Κεφάλαιο 12 — Η Απογοήτευση — Το Πικρό Βιβλίο

GSAM 185.1«έλαβον το βιβλιάριον εκ της χειρός του αγγέλου και κατέφαγον αυτό· και ήτο εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκύ· και ότε έφαγον αυτό επικράνθη η κοιλία μου. Και μοι λέγει· Πρέπει πάλιν να προφητεύσης περί λαών και εθνών και γλωσσών και βασιλέων πολλών. Και μοι εδόθη κάλαμος όμοιος με ράβδον, και ο άγγελος ίστατο λέγων· Σηκώθητι και μέτρησον τον ναόν του Θεού και το θυσιαστήριον και τους προσκυνούντας εν αυτώ».¹

GSAM 185.2Στη βιβλική γλώσσα, το «φάγωμα» ενός βιβλίου συμβολίζει την αποδοχή της αλήθειας με σκοπό τη μετάδοσή της σε άλλους, όπως φαίνεται στον Ιεζεκιήλ, όπου στον προφήτη παρουσιάζεται ένας πάπυρος, και του ειπώθηκε: «φάγε τούτον τον τόμον και ύπαγε να λαλήσης προς τον οίκον Ισραήλ». Αφού έφαγε τον πάπυρο, λέει: «Και έφαγον και έγεινεν εν τω στόματί μου ως μέλι υπό της γλυκύτητος».²

GSAM 185.3Ο προφήτης Ιερεμίας χρησιμοποιεί την ίδια αυτή αλληγορία: «Ευρέθησαν οι λόγοι σου, κατέφαγον αυτούς· και ο λόγος σου ήτο εν εμοί χαρά και αγαλλίασις της καρδίας μου».³ Από αυτή τη γλώσσα μαθαίνουμε ότι η «γλυκύτητα» του βιβλίου κατά την κατανάλωσή του συμβολίζει τη χαρά και την ικανοποίηση που βιώνουν όσοι τρέφονται με αυτόν τον τρόπο από τον λόγο του Κυρίου.

GSAM 185Το βιβλίο, γλυκό και μετά πικρό

GSAM 185.4Το βιβλίο που αναφέρεται στην Αποκάλυψη 10, για το οποίο λέγεται ότι για όποιον το έτρωγε ήταν γλυκό σαν μέλι, αλλά μόλις το έτρωγε γινόταν «πικρό» (ή, όπως μεταφράζουν ορισμένοι, «μόλις το χώνεψα, στο στομάχι μου ήταν πικρό»⁴), ήταν εκείνο το βιβλίο από το οποίο ο άγγελος ανακοίνωσε, με την εξουσία εκείνου που έπλασε τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα, «Ο χρόνος δεν θα υπάρχει πλέον». Το να φάει κανείς αυτό το βιβλίο, λοιπόν, πρέπει να συμβολίζει τη χαρούμενη αποδοχή της διακήρυξης του καθορισμένου καιρού. Η ξαφνική πικρία της μπουκιάς για όσους την έφαγαν πρέπει να συμβολίζει τη θλιβερή αντίθεση στην εμπειρία τους, αφού λήξει ο χρόνος του βιβλίου, και διαπιστώσουν ότι οι προσδοκίες τους έχουν απογοητευτεί πικρά.

GSAM 186Η Διακήρυξη του Καθορισμένου Καιρού: Μια Γλυκιά Μπουκιά

GSAM 186.1Η διακήρυξη του καθορισμένου καιρού το 1844 ήταν πράγματι χαρμόσυνη είδηση για όσους πίστευαν και οι οποίοι, χωρίς αμφιβολία, περίμεναν τόσο σύντομα μια αιώνια απελευθέρωση από όλα τα κακά, τις συμφορές και τις θλίψεις αυτού του αμαρτωλού κόσμου. Η σκέψη ότι σε λίγες μόνο εβδομάδες θα δοξάζονταν, θα γίνονταν αθάνατοι και θα βρίσκονταν στη χρυσή πόλη του Θεού, μαζί με τον Βασιλιά τους, ήταν πράγματι εμπνευστική για την ψυχή. Όπως εξέφρασε κάποιος που έζησε αυτή την εμπειρία: «Όσοι αγαπούν ειλικρινά τον Ιησού μπορούν να εκτιμήσουν τα συναισθήματα εκείνων που περίμεναν με το μέγιστο ενδιαφέρον την έλευση του Σωτήρα τους... Προσεγγίσαμε αυτή την ώρα με ήρεμη σοβαρότητα. Οι αληθινοί πιστοί αναπαύονταν σε μια γλυκιά κοινωνία με τον Θεό, ένα πρόγευμα της ειρήνης που θα ήταν δική τους στο λαμπρό μέλλον. Κανένας από αυτούς που ένιωσαν αυτή την ελπίδα και τη διαβεβαίωση δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεχάσει τις πολύτιμες εκείνες ώρες της προσμονής».

GSAM 186.2Η ιδιαίτερα δοκιμαστική θέση εκείνων που, την ενδέκατη ημέρα του έβδομου μήνα, βρέθηκαν ακόμα σε αυτόν τον σκοτεινό κόσμο της δοκιμασίας και του πειρασμού, όπου έπρεπε να αντιμετωπίσουν την περιφρόνηση, τα χλευαστικά σχόλια και τον εμπαιγμό εκείνων τους οποίους, λίγες ώρες πριν, είχαν προτρέψει να ετοιμαστούν να συναντήσουν τον Κύριό τους, βρίσκει μια κατάλληλη απεικόνιση στην περίπτωση της Μαρίας, καθώς «ίστατο πλησίον του μνημείου κλαίουσα έξω»· και όταν την πλησίασαν οι άγγελοι με την ερώτηση: «Γύναι, τι κλαίεις;», τους είπε: «Διότι εσήκωσαν τον Κύριόν μου, και δεν εξεύρω που έθεσαν αυτόν».⁵

GSAM 187Απογοητευμένοι, αλλά όχι αποθαρρυμένοι

GSAM 187.1Όσοι βίωσαν αυτή τη δοκιμασία είπαν γι’ αυτήν:

GSAM 187.1«Ήμασταν αμήχανοι και απογοητευμένοι, όμως δεν αποκηρύξαμε την πίστη μας. Νιώθαμε ότι είχαμε εκπληρώσει το καθήκον μας· είχαμε ζήσει σύμφωνα με την πολύτιμη πίστη μας· ήμασταν απογοητευμένοι, αλλά όχι αποθαρρυμένοι. Χρειαζόμασταν απεριόριστη υπομονή, διότι οι χλευαστές ήταν πολλοί. Συχνά μας υποδέχονταν με περιφρονητικές αναφορές στην προηγούμενη απογοήτευσή μας. ‘Δεν έχετε ανέβει ακόμα· πότε περιμένετε να ανέβετε;’ και παρόμοιες σαρκαστικές παρατηρήσεις εκτοξεύονταν συχνά εναντίον μας από τους κοσμικούς γνωστούς μας, και ακόμη και από ορισμένους φερόμενους ως χριστιανούς, οι οποίοι δέχονταν τη Γραφή, αλλά δεν είχαν κατανοήσει τις μεγάλες και σημαντικές αλήθειές της. Η θνητότητα εξακολουθούσε να μας βαραίνει· τα αποτελέσματα της κατάρας ήταν παντού γύρω μας. Ήταν δύσκολο να αναλάβουμε ξανά τις ενοχλητικές έγνοιες της ζωής που νομίζαμε ότι είχαν εγκαταλειφθεί για πάντα.»

GSAM 187Σε σύγκριση με τους απογοητευμένους μαθητές

GSAM 187.2Τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων, σε σύγκριση με τη χαρά και τον ενθουσιασμό που ένιωθαν λίγες ώρες νωρίτερα, πρέπει να τους φάνηκαν σαν την έντονη πικρία του πίκρα. Ο κόσμος γύρω τους υπέθετε, όπως αναμφίβολα έκαναν και οι μάζες μετά τη σταύρωση του Χριστού, ότι οι πιστοί θα αποκηρύσσουν τώρα την πίστη τους και θα συμμετάσχουν στην ειρωνεία για τη δική τους υποτιθέμενη τρέλα. Πολύ σύντομα διαπίστωσαν με έκπληξη ότι η αγάπη για την εμφάνιση του Κυρίου δεν εξαλειφόταν εύκολα από τα συναισθήματα εκείνων που είχαν αφιερωθεί πραγματικά στον Θεό.

GSAM 187«Δεν κάθισαν μαζί με τους χλευαστές»

GSAM 187.3Η πορεία που ακολούθησαν αυτοί οι σοβαροί άνθρωποι, καθώς και τα συναισθήματά τους, περιγράφονται με ακρίβεια από τα λόγια του προφήτη Ιερεμία, όπου λέει:

GSAM 187.3«Ευρέθησαν οι λόγοι σου, κατέφαγον αυτούς· και ο λόγος σου ήτο εν εμοί χαρά και αγαλλίασις της καρδίας μου· διότι το όνομά σου εκλήθη επ' εμέ, Κύριε Θεέ των δυνάμεων. Δεν εκάθησα εν συνεδρίω χλευαστών και συνευφράνθην· εκάθησα μόνος εξ αιτίας της χειρός σου· διότι συ με ενέπλησας αδημονίας. Διά τι ο πόνος μου είναι παντοτεινός και η πληγή μου ανίατος, μη θέλουσα να ιατρευθή; θέλεις είσθαι διόλου εις εμέ ως ψεύστης και ως ύδατα απατηλά;»⁶

GSAM 188Ο Τζέιμς Γουάιτ για την απογοήτευση

GSAM 188.1Μερικά σύντομα αποσπάσματα από μερικούς από αυτούς τους απογοητευμένους, αλλά ακόμα γεμάτους ελπίδα, θα δώσουν μια καλή εικόνα της κατάστασης. Το πρώτο είναι από τον πάστορα Τζέιμς Γουάιτ, ο οποίος εργάστηκε με μεγάλη επιτυχία το 1843 και το 1844. Λέει:—

GSAM 188.2«Η απογοήτευση με την παρέλευση του καθορισμένου καιρού ήταν πικρή. Οι αληθινοί πιστοί είχαν εγκαταλείψει τα πάντα για τον Χριστό και είχαν μοιραστεί την παρουσία Του όπως ποτέ πριν. Είχαν, όπως υπέθεταν, δώσει την τελευταία τους προειδοποίηση στον κόσμο και είχαν αποχωριστεί, περισσότερο ή λιγότερο, από το άπιστο, χλευαστικό πλήθος. Και με τη θεία ευλογία πάνω τους, ένιωθαν μεγαλύτερη επιθυμία να συναναστραφούν με τον Κύριό τους, τον οποίο περίμεναν σύντομα, και με τους αγίους αγγέλους, παρά με εκείνους από τους οποίους είχαν αποχωριστεί. Η αγάπη του Ιησού γέμιζε την ψυχή και ακτινοβολούσε από κάθε πρόσωπο, και με ανείπωτες επιθυμίες προσεύχονταν: ‘Έλα, Κύριε Ιησού, και έλα γρήγορα’, αλλά Εκείνος δεν ήρθε.

GSAM 188.3«Όμως ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον λαό Του... Και με ιδιαίτερη δύναμη και παρηγοριά, αποσπάσματα όπως τα ακόλουθα από την Επιστολή προς Εβραίους, βρήκαν απήχηση στις σκέψεις και τις καρδιές των δοκιμασμένων, των αναμένοντων: ‘Μη αποβάλητε λοιπόν την παρρησίαν σας, ήτις έχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. Διότι έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν. Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει. Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως· και εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν. Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ’ εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής’.⁷ Τα σημεία ενδιαφέροντος σε αυτό το απόσπασμα της Γραφής είναι τα εξής:—

GSAM 188.4«1. Αυτοί στους οποίους απευθύνεται το μήνυμα κινδυνεύουν να απορρίψουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτό στο οποίο έχουν πράξει σωστά.

GSAM 189.1«2. Είχαν κάνει το θέλημα του Θεού και είχαν οδηγηθεί σε εκείνη την κατάσταση δοκιμασίας όπου απαιτούνταν υπομονή.

GSAM 189.2«3. Οι δίκαιοι εκείνη την εποχή έπρεπε να ζουν με πίστη, όχι αμφιβάλλοντας αν είχαν κάνει το θέλημα του Θεού, αλλά με πίστη σε αυτό στο οποίο είχαν κάνει το θέλημα του Θεού.

GSAM 189.3«4. Όσοι δεν αντέξουν τη δοκιμασία της πίστης, αλλά απορρίψουν την εμπιστοσύνη τους στο έργο στο οποίο έκαναν το θέλημα του Θεού και υποχωρήσουν, θα ακολουθήσουν τον άμεσο δρόμο προς την απώλεια.»⁸

GSAM 189Από τον Ν. Σάουθαρντ, εκδότη του Midnight Cry

GSAM 189.4Στο Midnight Cry της 31ης Οκτωβρίου 1844, περίπου δέκα ημέρες μετά τη λήξη των 2.300 ημερών, δημοσιεύτηκε το ακόλουθο κείμενο από την πένα του εκδότη:—

GSAM 189.5«Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις που συνοδεύουν αυτό το κίνημα, τα ευλογημένα αποτελέσματα που έχει επιφέρει στο νου των παιδιών του Θεού, καθώς και το μίσος και την κακία που έχουν επιδείξει οι εχθροί Του, πρέπει να το θεωρήσουμε ως την αληθινή ‘μεσονύκτια κραυγή’. Και αν μας απομένουν λίγες ημέρες για να δοκιμαστεί η πίστη μας, αυτό εξακολουθεί να συνάδει με την παραβολή των δέκα παρθένων· διότι, όταν όλες είχαν σηκωθεί και ετοιμάσει τα λυχνάρια τους, επρόκειτο να έρθει μια στιγμή που τα λυχνάρια των άφρονων παρθένων θα έσβηναν. Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί παρά μόνο μετά το πέρας της δέκατης ημέρας· διότι μέχρι εκείνη τη στιγμή τα λυχνάρια τους θα έκαιγαν. Πρέπει, λοιπόν, να περάσει εκείνη η ημέρα, ώστε οι άφρονες να εγκαταλείψουν την πίστη τους, όπως έπρεπε να παρέλθει και το 1843, ώστε να υπάρξει η περίοδος αναμονής. Μια μικρή καθυστέρηση, επομένως, δεν αποτελεί λόγο απογοήτευσης, αλλά δείχνει πόσο ακριβής είναι ο Θεός στην εκπλήρωση του λόγου Του. Ας κρατώμεν λοιπόν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον· διότι πιστός ο υποσχεθείς.»

GSAM 189Από τον Ιωσήφ Μάρς, εκδότη της Voice of Truth

GSAM 189.6Στο Voice of Truth της 7ης Νοεμβρίου 1844, διαβάζουμε:—

GSAM 189.7«Παραδεχόμαστε με χαρά ότι έχουμε κάνει λάθος ως προς τη φύση του γεγονότος που περιμέναμε να συμβεί την δέκατη ημέρα του έβδομου μήνα· αλλά δεν μπορούμε ακόμη να παραδεχτούμε ότι ο μεγάλος μας Αρχιερέας δεν ολοκλήρωσε εκείνη την ημέρα όλα όσα ο τύπος θα μας δικαιολογούσε να περιμένουμε. Πιστεύουμε πλέον ότι το έκανε.»

GSAM 190.1Οι Αντβεντιστές περίμεναν ότι την δέκατη ημέρα του έβδομου μήνα του 1844 θα έληγαν οι 2.300 ημέρες και ότι εκείνη την ημέρα ο Χριστός θα ολοκλήρωνε το ιερατικό του έργο και θα ερχόταν στη γη για να ευλογήσει τον λαό του. Μεταγενέστερη έρευνα έδειξε ότι εκείνη την ημέρα ξεκίνησε το έργο του καθαρισμού του ουράνιου αγιαστηρίου και όχι η ολοκλήρωση του έργου του ως ιερέα.⁹ Αντί να θεωρηθεί το έργο του καθαρισμού του αγιαστηρίου ως μέρος του ιερατικού έργου του Χριστού, υποστηρίχθηκε ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου θα ήταν ο εξαγνισμός της γης με φωτιά κατά την έλευση του Χριστού. Αν όχι ολόκληρη, τουλάχιστον η γη της Χαναάν θα καθαριζόταν εκείνη την εποχή.

GSAM 190Το αγιαστήριο που θεωρείται ότι είναι η γη

GSAM 190.2Αυτή η ιδέα αναδεικνύεται σε ένα άρθρο του Τζορτζ Στορς, στο Midnight Cry της 25ης Απριλίου 1844. Ρωτά: «Ποιο είναι το αγιαστήριο που πρέπει να καθαριστεί; Οι προηγούμενες απόψεις μου ήταν ότι ήταν ολόκληρη η γη. Ότι είναι ένα μέρος της γης, εξακολουθώ να το πιστεύω. Αλλά ποιο μέρος; Αυτή είναι η ερώτηση που θα προσπαθήσω να απαντήσω».

GSAM 190.3Αναφέρει την υπόσχεση προς τον Αβραάμ, την επιβεβαίωσή της προς τον Ισαάκ και την ανανέωσή της προς τον Ιακώβ, και στη συνέχεια παραθέτει τον ύμνο του Μωυσή, που συνέθεσε η Μιριάμ μετά τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, στον οποίο τραγουδούσαν: «Θέλεις εισαγάγει αυτούς και φυτεύσει αυτούς εις το όρος της κληρονομίας σου, τον τόπον, Κύριε, τον οποίον ητοίμασας διά κατοικίαν σου, το αγιαστήριον, Κύριε, το οποίον αι χείρες σου έστησαν».¹⁰

GSAM 190.4Αν ο αναγνώστης συγκρίνει προσεκτικά το παραπάνω κείμενο με την καταγραφή της εκπλήρωσής του από τον ψαλμωδό, θα διαπιστώσει ότι δεν αναφέρεται ότι η ίδια η γη της Παλαιστίνης είναι το αγιαστήριο. Ο Δαβίδ λέει, όταν μιλάει για την καθοδήγηση των γιων του Ισραήλ από τον Κύριο: «εισήγαγεν αυτούς εις το όριον του αγιαστηρίου αυτού (κατά λέξη μετάφραση της KJV), το όρος τούτο, το οποίον απέκτησεν η δεξιά αυτού.»¹¹ Στον ύμνο της Ερυθράς Θάλασσας αναφέρεται για τη γη της Χαναάν ότι ήταν ο τόπος που είχε δημιουργήσει για να κατοικήσει, στο αγιαστήριο. Έτσι, σε αυτό το απόσπασμα από τους Ψαλμούς, το Όρος Μοριά, όπου χτίστηκε το αγιαστήριο, ονομάζεται απλώς «το όριον της αγιότητος αυτού». Αλλά στον ίδιο ψαλμό αναφέρεται: «εξέλεξε την φυλήν Ιούδα, το όρος της Σιών, το οποίον ηγάπησε. Και ωκοδόμησεν ως υψηλά παλάτια το αγιαστήριον αυτού, ως την γην την οποίαν εθεμελίωσεν εις τον αιώνα».¹²

GSAM 191Ο καθαρισμός του αγιαστηρίου θεωρούνταν εξαγνισμός της γης

GSAM 191.1Στο άρθρο που αναφέρθηκε παραπάνω, αφού παραθέτει την υποτιθέμενη απόδειξη ότι η γη, ή τουλάχιστον η γη της Παλαιστίνης, ήταν το αγιαστήριο, ο πάστορας προχωρά στη συνέχεια ρωτώντας: «Πώς θα γίνει ο καθαρισμός του αγιαστηρίου;» Με τα λόγια του προφήτη Μιχαία, απαντά: «Διότι ιδού, ο Κύριος εξέρχεται εκ του τόπου αυτού και θέλει καταβή και πατήσει επί τα ύψη της γης. Και τα όρη θέλουσιν αναλύσει υποκάτω αυτού και αι κοιλάδες θέλουσι διασχισθή ως κηρός από προσώπου πυρός και ως ύδατα καταφερόμενα εις κατήφορον».¹³

GSAM 191.2Με την ιδέα, που ήταν ευρέως αποδεκτή εκείνη την εποχή, ότι η γη ήταν το αγιαστήριο, ο αναγνώστης θα καταλάβει αμέσως γιατί υπέθεταν, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι στο τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών ο Κύριος θα ερχόταν και θα καθάριζε τη γη με τον τρόπο που περιγράφει ο Μιχαίας. Σε όλη την αντίδραση που ξεσηκώθηκε εναντίον των Αντβεντιστών, κανένας αντίπαλος δεν υπαινίχθηκε καν ότι ο καθαρισμός της γης με φωτιά δεν ήταν το γεγονός που επρόκειτο να συμβεί ως καθαρισμός του αγιαστηρίου, στο τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών.

GSAM 191Οι Απόστολοι απογοητεύτηκαν, όμως εκπληρώθηκε η Γραφή

GSAM 191.3Δεν είναι η μόνη περίπτωση όπου οι άνθρωποι έκαναν το θέλημα του Κυρίου, εκπλήρωσαν τις Γραφές, και παρόλα αυτά απογοητεύτηκαν ως προς τις προσδοκίες τους, απλώς και μόνο επειδή δεν κατανόησαν τη φύση του γεγονότος που επρόκειτο να συμβεί. Έτσι συνέβη και με τους αποστόλους του Χριστού. Όταν καθόταν πάνω στο πουλάρι, εισερχόμενος στην Ιερουσαλήμ, φώναζαν καθώς θυμόντουσαν τα λόγια του προφήτη:¹⁴ «αλάλαζε, θύγατερ Ιερουσαλήμ· ιδού, ο βασιλεύς σου έρχεται προς σέ· αυτός είναι δίκαιος και σώζων· πραΰς και καθήμενος επί όνου και επί πώλου υιού υποζυγίου.»¹⁵ Ήταν τόσο αναγκαίο να ακουστούν φωνές εκείνη τη στιγμή, που αν είχαν σιωπήσει, οι ίδιες οι πέτρες θα είχαν φωνάξει.¹⁶ Οι μαθητές πίστευαν ότι ο Χριστός, εκείνη τη στιγμή, επρόκειτο να αναρριχηθεί στον θρόνο του Δαβίδ ως κοσμικός βασιλιάς («ηλπίζομεν ότι αυτός είναι ο μέλλων να λυτρώση τον Ισραήλ»¹⁷), και έτσι φώναζαν: «Ευλογημένη η ερχομένη βασιλεία εν ονόματι Κυρίου του πατρός ημών Δαβίδ.»¹⁸ Πόσες φωνές θα είχαν ακουστεί εκείνη τη στιγμή αν είχαν καταλάβει ότι μέσα σε μια εβδομάδα ο Χριστός θα ήταν νεκρός στον τάφο του Ιωσήφ, περιτριγυρισμένος από τη ρωμαϊκή φρουρά; Πόση «δόξα» στον Θεό και πόση αφιέρωση θα υπήρχε στους Αντβεντιστές το 1844 αν είχαν καταλάβει ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου στο τέλος όλων των προφητικών χρόνων επρόκειτο να διαρκέσει μια σειρά ετών πριν έρθει ο Κύριος;

GSAM 192Κανένα λάθος στον υπολογισμό των 2300 ημερών

GSAM 192.1Καθώς αυτός ο λαός εξέταζε προσεκτικά τον υπολογισμό της περιόδου, δεν βρήκε κανένα λάθος· όμως ο Κύριος δεν ήρθε, ούτε η γη καθαρίστηκε με φωτιά. Τι σήμαινε αυτό; Σίγουρα γνώριζαν ότι ο Κύριος ήταν μαζί τους σε αυτό το μεγάλο κίνημα· αλλά τώρα βρισκόντουσαν σε αγωνία. Η εμπιστοσύνη τους στον Κύριο ήταν ακλόνητη. Γνώριζαν ότι δεν θα τους εγκατέλειπε. Το φως θα ερχόταν από κάποια πηγή. Το δύσκολο ερώτημα που είχαν μπροστά τους διατυπώνεται στα λόγια του Ιερεμίας που ήδη αναφέρθηκαν: «θέλεις είσθαι διόλου εις εμέ ως ψεύστης και ως ύδατα απατηλά;» Η πίστη δεν έτρεφε αυτή την αμφιβολία, διότι τα λόγια του Κυρίου μέσω του προφήτη Αββακούμ σχετικά με το όραμα ήρθαν στο μυαλό τους: «εις το τέλος θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή.»¹⁹ Η έκφραση που ήδη παρατέθηκε από τον εκδότη της Voice of Truth εκφράζει καλά τη θέση τους: «Δεν μπορούμε ακόμη να παραδεχτούμε ότι ο μεγάλος μας Αρχιερέας δεν εκπλήρωσε εκείνη ακριβώς την ημέρα όλα όσα ο τύπος θα μας δικαιολογούσε να περιμένουμε».

GSAM 193Ανακάλυψη φωτός για το Αγιαστήριο

GSAM 193.1Ο Χάιραμ Έντσον, από το Πορτ Γκίμπσον της Νέας Υόρκης, μου είπε ότι την επομένη της παρέλευσης του καθορισμένου καιρού το 1844, ενώ προσευχόταν πίσω από τα δεμάτια καλαμποκιού σε ένα χωράφι, το Πνεύμα του Θεού κατέκλυσε τον ίδιο με τέτοια δύναμη που σχεδόν σωριάστηκε στο έδαφος, και μαζί με αυτό ήρθε η εντύπωση: «Το αγιαστήριο που πρέπει να καθαριστεί βρίσκεται στον ουρανό». Μεταβίβασε αυτή τη σκέψη στον Ο. Ρ. Λ. Κρόζιερ, και μαζί διερεύνησαν προσεκτικά το θέμα. Στις αρχές του 1846, μια λεπτομερής ανάλυση του ζητήματος του αγιαστηρίου από την άποψη της Γραφής, γραμμένη από τον κ. Κρόζιερ, τυπώθηκε στην εφημερίδα Day Star, η οποία εκδιδόταν τότε στο Σινσινάτι του Οχάιο. Σε αυτό το μακροσκελές δοκίμιο παρουσιαζόταν ότι το έργο του καθαρισμού του αγιαστηρίου ήταν το τελικό έργο του Χριστού ως Αρχιερέα μας, το οποίο ξεκινούσε το 1844 και ολοκληρωνόταν ακριβώς πριν από την πραγματική επιστροφή Του στα σύννεφα του ουρανού ως Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων.

GSAM 193Εκκλησίες που αναζητούν τα χαμένα μέλη τους

GSAM 193.2Η δέκατη ημέρα του έβδομου μήνα είχε περάσει, και οι εκκλησίες πίστευαν ότι θα ήταν εύκολο να ανακτήσουν τα χαμένα μέλη τους, τα οποία είχαν απομακρυνθεί από αυτές λόγω της «μεσονύκτιας κραυγής» και του αγγέλματος του δεύτερου αγγέλου· όμως, σε αυτό απογοητεύτηκαν βαθύτατα, όπως θα φανεί από την ακόλουθη απάντηση στις πιέσεις να επιστρέψουν στις προηγούμενες οργανώσεις τους, όπως δημοσιεύτηκε στο Midnight Cry της 26ης Δεκεμβρίου 1844:—

GSAM 193.3«Αλλά ποια είναι τα γεγονότα; Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη μεγάλη πλειοψηφία αυτών των εκκλησιών τα κυρίαρχα θέματα είναι: ‘Η μεταστροφή του κόσμου’, ‘η χιλιετία’ και ‘η επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη’, πριν από την προσωπική έλευση του Σωτήρα. Όσοι επιστρέφουν για να καθίσουν κάτω από τα νανουρίσματα τέτοιων μη βιβλικών, παράλογων δογμάτων, το κάνουν με τα μάτια ανοιχτά· και μια τέτοια πορεία εκ μέρους τους θα είναι πράγματι ‘επιστροφή’.

GSAM 194.1«Έχοντας γίνει ‘ελεύθεροι’ με τη βιβλική έννοια, είναι πολύ πιο ασφαλές να ‘προχωράμε μπροστά’ παρά να ‘επιστρέφουμε’ ή να ‘υποχωρούμε’, ειδικά αυτή τη στιγμή, που το στεφάνι της δόξας πρόκειται να δοθεί πολύ σύντομα στους πιστούς στον Ιησού Χριστό.»

GSAM 194.2Η στάση των εκκλησιών να αναβάλλουν την έλευση του Κυρίου μέσω της προώθησης των παραπάνω αντιβιβλικών δογμάτων, υπενθύμισε στους Αντβεντιστές τα εξής λόγια του προφήτη Ιεζεκιήλ: «Υιέ ανθρώπου, ιδού, ο οίκος Ισραήλ λέγουσιν, Η όρασις, την οποίαν ούτος βλέπει, εκτείνεται εις ημέρας πολλάς και προφητεύει περί χρόνων μακρών». Στο ίδιο πλαίσιο βρίσκεται και η απάντηση που χρησιμοποίησαν οι Αντβεντιστές: «Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουδείς των λόγων μου θέλει πλέον μακρυνθή αλλ' ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή, λέγει Κύριος ο Θεός».²⁰

GSAM 194«Πρέπει πάλιν να προφητεύσης»

GSAM 194.3Εκείνοι που «έφαγαν» το βιβλίο και έκαναν τη διακήρυξη του «καθορισμένου καιρού», θεώρησαν ότι το έργο τους για τον κόσμο είχε ολοκληρωθεί· εξ ου και η δήλωση ότι πρέπει να διδάξουν πάλι έθνη, γλώσσες και βασιλείς. Ένα άλλο μέρος του έργου, που μέχρι τώρα δεν είχε φανεί, πρέπει τώρα να ολοκληρωθεί — αυτό της παρουσίασης στον λαό του πραγματικού χαρακτήρα του ναού του Θεού στον ουρανό και της λατρείας στο θυσιαστήριό του. Η εντολή να μετρηθεί ο ναός²¹ είναι απαραίτητη προκειμένου να αποκτηθεί γνώση της φύσης του γεγονότος που θα συμβεί στο τέλος του προφητικού χρόνου, και έτσι να δοθεί εξήγηση για τα λόγια: «τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή».

GSAM 194.4Παρατηρήστε ότι ο άγγελος αυτής της διακήρυξης του καθορισμένου καιρού ήρθε από τον ουρανό, και πριν ολοκληρωθεί το έργο του, αναθέτει την αποστολή να διδάξει ξανά τον λαό. Το μήνυμα, λοιπόν, που έχει ως σκοπό να εξηγήσει το ζήτημα του αγιαστηρίου, να δώσει εμπιστοσύνη στους απογοητευμένους και, ταυτόχρονα, να τους παράσχει ένα «καλάμι», ή «ράβδο», ή κανόνα, με τον οποίο ο λαός του Θεού μπορεί να εξετάσει την ηθική του κατάσταση ενώπιον Του, πρέπει να φέρει εμφανή σημάδια ότι προέρχεται από τον ουρανό και όχι από ανθρώπινη προέλευση.

GSAM 195Οι προκαταλήψεις εμπόδιζαν την πρόσβαση στον λαό

GSAM 195.1Η υπάρχουσα προκατάληψη εναντίον της διδασκαλίας της Δευτέρας Παρουσίας αποτελούσε ένα σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον λαό· και η προσπάθεια να διδαχθούν εκ νέου χωρίς σαφές και θετικό φως ως προς την αιτία της απογοήτευσης, θα ήταν μάταιη. Οι ψυχές των ίδιων των Αντβεντιστών πιστών έπρεπε να εμπνευστούν εκ νέου με μια ουράνια αποστολή, προτού ο λαός μπορέσει να διδαχθεί σωστά· και πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό; Θα μπορούσε να γίνει με απλή ανθρώπινη σοφία; Ή μήπως εκείνοι που είχαν βιώσει το βαθύ έργο του Πνεύματος του Θεού κατά τη διάρκεια του πρόσφατου κινήματος θα ικανοποιούνταν με απλή ανθρώπινη λογική; Τίποτα άλλο παρά ένα έργο όπως αυτό του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου²² δεν θα μπορούσε να τους απαλλάξει από τις αμφιβολίες τους· και αυτό, βήμα προς βήμα, καθώς μπορούσαν να το δεχτούν, ξεκίνησε όπως έπρεπε, φέρνοντας τις πιο πειστικές αποδείξεις ότι ήταν ουράνιας προέλευσης.

GSAM 195Σαν πρόβατα χωρίς ποιμένα

GSAM 195.2Εδώ βρισκόταν το μεγάλο σώμα των Αντβεντιστών, κατά μία έννοια, σαν πρόβατα χωρίς ποιμένα, χιλιάδες από τα οποία μόλις λίγες εβδομάδες πριν είχαν αποχωρήσει από όλες τις εκκλησίες και τα δόγματα, χωρίς καμία ανθρώπινη οργάνωση να είναι υπεύθυνη για την πνευματική τους ευημερία. Δεν είχαν γήινους συμβούλους στους οποίους να μπορούν να εμπιστευτούν· μόνο στον Θεό έβαζαν την εμπιστοσύνη τους.

GSAM 195.3Ήταν όμως σίγουροι για ένα πράγμα, και αυτό για αυτούς ήταν σαν άγκυρα: η διακήρυξη του καθορισμένου καιρού ήταν σωστή.²³ Ως λαός, όμως, βρίσκονταν σε μια θέση όπου, αν ο Θεός δεν τους καθοδηγούσε και δεν τους προστάτευε, κινδύνευαν να δεχτούν ψευδείς εξηγήσεις ή να χάσουν την «υπομονή» τους και να εγκαταλείψουν την πίστη στην εμπειρία τους από το παρελθόν. Αυτό έκαναν μερικοί· ενώ άλλοι, με το βλέμμα της πίστης στραμμένο σε Εκείνον που αγαπούσαν οι ψυχές τους, ρωτούσαν με ζήλο: «Φρουρέ, τι περί της νυκτός; φρουρέ, τι περί της νυκτός; Ο φρουρός είπε, Το πρωΐ ήλθεν, έτι και η νύξ· αν θέλητε να ερωτήσητε, ερωτάτε· επιστρέψατε, έλθετε».²⁴

GSAM 196Ο Τζ. Ν. Άντριους για την απογοήτευση

GSAM 196.1Ο πάστορας Τζ. Ν. Άντριους, ένας από όσους βίωσαν αυτή την εμπειρία το 1844, μιλάει ως εξής για την απογοήτευση:—

GSAM 196.2«Απογοητεύτηκαν όσοι περίμεναν τον Κύριο το 1843 και το 1844. Για πολλούς, αυτό το γεγονός αποτελεί επαρκή λόγο για να απορρίψουν κάθε μαρτυρία σχετικά με αυτό το θέμα. Αναγνωρίζουμε την απογοήτευση, αλλά δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ότι αυτό αποτελεί δίκαιο λόγο για να αρνηθούμε το χέρι του Θεού σε αυτό το έργο. Η εβραϊκή εκκλησία απογοητεύτηκε όταν, στο τέλος του έργου του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο Ιησούς παρουσιάστηκε ως ο υποσχεθείς Μεσσίας. Και οι πιστοί μαθητές απογοητεύτηκαν βαθύτατα όταν εκείνος που περίμεναν να ελευθερώσει τον Ισραήλ συνελήφθη και θανατώθηκε από ασεβή χέρια. Και μετά την ανάστασή του, όταν περίμεναν να αποκαταστήσει ξανά τη βασιλεία στον Ισραήλ, δεν μπορούσαν παρά να απογοητευτούν όταν κατάλαβαν ότι επρόκειτο να αναχωρήσει προς τον Πατέρα του, και ότι θα έμεναν για μεγάλο χρονικό διάστημα εν μέσω θλίψεων και αγωνίας. Όμως η απογοήτευση δεν αποδεικνύει ότι ο Θεός δεν έχει καμία ανάμειξη στην καθοδήγηση του λαού Του. Θα πρέπει να τους οδηγήσει να διορθώσουν τα λάθη τους, αλλά δεν πρέπει να τους οδηγήσει να απορρίψουν την εμπιστοσύνη τους στον Θεό. Επειδή οι γιοι του Ισραήλ απογοητεύτηκαν στην έρημο, αρνήθηκαν τόσο συχνά τη θεία καθοδήγηση. Παρουσιάζονται ως προειδοποίηση για εμάς, ώστε να μην ακολουθήσουμε το ίδιο παράδειγμα απιστίας.»²⁵

GSAM 196Η αλήθεια περνά από το βάπτισμα της αντιδημοφιλίας

GSAM 196.3Φαίνεται να είναι σχέδιο του Κυρίου να τοποθετεί σημαντικές αλήθειες σε ένα μη δημοφιλές πλαίσιο, όπου η αποδοχή και η υπακοή τους θα αποτελούν σταυρό²⁶. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε αυτές τις έσχατες ημέρες. Ο Πέτρος, μιλώντας για εκείνη την εποχή όταν το τέλος όλων των πραγμάτων «επλησίασε» και όταν «αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού», λέει: «Αγαπητοί, μη παραξενεύεσθε διά τον βασανισμόν τον γινόμενον εις εσάς προς δοκιμασίαν, ως εάν συνέβαινεν εις εσάς παράδοξόν τι, αλλά καθότι είσθε κοινωνοί των παθημάτων του Χριστού, χαίρετε, ίνα και όταν η δόξα αυτού φανερωθή χαρήτε αγαλλιώμενοι. Εάν ονειδίζησθε διά το όνομα του Χριστού, είσθε μακάριοι, διότι το Πνεύμα της δόξης και το του Θεού αναπαύεται εφ' υμάς· κατά μεν αυτούς βλασφημείται, κατά δε υμάς δοξάζεται».²⁷

GSAM 197.1Όταν η αλήθεια έχει δεχτεί το βάπτισμα της αντιδημοφιλίας, το να την αποδεχτεί κανείς απαιτεί περισσότερη χάρη απ’ ό,τι το να ακολουθεί απλώς την πίστη των μαζών. Οι υποκριτές δεν βλέπουν κανένα μεγάλο κίνητρο να αποδεχτούν μια αλήθεια που απαιτεί δράση, σαν να κωπηλατεί κανείς αντίθετα στο ρεύμα «ενάντια στον άνεμο και την παλίρροια». Έτσι, η αλήθεια γίνεται δοκιμασία για τους πιστούς, τους ειλικρινείς, τους αληθινούς και τους ευσυνείδητους.

GSAM 197.2Έχουμε δείξει προηγουμένως ότι η προφητεία του κινήματος της Παρουσίας προμηνύει μια απογοήτευση. Αυτή ήρθε· και έτσι, κατά την πρόνοια του Θεού, η αποδοχή αυτού του μηνύματος είχε τον σταυρό της.