קאַפּיטל 13 — צייכנס פֿון געטלעכער פֿירונג

GSAM 198.1“צי האָט גאָט געפּרוּווט צו גיין און נעמען זיך אַ פֿאָלק פֿון מיטן אַן אַנדער פֿאָלק, דורך נסיונות, דורך צייכנס, און דורך וואונדער, און דורך מלחמה, און דורך אַ מעכטיקער האַנט, און דורך אַן אויסגעשטרעקטן אָרעם, און דורך גרויסע שרעקן, לויט אַלץ וואָס דער אייבערשטער, אײַער גאָט, האָט געטאָן פֿאַר אײַך אין מצרים פֿאַר אײַערע אויגן? אײַך איז עס געוויזן געוואָרן, כּדי איר זאָלט וויסן אַז דער אייבערשטער איז גאָט; עס איז נישטאָ קיין אַנדערער אַחוץ אים.”¹

GSAM 198.2אַזוי האָט דער אייבערשטער געווירקט בײַם נעמען אַ פֿאָלק פֿון צווישן אַ גוים־פֿאָלק, כּדי זיי אַרויסצופֿירן אַהין וווּ ער האָט געקענט צו זיי רעדן זײַן געזעץ, און וווּ ער האָט עס געקענט צו זיי איבערגעבן אײַנגעקריצט אויף שטיינערנע טאָוולען. די דאָזיקע ניסים זענען נישט געטאָן געוואָרן כּדי צו באַפרידיקן זייער נײַגעריקייט; נאָר כּדי זיי זאָלן וויסן מיט זיכערקייט, אַז דער וואָס האָט “געטאָן גרויסע זאַכן אין מצרים; ווונדערלעכע מעשׂים אין דעם לאַנד פֿון חם, און שרעקלעכע זאַכן בײַם ים־סוף,”² און האָט גערעדט צו זיי פֿון צווישן דעם פֿײַער און רויך פֿון סינאַיִס ברענענדיקן שפּיץ, איז געווען קיינער אַנדערש נישט ווי דער לעבעדיקער און אמתער גאָט, דער באַשעפֿער פֿון אַלע זאַכן.

GSAM 198משה'ס רוף פֿון דעם ברענענדיקן קוסט

GSAM 198.3משה רבינו אַליין וואָלט ניט געקענט באַוועגן די ישׂראלדיקע צו פֿאַרלאָזן מצרים בלויז דורך זיי זאָגן: “בעת איך האָב געהיט די צאָנען אין מדבר, האָב איך געהאַט רחמנות אויף אײַך אין אײַער גלות, און איך בין איצט אַראָפּגעקומען אײַך אַרויסצופֿירן פֿון מצרים, אַזוי ווי איך האָב געפּרוּווט צו טאָן ווען איך האָב געהרגעט דעם מצרי פּונקט פֿאַר איך בין אַנטלאָפֿן אין לאַנד פֿון מדין.”

GSAM 199.1עס האָט געדאַרפֿט דעם ברענענדיקן קוסט וואָס איז נישט פֿאַרברענט געוואָרן, און אַ געהערלעכן קול וואָס איז אַרויסגעקומען פֿון מיטן פֿלאַמען, כּדי אַפֿילו משהן צו איבערצײַגן, אַז ער איז דער יעניקער וואָס זאָל “גיין און אַרויספֿירן דאָס פֿאָלק פֿון מצרים”. אויף דעם דאָזיקן ווונדערלעכן אופֿן האָט ער באַקומען זײַן שליחות, זײַן הויכן און הייליקן רוף, אַ התגלות וואָס וואָלט גלײַך געצויגן די אויפֿמערקזאַמקייט פֿון זײַנע ברידער, און צוגעגרייט זייערע געמיטער פֿאַר דעם וואָס זאָל קומען, און אַזוי זיי געפֿירט אָנצונעמען משהן, אונטער גאָט, ווי זייער פֿירער.

GSAM 199.2אויב עס איז ווען געווען אַ צײַט זינט דעם אויפֿשטיין פֿונעם גואל ווען זײַנע טרויעריקע און אַנטוישטע אָנהענגער האָבן געדאַרפֿט דערטראָסט ווערן דורך זײַן אָנוועזנהייט און דערמוטיקנדיקע ווערטער, עס איז געווען אין יענער צײַט ווען טייל פֿון די טרויעריקע און פֿאַרפֿאָלגטע גלויביקע האָבן זיך געהאַלטן מיט אַן אומדערשיטערלעכן אמונה נאָכן “מיטנאַכט־שרײַ” פֿון 1844; און אויב גאָט האָט ווען עס איז אין רחמנות דירעקט געקאָמוניקירט מיט טרויעריקע נשמות, וואָלט עס אויסגעזען אַז עס וואָלט זיכער געווען אין אַזאַ צײַט, און צו אַזאַ פֿאָלק.

GSAM 199די נוכחות פֿון דעם האַר צוגעזאָגט

GSAM 199.3ער, וועלכער איז נישט באַגרענעצט אין וועגן אָדער מיטלען פֿון אַרבעטן, און וועלכער האָט אַרײַנגעשטעלט די מתּנות פֿונעם גײַסט אין זײַן קהילה “ווען ער איז אַרויפֿגעגאַנגען אין הימל”,³ האָט צוגעזאָגט צו זײַן מיט זײַנע אָנהענגער אין פּריידיקן די בשׂורה, “אַפֿילו ביז צום סוף פֿון דער וועלט”.

GSAM 199.4דער אייבערשטער איז אַלע מאָל געווען גרייט צו אַנטפּלעקן זײַן כּוח און זײַנע מתּנות מיט די וואָס האָבן אים געזוכט מיט דעם גאַנצן האַרצן. האָט ער ניט געזאָגט בײַם געבן די בשׂורה־אויפֿגאַבע, “די דאָזיקע צייכנס וועלן באַגלייטן די וואָס גלייבן: אין מײַן נאָמען וועלן זיי אַרויסטרײַבן בייזע גײַסטער; זיי וועלן רעדן מיט נײַע לשונות; זיי וועלן אויפֿהייבן שלאַנגען; און אויב זיי וועלן טרינקען עפּעס אַ סם, וועט עס זיי ניט שאַטן; זיי וועלן אַרויפֿלייגן די הענט אויף די קראַנקע, און זיי וועלן געזונט ווערן”?⁴

GSAM 199מתּנות־רוח בעת דער רעפֿאָרמאַציע

GSAM 199.5עס זענען געווען עטלעכע ווונדערלעכע דעמאָנסטראַציעס פֿון דעם אייבערשטנס כּוח און אַנטפּלעקונגען פֿון דער נבֿואה־מתּנה בעת דער רעפֿאָרמאַציע פֿונעם זעכצנטן יאָרהונדערט, און אין די צײַטן נאָכדעם. ד'אָביניע רעדט וועגן די נבואות פֿון יאָהאַן האָס. טשאַרלס באַק, אין זײַנע Religious Anecdotes, דערציילט וועגן דער נבואה פֿון דזשאָרדזש ווישאַרט אין 1546. דזשאָן וועסלי, אין זײַנע ווערק, דערציילט וועגן די נבואות פֿון יונתן פּיראַ און זייער דערפֿילונג. פּאַסטאָר דזש. ב. פֿינלי, אין זײַן אויטאָביאָגראַפֿיע, דערציילט וועגן אַ מערקווירדיקן חזון און היילונג אין זײַן אייגענער פּערזאָן אין זומער 1842. דער Christian Advocate (מעטאָדיסט) האָט פֿאַרעפֿנטלעכט אַן אינטערעסאַנטן באַריכט וועגן אַ מערקווירדיקן חזון און זײַנע רעזולטאַטן, ווי עס איז איבערגעגעבן געוואָרן צו דאָקטאָר באָנד פֿון יענער קירכע בעת זײַן גײַסטלעכער דינסט. דאָס זענען געווען צייכנס פֿאַר די וואָס זוכן דעם האַר מיט עניוות, אַז ער האָט זיך נישט געביטן, און אַז ער וועט נאָך אַלץ רעדן צו זײַן פֿאָלק דורך דער נבֿיאישער מתּנה.

GSAM 200די איבערבלײַב־קהילה וועט האָבן דעם גײַסט פֿון נבואה

GSAM 200.1עס זענען פֿאַראַן קלאָרע און ספּעציפֿישע דערקלערונגען אין די הייליקע שריפֿטן, אַז דער האַר וועט באַזונדערס אַנטפּלעקן די מתּנות פֿון זײַן גײַסט, און בפֿרט די מתּנה פֿון נבֿואה, צווישן דעם פֿאָלק וואָס וועט געפֿונען ווערן וואַרטנדיק אויף זײַן קומען. דער ערשטער טעקסט אויף וועלכן מיר ציען אָפּ די אויפֿמערקזאַמקייט געפֿינט זיך אין דעם בריוו צו די קאָרינטער, און לייענט זיך: “איך דאַנק מײַן גאָט תּמיד פֿאַר אײַך, פֿאַר דער חן פֿון גאָט וואָס איז אײַך געגעבן דורך ישוע המשיח; אַז איר זענט דורך אים באַרײַכערט אין אַלץ, אין אַלער מין רעדע, און אין אַלער מין וויסן; אַזוי ווי דער עדות פֿון משיח איז באַשטעטיקט געוואָרן אין אײַך, אַז איר זאָלט אין קיין מתּנה ניט פֿעלן; וואַרטנדיק אויפֿן קומען פֿון אונדזער האַר ישוע המשיח, וועלכער וועט אײַך אויך באַשטעטיקן ביז צום סוף, אַז איר זאָלט זײַן אומשולדיק אין דעם טאָג פֿון אונדזער האַר ישוע המשיח.”⁵

GSAM 200.2אין דער התגלות לייענט מען וועגן דעם “שארית” — די לעצטע בשורה־קהילה: “דער דראַקאָן איז געווען אין כּעס אויף דער פֿרוי [קהילה], און איז אַוועק צו מאַכן מלחמה מיטן שארית פֿון איר זוימען, וואָס היטן די געבאָט פֿון גאָט, און האָבן דאָס עדות פֿון ישוע המשיח.”⁶ וואָס איז דער “עדות פֿון ישוע”, פֿרעגן מיר, וואָס די לעצטע קירכע וועט האָבן, און וואָס אין איר באַשטעטיקונג גרייט צו דעם וועג פֿאַר דער התגלות פֿון אַלע מתּנות פֿונעם גײַסט? אויף דער פֿראַגע געפֿינען מיר אַן ענטפֿער אין דעם עדות פֿונעם מלאך צו יוחנן אויפֿן אינזל פּאַטמאָס: “איך בין געפֿאַלן בײַ זײַנע פֿיס אים צו אַדאָרירן. און ער זאָגט צו מיר: זע, טאָן דאָס ניט; איך בין דײַן מיט־דינער, און פֿון דײַנע ברידער וואָס האָבן דעם עדות פֿון ישוע; דינסט גאָט; ווײַל דער עדות פֿון ישוע איז דער גײַסט פֿון נבואה.”⁷

GSAM 201.1די דאָזיקע דעפֿיניציע, געגעבן דורכן מלאך, ווײַזט אַז דווקא דער “גײַסט פֿון נבֿואה”, וואָס איז פֿאַרקערפּערט אין דער קהילה וואָס וואַרט אויף משיח, גרייט צו דעם וועג פֿאַר אַלע מתּנות, און אַז מען פֿירט אַ מלחמה קעגן דער “שארית”־קהילה צוליב דעם וואָס זי פֿאַרמאָגט די דאָזיקע מתּנה אין איר מיט.

GSAM 201פּאַולוסעס עדות וועגן די מתּנות

GSAM 201.2פּאַולוסעס בריוו צו די טעסאַלאָניקער ווײַזט אַז דער טאָג פֿון דעם האַר — דער לעצטער טאָג פֿון דער אויספֿירונג פֿונעם משפּט — וועט קומען איבער די מאַסן “ווי אַ גנבֿ אין דער נאַכט;” אָבער אַז ער וועט נישט אַזוי איבערקומען די געטרײַע קינדער פֿון דעם האַר, ווײַל זיי זענען “קינדער פֿון ליכט, און קינדער פֿון טאָג.” צווישן זײַנע אָנזאָגן צו יענעם וואַכזאַמען פֿאָלק זאָגט ער, “פֿאַרלעשן נישט דעם גײַסט. פֿאַראַכטן נישט די נבֿואות. פּרוּווט אַלץ; האַלטט פֿעסט דאָס גוטע.”⁸

GSAM 201.3וועגן דעם גריכישן וואָרט propheteias, וואָס ווערט דאָ איבערגעזעצט ווי נבֿואות, זאָגט גריןפֿילד, אין זײַן גריכישן לעקסיקאָן, אַז דאָס איז “די אויסאיבונג פֿון דער מתּנה פֿון נבואה, אין דעם דאָזיקן זין, 1 טעסאַלאָניקער 5:20.” מיט דעם שטימען אויך איבער די לעקסיקאָנען פֿון פּאַרקערסט, ראָבינסאָן, און לידיעל און סקאָט. דאָס איז, דעריבער, אַ קלאָרע עדות, אַז די אמתע מתּנה פֿון נבואה וועט זײַן מיט דער קהילה וואָס וואַרט אויף משיחס צווייטן קום. די אָנזאָג איז נישט צו פֿאַראַכטן די מתּנה, נאָר זי אויסצופּרוּוון; געפֿינענדיק די גוטע דערשײַנונג, זיך צו “פֿעסט האַלטן” דערבײַ.⁹

GSAM 201אַן אויספֿירונג פֿון דער צוזאָג

GSAM 201.4מיר האָבן שוין פֿריִער באַמערקט ווי דער האַר האָט אָנגעהויבן אַנטפּלעקן די מתּנה פֿון נבואה בעת דער פּראָקלאַמאַציע פֿון די שליחותן פֿון דעם ערשטן און צווייטן מלאך. די מתּנה איז מער פֿולשטענדיק אַנטוויקלט געוואָרן זינט דעם סוף פֿון די צוויי־טויזנט דרײַהונדערט טעג. דער אייבערשטער האָט אויסדערוויילט זײַן אייגענעם אינסטרומענט פֿאַר דעם צוועק, און האָט אויסגעקליבן פֿאַר זײַן שליח איינע וואָס האָט ניט נאָר אָפּגעגעבן אַלץ פֿאַר אים, נאָר וועמענס לעבן האָט געשוועבט אויפֿן וואָגשאַל, “די שוואַכסטע פֿון די שוואַכע”.¹⁰ אין פֿאַרלויף פֿון צוויי חדשים נאָכן פֿאַרלויף פֿון דער צײַט, האָט פֿרײַלין עלען ג. האַרמאָן, פֿון פּאָרטלאַנד, מיין, וואָס איז דעמאָלט געווען בלויז אַרום זיבעצן יאָר אַלט, אָנגעהויבן באַקומען התגלותן פֿונעם אייבערשטן.

GSAM 202.1אַזוי ווי איך האָב געהאַט די געלעגנהייט צו שמועסן מיט די וואָס האָבן געוווינט אין פּאָרטלאַנד אין דער צײַט פֿונעם ערשטן חזון, און בין אויך געווען באַקאַנט מיט פֿרוי היינס, אין וועמענס הויז פֿרײַלין האַרמאָן האָט געהאַט איר ערשטן חזון, וועל איך דערציילן די פֿאַקטן ווי זיי זענען מיר איבערגעגעבן געוואָרן דורך יענע פּערזאָנען.

GSAM 202.2פֿרײַלין האַרמאָן איז אין יענער צײַט געווען אין אַ זייער קריטישן געזונט־צושטאַנד. עטלעכע וואָכן לאַנג האָט זי קוים געקענט רעדן העכער אַ שושקע. איין דאָקטער האָט באַשלאָסן, אַז איר קרענק איז געווען אַ וואַסער־שווינדזוכט. ער האָט געזאָגט, אַז איר רעכטער לונג איז צעפֿאַלן, און דער לינקער איז שטאַרק קראַנק, און אַז איר האַרץ איז אויך באַטראָפֿן. ער האָט געזאָגט, אַז ער גלייבט נישט, אַז זי וועט קענען לעבן מער ווי אַ זייער קורצע צײַט, און אַז זי קען אומפֿאַלן אין יעדער מינוט. מיט גרויס שוועריקייט האָט זי געקענט אָטעמען ווען זי איז געלעגן. בײַנאַכט האָט זי זיך געקענט אויסרוען נאָר ווען מע האָט זי אויפֿגעשטיצט אין בעט אין אַ כּמעט־זיצנדיקער פּאָזיציע. אָפֿטע הוסט־אַטאַקעס און בלוט־שפּײַענישן פֿון די לונגען האָבן שטאַרק פֿאַרקלענערט איר פֿיזישע כּוחות.

GSAM 202פֿרײַלין האַרמאָנס ערשטער חזון

GSAM 202.3אין דער צײַט וואָס זי האָט געהאַט איר ערשטן חזון, האָט זי געוווינט אין דער היים פֿון פֿרוי היינס. עס איז געווען אין דער פֿרי, און זיי האָבן זיך פֿאַרנומען מיט משפּחה־אַנדאַכט. פֿינף פּערזאָנען זענען געווען אָנוועזנד, אַלע שוועסטער אין אמונה. אַנדערע האָבן געדאַוונט, און פֿרײַלין האַרמאָן האָט געדאַוונט אין אַ שושקע, ווען די כּוח פֿון גאָט איז אַראָפּגעקומען אויף אַ גאָר וווּנדערלעכן אופֿן, און האָט קלאָר באַווירקט אַלע וואָס זענען געווען אָנוועזנד, און אין אַ רגע האָט זי אויפֿגעהערט צו באַמערקן אַלץ וואָס איז פֿאָרגעקומען אַרום איר — זי איז געווען אין אַ חזון.

GSAM 202.4אין דער נעקסטער פֿאַרזאַמלונג האָט זי דערציילט די גלויביקע אין פּאָרטלאַנד דאָס וואָס מען האָט איר געוויזן. זיי האָבן געהאַט פֿולן בטחון אַז עס איז געווען פֿון גאָט. אין יענער צײַט זענען אין פּאָרטלאַנד געווען בערך זעכציק מענטשן וואָס האָבן עס באַשטעטיקט ווי אַ גאָטלעכע אַרבעט. עס איז געווען אַ כּוח וואָס האָט באַגלייט סײַ דער חזון, סײַ איר דערציילונג, וואָס האָט געקענט שטאַמען נאָר פֿון דעם געטלעכן. אַ פֿײַערלעכער געפֿיל פֿון אייביקע אינטערעסן האָט זי כּסדר באַהערשט, און עס האָט אויסגעזען ווי זי איז געווען אָנגעפֿילט מיט אַן אומאויסדריקלעכער יראת־הכּבֿוד, אַז אַזאַ יונג און שוואַך ווי זי זאָל אויסדערוויילט ווערן ווי אַ געצייג דורך וועמען דער האַר וועט איבערגעבן ליכט צו זײַן פֿאָלק. זי האָט דערקלערט, אַז בשעת דעם חזון האָט זי זיך געפֿילט ווי אַרומגערינגלט מיט שטראַלנדיקע מלאכים אין די פּרעכטיקע הויפֿן פֿון גן־עדן, וווּ אַלץ איז פֿרייד און שלום, און אַז עס איז געווען אַ טרויעריקער איבערגאַנג זיך אויפֿצוכאַפּן צו די אומצופֿרידנשטעלנדיקע ווירקלעכקייטן פֿון דעם שטאַרבלעכן לעבן.

GSAM 203סינאָפּסיס פֿונעם ערשטן חזון

GSAM 203.1דער פֿאָלגנדיקער קורצער סינאָפּסיס פֿון איר ערשטן חזון, ווי זי האָט עס דערציילט די גלויביקע אין פּאָרטלאַנד, וועט געבן אַ געוויסן באַגריף וועגן דעם כאַראַקטער פֿון זיי אַלעמען:—

GSAM 203.2“בעת איך האָב געבעטן, איז די כּוח פֿון גאָט געקומען איבער מיר ווי איך האָב עס קיין מאָל פֿריִער נישט געפֿילט. איך בין געווען אַרומגענומען מיט ליכט, און בין געשטיגן העכער און העכער פֿון דער ערד. איך האָב זיך אויסגעקוקט צו געפֿינען די אַדווענט־מענטשן אין דער וועלט, אָבער האָב זיי נישט געקענט געפֿינען, ווען אַ קול האָט צו מיר געזאָגט, ‘קוק ווידער, און קוק אַ ביסל העכער.’ דערויף האָב איך אויפֿגעהויבן מײַנע אויגן, און געזען אַ גלײַכן און שמאָלן שטעג, אויפֿגעוואָרפֿן הויך איבער דער וועלט. אויף דעם וועג זענען די אַדווענט־מענטשן געפֿאָרן צו דער שטאָט, וואָס איז געווען בײַם ווײַטערן עק פֿונעם שטעג. זיי האָבן געהאַט אַ העל ליכט אויפֿגעשטעלט הינטער זיי בײַם ערשטן עק פֿונעם שטעג, וואָס אַ מלאך האָט מיר געזאָגט איז דער ‘מיטנאַכט־שרײַ.’ דאָס האָט געשײַנט איבערן גאַנצן שטעג, און האָט געגעבן ליכט פֿאַר זייערע פֿיס, כּדי זיי זאָלן זיך נישט אָנשטויסן. און אויב זיי האָבן געהאַלטן די אויגן געפֿיקסט אויף ישוע, וועלכער איז געווען פּונקט פֿאַר זיי און זיי געפֿירט צו דער שטאָט, זענען זיי געווען אין זיכערקייט. אָבער באַלד האָבן זיך טייל געמאַטערט; זיי האָבן געזאָגט, אַז די שטאָט איז זייער ווײַט, און זיי האָבן געריכט אַרײַנצוקומען פֿריִער. דעמאָלט פֿלעגט ישוע זיי דערמוטיקן דורך אויפֿהייבן זײַן פּרעכטיקן רעכטן אָרעם, און פֿון זײַן אָרעם איז אַרויסגעקומען אַ העל ליכט, וואָס האָט געוואַקלט איבער די אַדווענט־מענטשן, און זיי האָבן געשריגן, הללויה! אַנדערע האָבן לײַכטזיניק אָפּגעלייקנט דאָס ליכט הינטער זיי, און געזאָגט אַז עס איז נישט גאָט וואָס האָט זיי אַרויסגעפֿירט אַזוי ווײַט. דאָס ליכט הינטער די דאָזיקע איז אויסגעגאַנגען, איבערלאָזנדיק זייערע פֿיס אין גאַנצן פינצטערניש, און זיי האָבן זיך אָנגעשטרויכלט און זייערע אויגן אָפּגענומען פֿון דער ציל, און פֿאַרלוירן דעם ראיה פֿון ישוע, און זענען אַראָפּגעפֿאַלן פֿונעם שטעג אַראָפּ אין דער טונקעלער און רשעדיקער וועלט אונטן. באַלד האָבן מיר געהערט די שטים פֿון גאָט ווי פֿון פֿילע וואַסערן, וואָס האָט אונדז געגעבן דעם טאָג און די שעה פֿון ישועס קומען. די לעבעדיקע צדיקים האָבן דערקענט און פֿאַרשטאַנען די שטים, בעת די רשעים האָבן געמיינט אַז דאָס איז געווען דונער און אַן ערדציטערניש. ווען גאָט האָט גערעדט וועגן דער צײַט, האָט ער אויסגעגאָסן אויף אונדז דעם רוח־הקודש, און אונדזערע פּנימער האָבן אָנגעהויבן זיך אויפֿהעלן און שײַנען מיט דער כבוד פֿון גאָט, פּונקט ווי בײַ משהן ווען ער איז אַראָפּגעקומען פֿון באַרג סיני.”¹¹

GSAM 204באַשרײַבונג פֿון פֿרוי ווײַטס מצבֿ בעת דעם חזון

GSAM 204.1איידער מיר פֿאָלגן ווײַטער נאָך דעם שפּאַנענדיקן באַריכט פֿון דער דאָזיקער ווונדערלעכער התגלות פֿונעם גײַסט פֿון גאָט, וועל איך אויסזאָגן עטלעכע פֿאַקטן בנוגע די חזיונות. דאָס ערשטע מאָל וואָס איך האָב געזען פֿרוי ע. ג. ווײַט (אַמאָל פֿרײַלין האַרמאָן) איז געווען אין אָקטאָבער, 1852. אין יענעם טאָג האָב איך זי געזען אין אַ חזון וואָס האָט געדויערט איבער אַ שעה. זינט יענער צײַט האָב איך געהאַט די זכיה זי צו זען אין חזון בערך פֿופֿציק מאָל. איך בין געווען אָנוועזנד ווען דאָקטוירים האָבן זי אונטערזוכט בשעת זי איז געווען אין דעם צושטאַנד, און איך האַלט עס פֿאַר אַ פֿאַרגעניגן עדות צו זאָגן וועגן דעם וואָס איך האָב געזען און ווייס. איך האָף אַז אַ דערציילונג פֿון די פֿאַקטן אין דעם פֿאַל וועט נישט לײַכטזיניק אָפּגעוואָרפֿן ווערן צוליב די צופֿעליקע השערות פֿון די יעניקע וואָס האָבן זי קיין מאָל נישט געזען אין דעם צושטאַנד.

GSAM 204.2ווען זי גייט אַריין אינעם חזון, גיט זי אַרויס דרײַ פֿאַרכּישופֿנדיקע געשרייען פֿון “כּבֿוד!”, וואָס קלינגען און דערקלינגען; דאָס צווייטע, און בפֿרט דאָס דריטע, שוואַכער, אָבער מער רירנדיק ווי דאָס ערשטע, און די שטימע איז ענלעך צו דער פֿון עמעצן וואָס געפֿינט זיך גאַנץ ווײַט פֿון אײַך, און גייט פּונקט אַרויס פֿון דער הער־געביט. בערך פֿיר אָדער פֿינף סעקונדעס זעט זי אויס ווי זי פֿאַלט אַראָפּ ווי אַ מענטש אין אַ חלשות, אָדער איינער וואָס האָט פֿאַרלוירן זײַן כּוח; דערנאָך זעט זי אויס ווי זי ווערט גלײַך אָנגעפֿילט מיט איבערמענטשלעכן כּוח, אַ מאָל שטייט זי גלײַך אויף די פֿיס און גייט אַרום אין צימער. עס זענען דאָ אָפֿטע באַוועגונגען פֿון די הענט און אָרעמס, וואָס ווײַזן צו רעכטס אָדער לינקס ווי איר קאָפּ דרייט זיך. אַלע די באַוועגונגען ווערן געמאַכט אויף אַ זייער חנעוודיקן אופֿן. אין וועלכער שטעלונג די האַנט אָדער דער אָרעם זאָל ניט געפֿינען זיך, איז אוממעגלעך פֿאַר ווער עס איז זיי צו באַוועגן. אירע אויגן זענען שטענדיק אָפֿן, אָבער זי בלינקט נישט; איר קאָפּ איז אויפֿגעהויבן, און זי קוקט אַרויף, נישט מיט אַ ליידיקן בליק, נאָר מיט אַן אָנגענעמען אויסדרוק, וואָס אונטערשיידט זיך פֿונעם נאָרמאַלן דערמיט, וואָס עס זעט אויס ווי זי קוקט פֿאַרכאַפּט אויף עפּעס אַ ווײַטן אָביעקט. זי אָטעמט נישט, און דאָך קלאַפּט איר פּולס רעגולער. איר פּנים איז אָנגענעם, און דער קאָליר פֿון איר פּנים איז אַזוי רויט ווי אין איר נאַטירלעכן צושטאַנד.

GSAM 205אין פֿאַרגלײַך מיט דעם פֿון דניאל

GSAM 205.1איר צושטאַנד בנוגע אָטעמען, פֿאַרלוסט פֿון כּוחות, און דאָס געוואָרן שטאַרק ווען דער מלאך פֿון גאָט רירט זי אָן, שטימט אינגאַנצן מיטן באַשרײַבונג וואָס דער נבֿיא דניאל גיט פֿון זײַן אייגענער דערפֿאַרונג אין אַ חזון, ווען ער זאָגט: “דעריבער בין איך געבליבן אַליין, און האָב געזען דעם גרויסן חזון, און איז אין מיר ניט געבליבן קיין כּוח; ווײַל מײַן חן איז אין מיר פֿאַרוואַנדלט געוואָרן אין פֿאַרפֿאַלונג, און איך האָב ניט געהאַלטן קיין כּוח.” “וואָרעם ווי קען דער קנעכט פֿון מײַן האַר רעדן מיט מײַן האַר? וואָרעם וואָס מיך אָנגייט, איז גלײַך ניט געבליבן קיין כּוח אין מיר, און איז ניט געבליבן קיין אָטעם אין מיר. דערנאָך איז ווידער געקומען און מיך אָנגערירט איינער וואָס האָט אויסגעזען ווי אַ מענטש, און ער האָט מיך געשטאַרקט, און געזאָגט: אָ, מענטש זייער באַליבטער, האָב ניט קיין מורא: שלום זאָל זײַן מיט דיר; זײַ שטאַרק, יאָ, זײַ שטאַרק. און ווען ער האָט צו מיר גערעדט, בין איך געשטאַרקט געוואָרן, און האָב געזאָגט: זאָל מײַן האַר רעדן; ווײַל דו האָסט מיך געשטאַרקט.”¹²

GSAM 205עדות פֿון אויגן־עדות

GSAM 205מ. ג. קעלאָג, מ.ד.

GSAM 205.2וואָס שייך דעם מצבֿ פֿון פֿרוי ווײַט בעת דעם חזון, זענען עטלעכע עדות־זאָגונגען פֿון אויגן־עדות פּאַסיק. די ערשטע איז פֿון מ. ג. קעלאָג, מ.ד., וועלכער באַציט זיך צום ערשטן חזון וואָס איז געגעבן געוואָרן אין מישיגען, דעם 29סטן מײַ, 1853, בײַ אַ פֿאַרזאַמלונג וואָס איז פֿאָרגעקומען אין טײַראָן, ליווינגסטאָן קאַונטי. ער זאָגט:—

GSAM 206.1“שוועסטער ווײַט איז געווען אין חזון בערך צוואַנציק מינוט אָדער אַ האַלבע שעה. ווען זי איז אַרײַן אין חזון, האָט יעדער איינער אָנוועזנד געפֿילט די כּוח און דעם אָנוועזנהייט פֿון גאָט, און טייל פֿון אונדז האָבן טאַקע געפֿילט דעם גײַסט פֿון גאָט, וואָס האָט זיך שטאַרק געלאָזט אויף אונדז. מיר זענען געווען פֿאַרנומען מיט תּפֿילה און אַ געזעלשאַפֿטלעכן צוזאַמענקום שבת־פֿרי, בערך נײַן אַ זייגער. ברודער ווײַט, מײַן טאַטע, און שוועסטער ווײַט האָבן געבעטן, און איך האָב אין יענער צײַט געבעטן. עס איז נישט געווען קיין אויפֿרעגונג, קיין דעמאָנסטראַציעס. מיר האָבן זיך אָבער ערנסט געבעטן צו גאָט, אַז ער זאָל בענטשן די פֿאַרזאַמלונג מיט זײַן אָנוועזנהייט, און אַז ער זאָל בענטשן די אַרבעט אין מישיגען. ווען שוועסטער ווײַט האָט אַרויסגעלאָזט יענעם טריומפֿאַלן געשריי פֿון ‘כּבֿוד! כ-ב-ו-ד! כ-ב-ו-ד!’, וואָס איר האָט זי אַזוי אָפֿט געהערט אַרויסגעבן ווען זי גייט אַרײַן אין חזון, איז ברודער ווײַט אויפֿגעשטאַנען און האָט געמאָלדן דעם עולם, אַז זײַן ווײַב איז אין חזון. נאָכן דערקלערן דעם אופֿן פֿון אירע חזיונות, און אַז זי אָטעמט נישט בשעת דעם חזון, האָט ער פֿאַרבעטן יעדן איינעם וואָס האָט געוואָלט זיך צו דערנענטערן און זי אונטערזוכן. ד״ר דראַמאַנד, אַ דאָקטער, וואָס איז אויך געווען אַ פּרעדיקער פֿון די ערשט־טאָג אַדווענטיסטן, וועלכער (איידער ער האָט זי געזען אין חזון) האָט דערקלערט אַז אירע חזיונות זענען פֿון מעסמערישן אָפּשטאַם, און אַז ער קען איר אַליין געבן אַ חזון, איז צוגעטרעטן, און נאָך אַ גרונטיקער אונטערזוכונג, איז ער געוואָרן זייער בלאַס, און האָט באַמערקט, ‘זי אָטעמט נישט!’

GSAM 206.2“איך בין גאָר זיכער, אַז זי האָט אין יענער צײַט נישט געאָטעמט בשעת דעם חזון, און אויך נישט אין קיינער פֿון די עטלעכע אַנדערע וואָס זי האָט געהאַט ווען איך בין געווען אָנוועזנד. דאָס אַרויסקומען פֿון דעם חזון איז געווען אַזוי בולט ווי איר אַרײַנגיין אין אים. דער ערשטער סימן וואָס מיר האָבן געהאַט, אַז דער חזון האָט זיך געענדיקט, איז געווען ווען זי האָט ווידער אָנגעהויבן אָטעמען. זי האָט געטאָן איר ערשטן אָטעם טיפֿ, לאַנג און פֿול, אויף אַן אופֿן וואָס האָט געוויזן, אַז אירע לונגען זענען געווען אינגאַנצן ליידיק פֿון לופֿט. נאָכן אָטעמען דעם ערשטן אָטעם, זענען אַריבער עטלעכע מינוט איידער זי האָט געטאָן דעם צווייטן, וואָס האָט אָנגעפֿילט די לונגען פּונקט אַזוי ווי דער ערשטער; דערנאָך אַ פּויזע פֿון צוויי מינוט, און אַ דריטע אײַנאָטעמונג, נאָך וועלכער איז דאָס אָטעמען געוואָרן נאַטירלעך.” אונטערגעשריבן, “מ. ג. קעלאָג, מ.ד., בעטל קריק, מישיגען, 28סטן דעצעמבער, 1890.”

GSAM 207פֿ. ק. קאַסל

GSAM 207.1מיר געבן איבער די פֿאָלגנדיקע דערקלערונג פֿון אַן איינצעלנעם, וואָס איז געווען אַן עדות צו אַ מעדיצינישער אונטערזוכונג פֿון פֿרוי ווײַט בעת איר חזון אין סטאָו, ווערמאָנט, אין זומער 1853. ער זאָגט:—

GSAM 207.2“אַ דאָקטער איז געווען אָנוועזנד, און האָט דורכגעפֿירט אַזאַ אונטערזוכונג פֿון איר ווי זײַן חכמה און וויסן האָבן אים געהייסן, כּדי צו געפֿינען די סיבה פֿון דער דערשײַנונג. מע האָט געהאַלטן אַן אָנצינדענע ליכט נאָענט צו אירע אויגן, וואָס זענען געווען ברייט אָפֿן; אַפֿילו אַ מוסקל פֿונעם אויג האָט זיך נישט גערירט. דערנאָך האָט ער אויסגעפּרוּווט איר פּולס, און אויך איר אָטעם, און עס איז נישט געווען קיין אָטעמען. דער רעזולטאַט איז געווען, אַז ער איז געווען איבערצײַגט, אַז מע קען דאָס נישט דערקלערן אויף נאַטירלעכע אָדער וויסנשאַפֿטלעכע פּרינציפּן.” אונטערגעשריבן, “פֿ. ק. קאַסל.”

GSAM 207ד. ה. לאַמסאָן

GSAM 207.3די פֿאָלגנדיקע עדות־זאָגונגען באַציִען זיך צו אַן אונטערזוכונג וואָס איז דורכגעפֿירט געוואָרן בעת פֿרוי ווײַט איז געווען אין אַ חזון, אין אַ פֿאַרזאַמלונג וואָס איז פֿאָרגעקומען אין דער היים פֿון פּאַסטאָר דזשיימס ווײַט, אויף מאָנראָ־סטריט, ראָטשעסטער, נ״י, דעם 26סטן יוני, 1854:—

GSAM 207.4“איך בין דעמאָלט געווען זיבעצן יאָר אַלט. עס דאַכט זיך מיר, אַז איך קען כּמעט הערן יענע דערפֿרייענדיקע געשרייען פֿון ‘כ־ב־ו־ד!’ וואָס זי האָט אַרויסגעזאָגט. דערנאָך איז זי צוריקגעזענקט אויפֿן פּאָדלאָגע, נישט געפֿאַלן, נאָר מילד זיך אַראָפּגעלאָזט, און מע האָט זי געשטיצט אין די אָרעמס פֿון אַ באַגלייטער. צוויי דאָקטוירים זענען אַרײַנגעקומען, אַן אַלטער מאַן און אַ יונגער מאַן. ברודער ווײַט האָט שטאַרק געוואָלט, אַז זיי זאָלן גרונטלעך אונטערזוכן שוועסטער ווײַט, וואָס זיי האָבן אויך געטאָן. מע האָט געבראַכט אַ שפּיגל, און איינער פֿון זיי האָט אים געהאַלטן איבער איר מויל בשעת זי האָט גערעדט; אָבער זייער באַלד האָבן זיי דאָס אויפֿגעגעבן, און געזאָגט, ‘זי אָטעמט נישט.’ דערנאָך האָבן זיי גרונטלעך אונטערזוכט אירע זײַטן, בשעת זי האָט גערעדט, כּדי צו געפֿינען עפּעס אַ סימן פֿון טיפֿן אָטעם, אָבער זיי האָבן עס נישט געפֿונען. ווען זיי האָבן פֿאַרענדיקט דעם טייל פֿון דער אונטערזוכונג, איז זי אויפֿגעשטאַנען אויף די פֿיס, נאָך אַלץ אין חזון, האַלטנדיק אַ ביבל הויך אַרויף, בלעטערנדיק פֿון פּסוק צו פּסוק, ציטירנדיק ריכטיק, כאָטש די אויגן האָבן געקוקט אַרויף און אַוועק פֿונעם בוך.

GSAM 208.1“זי האָט געהאַט אַ חזון פֿון די זיבן לעצטע מכות. דערנאָך האָט זי געזען דעם נצחון פֿון די צדיקים, און דאַכט זיך מיר, אַז איך קען נאָך איצט הערן אירע טריומף־שרייען. צו די דאָזיקע פֿאַקטן זאָג איך עדות פֿרײַ.” אונטערגעשריבן, “פּאַסטאָר ד. ה. לאַמסאָן, הילסדייל, מישיגען, 8טן פֿעברואַר, 1893.”

GSAM 208פֿרוי דרוסילאַ לאַמסאָן

GSAM 208.2אַן אַנדער עדות־זאָג ווערט געגעבן וועגן דער זעלבער מעדיצינישער אונטערזוכונג פֿון פֿרוי דרוסילאַ לאַמסאָן, די אַלמנה פֿון פּאַסטאָר לאַמסאָנס קוזינס, און די אויפֿזעערין פֿונעם קליפֿטאָן ספּרינגס, נ״י, סאַניטאַריום. רעדנדיק וועגן דער פֿאַרזאַמלונג פֿונעם 26סטן יוני, 1854, זאָגט זי:—

GSAM 208.3“איך געדענק די פֿאַרזאַמלונג ווען דער פּרוּוו איז געמאַכט געוואָרן, נעמלעך, צו פּרוּוון דאָס וואָס ברודער ווײַט האָט אָפֿט געזאָגט, אַז שוועסטער ווײַט האָט נישט געאָטעמט בשעת זי איז געווען אין אַ חזון, אָבער איך קען זיך נישט דערמאָנען דעם נאָמען פֿונעם דאָקטער וואָס איז געווען אָנוועזנד.... עס מוז געווען זײַן דאָקטער פֿלעמינג, ווײַל ער איז געווען דער דאָקטער וואָס מען פֿלעגט טייל מאָל רופֿן פֿאַר אַ ראַט. ער איז אָבער שוין טויט. איך קען זאָגן אַזוי פֿיל, אַז דער פּרוּוו איז דורכגעפֿירט געוואָרן, און קיין סימן פֿון אָטעם איז נישט געווען זעעוודיק אויפֿן שפּיגל.” אונטערגעשריבן, “דרוסילאַ לאַמסאָן, קליפֿטאָן ספּרינגס, נ.י., 9טן מערץ, 1893.”

GSAM 208.4נאָך אַן אַנדער עדות פֿון איינעם וואָס איז געווען אָנוועזנד בײַ דער אויבנדערמאָנטער געלעגנהייט:—

GSAM 208דוד סילי

GSAM 208.5“דאָס איז צו באַשטעטיקן, אַז איך האָב געלייענט די אויבנדערמאָנטע עדות־זאָגונגען פֿון דוד לאַמסאָן און פֿרוי דרוסילאַ לאַמסאָן, וועגן דעם דאָקטערס אויסזאָג בעת ער האָט אונטערזוכט פֿרוי ע. ג. ווײַט, בשעת זי איז געווען אין אַ חזון, דעם 26סטן יוני, 1854. איך בין געווען אָנוועזנד בײַ יענער פֿאַרזאַמלונג, און האָב געזען די אונטערזוכונג. איך בין מסכּים מיט דעם וואָס ווערט דערקלערט דורך ברודער און שוועסטער לאַמסאָן, און וואָלט נאָך צוגעגעבן, אַז עס זענען געווען דאָקטער פֿלעמינג און נאָך אַ ייִנגערער דאָקטער וואָס האָבן דורכגעפֿירט די אונטערזוכונג. נאָכדעם ווי פֿרוי ווײַט איז אויפֿגעשטאַנען אויף אירע פֿיס, ווי זיי האָבן דערקלערט, ציטירנדיק די טעקסטן פֿון דער הייליקער שריפֿט, האָט דאָקטער פֿלעמינג געבעטן אַ געצונדענע ליכט. ער האָט געהאַלטן דאָס ליכט אַזוי נאָענט צו אירע ליפּן ווי נאָר מעגלעך אָן צו פֿאַרברענען, און אין דירעקטער ליניע מיט איר אָטעם אין פֿאַל זי זאָל אָטעמען. ס׳איז ניט געווען דאָס קלענסטע ציטערן פֿונעם פֿלאַם. דער דאָקטער האָט דערנאָך געזאָגט, מיט אַ טראָפּ, ‘דאָס באַשליסט עס אויף אייביק, ס׳איז ניטאָ קיין אָטעם אין איר גוף.’” אונטערגעשריבן, “דוד סילי, פֿייעט, אײַאָווע, 20סטן אויגוסט, 1897.”

GSAM 209הער און פֿרוי אַ. פֿ. פֿאַולער

GSAM 209.1די פֿאָלגנדיקע דערקלערונגען האָבן צו טאָן מיט אַן אונטערזוכונג וואָס איז דורכגעפֿירט געוואָרן בשעת פֿרוי ווײַט איז געווען אין אַ חזון אין וואַלדראָנס האָל, הילסדייל, מישיגען, אינעם חודש פֿעברואַר, 1857. דאָקטאָר לאָרד, אַ דאָקטער פֿון הילסדייל מיט אַ פּראַקטיק פֿון פֿופֿציק יאָר, האָט דורכגעפֿירט אַ זייער פֿאָרזיכטיקע אונטערזוכונג, וועגן וועלכער איך לייג פֿאָר די פֿאָלגנדיקע עדות־זאָגן:—

GSAM 209.2“מיר זענען געווען אָנוועזנד ווען (אין פֿעברואַר, 1857) שוועסטער ע. ג. ווײַט האָט געהאַט אַ חזון אין וואַלדראָנס האָל, הילסדייל. דאָקטאָר לאָרד האָט דורכגעפֿירט אַן אונטערזוכונג, און האָט געזאָגט, ‘איר האַרץ קלאַפּט, אָבער עס איז נישטאָ קיין אָטעם. עס איז דאָ לעבן, אָבער קיין טעטיקייט פֿון די לונגען; איך קען נישט דערקלערן דעם דאָזיקן מצבֿ.’” אונטערגעשריבן, “אַ. פֿ. פֿאַולער, פֿרוי אַ. פֿ. פֿאַולער, הילסדייל, מישיגען, 1טן יאַנואַר, 1891.”

GSAM 209ק. ס. גלאָווער

GSAM 209.3דאָ ווערט געגעבן נאָך אַ דערקלערונג וועגן דעם זעלבן חזון:—

GSAM 209.4“איך בין געווען אָנוועזנד ווען שוועסטער ווײַט האָט געהאַט דעם אויבנדערמאָנטן חזון אין וואַלדראָנס האָל, הילסדייל. אין צוגאָב צו דער אויבנדערמאָנטער דערקלערונג, האָב איך געהערט דעם דאָקטער זאָגן אַז שוועסטער ווײַטס צושטאַנד בעת דעם חזון איז געווען ‘איבער זײַן וויסן’. ער האָט אויך געזאָגט, ‘עס איז דאָ עפּעס איבערנאַטירלעכס וועגן דעם.’” אונטערגעשריבן, “ק. ס. גלאָווער, בעטל קריק, מישיגען, 19טן יאַנואַר, 1891.”

GSAM 209הער און פֿרוי קאַרפּענטער

GSAM 209.5דאָ איז אַ דריטע דערקלערונג וועגן דעם זעלבן פאַל:—

GSAM 209.6“דאָמיט באַשטעטיקן מיר, אַז מיר זענען געווען אָנוועזנד אין וואַלדראָנס־זאַל, אין הילסדייל, מישיגען, אין פֿעברואַר, 1857, ווען פֿרוי ע. ג. ווײַט האָט געהאַט אַ חזון, און בעת זי איז געווען אין יענעם מצבֿ איז זי אונטערזוכט געוואָרן דורך ד״ר לאָרד, און מיר האָבן געהערט זײַן עפֿנטלעכע דערקלערונג וועגן דעם פֿאַל, ווי עס איז אויבן איבערגעגעבן געוואָרן דורך ברודער און שוועסטער פֿאַולער.” אונטערגעשריבן, “וו. ר. קאַרפּענטער, עליזאַ קאַרפּענטער, נאָבלסוויל, אינדיאַנע, 30סטן אויגוסט, 1891.”

GSAM 210ד. ט. בורדאָ

GSAM 210.1אייער אויפֿמערקזאַמקייט ווערט דערנאָך געצויגן צו אַ פּראָבע וואָס איז אָנגעווענדט געוואָרן בשעת פֿרוי ווײַט איז געווען אין אַ חזון אין באַקס ברידזש, סט. לאָרענס קאַונטי, נ״י:—

GSAM 210.2“דעם 28סטן יוני, 1857, האָב איך צום ערשטן מאָל געזען שוועסטער עלען ג. ווײַט אין אַ חזון. איך בין געווען אַן אומגלויביקער אין די חזיונות; אָבער איין אומשטאַנד צווישן אַנדערע וואָס איך קען דערמאָנען האָט מיך איבערצײַגט אַז אירע חזיונות זענען געווען פֿון גאָט. כּדי זיך איבערצײַגן צי זי אָטעמט אָדער נישט, האָב איך קודם געלייגט מײַן האַנט אויף איר ברוסט לאַנג גענוג צו וויסן, אַז עס איז נישט געווען מער קיין אויפֿשטויסן פֿון די לונגען ווי עס וואָלט געווען ווען זי וואָלט געווען אַ מתה. דערנאָך האָב איך גענומען מײַן האַנט און געלייגט זי איבער איר מויל, צוקנייפּנדיק אירע נאָזלעכער צווישן מײַן גראָבן און ווײַזן פֿינגער, אַזוי אַז עס איז געווען אוממעגלעך פֿאַר איר אַרויסצולאָזן אָדער אַרײַנציען לופֿט, אַפֿילו ווען זי וואָלט געוואָלט דאָס טאָן. איך האָב זי אַזוי געהאַלטן מיט דער האַנט בערך צען מינוט, גענוג לאַנג כּדי זי זאָל זיך דערשטיקן אונטער געוויינטלעכע אומשטענדן; זי איז בכלל נישט באַווירקט געוואָרן פֿון דער דאָזיקער פּראָבע. זינט איך האָב געזען דעם דאָזיקן ווונדערלעכן פֿענאָמען, האָב איך אַפֿילו איין מאָל נישט געהאַט קיין נטיה צו צווייפֿלען אין דעם געטלעכן אָפּשטאַם פֿון אירע חזיונות.” אונטערגעשריבן, “ד. ט. בורדאָ, בעטל קריק, מישיגען, 4טן פֿעברואַר, 1891.”

GSAM 210אַ דאָקטער־מידיאַום פּרוּווט דעם חזון

GSAM 210.3איך וועל דערמאָנען נאָך אַ מעדיצינישן אונטערזוך וואָס איך האָב מיטגעהאַלטן אין פּאַרקוויל, סט. דזשאָזעף קאַונטי, מישיגען, דעם 12טן יאַנואַר, 1861.

GSAM 210.4בײַם סוף פֿון אַן אויפֿרוף וואָס פֿרוי ווײַט האָט געגעבן פֿאַר אַ גרויסער קהילה וואָס האָט זיך פֿאַרזאַמלט אינעם אַדווענטיסטישן פֿאַרזאַמלונגס־הויז, האָט זיך די ברכה פֿון גאָט באַזעצט אויף איר אויף אַ מערקווירדיקן אופֿן, און זי איז אַרויפֿגענומען געוואָרן אין אַ חזון בעת זי איז געזעסן אין איר שטול. דאָרט איז געווען אָנוועזנד אַ דאָקטאָר בראַון, אַ געזונטער, שטאַרקער מענטש פֿיזיש, אַ גײַסטיקער מעדיום. ער האָט געזאָגט, אַז אירע חזיונות זענען די זעלבע ווי גײַסטיקע מעדיומשאַפֿט, און אַז ווען זי וואָלט געהאַט איינע ווען ער איז דאָרט, וואָלט ער זי אַרויסגעבראַכט דערפֿון אין איין מינוט. מע האָט געגעבן אַן אײַנלאַדונג פֿאַר יעדן וואָס האָט געוואָלט זיך צו קומען פֿאָרויס, און דורך אונטערזוך זיך איבערצײַגן וועגן איר מצבֿ בשעת דעם חזון. דער דאָקטער איז צוגעטראָטן, אָבער איידער ער האָט אַפֿילו האַלב פֿאַרענדיקט זײַן אונטערזוכונג, איז ער געוואָרן טויט־בלאַס, און געציטערט ווי אַ בלאַט פֿון אַ ציטערפּאָפּל. פּאַסטאָר ווײַט האָט געזאָגט, “וועט דער דאָקטער באַריכטן איר מצבֿ?” ער האָט געענטפֿערט, “זי אָטעמט נישט,” און האָט זיך גיך געלאָזט צום טיר. די בײַם טיר, וועלכע האָבן געוווּסט פֿון זײַן באַרימערײַ, האָבן געזאָגט, “גיי צוריק, און טו וואָס דו האָסט געזאָגט אַז דו וועסט טאָן; ברענג יענע פֿרוי אַרויס פֿונעם חזון.” אין גרויס אויפֿגערודערטקייט האָט ער געכאַפּט דעם קנאָפּ פֿון דער טיר, אָבער מע האָט אים נישט דערלויבט עס צו עפֿענען ביז די בײַ דער טיר האָבן געפֿרעגט, “דאָקטער, וואָס איז געשען?” האָט ער געענטפֿערט, “בלויז גאָט ווייסט; לאָזט מיך אַרויס פֿון דעם הויז;” און אַרויס איז ער געגאַנגען.

GSAM 211.1ס׳איז געווען קלאָר, אַז דער גײַסט וואָס האָט אים באַאײַנפֿלוסט ווי אַ מעדיום האָט זיך נישט מער גערוּהט אין דער אָנוועזנהייט פֿון דער קראַפֿט וואָס האָט קאָנטראָלירט פֿרוי ווײַט אינעם חזון, ווי די דעמאָניאַקן אין די טעג פֿונעם גואל, וועלכע האָבן געפֿרעגט, “ביסטו געקומען אַהער צו פּײַניקן אונדז פֿאַר דער צײַט?”¹³

GSAM 211.2אַן ענלעכקייט איז צו זען אין דעם אומשטאַנד צו דעם וואָס איז פֿאַרשריבן אין דער דערפֿאַרונג פֿון דניאל דעם נבֿיא. ווען ער איז אַרײַן אין ראיה דורך דעם גײַסט פֿון גאָט, זענען די כשׂדים וואָס זענען געווען אָנוועזנד — גוים וואָס האָבן נישט געקענט דעם גײַסט — שטאַרק דערשראָקן געוואָרן, און “זענען אַנטלאָפֿן זיך צו באַהאַלטן.”¹⁴

GSAM 211פֿרײַלין האַרמאָן געהייסן איבערצודערציילן אירע חזיונות

GSAM 211.3בערך אַ וואָך נאָך איר ערשטער חזון, בײַ אַ פֿאַרזאַמלונג אין איר טאַטנס הויז, האָט פֿרײַלין האַרמאָן געהאַט אַ צווייטן חזון, אין וועלכן זי איז געווען געהייסן צו לאָזן וויסן אַנדערע דאָס וואָס איז איר אַנטפּלעקט געוואָרן. זי איז געווען אין גרויסער פֿאַרלעגנהייט צו וויסן ווי אַזוי זי קען אויספֿירן דעם באַפֿעל פֿונעם האַר. איר געזונט איז געווען אַזוי שוואַך, אַז זי האָט געליטן פֿון פֿאַקטישן גשמיות־לייד, און לויט דער אויסזען האָט זי געהאַט בלויז אַ קורצע צײַט צו לעבן. זי איז געווען בלויז זיבעצן יאָר אַלט, קליין און שוואַך, נישט צוגעוווינט צו געזעלשאַפֿט, און פֿון נאַטור אַזוי פֿאַרשעמט און צוריקגעצויגן, אַז עס איז איר געווען ווייטיק צו טרעפֿן פֿרעמדע. זי האָט עמעס געבעטן עטלעכע טעג, און שפּעט אין דער נאַכט אַרײַן, אַז דער דאָזיקער לאַסט זאָל אַראָפּגענומען ווערן, און אַרויפֿגעלייגט אויף עמעצן אַנדערש וואָס איז מער בכּוח עס צו טראָגן. אָבער דער ליכט פֿון דער פֿליכט האָט זיך קיינמאָל נישט געביטן, און די ווערטער פֿונעם מלאך האָבן זיך כּסדר געקלונגען, “מאַך באַקאַנט פֿאַר אַנדערע דאָס וואָס איך האָב דיר אַנטפּלעקט.”

GSAM 212.1בשעת זי איז געווען אין דעם פֿאַרטומלטן גײַסטיקן מצבֿ, האָט פֿרײַלין האַרמאָן זיך באַטייליקט אין נאָך אַ פֿאַרזאַמלונג וואָס איז פֿאָרגעקומען אין איר טאַטנס הויז. אין דער דאָזיקער פֿאַרזאַמלונג האָט זיך די גאַנצע חבֿרה פֿאַראייניקט אין אַן אויפֿגעריכטער תּפֿילה פֿאַר איר, און נאָך אַ מאָל האָט זי זיך געווידמעט דעם האַר, און געפֿילט זיך גרייט צו ווערן גענוצט פֿאַר זײַן כּבֿוד. בעת דער תּפֿילה, האָט זיך דער געדיכטער פינצטערניש וואָס האָט זי אײַנגעהילט צעשפּרייט; און ווי זי האָט דערנאָך דערציילט, איז אַ העל ליכט, ווי אַ פֿײַער־קוגל, געקומען צו איר, און ווי נאָר עס איז געפֿאַלן אויף איר, איז איר כּוח פֿאַרלוירן געגאַנגען, און עס האָט אויסגעזען ווי זי וואָלט געווען אין דער אָנוועזנהייט פֿון ישוע און די מלאכים. ווידער איז איבערגעחזרט געוואָרן, “מאַך באַקאַנט צו אַנדערע דאָס וואָס איך האָב דיר אַנטפּלעקט.” זי האָט געזאָגט, אַז זי האָט זיך שטאַרק געבעטן, אַז אויב זי מוז גיין און דערציילן דאָס וואָס דער האַר האָט איר געוויזן, זאָל זי ווערן געהיט פֿון זיך אויפֿהייבן. דערנאָך האָט איר אַ מלאך געזאָגט, אַז איר תּפֿילה איז אָנגענומען געוואָרן, און אַז אויב זי זאָל זײַן אין סכּנה פֿון גאווה, וועט זי באַפֿאַלן ווערן מיט אַ קראַנקייט. דער מלאך האָט צו איר געזאָגט: “אויב איר וועט איבערגעבן דעם אָנזאָג געטרײַ, און אויסהאַלטן ביזן סוף, וועט איר עסן פֿון דער פֿרוכט פֿונעם בוים פֿון לעבן, און טרינקען פֿון דעם טײַך פֿונעם וואַסער פֿון לעבן.”

GSAM 212דער באַזוך פֿון פֿרײַלין האַרמאָן אין פּאָלאַנד, מיין

GSAM 212.2פֿרײַלין האַרמאָן האָט מען געוויזן, אַז זי מוז פֿאָרן קיין פּאָלאַנד, מיין, און דערציילן איר חזון. דעם טאָג נאָך דעם דריטן חזון, צו דער איבערראַשונג פֿון אַלעמען, איז איר שוואָגער אָנגעפֿאָרן צו דער טיר פֿון איר טאַטנס הויז, און האָט פֿאָרגעלייגט זי מיטצונעמען קיין פּאָלאַנד. בעת זי איז דאָרט געווען, האָט זי געהאַלטן אַ פֿאַרזאַמלונג, אין וועלכער זי האָט דערציילט דעם חזון. הייזן פֿאָס,¹⁵ אין ייאוש, האָט זיך נישט געלאָזט איבעררעדן צו קומען צו דער דינסט, אָבער מיט זײַן אויער נאָענט צום טיר פֿון דרויסן האָט ער געהערט ווי זי דערציילט איר חזון, און האָט געזאָגט, “דער חזון וואָס זי האָט דערציילט איז אַזוי ענלעך צו דעם וואָס מען האָט מיר געוויזן, ווי צוויי מענטשן קענען נאָר באַשרײַבן די זעלבע זאַך.” דעם נעקסטן פֿרימאָרגן האָט ער אומגעריכט געטראָפֿן פֿרײַלין האַרמאָן, און איר געזאָגט צו זײַן “געטרײַ אין טראָגן דעם משׂא, און אין דערציילן די עדות וואָס דער האַר וועט איר געבן, און זי וועט נישט ווערן פֿאַרלאָזט פֿון גאָט.” צו אַנדערע האָט ער געזאָגט, “דאָס איז דאָס געצייג אויף וועמען דער האַר האָט געלייגט דעם משׂא.” ער האָט זיכער געדאַרפֿט וויסן, ווײַל ער האָט געזען די פּערזאָן אין דעם חזון אין וועלכן מען האָט אים געזאָגט אַז דער משׂא איז “גענומען געוואָרן פֿון” אים.

GSAM 213.1פֿרײַלין האַרמאָנס אַרבעט פֿון יענער צײַט אָן איז געווען צו פֿאָרן פֿון אָרט צו אָרט אין די ניו־אינגלאַנד שטאַטן, און דערציילן דאָס וואָס מען האָט איר געוויזן. אין געוויסע פֿאַלן האָט מען איר געזאָגט אין אַ חזון, וווּהין צו גיין, און אויך געזאָגט וועלכע שוועריקייטן זי וועט טרעפֿן. אירע מעסעדזשעס זענען געווען, בפֿרט, תּוכָחות פֿאַר די וואָס זענען אַוועקגעטריבן געוואָרן אין דער דאָקטרין פֿון דעם גײַסטיקן קום פֿון משיח, און האָבן דערמוטיקט אַלעמען זיך צו האַלטן בײַ דער פֿריערדיקער דערפֿאַרונג.

GSAM 213.2זי זאָגט וועגן איר דערפֿאַרונג: “טייל האָבן זיך אינגאַנצן אָפּגעהאַלטן פֿון אַרבעט, און האָבן אויסגעשלאָסן אַלע יענע וואָס האָבן נישט אָנגענומען זייערע מיינונגען וועגן דעם פּונקט.... גאָט האָט מיר אַנטפּלעקט די דאָזיקע טעותים אין אַ חזון, און מיך געשיקט צו זיינע טועהדיקע קינדער זיי צו פֿאַרקונדן; אָבער אַ סך פֿון זיי האָבן אינגאַנצן אָפּגעוואָרפֿן די בשורה, און מיך באַשולדיקט אין זיך צופּאַסן צו דער וועלט. פֿון דער אַנדערער זײַט, האָבן די נאָמינאַלע אַדווענטיסטן מיך באַשולדיקט אין פֿאַנאַטיזם, און מע האָט מיך פֿאַלש, און טייל האָבן מיך בייזווילדיק, פֿאָרגעשטעלט ווי די פֿירערין פֿונעם פֿאַנאַטיזם וואָס איך האָב למעשׂה געאַרבעט אויסצומעקן.”¹⁶ וועגן דעם וועלן מיר זיך דערוויסן מער פֿולשטענדיק אין דעם קומענדיקן קאַפּיטל.