissián.» En setembre de 1844, après que aquel ministre tornèt de la conferéncia anuala, se levèt dins son púlpit e renoncièt publicament a la doctrina de l'adveniment, e demandèt umblament lo perdon de la glèisa per aver jamai convidat los conferencièrs a parlar dins l'ostal.

GSAM 179Jutjat per eretgia

GSAM 179.4Aquesta accion del ministre foguèt lèu seguida d'un esfòrç per perseguir los cresents adventistas per eretgia; mas coma se lor permetèt de defendre lors causas a partir de la Bíblia, la glèisa obtenguèt pas cap de victòria. Plusors foguèron excluses d'aquesta glèisa perque lor conducha èra pas en acòrdi amb la disciplina, e fòrça autres se retirèron a causa d'aquesta exclusion de membres que lor fe se podiá pas demostrar contrària a las Escrituras. Aital, la doctrina adventista foguèt per totjorn barrada de la glèisa ont de centenats avián trobat lo Salvador e èran estats feliçes en Dieu.

GSAM 180.1Çò que se faguèt dins ma vila natala se debanèt tanben dins de centenats d'autras glèisas a travèrs lo país. Aqueles que foguèron tractats aital per lors ancians fraires trobèron fòrça consolacion dins las paraulas del profeta Isaïas: « Ausissètz la paraula del Senhor, vosautres que tremolatz a sa paraula: Vòstres fraires que vos òdian, que vos an caçats per amor de mon nom, an dich: Que lo Senhor siá glorificat; mas el se mostrarà a vòstra jòia, e eles seràn confus.»¹⁰

GSAM 180Mòstra de la Colèra dels Impius

GSAM 180.2A mesura que s'aprochava lo jorn que lo Senhor èra esperat, los cresents venguèron mai ardents dins lors trabalhs, e los malvats rugissián e se trufavan amb mai de fòrça, coma se veirà dins la declaracion seguenta facha per l'editor del Midnight Cry del 31 d'octobre de 1844:—

GSAM 180.3« L'efècte qu'aqueste movement produsiguèt suls malvats serviguèt tanben fòrça a nos confirmar dins nòstra cresença que Dieu i èra. Quand los enfants de Dieu s'amassavan per se prosternar e s'umiliar davant el, e per se preparar a son aparicion, coma o deviá far una companhiá de pecadors que podián èsser salvats sonque per la gràcia, los malvats manifestèron la pus granda malícia. Quand aviám pas donat cap d'avís de nòstras reünions que dins nòstre pròpri jornal, e qu'aviám pas convidat lo public, los filhs de Belial s'i amolonèron e i faguèron fòrça desòrdre. Lo dissabte al ser, lo 12 d'aqueste mes [12 d'octobre de 1844], aguèrem pas de reünion al tabernacle, per tal que lo sacrist [lo gardian], aguèsse l'escasença de netejar l'ostal per lo Sabbat [lo dimenge]. Mas la fola rompèt dins l'ostal, e refusèt quitament aquel privilègi. Lo cònsol, pasmens, sens que degun li o demandèsse, intervenguèt sul pic, e los faguèt sortir.

GSAM 181.1« A nòstras reünions lo Sabbat seguent, un còp lo tabernacle plen, una fola espessa ocupèt la carrièra davant lo bastiment, e fòrça d'entre eles èran enfuriosits que degun creseguèsse en l'adveniment del Senhor. Lo ser, a causa de l'excitacion de la populacion, i aguèt pas de reünion; pasmens, la carrièra èra plena de monde d'ora; mas l'intervencion rapida del cònsol e de sa polícia eficaça desbarrassèt la carrièra, après aver menat qualques-unes a la preson. Podiam solament comparar la conducha de la fola a la qu'enrodèt la pòrta de Lot, lo ser abans la destruccion de Sodom.... Aqueste movement de lor part foguèt tan subit, simultanèu e extensiu, que sa manifestacion lo primièr jorn del setèn mes josieu nos confortèt dins nòstra opinion que deviá èsser aquel mes.»

GSAM 181Los escarnidors se meton las vestiduras de l'Ascension

GSAM 181.2Lo 22 d'octobre de 1844, lo jorn que los dos mila tres cents jorns s'acabèron, a Paris, Maine, mentre que los cresents èran amassats dins la casa de cult, engatjats dins una pregària solemna a Dieu, en esperant que lo Senhor vendriá aquel jorn, los moqueires escarnièrs s'amassèron a l'entorn de la casa, cantant de cançons burlescas. Dos d'aqueles rambalhadors se metèron de raubas longas e blancas e montèron sul teulat de l'ostal, cantèron de cançons e se trufèron d'aqueles que èran dins l'ostal, pregant e esperant que lo Senhor venguèsse.

GSAM 181.3Es probable qu'es d'aquesta circonstància que nasquèt la faussetat que los Adventistas se metián de raubas d'ascension; perque malgrat que los jornals adventistas an ofèrt de recompensas anant fins a 500 $ per un sol cas autentic ont un Adventista se metèt una rauba d'ascension en 1844, e atal esperèt que lo Senhor venguèsse, pas un sol cas es jamai estat produit.

GSAM 182La Vision de Hazen Foss, 1844

GSAM 182.1Vèrs aquel temps, viviá a Poland, dins lo Maine, un jove nomenat Hazen Foss, que cresiá fermament que lo Senhor vendriá lo desen jorn del setèn mes. Èra un òme d'aparença polida, de paraula agradiva, e pro ben educat. Qualques setmanas abans que lo « crit de mièjanuèch » s'acabèsse, lo Senhor s'aprochèt e li donèt una vision, dins la quala li foguèt mostrat lo viatge del pòble adventista cap a la vila de Dieu, amb lors dangiers. Recebèt de messatges d'avertiment que deviá transmetre, e aguèt tanben una vision de las espròvas e de la persecucion que ne seguirián se èra fidèl en contar çò que li aviá estat mostrat. A el, coma a Sénher Foy, li foguèron mostrats tres passes pels quals lo pòble de Dieu deviá arribar plenament sul camin cap a la vila santa. Coma creiá fermament en la venguda del Senhor «d'aquí qualques jorns» (coma cantavan a l'epòca), la partida de la vision que concernissiá los tres passes sul camin li èra inexplicabla; e essent naturalament d'un esperit orgulhós, reculèt davant la crotz, e refusèt de la contar. La vision se repetiguèt un segond còp, e de mai li foguèt dich que se refusava encara de contar çò que li aviá estat mostrat, la carga li seriá levada, e donada a un dels mai febles dels enfants del Senhor, un que relatariá fidèlament çò que Dieu revelariá. Tornèt refusar. Alara una tresena vision li foguèt donada, e li foguèt dich qu'èra liberat, e que la carga èra mesa sus un dels mai febles dels febles, que fariá la volontat del Senhor.

GSAM 182Foss pòt pas contar sa vision

GSAM 182.2Aquò estonèt lo jove, e decidiguèt de contar çò que li èra estat mostrat, e en consequéncia fixèt una data per son discors. Lo pòble s'amolonèt per veire e ausir. Contèt amb suènh son experiéncia, cossí aviá refusat de contar çò que lo Senhor li aviá mostrat, e çò que resultariá de son refús. «Ara,» diguèt el, «vau contar la vision.» Mas alai! èra tròp tard: se teniá davant lo pòble mut coma una estatua, e finalament diguèt dins la pus prigonda agonia: «Me remembri pas un mot de la vision.» Se torcèt las mans dins l'angòssa, en disent: «Dieu a complit sa paraula. M'a pres la vision,» e dins una granda angoissa d'esperit diguèt: «Soi un òme perdut.» Dempuèi aquel temps, perdèt son espèr en Crist e tombèt dins un estat de desesper. Assistiguèt pas jamai pus a una reünion adventista e aviá pas cap d'interès personal per la religion. Son comportament, a mai d'un respècte, foguèt, per dire lo mens, aquel d'un èsser privat de la doça influéncia de l'Esperit del Mèstre, d'un èsser « daissat a sas pròprias vias, per èsser emplenat de sas pròprias accions ». Dins aquel estat d'esperit, moriguèt en 1893.

GSAM 183La Vision de Foss contada per un autre

GSAM 183.1A l'entorn de tres meses après que poguèt pas se remembrar de sa vision, ausiguèt d'una pèça vesina una vision contada per un autre. La reünion se teniá dins un ostal d'abitacion ont èra. L'encoratgèron a venir a la reünion, mas refusèt. Diguèt que la vision èra tan semblabla a la que li avián mostrada coma doas personas podián contar la meteissa causa. E aital se sabèt çò qu'aviá vist mas que se podiá pas remembrar en ensajant de o contar. Quand vegèt la persona après, diguèt: «Aquò es l'instrument sus qui lo Senhor a pausat la carga.»

GSAM 183Desilusionat amb tristesa

GSAM 183.2Lo desen jorn del setèn mes, temps josieu (22 d'octobre de 1844), arribèt enfin. Trobèt de milièrs e de milièrs de personas qu'esperavan a aquel moment la realizacion de lors esperanças. Avián pas previst res de terren al delà d'aquela data. Avián pas quitament caressat la pensada : « se ven pas », mas avián organizat lors afars terrèstres coma se s'esperavan que aquel jorn metèsse fin al periòde de lor vida naturala. Avián avertit e exortat los malvats a fugir la colèra venenta, e fòrça d'entre eles avián paur que lo messatge se poguèsse revelar vertadièr. Avián conselhat e pregat amb lors parents, e avián dich adieu a aqueles d'entre eles qu'avián pas donat lor còr a Dieu. En brèu, avián dich adieu a totas las causas terrèstras amb tota la solemnitat de qualqu'un que se considèra a mand de comparéisser fàcia a fàcia davant lo Jutge de tota la tèrra. Aital, amb una angoissa quasi sens alen, s'amassèron dins lors luòcs de cultes, esperant, d'un moment a l'autre, d'ausir «la votz de l'archange e la trompeta de Dieu», e de veire los cèls en flamas amb la glòria de lor Rei venent.

GSAM 184.1Las oras passèron lentament, e quand enfin lo solelh se colcèt jos l'orizont de l'oèst, lo desen jorn josieu del setèn mes s'acabèt. Las tenèbras de la nuèit tornèron estendre lor velum sombre sul mond; mas amb aquela escurina venguèt una dolor aguda de tristesa dins los còrs dels cresents de l'Adveniment, una tristesa d'aquel genre que ne pòt trobar son parallèl sonque dins lo dòl dels discípols de nòstre Senhor, mentre que tornavan solemnosament a l'ostal la nuèit que seguiguèt la crucifixion e l'enterrament d'aquel que, pauc de temps abans, avián escortat trionfalament a Jerusalèm coma lor Rei.