Capítol 12 — La Desilusion—Lo Libre Amèr

GSAM 185.1« Prenèri lo pichon libre de la man de l'àngel, e lo manjàri; e dins ma boca èra doç coma de mèl; e tre que l'aguèri manjat, mon ventre venguèt amar. E me diguèt: Deves tornar profetizar davant fòrça pòbles, e nacions, e lengas, e reis. E me foguèt donat una cana coma una vara: e l'àngel èra drech, disent: Leva-te, e mesura lo temple de Dieu, e l'autar, e los que i adoran.»¹

GSAM 185.2En lengatge biblic, lo «manjar» d'un libre representa la recepcion de la vertat per la comunicar als autres, coma se vei en Ezequièl, ont lo profeta se vei mostrar «un rotlèu de libre,» e li foguèt dich: «Manjaràs aqueste rotlèu, e aniràs parlar a la casa d'Israèl.» Après aver manjat lo rotlèu, ditz: «Alara lo manjèri; e dins ma boca èra coma de mèl per la doçor.»²

GSAM 185.3Lo profèta Jeremias utiliza aquela meteissa figura: «Las vòstras paraulas foguèron trobadas, e las ai manjat; e vòstra paraula foguèt per ieu la jòia e l'alegria de mon còr.»³ D'aquesta lenga aprenèm que la «doçor» del libre, quand se manja, representa la jòia e la satisfaccion que sentisson aqueles que se n'alimentan amb la paraula del Senhor.

GSAM 185Lo Libre Doç, puèi Amèr

GSAM 185.4Lo libre mencionat dins l'Apocalipsi 10, que se ditz qu'èra doç coma de mèl per qui lo manjava, mas que tre manjat venguèt «amèr» (o, coma d'unes o revirèron, «tre l'aguèri digerida, dins mon estomac foguèt picra»⁴ ), èra aquel libre del qual l'àngel anoncièt, de l'autoritat d'Aqueste que faguèt lo cèl, la tèrra e la mar, «Lo temps serà pas mai.» Manjar aquel libre, doncas, deu representar l'acceptacion jubilosa de la proclamacion del temps. L'amargor subita de la bocada per aqueles que la manjaron deu representar lo trist contraste dins lor experiéncia après que lo temps del libre es expirat, e se tròban fòrça decebuts dins lors esperanças.

GSAM 186La Proclamacion del Temps, un Bocin Doç

GSAM 186.1La proclamacion del temps de 1844 èra de verai una novèla gaujosa per aqueles que cresián, e que, sens cap de dobte, esperavan tan lèu una liberacion eterna de totes los mals, malurs e tristums d'aqueste mond pecador. La pensada qu'en qualques setmanas cortas serián glorificats, immortalizats, e serián dins la vila d'aur de Dieu, amb lor Rei, èra de verai inspiranta per l'arma. Coma o exprimiguèt un que visquèt aquela experiéncia, « Los que aiman sincerament Jèsus pòdon apreciar los sentiments d'aqueles que velhavan amb lo mai grand interès l'arribada de lor Salvador.... Nos sarràvem d'aquela ora amb una solemnitat calma. Los vertadièrs cresents demoravan dins una doça comunion amb Dieu, un gage de la patz que seriá la lor dins l'avenir radiant. Los qu'experimentèron aquela esperança e aquela fisança poiràn jamai oblidar aquelas oras preciosas d'espèra. »

GSAM 186.2La posicion particularament penosa d'aqueles que, l'onzen jorn del setèn mes, se trobavan encara dins aqueste mond escur d'espròva e de temptacion, ont devián encontrar lo mesprètz, los escarnis e las trufariás d'aqueles als quals qualques oras abans avián exortats a se preparar per encontrar lor Senhor, tròba una illustracion apropriada dins lo cas de Maria quand «estava defòra del sepulcre, en plorant;» e quand los àngels li faguèron la question: «Femna, perqué ploras?», lor diguèt: «Perque an levat mon Senhor, e sabi pas ont l'an pausat.»⁵

GSAM 187Desilusionats, mas pas descoratjats

GSAM 187.1Aqueles que passèron per aquesta scèna espròva n'an dich:

GSAM 187.1« Èrem perplexes e decebuts, mas renoncièrem pas a nòstra fe. Sentissiám qu'aviam fach nòstre dever; aviam viscut segon nòstra preciosa fe; èrem decebuts, mas pas descoratjats. Nos caliá una paciéncia sens limita, pr'amor que los moqueires èran nombroses. Èrem sovent saludats per d'alusionas mesprisantas a nòstra decepcion passada. “Avètz pas encara montat ; quand esperatz montar ?” e de sarcasmes semblables nos èran sovent lancats per nòstres coneguts mondans, e quitament per d'unes crestians professants, qu'acceptavan la Bíblia, mas aprenguèron pas sas grandas e importantas vertats. La mortalitat nos teniá encara ; los efièches de la malediccion èran pertot a l'entorn de nosautres. Èra dur de tornar prene los afans vexants de la vida que pensàvem èsser estats abandonats per sempre. »

GSAM 187Comparason amb los Discipols Desilusionats

GSAM 187.2Los sentiments d'aqueles, comparats amb lor jòia e lor regaudiment de qualques oras abans, devon aver estat per eles coma l'amargor pungenta de la picra. Lo mond a l'entorn supausava, coma sens dobte las massas o faguèron après la crucifixion de Crist, que los cresents renonciarián ara a lor fe, e se jónherián a se trufar de lor pròpria supausada folia. Aprendèron lèu, a lor granda estonament, que l'amor de l'aparicion del Senhor se podiá pas aisidament arrencar de las afeccions d'aqueles que s'èran vertadièrament consacrats a Dieu.

GSAM 187« Me Soi Pas Assetat Amb los Moqueires »

GSAM 187.3La conducha que menèron aqueles sincèrs, e lors sentiments, son plan definits per las paraulas del profeta Jeremias, ont ditz,

GSAM 187.3«Tas paraulas que trobèri, las manjèri; e ta paraula foguèt per ieu la jòia e l'alegria de mon còr; car soi apelat de ton nom, ò Senhor, Dieu de l'armada. Me soi pas assetat dins l'assemblada dels moqueires, ni me soi regaudit: me soi assetat sol a causa de ta man; perque m'as emplit d'indignacion. Perqué ma dolor es perpetuala, e ma nafradura incurabla, que refusa d'èsser garida? Seràs del tot per ieu coma un messorguièr, e coma d'aigas que mancan?»⁶

GSAM 188James White sul Desenchantament

GSAM 188.1Qualques citacions brèvas d'unes d'aquestes decebuts, mas totun esperançoses, donaràn una bona idèa de la situacion. La primièra es del pastor James White, que trabalhèt amb fòrça succès en 1843 e 1844. Ditz:—

GSAM 188.2«La decepcion de la passada del temps foguèt amara. Los cresents vertadièrs avián tot abandonat per Crist, e avián partejat sa preséncia coma jamai abans. Avián, coma o supausavan, donat lor darrièr avertiment al mond, e s'èran separats, mai o mens, de la multitud incrèdula e moqueira. E amb la benediccion divina sus eles, se sentissián mai portats a s'associar amb lor Mèstre lèu esperat e los àngels sants, qu'amb aqueles dels quals s'èran separats. L'amor de Jèsus emplenava l'arma, e resplendissiá de cada visatge, e amb de desirs inexprimibles pregavan: “Vèn, Senhor Jèsus, e vèn lèu,” mas venguèt pas.

GSAM 188.3« Mas Dieu abandonèt pas son pòble.... E amb una fòrça e un reconfort particulars, de passatges coma los seguents als Hebreus, tocavan prigondament las ments e los còrs dels ensagats e esperants: “Getetz pas doncas vòstra confidança, qu'a una granda recompensa. Car avètz besonh de paciéncia, per que, après aver fach la volontat de Dieu, recebatz la promesa. Encara un pauc de temps, e aquel que deu venir vendrà, e se farà pas esperar. Ara lo just viurà per la fe; mas se qualqu'un recula, mon esperit aurà pas cap de plaser en el. Mas nosautres sèm pas d'aqueles que reculan cap a la pèrda; mas d'aqueles que creson per lo salvament de l'arma.”⁷ Los punts d'interès dins aquesta partida de l'Escritura son los seguents:—

GSAM 188.4«1. Los adreçats son en perilh de perdre lor confiança dins çò qu'an fach de just.

GSAM 189.1«2. Avián fach la volontat de Dieu, e èran menats dins aquel estat d'espròva ont la paciéncia èra necessària.

GSAM 189.2«3. Los justes d'aquel temps devián viure per la fe, pas en dobtant se avián fach la volontat de Dieu, mas per la fe dins çò qu'avián fach la volontat de Dieu.

GSAM 189.3«4. Aqueles que suportarián pas l'espròva de la fe, mas qu'abjurarián lor confidança dins l'òbra ont avián fach la volontat de Dieu, e que se retirarián, prendrián lo camin dirècte cap a la pèrda.»⁸

GSAM 189De N. Southard, Redactor del Midnight Cry

GSAM 189.4Dins lo Midnight Cry del 31 d'octobre de 1844, aperaquí dètz jorns après la fin dels dos mila tres cents jorns, çò que seguís foguèt publicat de la pluma del redactor:—

GSAM 189.5« En vista de totas las circonstàncias que acompanhan aqueste movement, dels efèctes benesits qu'a produsits sus l'esperit dels enfants de Dieu, e de l'òdi e de la malícia que sos enemics an mostrats, lo devèm considerar coma lo vertadièr “crit de mièjanuèch”. E se nos demòra qualques jorns per metre a l'espròva nòstra fe, aquò es encara conform a la parabòla de las dètz virginas; perque quand totas s'èran levadas e avián preparat lors lampas, i deviá encara aver un temps que las lampas de las virginas nècias s'amortirián. Aquò podiá pas èsser abans lo passatge del desen jorn; perque fins a aquel moment lors lampas aurian brulat. I deu doncas aver un passatge d'aquel jorn, per que los insensats abandonen lor fe, coma n'i aguèt un de 1843 per lo temps d'espera. Un pichon retard es doncas pas una rason de decepcion, mas mòstra a quin ponch Dieu es exacte dins l'acompliment de sa paraula. Tengam doncas ferm la profession de nòstra fe sens vacillar; perque es fidèl aquel qu'a promés.»

GSAM 189De Joseph Marsh, Redactor de la Voice of Truth

GSAM 189.6Dins la Voice of Truth del 7 de novembre de 1844, legissèm:—

GSAM 189.7« Admetèm de bon grat que nos sèm enganats sus la natura de l'eveniment qu'esperàvem que se debanèsse lo desen jorn del setèn mes; mas podèm pas encara admetre que nòstre grand Sacerdòt a pas complit aquel jorn tot çò que lo tipe nos justifiquèsse d'esperar. Ara cresèm que o faguèt. »

GSAM 190.1Los Adventistas esperavan que lo desen jorn del setèn mes de 1844 los dos mila tres cents jorns s'acabèsson, e que aquel jorn Crist completariá son òbra sacerdotala e vendriá sus la tèrra per benedir son pòble. Una investigacion ulteriora a demostrat que foguèt lo començament de son òbra de purificacion del santuari celèst que se debanèt aquel jorn, e non pas la conclusion de son òbra sacerdotala.⁹ En luòc de considerar l'òbra de purificacion del santuari coma una partida de l'òbra sacerdotala de Crist, se sosteniá que la purificacion del santuari èra la purificacion de la tèrra per fuòc al retorn de Crist. Se non pas tota la tèrra, almens la tèrra de Canaan seriá purificada a aquel moment.

GSAM 190Lo Santuari considerat coma la Tèrra

GSAM 190.2Aquesta idèa es mesa en evidéncia dins un article de Geo. Storrs, dins lo Midnight Cry del 25 d'abril de 1844. Demanda: «Quin es lo santuari que deu èsser netejat? Las mias opinions precedentas èran que se tractava de tota la tèrra. Que n'es una partida de la tèrra, o cresi encara. Mas quina partida? es la question que m'esforçarai de respondre.»

GSAM 190.3Cita la promesa a Abraham, son establiment a Isaac, e son renovelament a Jacòb, e puèi cita lo cant de Moïses, compausat per Miriam après lo passatge de la Mar Roja, dins lo qual cantavan: «Los menaràs, e los plantaràs dins la montanha de ton eiretatge, al luòc, ò Senhor, que t'as fach per i demorar, dins lo santuari, ò Senhor, que tas mans an establit.»¹⁰

GSAM 190.4Se lo lector compara atentivament lo tèxte çai sus amb lo raconte de son acompliment fach pel salmista, veirà qu'i es pas dich que quitament la tèrra de Palestina siá lo santuari. David ditz, en parlant de la menada dels enfants d'Israèl pel Senhor: «Los menèt fins a la frontièra de son santuari, fins a aquesta montanha que sa man drecha aviá comprada.»¹¹ Dins lo cant a la Mar Roja se ditz de la tèrra de Canaan qu'èra lo luòc qu'aviá fach per i « demorar, dins lo santuari ». Alavetz, dins aquela citacion dels Salms, lo Mont Mòria, ont lo santuari foguèt bastit, es solament apelat «la frontièra de son santuari». Mas dins aquel meteis salm se ditz: «Escolhiguèt la tribu de Juda, lo Mont Sion que aimava. E bastiguèt son santuari coma de palais nauts, coma la tèrra que establiguèt per totjorn.»¹²

GSAM 191Purificacion del Santuari considerada coma la purificacion de la Tèrra

GSAM 191.1Dins l'article susmencionat, après aver citat la pròva supausada que la tèrra, o almens lo país de Palestina, èra lo santuari, lo pastor contunha puèi per demandar: «Cossí serà netejat lo santuari?». Dins las paraulas del profeta Michèu, respond: «Car, agachatz, lo Senhor sortís de son luòc, e davalarà, e pisarà los luòcs nauts de la tèrra. E las montanhas se fondràn jos el, e las valadas se fendràn, coma la cera davant lo fuòc, e coma las aigas que se versan per un escarpament.»¹³

GSAM 191.2Amb l'idèa, comunament acceptada a aquel temps, que la tèrra èra lo santuari, lo lector veirà aisidament perqué supausavan, sens cap de dobte, qu'a la fin dels dos mila tres cents jorns lo Senhor vendriá e purificariá la tèrra de la manièra descricha per Michèu. Dins tota l'oposicion levada contra los Adventistas, pas un adversari quitament insinuèt que lo netejament de la tèrra pel fuòc èra pas l'eveniment que deviá aver luòc coma lo netejament del santuari, a la fin dels dos mila tres cents jorns.

GSAM 191Los Apòstols Desilusionats, Mas l'Escritura S'acompliguèt

GSAM 191.3Aquò es pas lo sol cas ont de gents an fach la volontat del Senhor, an complit l'Escritura, e pasmens son estadas decebudas dins lors esperanças simplament perque comprenián pas la natura de l'eveniment que se debanariá. Aital foguèt amb los apòstols del Crist. Quand èra assetat sus lo poltre, en dintrant a Jerusalèm, cridèron en se remembrant las paraulas del profeta:¹⁴ «Crida, filha de Jerusalèm; agacha, vòstre Rei ven cap a vos; es just e mena lo salut; umil, montat sus un ase, e sus un poltre, lo poltre d'un ase.»¹⁵ Èra tan necessari qu'i aguèsse de cridas aquela ocasion que, se s'èran calats, las pròprias pèiras aurian cridat.¹⁶ Los discipols supausèron que Crist, alara e al luòc, anava montar sul tròn de David coma rei temporal («aviam fisança qu'èra el que devriá redimir Israèl»¹⁷ ), e doncas cridèron: «Benaurat siá lo reialme de nòstre paire David, que ven al nom del Senhor.»¹⁸ Quant de clamors i auriá agut aquela ocasion se avián comprés que, dins una setmana, Crist seriá mòrt dins lo tombèl de Josèp, entornat per la guàrdia romana? Quant de don de «glòria» a Dieu e de consacracion i auriá agut amb los Adventistas en 1844 se avián comprés que lo netejament del santuari a la fin de tot lo temps profetic durariá una seria d'annadas abans que lo Senhor venguèsse?

GSAM 192Pas d'error dins lo calcul dels 2300 jorns

GSAM 192.1Mentre que aquel pòble examinava atentivament son calcul del periòde, trobèron pas cap de defaut; mas lo Senhor venguèt pas, ni la tèrra foguèt pas netejada pel fuòc. Qué voliá dire? De segur, sabián que lo Senhor èra estat amb eles dins lo grand movement; mas ara èran dins l'incertitud. Lor fisança en lo Senhor èra inabalabla. Sabián que los abandonariá pas. La lutz vendriá d'una font o d'una autra. La question espròva qu'avián davant eles es formulada dins las paraulas ja citadas de Jeremias, « Seràs tu per ieu del tot coma un mentidor, e coma d'aigas que mancan ? » La fe alimentava pas aquel dobte, perque las paraulas del Senhor per mejan del profèta Abacuc a prepaus de la vision lor venguèron a l'esperit : « A la fin parlarà, e mentirà pas. »¹⁹ L'expression ja citada de l'editor de la Voice of Truth expausa plan lor posicion: «Podèm pas encara admetre que nòstre grand Sacerdòt a pas complit aquel meteis jorn tot çò que lo tipe nos justifiquèsse d'esperar.»

GSAM 193Lutz sus lo Santuari Descobèrta

GSAM 193.1Hiram Edson, de Port Gibson, N.Y., me diguèt que lo jorn après l'expiracion del temps en 1844, mentre que pregava darrèr los molons de milh dins un camp, l'Esperit de Dieu venguèt sus el d'una manièra tan poderosa que foguèt gaireben abatut a tèrra, e amb aquò venguèt l'impression : « Lo santuari que cal netejar es al cèl. » Comunicèt aquela pensada a O. R. L. Crosier, e ensems examinèron atentivament lo subjècte. Al començament de 1846, una exposicion elaborada de la question del santuari dempuèi un punt de vista biblic, escricha per Sénher Crosier, foguèt imprimida dins lo Day Star, un jornal alara publicat a Cincinnati, Ohio. Dins aquel long ensag, se fasiá paréisser que l'òbra de purificacion del santuari èra l'òbra conclusiva del Crist coma nòstre grand sacerdòt, començant en 1844 e s'acabant just abans que venga efectivament tornarmai dins los nívols del cèl coma Rei dels reis e Senhor dels senhors.

GSAM 193Las Glèisas a la Recèrca dels Membres Perduts

GSAM 193.2Lo desen jorn del setèn mes èra passat, e las glèisas pensavan qu'aurián un trabalh aisit per recuperar los membres perduts, que s'èran separats d'elas jos lo « crit de mièjanuèch » e lo messatge del segond àngel; mas foguèron grandament decebudas, coma o mòstra la responsa seguenta a las importunacions per tornar a lors organizacions anterioras, tal coma foguèt donada dins lo Midnight Cry del 26 de decembre de 1844:—

GSAM 193.3«Mas quins son los faches ? Sabon plan que dins la granda massa d'aquestas glèisas los tèmas principals son : “La conversion del mond”, “lo milenari de mila ans”, e “lo retorn dels Juïus en Palestina”, abans l'adveniment personal del Salvador. Aqueles que tornan s'assetar jos las cançons de brèç d'unas doctrinas tan pauc biblicas e irasonablas, o fan los uèlhs dobèrts; e un tal comportament de lor part serà, en efièch, un “retorn enrè”.

GSAM 194.1« Un còp venguts “liures” dins un sens scriptural, es fòrça mai segur de “pressionar en avant” que de “tornar en arrièr” o de “retirar”, subretot en aqueste temps, que la corona de glòria es tan lèu de èsser donada als fidèls en Crist Jèsus. »

GSAM 194.2La conducha de las glèisas en retardant la venguda del Senhor per la defensa de las doctrinas non scripturalas susditas, suggeriguèt als Adventistas aquestas paraulas del profeta Ezequièl: «Filh de l'òme, agacha, los de la casa d'Israèl dison: La vision que vei es per de longs jorns a venir, e profetiza de tempses que son luènhs.» Dins lo meteis contèxt se tròba la responsa qu'utilizèron los Adventistas: «Per aquò, disètz-lor: Aital ditz lo Senhor Dieu: Cap de mas paraulas serà pas mai retardada, mas la paraula qu'ai parlada se farà, ditz lo Senhor Dieu.»²⁰

GSAM 194«Deves Profetizar de Nòu»

GSAM 194.3Aqueles que «manjèron» lo libre e donèron la proclamacion del «temps» considerèron que lor òbra pel mond èra acabada; d'aquí la declaracion que devon tornar ensenhar las nacions, las lengas e los reis. Una autra partida de l'òbra, fins ara pas vista, deu ara èsser complida : presentar al pòble lo vertadièr caractèr del temple de Dieu al cèl e son servici d'altar. Lo comandament de mesurar lo temple²¹ es necessari per obténer una coneissença de la natura de l'eveniment que se debanarà a la fin del periòde profetic, e atal donar una explicacion de las paraulas «Alara lo santuari serà netejat».

GSAM 194.4Remarcatz que l'àngel d'aquesta proclamacion del temps venguèt del cèl, e abans que son òbra siá acabada, dona una comission per ensenhar tornarmai al pòble. Lo messatge, doncas, que deu explicar la question del santuari, donar fisança als decebuts, e al meteis temps lor fornir una « cana », o « baston », o règla, amb la quala lo pòble de Dieu pòt ensajar sa posicion morala davant el, deu portar de signes evidents qu'es celèste, e non pas d'origina umana.

GSAM 195Prejutjat barrava l'accès al pòble

GSAM 195.1Lo prejudici existent contra la doctrina adventista èra una barrièra quasi infranquejabla per lo pòble; e ensajar de los tornar ensenhar sens una lutz clara e positiva sus la causa de la decepcion seriá inutil. Los cresents adventistas meteisses avián besonh que lors pròprias armas foguèsson inspiradas de nòu per una comission celestiala, abans que lo pòble poguèsse èsser ensenhat corrèctament; e cossí aquò se podiá realizar? Se poiriá far amb la sola saviesa umana? o se satisfarián aqueles qu'avián experimentat l'òbra prigonda de l'Esperit de Dieu dins lo movement passat, amb un rasonament purament uman? Res que una òbra coma la del «messatge de l'àngel tresen»²² podiá los sortir de lors perplexitats; e aquò, pas a pas, a mesura que lo podián recebre, foguèt inaugurada coma cal, portant de pròvas fòrça convincentas qu'èra d'origina celèsta.

GSAM 195Coma de Fedas sens Pastor

GSAM 195.2Aicí èra lo grand còrs adventista, d'un cèrt biais, coma de fedas sens pastre, de milièrs dels quals s'èran separats de totas las glèisas e cresenças sonque qualques setmanas abans, cap d'organizacion umana èssent responsabla de lor benèsser espiritual. Avián pas de conselhièrs terrèstres en qui se podián fisar; en Dieu sol avián lor fisança.

GSAM 195.3Èran pasmens segurs d'una causa, e aquò per eles èra coma una ancòra,—la proclamacion del temps èra corrècta.²³ Mas coma pòble èran dins una posicion ont, se Dieu los guidava pas e los gardava pas, risquavan d'acceptar d'explicacions falsas, o de pèrdre la « paciéncia » e de renonciar a la fe dins lor experiéncia passada. Qualques-uns o faguèron; mentre que d'autres, amb un uèlh de fe fixat sus aquel que lors armas aimavan, demandèron amb insisténcia: «Vigilant, que se passa de la nuèch? Vigilant, que se passa de la nuèch? Lo vigilant diguèt: Lo matin ven, e tanben la nuèch: se volètz demandar, demandatz; tornatz, venètz.»²⁴

GSAM 196J. N. Andrews sus la Desilusion

GSAM 196.1Lo pastor J. N. Andrews, un d'aqueles que passèt per aquela experiéncia en 1844, parla aital de la decepcion:—

GSAM 196.2« Foguèron decebuts aqueles qu'esperavan lo Senhor en 1843 e en 1844. Aqueste fach es per fòrça una rason sufisenta per rebutar tot lo testimòni dins aqueste cas. Reconeissèm la decepcion, mas podèm pas reconéisser qu'aquò fornís una rason justa per negar la man de Dieu dins aquesta òbra. La glèisa judaica foguèt decebuda quand, a la fin de l'òbra de Joan lo Baptist, Jèsus se presentèt coma lo Messias promés. E los discipols confiants foguèron plan tristament decebuts quand aquel que s'esperavan per liberar Israèl foguèt pres e tuat per de mans malvadas. E après sa resurreccion, quand s'esperavan que tornèsse establir lo reialme a Israèl, poguèron pas que d'èsser decebuts quand comprenguèron qu'anava a son Paire, e que serián daissats per un long periòde a la tribulacion e a l'angoissa. Mas la decepcion pròva pas que Dieu aja pas la man dins la guida de son pòble. Deuriá los menar a corregir lors errors, mas deuriá pas los menar a abjurar lor fisança en Dieu. Foguèt perque los enfants d'Israèl foguèron decebuts dins lo desèrt que neguèron tan sovent la guida divina. Son presentats coma un avertiment per nosautres, per que tombèssem pas segon lo meteis exemple de manca de fe.»²⁵

GSAM 196La Vertat a un Baptisme d'Impopularitat

GSAM 196.3Sembla èsser lo plan del Senhor de plaçar de vertats importantas dins un canal impopular ont serà una crotz²⁶ d'acceptar e d'obéir a elas. Aquò es particularament verai en aquestes darrièrs jorns. Pèire, parlant d'aquel temps quand la fin de totas causas serà «pròcha», e quand lo «jutjament» «començarà a l'ostal de Dieu», ditz, «Benamats, tenètz pas per estranh la pròva de fuòc que vos es destinada per vos metre a l'espròva, coma se vos arribèsse quicòm d'estranh: mas vos regaudissètz, perque participatz a las sofrenças del Crist, per que, quand sa glòria serà revelada, siatz tanben en granda jòia. Se sètz injurats per lo nom de Crist, sètz benuroses; perque l'esperit de glòria e de Dieu repausa sus vosautres: de lor part es blasfemat, mas de la vòstra es glorificat.»²⁷

GSAM 197.1Quand la vertat a recebut son baptisme d'impopularitat, l'acceptar demanda mai de gràcia que de seguir simplament la fe de las massas. Los ipocritas pretenents i veson pas cap d'incitacion granda per acceptar una vertat que demanda d'accion, coma remar contra corrent « contra lo vent e la marèa ». Aital, la vertat ven una espròva pels fidèls, los de còr onèst, sincèr e de consciéncia.

GSAM 197.2Avèm ja mostrat que la profecia del movement de l'adveniment prevesiá una decepcion. Arribèt; e aital, dins la providéncia de Dieu, l'acceptacion d'aquel messatge aguèt sa crotz.