Κεφάλαιο 13 — Σημάδια Θείας Καθοδήγησης

GSAM 198.1«Η εδοκίμασεν ο Θεός να έλθη να λάβη εις εαυτόν έθνος εκ μέσου άλλου έθνους με δοκιμασίας, με σημεία και με θαύματα και με πόλεμον και με κραταιάν χείρα και με εξηπλωμένον βραχίονα και με μεγάλα τέρατα, κατά πάντα όσα Κύριος ο Θεός σας έκαμε διά σας εν Αιγύπτω ενώπιον των οφθαλμών σου; εις σε εδείχθη τούτο, διά να γνωρίσης ότι ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός· δεν είναι άλλος εκτός αυτού».¹

GSAM 198.2Έτσι έδρασε ο Κύριος όταν πήρε έναν λαό από μέσα από ένα ειδωλολατρικό έθνος, για να τους οδηγήσει εκεί όπου θα μπορούσε να τους αναγγείλει τον νόμο Του και να τους τον παραδώσει χαραγμένο σε πέτρινες πλάκες. Αυτά τα θαύματα δεν έγιναν για να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, αλλά για να γνωρίσουν με βεβαιότητα ότι Αυτός που έκανε «μεγαλεία εν Αιγύπτω, θαυμάσια εν γη Χαμ, φοβερά εν τη Ερυθρά θαλάσση»² και τους είχε μιλήσει από μέσα από τη φωτιά και τον καπνό της φλεγόμενης κορυφής του Σινά, δεν ήταν άλλος από τον ζωντανό και αληθινό Θεό, τον Δημιουργό όλων των πραγμάτων.

GSAM 198Η κλήση του Μωυσή από τον φλεγόμενο θάμνο

GSAM 198.3Ο ίδιος ο Μωυσής δεν θα μπορούσε να παρακινήσει τους Ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο απλώς λέγοντάς τους: «Καθώς έβοσκα τα κοπάδια στην έρημο, ένιωσα συμπόνια για εσάς που βρισκόσασταν σε δουλεία, και τώρα κατέβηκα για να σας οδηγήσω έξω από την Αίγυπτο, όπως προσπάθησα να κάνω όταν σκότωσα τον Αιγύπτιο λίγο πριν φύγω στη γη του Μιδιάν».

GSAM 199.1Χρειάστηκε η φλεγόμενη βάτος που δεν κατακαιγόταν, και μια ακουστή φωνή που προερχόταν από το μέσο των φλογών, για να πείσει ακόμη και τον Μωυσή ότι ήταν αυτός που έπρεπε να «πάει και να οδηγήσει τον λαό έξω από την Αίγυπτο». Με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο έλαβε την αποστολή του, την υψηλή και ιερή κλήση του, μια αποκάλυψη της οποίας θα τραβούσε αμέσως την προσοχή των αδελφών του, θα προετοίμαζε το μυαλό τους για ό,τι θα ακολουθούσε, και έτσι θα τους οδηγούσε να δεχτούν τον Μωυσή, υπό τον Θεό, ως ηγέτη τους.

GSAM 199.2Αν υπήρξε ποτέ μια εποχή μετά την ανάσταση του Σωτήρα, κατά την οποία οι θλιμμένοι και απογοητευμένοι οπαδοί Του είχαν ανάγκη να παρηγορηθούν από την παρουσία Του και τα ενθαρρυντικά Του λόγια, αυτή ήταν εκείνη η εποχή, όταν μερικοί από τους θλιμμένους και καταδιωκόμενους πιστούς κρατιόντουσαν με ακλόνητη πίστη μετά την «μεσονύκτια κραυγή» του 1844· και αν ο Θεός, από έλεος, επικοινωνούσε ποτέ άμεσα με θλιμμένες ψυχές, φαίνεται ότι αυτό θα γινόταν σίγουρα σε μια τέτοια εποχή και προς έναν τέτοιο λαό.

GSAM 199Η υπόσχεση για την παρουσία του Κυρίου

GSAM 199.3Αυτός που δεν περιορίζεται σε τρόπους ή μέσα δράσης, και ο οποίος έθεσε τα χαρίσματα του Πνεύματος στην Εκκλησία Του «αναβάς εις ύψος»³, υποσχέθηκε να είναι μαζί με τους οπαδούς Του στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, «έως της συντελείας του αιώνος».

GSAM 199.4Σε όλη τη διαδρομή, ο Κύριος ήταν πάντα έτοιμος να φανερώσει τη δύναμή Του και τα χαρίσματά Του σε όσους Τον αναζητούσαν πλήρως. Δεν είπε μήπως, όταν έδωσε την αποστολή του Ευαγγελίου: «Σημεία δε εις τους πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεί ταύτα, Εν τω ονόματί μου θέλουσιν εκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεί νέας γλώσσας· όφεις θέλουσι πιάνει· και εάν θανάσιμόν τι πίωσι, δεν θέλει βλάψει αυτούς· επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας, και θέλουσιν ιατρεύεσθαι»;⁴

GSAM 199Τα χαρίσματα του Πνεύματος κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης

GSAM 199.5Υπήρξαν μερικές θαυμάσιες επιδείξεις της δύναμης του Κυρίου και εκδηλώσεις του χαρίσματος της προφητείας κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα, καθώς και στις εποχές που ακολούθησαν. Ο Ντ’Ομπινέ αναφέρεται στις προφητείες του Ιωάννη Χους. Ο Τσαρλς Μπακ, στο έργο του Religious Anecdotes, περιγράφει τις προφητείες του Τζορτζ Γουίσχαρτ, το 1546. Ο Τζον Γουέσλεϊ, στα έργα του, αναφέρεται στις προφητείες του Τζόναθαν Πάιρα και στην εκπλήρωσή τους. Ο πάστορας Τζ. Μπ. Φίνλεϊ, στην αυτοβιογραφία του, περιγράφει ένα αξιοσημείωτο όραμα και μια θεραπεία που βίωσε ο ίδιος, το καλοκαίρι του 1842. Το περιοδικό The Christian Advocate (Μεθοδιστικό) δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα περιγραφή ενός αξιοσημείωτου οράματος και των αποτελεσμάτων του, όπως αυτό δόθηκε στον Δρ. Μποντ, μέλος της εν λόγω εκκλησίας, κατά τη διάρκεια της διακονίας του. Αυτά ήταν σημάδια για όσους αναζητούσαν ταπεινά τον Κύριο, ότι Αυτός δεν είχε αλλάξει και ότι θα συνέχιζε να μιλάει στον λαό Του μέσω του προφητικού χαρίσματος.

GSAM 200Η Εκκλησία των Εναπομεινάντων θα έχει το πνεύμα της προφητείας

GSAM 200.1Υπάρχουν σαφείς και συγκεκριμένες αναφορές στις Γραφές ότι ο Κύριος θα εκδηλώσει ειδικά τα χαρίσματα του Πνεύματός Του, και ιδίως το χάρισμα της προφητείας, ανάμεσα στους ανθρώπους που θα βρεθούν να περιμένουν την έλευσή Του. Το πρώτο κείμενο στο οποίο εφιστούμε την προσοχή βρίσκεται στην επιστολή προς τους Κορινθίους και έχει ως εξής: «Ευχαριστώ πάντοτε εις τον Θεόν μου διά σας, διά την χάριν του Θεού την δοθείσαν εις εσάς διά του Ιησού Χριστού· ότι κατά πάντα επλουτίσθητε δι' αυτού, κατά πάντα λόγον και πάσαν γνώσιν, καθώς η μαρτυρία του Χριστού εστηρίχθη μεταξύ σας, ώστε δεν μένετε οπίσω εις ουδέν χάρισμα, προσμένοντες την αποκάλυψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· όστις και θέλει σας στηρίξει έως τέλους αμέμπτους εν τη ημέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.»⁵

GSAM 200.2Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε για το «υπόλοιπο» — την τελευταία εκκλησία του Ευαγγελίου: «Ωργίσθη ο δράκων κατά της γυναικός [εκκλησίας] και υπήγε να κάμη πόλεμον με τους λοιπούς του σπέρματος αυτής, τους φυλάττοντας τας εντολάς του Θεού και έχοντας την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού.»⁶ Τι είναι η «μαρτυρία του Ιησού», αναρωτιόμαστε, την οποία πρέπει να έχει η τελευταία εκκλησία, και η οποία, με την επιβεβαίωσή της, προετοιμάζει τον δρόμο για την εκδήλωση όλων των χαρισμάτων του Πνεύματος; Σε αυτό το ερώτημα βρίσκουμε απάντηση στη μαρτυρία του αγγέλου προς τον Ιωάννη στο νησί της Πάτμου: «Έπεσον έμπροσθεν των ποδών αυτού, διά να προσκυνήσω αυτόν. Και λέγει μοι· Πρόσεχε μη κάμης τούτο· εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου, οίτινες έχουσι την μαρτυρίαν του Ιησού· τον Θεόν προσκύνησον· διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας».⁷

GSAM 201.1Αυτός ο ορισμός που δίνει ο άγγελος δείχνει ότι είναι το «πνεύμα της προφητείας», που εκδηλώνεται στην Εκκλησία η οποία περιμένει τον Χριστό, που προετοιμάζει τον δρόμο για όλα τα χαρίσματα, και ότι διεξάγεται πόλεμος εναντίον της «υπολειμματικής» Εκκλησίας επειδή έχει αυτό το χάρισμα ανάμεσά της.

GSAM 201Η μαρτυρία του Παύλου για τα χαρίσματα

GSAM 201.2Η επιστολή του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς δείχνει ότι η ημέρα του Κυρίου —η τελική ημέρα της εκτελεστικής κρίσης— θα έρθει για τα πλήθη «ως κλέπτης εν νυκτί»· αλλά ότι δεν θα αιφνιδιάσει έτσι τα πιστά παιδιά του Κυρίου, επειδή είναι «υιοί φωτός και υιοί ημέρας». Μεταξύ των νουθεσιών του προς αυτόν τον άγρυπνο λαό, λέει: «Το Πνεύμα μη σβύνετε, προφητείας μη εξουθενείτε. Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε».⁸

GSAM 201.3Για την ελληνική λέξη προφητείας, που εδώ αποδίδεται ως προφητείες, ο Γκρίνφιλντ, στο Greek Lexicon του, λέει: «Η άσκηση του χαρίσματος της προφητείας, με αυτή την έννοια, Α΄ Θεσσαλονικείς 5:20». Με αυτό συμφωνούν επίσης τα λεξικά των Πάρκχερστ, Ρόμπινσον, καθώς και των Λίντελ και Σκοτ. Αυτό, λοιπόν, αποτελεί σαφή μαρτυρία ότι το αληθινό χάρισμα της προφητείας θα υπάρχει στην εκκλησία που αναμένει τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Η προτροπή δεν είναι να περιφρονήσουμε το χάρισμα, αλλά να το εξετάσουμε· και όταν διαπιστώσουμε την καλή εκδήλωσή του, να «κρατήσουμε σφιχτά» αυτό.⁹

GSAM 201Η εκπλήρωση της υπόσχεσης

GSAM 201.4Έχουμε επισημάνει μέχρι τώρα πώς ο Κύριος άρχισε να εκδηλώνει το χάρισμα της προφητείας κατά τη διάρκεια της κήρυξης του αγγέλματος του πρώτου και του δεύτερου αγγέλου. Αυτό το χάρισμα έχει αναπτυχθεί πληρέστερα από το τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών. Ο Κύριος επέλεξε το δικό Του όργανο για τον σκοπό αυτό, διαλέγοντας ως εκπρόσωπό Του κάποια που όχι μόνο είχε παραδώσει τα πάντα για Εκείνον, αλλά της οποίας η ζωή κρεμόταν από μια κλωστή, «η πιο αδύναμη των αδύνατων».¹⁰ Μέσα σε δύο μήνες μετά την παρέλευση του καθορισμένου καιρού, η δεσποινίς Έλεν Γ. Χάρμον, από το Πόρτλαντ του Μέιν, τότε μόλις δεκαεπτά ετών περίπου, άρχισε να λαμβάνει αποκαλύψεις από τον Κύριο.

GSAM 202.1Καθώς είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με όσους ζούσαν στο Πόρτλαντ την εποχή του πρώτου οράματος, και γνώριζα επίσης την κυρία Χέινς, στο σπίτι της οποίας η δεσποινίς Χάρμον είχε το πρώτο της όραμα, θα αφηγηθώ τα γεγονότα όπως μου τα μετέφεραν τα εν λόγω πρόσωπα.

GSAM 202.2Η δεσποινίς Χάρμον βρισκόταν εκείνη την εποχή σε πολύ κρίσιμη κατάσταση υγείας. Για αρκετές εβδομάδες δεν μπορούσε σχεδόν να μιλήσει παρά μόνο ψιθυριστά. Ένας γιατρός είχε διαγνώσει ότι το πρόβλημά της ήταν υδρωπική φυματίωση. Είπε ότι ο δεξιός πνεύμονάς της είχε καταστραφεί, ο αριστερός ήταν σε μεγάλο βαθμό νοσών, και ότι η καρδιά της είχε προσβληθεί. Είπε ότι δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να ζήσει παρά μόνο για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το πολύ, και ότι κινδύνευε να πεθάνει ανά πάσα στιγμή. Με μεγάλη δυσκολία μπορούσε να αναπνεύσει όταν ήταν ξαπλωμένη. Τη νύχτα αναπαυόταν μόνο όταν την στήριζαν στο κρεβάτι σε σχεδόν καθιστή στάση. Οι συχνές κρίσεις βήχα και οι αιμορραγίες από τους πνεύμονες είχαν μειώσει σημαντικά τη σωματική της δύναμη.

GSAM 202Το πρώτο όραμα της δεσποινίδας Χάρμον

GSAM 202.3Την εποχή που είχε το πρώτο της όραμα, διέμενε στο σπίτι της κυρίας Χέινς. Ήταν πρωί, και είχαν συγκεντρωθεί για οικογενειακή λατρεία. Παρόντα ήταν πέντε άτομα, όλες αδελφές στην πίστη. Άλλες είχαν προσευχηθεί, και η δεσποινίς Χάρμον προσευχόταν ψιθυριστά, όταν η δύναμη του Θεού κατέβηκε με τον πιο θαυμαστό τρόπο, επηρεάζοντας εμφανώς όλους τους παρόντες, και σε μια στιγμή έχασε την επαφή με όλα όσα συνέβαιναν γύρω της — βρισκόταν σε όραμα.

GSAM 202.4Στην επόμενη συνάντηση διηγήθηκε στους πιστούς στο Πόρτλαντ ό,τι της είχε αποκαλυφθεί. Είχαν πλήρη πεποίθηση ότι προερχόταν από τον Κύριο. Υπήρχαν περίπου εξήντα άτομα εκείνη την εποχή στο Πόρτλαντ που το αναγνώρισαν ως έργο του Κυρίου. Υπήρχε μια δύναμη που συνόδευε τόσο το όραμα όσο και την αφήγησή του, η οποία μπορούσε να προέρχεται μόνο από το Θείο. Μια σοβαρή αίσθηση αιώνιων συμφερόντων την κυρίευε συνεχώς, και φαινόταν να είναι γεμάτη από ένα ανείπωτο δέος που κάποια τόσο νέα και αδύναμη όσο αυτή είχε επιλεγεί ως όργανο μέσω του οποίου ο Κύριος θα μετέδιδε φως στον λαό Του. Δήλωσε ότι, ενώ βρισκόταν στο όραμα, φαινόταν να περιβάλλεται από ακτινοβόλους αγγέλους στις λαμπρές αυλές του ουρανού, όπου όλα είναι χαρά και ειρήνη, και ότι ήταν μια θλιβερή αλλαγή το να ξυπνάει στις μη ικανοποιητικές πραγματικότητες αυτής της θνητής ζωής.

GSAM 203Σύνοψη του Πρώτου Οράματος

GSAM 203.1Η ακόλουθη σύντομη περίληψη του πρώτου οράματός της, όπως το διηγήθηκε στους πιστούς στο Πόρτλαντ, θα δώσει μια ιδέα για το χαρακτήρα όλων αυτών:—

GSAM 203.2«Ενώ προσευχόμουν, η δύναμη του Θεού κατέκλυσε την ύπαρξή μου όπως δεν την είχα αισθανθεί ποτέ πριν. Ήμουν περιτριγυρισμένη από φως και ανυψωνόμουν όλο και ψηλότερα από τη γη. Γύρισα να αναζητήσω τους ανθρώπους της Παρουσίας στον κόσμο, αλλά δεν μπόρεσα να τους βρω, όταν μια φωνή μου είπε: ‘Κοίτα ξανά, και κοίτα λίγο ψηλότερα’. Τότε σήκωσα τα μάτια μου και είδα ένα ευθύ και στενό μονοπάτι, που υψωνόταν ψηλά πάνω από τον κόσμο. Σε αυτό το μονοπάτι οι άνθρωποι της Δευτέρας Παρουσίας ταξίδευαν προς την πόλη, η οποία βρισκόταν στο πιο μακρινό άκρο του μονοπατιού. Είχαν ένα λαμπρό φως τοποθετημένο πίσω τους, στο πρώτο άκρο του μονοπατιού, το οποίο, όπως μου είπε ένας άγγελος, ήταν η ‘μεσονύκτια κραυγή’. Αυτό έλαμπε σε όλο το μήκος του μονοπατιού και φώτιζε τα βήματά τους, ώστε να μην σκοντάψουν. Και αν κρατούσαν τα μάτια τους στραμμένα στον Ιησού, ο οποίος βρισκόταν ακριβώς μπροστά τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήταν ασφαλείς. Αλλά σύντομα κάποιοι κουράστηκαν· έλεγαν ότι η πόλη ήταν πολύ μακριά και περίμεναν να είχαν μπει σε αυτήν νωρίτερα. Τότε ο Ιησούς τους ενθάρρυνε υψώνοντας το ένδοξο δεξί του χέρι, και από το χέρι του έβγαινε ένα λαμπερό φως, το οποίο κυμάτιζε πάνω από τους ανθρώπους της Παρουσίας, και φώναζαν: Αλληλούια! Άλλοι αρνήθηκαν απερίσκεπτα το φως πίσω τους και είπαν ότι δεν ήταν ο Θεός που τους είχε οδηγήσει τόσο μακριά. Το φως πίσω από αυτούς έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε απόλυτο σκοτάδι, και σκόνταψαν και έστρεψαν το βλέμμα τους μακριά από τον στόχο, έχασαν τον Ιησού από τα μάτια τους και έπεσαν από το μονοπάτι κάτω στον σκοτεινό και ασεβή κόσμο. Σύντομα ακούσαμε τη φωνή του Θεού σαν πολλά νερά, η οποία μας ανακοίνωσε την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού. Οι ζωντανοί άγιοι αναγνώρισαν και κατάλαβαν τη φωνή, ενώ οι ασεβείς νόμιζαν ότι ήταν βροντή και σεισμός. Όταν ο Θεός ανακοίνωσε την ώρα, έχυσε πάνω μας το Άγιο Πνεύμα, και τα πρόσωπά μας άρχισαν να φωτίζονται και να λάμπουν με τη δόξα του Θεού, όπως συνέβη με τον Μωυσή όταν κατέβηκε από το Όρος Σινά.»¹¹

GSAM 204Περιγραφή της κατάστασης της κυρίας Γουάιτ κατά τη διάρκεια του οράματος

GSAM 204.1Πριν συνεχίσουμε την συναρπαστική περιγραφή αυτής της θαυμαστής εκδήλωσης του Πνεύματος του Θεού, θα αναφέρω μερικά γεγονότα σχετικά με τα οράματα. Την πρώτη φορά που είδα την κυρία Ε. Γ. Γουάιτ (πρώην δεσποινίδα Χάρμον) ήταν τον Οκτώβριο του 1852. Εκείνη την ημέρα την είδα σε ένα όραμα που διήρκεσε πάνω από μία ώρα. Από τότε είχα την τιμή να την δω σε όραμα περίπου πενήντα φορές. Ήμουν παρών όταν γιατροί την εξέταζαν ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, και θεωρώ ευχαρίστηση να καταθέσω μαρτυρία για όσα έχω δει και γνωρίζω. Ελπίζω ότι η αφήγηση των γεγονότων της υπόθεσης δεν θα παραμεριστεί επιπόλαια υπέρ των τυχαίων εικασιών εκείνων που δεν την έχουν δει ποτέ σε αυτή την κατάσταση.

GSAM 204.2Καθώς εισέρχεται στο όραμα, εκπέμπει τρεις μαγευτικές κραυγές «Δόξα!», οι οποίες αντηχούν και ξανααντηχούν· η δεύτερη, και ειδικά η τρίτη, είναι πιο αδύναμες, αλλά πιο συγκλονιστικές από την πρώτη, με τη φωνή να μοιάζει με εκείνη κάποιου που βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από εσάς και μόλις χάνεται από την ακοή. Για περίπου τέσσερα ή πέντε δευτερόλεπτα φαίνεται να καταρρέει σαν κάποιος που έχει λιποθυμήσει ή που έχει χάσει τις δυνάμεις του· στη συνέχεια φαίνεται να γεμίζει αμέσως με υπεράνθρωπη δύναμη, μερικές φορές σηκώνεται αμέσως στα πόδια της και περπατάει στο δωμάτιο. Υπάρχουν συχνές κινήσεις των χεριών και των βραχιόνων, που δείχνουν προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά καθώς γυρίζει το κεφάλι της. Όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται με τον πιο χαριτωμένο τρόπο. Σε όποια θέση κι αν βρίσκεται το χέρι ή ο βραχίονας, είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να το μετακινήσει. Τα μάτια της είναι πάντα ανοιχτά, αλλά δεν ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα· το κεφάλι της είναι σηκωμένο και κοιτάζει προς τα πάνω, όχι με ένα κενό βλέμμα, αλλά με μια ευχάριστη έκφραση, που διαφέρει από το φυσιολογικό μόνο στο ότι φαίνεται να κοιτάζει έντονα κάποιο μακρινό αντικείμενο. Δεν αναπνέει, όμως ο σφυγμός της χτυπά κανονικά. Η έκφρασή της είναι ευχάριστη και το χρώμα του προσώπου της είναι τόσο ροδαλό όσο και στην φυσιολογική της κατάσταση.

GSAM 205Σύγκριση με την περίπτωση του Δανιήλ

GSAM 205.1Η κατάστασή της όσον αφορά την αναπνοή, την απώλεια δύναμης και το γεγονός ότι δυναμώνει όταν την αγγίζει ο άγγελος του Θεού, όλα συμφωνούν απόλυτα με την περιγραφή που δίνει ο προφήτης Δανιήλ για τη δική του εμπειρία σε όραμα, όταν λέει: «Εγώ λοιπόν έμεινα μόνος και είδον την όρασιν την μεγάλην ταύτην, και δεν απέμεινεν ισχύς εν εμοί· και η ακμή μου μετεστράφη εν εμοί εις μαρασμόν και δεν έμεινεν ισχύς εν εμοί.» «Πως δύναται ο δούλος τούτου του κυρίου μου να λαλήση μετά του κυρίου μου τούτου; εν εμοί βεβαίως από του νυν δεν υπάρχει ουδεμία ισχύς αλλ' ουδέ πνοή έμεινεν εν εμοί. Και με ήγγισε πάλιν ως θέα ανθρώπου και με ενίσχυσε, και είπε, Μη φοβού, ανήρ σφόδρα αγαπητέ· ειρήνη εις σέ· ανδρίζου και ίσχυε. Και ενώ ελάλει προς εμέ, ενισχύθην και είπον, Ας λαλήση ο κύριός μου· διότι με ενίσχυσας».¹²

GSAM 205ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΥΤΟΠΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

GSAM 205Μ. Γ. Κέλογκ, ιατρός

GSAM 205.2Όσον αφορά την κατάσταση της κυρίας Γουάιτ κατά τη διάρκεια του οράματος, ίσως είναι σκόπιμο να αναφερθούν μερικές δηλώσεις από αυτόπτες μάρτυρες. Η πρώτη προέρχεται από τον Μ. Γ. Κέλογκ, M.D., ο οποίος αναφέρεται στο πρώτο όραμα που δόθηκε στο Μίσιγκαν, στις 29 Μαΐου 1853, σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Τάιρον, στην κομητεία Λίβινγκστον. Λέει:—

GSAM 206.1«Η αδελφή Γουάιτ βρισκόταν σε όραμα για περίπου είκοσι λεπτά ή μισή ώρα. Καθώς εισερχόταν στο όραμα, όλοι οι παρόντες φαινόταν να αισθάνονται τη δύναμη και την παρουσία του Θεού, και μερικοί από εμάς αισθανθήκαμε πράγματι το Πνεύμα του Θεού να αναπαύεται πάνω μας με δύναμη. Είχαμε συγκεντρωθεί για προσευχή και κοινωνική συνάντηση το πρωί του Σαββάτου, γύρω στις εννέα. Ο αδελφός Γουάιτ, ο πατέρας μου και η αδελφή Γουάιτ είχαν προσευχηθεί, και εγώ προσευχόμουν εκείνη τη στιγμή. Δεν υπήρχε καμία αναταραχή, καμία εκδήλωση ενθουσιασμού. Παρακαλούσαμε όμως θερμά τον Θεό να ευλογήσει τη συνάθροιση με την παρουσία Του και να ευλογήσει το έργο στο Μίσιγκαν. Καθώς η αδελφή Γουάιτ έβγαζε εκείνη την θριαμβευτική κραυγή ‘Δόξα! δ-ό-ξ-α-! δ-ό-ξ-α-!’, την οποία έχετε ακούσει να βγάζει τόσο συχνά όταν εισέρχεται σε όραμα, ο αδελφός Γουάιτ σηκώθηκε και ενημέρωσε το ακροατήριο ότι η σύζυγός του βρισκόταν σε όραμα. Αφού εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα οράματά της και ότι δεν αναπνέει όσο βρίσκεται σε όραμα, προσκάλεσε όποιον επιθυμούσε να έρθει μπροστά και να την εξετάσει. Ο Δρ. Ντράμοντ, ένας γιατρός, ο οποίος ήταν επίσης ιεροκήρυκας των Αντβεντιστών της Πρώτης Ημέρας, ο οποίος (πριν τη δει σε όραμα) είχε δηλώσει ότι τα οράματά της ήταν μεσμερικής προέλευσης και ότι θα μπορούσε να της προκαλέσει ένα όραμα, προχώρησε μπροστά και, μετά από ενδελεχή εξέταση, χλώμιασε πολύ και παρατήρησε: ‘Δεν αναπνέει!’

GSAM 206.2«Είμαι απολύτως βέβαιος ότι δεν ανέπνεε εκείνη τη στιγμή ενώ βρισκόταν σε όραμα, ούτε σε κανένα από τα πολλά άλλα που είχε βιώσει όταν ήμουν παρών. Η έξοδος από το όραμα ήταν εξίσου εμφανής με την είσοδό της σε αυτό. Η πρώτη ένδειξη που είχαμε ότι το όραμα είχε τελειώσει, ήταν το γεγονός ότι άρχισε και πάλι να αναπνέει. Πήρε την πρώτη της ανάσα βαθιά, μακρά και γεμάτη, με τρόπο που έδειχνε ότι οι πνεύμονές της ήταν εντελώς άδειοι από αέρα. Αφού πήρε την πρώτη ανάσα, πέρασαν αρκετά λεπτά πριν πάρει τη δεύτερη, η οποία γέμισε τους πνεύμονες ακριβώς όπως και η πρώτη· στη συνέχεια, ακολούθησε μια παύση δύο λεπτών και μια τρίτη εισπνοή, μετά την οποία η αναπνοή της επανήλθε στο φυσιολογικό.» Υπογραφή: «Μ. Γ. Κέλογκ, M.D., Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν, 28 Δεκεμβρίου 1890.»

GSAM 207Φ. Σ. Κάσλ

GSAM 207.1Παραθέτουμε την ακόλουθη κατάθεση ενός ατόμου που ήταν μάρτυρας μιας ιατρικής εξέτασης της κυρίας Γουάιτ ενώ βρισκόταν σε όραμα στο Στόου του Βερμόντ, το καλοκαίρι του 1853. Λέει:—

GSAM 207.2«Ήταν παρών ένας γιατρός, ο οποίος την εξέτασε όπως υπαγόρευαν η σοφία και οι γνώσεις του, προκειμένου να εντοπίσει την αιτία της εκδήλωσης. Ένα αναμμένο κερί κρατήθηκε κοντά στα μάτια της, τα οποία ήταν ορθάνοιχτα· κανένας μυς του ματιού δεν κινήθηκε. Στη συνέχεια, εξέτασε τον σφυγμό της, καθώς και την αναπνοή της, και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε αναπνοή. Το αποτέλεσμα ήταν ότι έμεινε πεπεισμένος ότι το φαινόμενο δεν μπορούσε να εξηγηθεί με βάση φυσικές ή επιστημονικές αρχές.» Υπογραφή: «Φ. Σ. Κάσλ.»

GSAM 207Ντ. Χ. Λάμσον

GSAM 207.3Οι ακόλουθες μαρτυρίες αφορούν μια εξέταση που πραγματοποιήθηκε ενώ η κυρία Γουάιτ βρισκόταν σε όραμα, σε μια συνάντηση που έλαβε χώρα στο σπίτι του πάστορα Τζέιμς Γουάιτ, στην οδό Μονρό, στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, στις 26 Ιουνίου 1854:—

GSAM 207.4«Ήμουν τότε δεκαεπτά ετών. Μου φαίνεται ότι σχεδόν ακούω εκείνες τις συγκλονιστικές κραυγές ‘Δ-ό-ξ-α!’ που έβγαζε. Στη συνέχεια, βυθίστηκε πίσω στο πάτωμα, όχι πέφτοντας, αλλά βυθιζόμενη απαλά, και στηρίχθηκε στα χέρια ενός συνοδού. Μπήκαν δύο γιατροί, ένας ηλικιωμένος και ένας νεαρός. Ο αδελφός Γουάιτ ήθελε επιμόνως να εξετάσουν προσεκτικά την αδελφή Γουάιτ, πράγμα που έκαναν. Έφεραν έναν καθρέφτη, και ένας από αυτούς τον κράτησε πάνω από το στόμα της ενώ αυτή μιλούσε· αλλά πολύ σύντομα το εγκατέλειψαν και είπαν: ‘Δεν αναπνέει’. Στη συνέχεια εξέτασαν προσεκτικά τα πλευρά της, καθώς μιλούσε, για να βρουν κάποια ένδειξη βαθιάς αναπνοής, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Καθώς ολοκλήρωναν αυτό το μέρος της εξέτασης, σηκώθηκε όρθια, ενώ βρισκόταν ακόμα σε όραμα, κρατώντας ψηλά μια Αγία Γραφή, γυρνώντας από εδάφιο σε εδάφιο, παραθέτοντας σωστά, αν και τα μάτια της κοίταζαν προς τα πάνω και μακριά από το βιβλίο.

GSAM 208.1«Είχε ένα όραμα για τις επτά τελευταίες πληγές. Στη συνέχεια, είδε τον θρίαμβο των αγίων, και τις κραυγές θριάμβου της μοιάζω να τις ακούω ακόμα και τώρα. Για αυτά τα γεγονότα μαρτυρώ ελεύθερα». Υπογραφή: «Πάστορας Ντ. Χ. Λάμσον, Χίλσντεϊλ, Μίσιγκαν, 8 Φεβρουαρίου 1893».

GSAM 208Κυρία Ντρουσίλα Λάμσον

GSAM 208.2Μια άλλη μαρτυρία σχετικά με την ίδια ιατρική εξέταση δίνεται από την κυρία Ντρουσίλα Λάμσον, χήρα του ξαδέλφου του πάστορα Λάμσον και διευθύντρια του Σανατορίου του Κλίφτον Σπρινγκς, Νέα Υόρκη. Μιλώντας για τη συνάντηση της 26ης Ιουνίου 1854, λέει:—

GSAM 208.3«Θυμάμαι τη συνάντηση κατά την οποία έγινε το πείραμα, δηλαδή για να επαληθευτεί αυτό που ο αδελφός Γουάιτ είχε συχνά αναφέρει, ότι η αδελφή Γουάιτ δεν ανέπνεε ενώ βρισκόταν σε όραμα, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του γιατρού που ήταν παρών... Πρέπει να ήταν ο γιατρός Φλέμινγκ, καθώς ήταν ο γιατρός που καλούσαν μερικές φορές για συμβουλή. Ωστόσο, έχει πλέον πεθάνει. Μπορώ να πω μόνο αυτό, ότι έγινε το πείραμα και δεν ήταν ορατό κανένα σημάδι αναπνοής στον καθρέφτη.» Υπογραφή: «Ντρουσίλα Λάμσον, Κλίφτον Σπρινγκς, Ν.Υ., 9 Μαρτίου 1893.»

GSAM 208.4Ακόμη μια μαρτυρία από κάποιον που ήταν παρών στην προαναφερθείσα περίσταση:—

GSAM 208Δαβίδ Σίλι

GSAM 208.5«Με την παρούσα βεβαιώνω ότι έχω διαβάσει τις παραπάνω μαρτυρίες του Δαβίδ Λάμσον και της κυρίας Ντρουσίλα Λάμσον, σχετικά με τη δήλωση του γιατρού κατά την εξέταση της κυρίας Ε. Γ. Γουάιτ ενώ βρισκόταν σε όραμα, στις 26 Ιουνίου 1854. Ήμουν παρών σε εκείνη τη συνάντηση και ήμουν μάρτυρας της εξέτασης. Συμφωνώ με όσα αναφέρουν ο αδελφός και η αδελφή Λάμσον, και θα ήθελα να προσθέσω ότι την εξέταση πραγματοποίησαν ο γιατρός Φλέμινγκ και ένας άλλος νεότερος γιατρός. Αφού η κυρία Γουάιτ σηκώθηκε όρθια, όπως ανέφεραν, αναφέροντας εδάφια της Γραφής, ο γιατρός Φλέμινγκ ζήτησε ένα αναμμένο κερί. Κράτησε αυτό το κερί όσο το δυνατόν πιο κοντά στα χείλη της, χωρίς να την κάψει, και σε ευθεία γραμμή με την αναπνοή της, σε περίπτωση που ανέπνεε. Η φλόγα δεν τρεμόπαιξε ούτε στο ελάχιστο. Τότε ο γιατρός είπε, με έμφαση: ‘Αυτό το αποδεικνύει μια για πάντα, δεν υπάρχει αναπνοή στο σώμα της.’» Υπογραφή: «Δαβίδ Σίλι, Φαγιέτ, Αϊόβα, 20 Αυγούστου 1897.»

GSAM 209Ο κ. και η κυρία Α. Φ. Φάουλερ

GSAM 209.1Οι ακόλουθες δηλώσεις αφορούν μια εξέταση που πραγματοποιήθηκε ενώ η κυρία Γουάιτ βρισκόταν σε όραμα στο Waldron’s Hall, στο Χίλσντεϊλ του Μίσιγκαν, τον Φεβρουάριο του 1857. Ο γιατρός Λορντ, ιατρός του Χίλσντεϊλ με πενήντα χρόνια εμπειρίας, πραγματοποίησε μια εξαιρετικά προσεκτική εξέταση, σχετικά με την οποία παραθέτω τις ακόλουθες μαρτυρίες:—

GSAM 209.2«Ήμασταν παρόντες όταν (τον Φεβρουάριο του 1857) η αδελφή Ε. Γ. Γουάιτ είχε ένα όραμα στην αίθουσα Γουόλντρον, στο Χίλσντεϊλ. Ο Δρ Λορντ πραγματοποίησε μια εξέταση και είπε: ‘Η καρδιά της χτυπά, αλλά δεν υπάρχει αναπνοή. Υπάρχει ζωή, αλλά καμία δραστηριότητα των πνευμόνων· δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή την κατάσταση.’» Υπογραφή: «Α. Φ. Φάουλερ, κυρία Α. Φ. Φάουλερ, Χίλσντεϊλ, Μίσιγκαν, 1 Ιανουαρίου 1891.»

GSAM 209Σ. Σ. Γκλόβερ

GSAM 209.3Ακολουθεί μια άλλη κατάθεση σχετικά με το ίδιο όραμα:—

GSAM 209.4«Ήμουν παρών όταν η αδελφή Γουάιτ είχε το προαναφερθέν όραμα στο Waldron’s Hall, στο Χίλσντεϊλ. Εκτός από την παραπάνω δήλωση, άκουσα τον γιατρό να λέει ότι η κατάσταση της αδελφής Γουάιτ κατά τη διάρκεια του οράματος ήταν ‘πέρα από τις γνώσεις του’. Είπε επίσης: ‘Υπάρχει κάτι υπερφυσικό σε αυτό’». Υπογραφή: «Σ. Σ. Γκλόβερ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν, 19 Ιανουαρίου 1891».

GSAM 209Ο κ. και η κυρία Κάρπεντερ

GSAM 209.5Ακολουθεί μια τρίτη κατάθεση σχετικά με την ίδια υπόθεση:—

GSAM 209.6«Με την παρούσα βεβαιώνουμε ότι ήμασταν παρόντες στο Waldron’s Hall, στο Χίλσντεϊλ του Μίσιγκαν, τον Φεβρουάριο του 1857, όταν η κυρία Ε. Γ. Γουάιτ είχε ένα όραμα, και ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση εξετάστηκε από τον Δρ Λορντ, και ακούσαμε τη δημόσια δήλωσή του σχετικά με την υπόθεση, όπως παρατέθηκε παραπάνω από τον αδελφό και την αδελφή Φάουλερ». Υπογραφή: «Γ. Ρ. Κάρπεντερ, Ελάιζα Κάρπεντερ, Νόμπλσβιλ, Ιντιάνα, 30 Αυγούστου 1891».

GSAM 210Ντ. Τ. Μπουρντό

GSAM 210.1Στη συνέχεια, εφιστάται η προσοχή σας σε μια δοκιμασία που εφαρμόστηκε ενώ η κυρία Γουάιτ βρισκόταν σε όραμα στο Μπακς Μπριτζ, στην κομητεία Σεντ Λόρενς της Νέας Υόρκης:—

GSAM 210.2«Στις 28 Ιουνίου 1857, είδα την αδελφή Έλεν Γ. Γουάιτ σε όραμα για πρώτη φορά. Δεν πίστευα στα οράματα· όμως, ένα περιστατικό μεταξύ άλλων που θα μπορούσα να αναφέρω με έπεισε ότι τα οράματά της προέρχονταν από τον Θεό. Για να βεβαιωθώ αν ανέπνεε ή όχι, έβαλα πρώτα το χέρι μου στο στήθος της για αρκετό χρόνο ώστε να διαπιστώσω ότι δεν υπήρχε περισσότερη κίνηση των πνευμόνων από ό,τι θα υπήρχε αν ήταν πτώμα. Στη συνέχεια, έβαλα το χέρι μου πάνω στο στόμα της, πιέζοντας τα ρουθούνια της ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη μου, έτσι ώστε να της είναι αδύνατο να εκπνεύσει ή να εισπνεύσει αέρα, ακόμα κι αν το επιθυμούσε. Την κράτησα έτσι με το χέρι μου για περίπου δέκα λεπτά, αρκετό χρόνο ώστε να ασφυκτιήσει υπό κανονικές συνθήκες· δεν επηρεάστηκε καθόλου από αυτή τη δοκιμασία. Από τότε που έγινα μάρτυρας αυτού του θαυμαστού φαινομένου, δεν έχω νιώσει ούτε μια φορά την τάση να αμφισβητήσω τη θεϊκή προέλευση των οραμάτων της.» Υπογραφή: «Ντ. Τ. Μπουρντό, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν, 4 Φεβρουαρίου 1891.»

GSAM 210Ένας γιατρός-μέντιουμ που εξετάζει το όραμα

GSAM 210.3Θα αναφερθώ σε μια άλλη ιατρική εξέταση που παρακολούθησα στο Πάρκβιλ, στην κομητεία Σεντ Τζόζεφ του Μίσιγκαν, στις 12 Ιανουαρίου 1861.

GSAM 210.4Στο τέλος μιας παραίνεσης που έδωσε η κυρία Γουάιτ σε ένα μεγάλο εκκλησίασμα που είχε συγκεντρωθεί στο εκκλησιαστικό κέντρο των Αντβεντιστών, η ευλογία του Θεού κατέκλυσε την ίδια σε αξιοσημείωτο βαθμό, και μεταφέρθηκε σε όραμα ενώ καθόταν στην καρέκλα της. Παρών ήταν ο γιατρός Μπράουν, ένας υγιής και σωματικά δυνατός άνδρας, μέντιουμ. Είχε δηλώσει ότι τα οράματά της ήταν ίδια με τη μεντιουμική επικοινωνία και ότι, αν είχε ένα όραμα ενώ εκείνος βρισκόταν εκεί, θα μπορούσε να την βγάλει από αυτό μέσα σε ένα λεπτό. Ζητήθηκε από όποιον επιθυμούσε να προχωρήσει μπροστά και, μετά από εξέταση, να βεβαιωθεί για την κατάστασή της ενώ βρισκόταν σε όραμα. Ο γιατρός προχώρησε μπροστά, αλλά πριν προλάβει να ολοκληρώσει ούτε το μισό της εξέτασής του, χλώμιασε θανάσιμα και έτρεμε σαν φύλλο λεύκης. Ο πάστορας Γουάιτ είπε: «Θα αναφέρει ο γιατρός την κατάστασή της;» Εκείνος απάντησε: «Δεν αναπνέει», και έσπευσε προς την πόρτα. Όσοι βρίσκονταν στην πόρτα και γνώριζαν την αλαζονεία του είπαν: «Γύρνα πίσω και κάνε ό,τι είπες ότι θα έκανες· βγάλε αυτή τη γυναίκα από το όραμα.» Σε μεγάλη αναστάτωση άρπαξε το πόμολο της πόρτας, αλλά δεν του επιτράπηκε να την ανοίξει μέχρις ότου ρωτήσουν όσοι βρίσκονταν κοντά στην πόρτα: «Γιατρέ, τι συμβαίνει;» Εκείνος απάντησε: «Μόνο ο Θεός ξέρει· αφήστε με να βγω από αυτό το σπίτι», και βγήκε έξω.

GSAM 211.1Ήταν προφανές ότι το πνεύμα που τον επηρέαζε ως μέντιουμ δεν ήταν πιο ήσυχο στην παρουσία της δύναμης που έλεγχε την κυρία Γουάιτ στο όραμα, από ό,τι ήταν οι δαιμονισμένοι στις ημέρες του Σωτήρα, οι οποίοι ρώτησαν: «ήλθες εδώ προ καιρού να μας βασανίσης;»¹³

GSAM 211.2Σε αυτή την περίσταση παρατηρείται μια ομοιότητα με εκείνη που καταγράφεται στην εμπειρία του προφήτη Δανιήλ. Καθώς εισερχόταν σε όραμα μέσω του Πνεύματος του Κυρίου, οι Χαλδαίοι που ήταν παρόντες — ειδωλολάτρες που δεν γνώριζαν εκείνο το Πνεύμα — τρομοκρατήθηκαν πολύ και «έφυγον διά να κρυφθώσιν».¹⁴

GSAM 211Η δεσποινίς Χάρμον κλήθηκε να περιγράψει τα οράματά της

GSAM 211.3Περίπου μία εβδομάδα μετά το πρώτο της όραμα, σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του πατέρα της, η δεσποινίς Χάρμον είχε ένα δεύτερο όραμα, στο οποίο της ζητήθηκε να γνωστοποιήσει στους άλλους ό,τι της είχε αποκαλυφθεί. Βρισκόταν σε μεγάλη αμηχανία, καθώς δεν ήξερε πώς θα μπορούσε να εκπληρώσει την εντολή του Κυρίου. Η υγεία της ήταν τόσο κακή που υπέφερε πραγματικά σωματικά και, από κάθε άποψη, φαινόταν ότι της απέμενε λίγος χρόνος ζωής. Ήταν μόλις δεκαεπτά ετών, μικρή και αδύναμη, άπειρη στην κοινωνική ζωή, και από τη φύση της τόσο δειλή και εσωστρεφής που της ήταν οδυνηρό να συναντά ξένους. Προσευχήθηκε θερμά για αρκετές ημέρες, και μέχρι αργά τη νύχτα, ώστε αυτό το βάρος να αφαιρεθεί και να ανατεθεί σε κάποιον άλλο, πιο ικανό να το φέρει. Όμως το φως του καθήκοντος δεν άλλαξε ποτέ, και τα λόγια του αγγέλου ηχούσαν συνεχώς: «Κάνε γνωστό στους άλλους αυτό που σου αποκάλυψα».

GSAM 212.1Ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση ψυχικής αμηχανίας, η δεσποινίς Χάρμον παρευρέθηκε σε μια άλλη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του πατέρα της. Σε αυτή τη συνάντηση, όλοι οι παρευρισκόμενοι ένωσαν τις δυνάμεις τους σε θερμή προσευχή για εκείνη, και για άλλη μια φορά αφιερώθηκε στον Κύριο, νιώθοντας πρόθυμη να χρησιμοποιηθεί για τη δόξα Του. Ενώ προσευχόταν, το πυκνό σκοτάδι που την είχε τυλίξει διαλύθηκε· και, όπως είπε αργότερα, ένα λαμπερό φως, σαν μια σφαίρα φωτιάς, ήρθε προς το μέρος της, και καθώς έπεσε πάνω της, οι δυνάμεις της την εγκατέλειψαν, και της φάνηκε ότι βρισκόταν στην παρουσία του Ιησού και των αγγέλων. Και πάλι επαναλήφθηκε: «Κάνε γνωστό στους άλλους αυτό που σου αποκάλυψα». Είπε ότι ικέτευσε θερμά, ώστε αν έπρεπε να πάει και να διηγηθεί αυτό που της είχε δείξει ο Κύριος, να προστατευθεί από την υπεροψία. Τότε ένας άγγελος της είπε ότι η προσευχή της είχε εισακουστεί και ότι, αν κινδύνευε να υπερηφανευτεί, θα πληγωνόταν από ασθένεια. Ο άγγελος της είπε: «Αν μεταδώσετε το μήνυμα πιστά και υπομείνετε μέχρι τέλους, θα φάτε από τον καρπό του δέντρου της ζωής και θα πιείτε από τον ποταμό του νερού της ζωής».

GSAM 212Η επίσκεψη της δεσποινίδας Χάρμον στο Πόλαντ του Μέιν

GSAM 212.2Στην δεσποινίδα Χάρμον είχε αποκαλυφθεί ότι έπρεπε να πάει στο Πόλαντ του Μέιν και να διηγηθεί το όραμά της. Την επομένη αυτού του τρίτου οράματος, απροσδόκητα για όλους, ο κουνιάδος της έφτασε οδηγώντας στην πόρτα του σπιτιού του πατέρα της και της πρότεινε να την πάει στο Πόλαντ. Ενώ βρισκόταν εκεί, πραγματοποίησε μια συνάντηση κατά την οποία διηγήθηκε το όραμα. Ο Χέιζεν Φος,¹⁵ ο οποίος βρισκόταν σε απόγνωση, δεν πείστηκε να παραστεί στη συνάντηση, αλλά με το αυτί του κοντά στην πόρτα απ’ έξω, άκουσε την ίδια να περιγράφει το όραμά της και είπε: «Το όραμα που περιέγραψε μοιάζει τόσο πολύ με αυτό που μου αποκαλύφθηκε, όσο δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να περιγράψουν το ίδιο πράγμα». Το επόμενο πρωί συνάντησε απροσδόκητα τη δεσποινίδα Χάρμον και της είπε να είναι «πιστή στο να φέρει το βάρος και στο να διηγείται τις μαρτυρίες που ο Κύριος θα της δώσει, και δεν θα εγκαταλειφθεί από τον Θεό». Σε άλλους είπε: «Αυτή είναι το όργανο στο οποίο ο Κύριος έχει εναποθέσει αυτό το βάρος». Σίγουρα έπρεπε να το ξέρει, καθώς είχε δει το πρόσωπο στο όραμα στο οποίο του είχε ειπωθεί ότι το βάρος «αφαιρέθηκε» από αυτόν.

GSAM 213.1Το έργο της δεσποινίδας Χάρμον από εκείνη την εποχή συνίστατο στο να πηγαίνει από τόπο σε τόπο στις πολιτείες της Νέας Αγγλίας, μεταφέροντας ό,τι της είχε αποκαλυφθεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις της λέγονταν, μέσα από όραμα, πού να πάει, καθώς και ποιες δυσκολίες θα συναντούσε. Τα μηνύματά της ήταν, κυρίως, επιπλήξεις για όσους παρασύρονταν προς τη διδασκαλία της πνευματικής παρουσίας του Χριστού, και ενθάρρυνση προς όλους να παραμείνουν πιστοί στην προηγούμενη εμπειρία.

GSAM 213.2Λέει για την εμπειρία της: «Κάποιοι απέφυγαν εντελώς το έργο και απέκλεισαν από την εκκλησία όλους όσους δεν δέχονταν τις απόψεις τους σχετικά με αυτό το θέμα... Ο Θεός μου αποκάλυψε αυτά τα λάθη σε όραμα και με έστειλε στα πλανημένα παιδιά Του για να τα επισημάνω· αλλά πολλοί από αυτούς απέρριψαν εντελώς το μήνυμα και με κατηγόρησαν ότι συμμορφώνομαι με τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, οι ονομαστικοί Αντβεντιστές με κατηγόρησαν για φανατισμό, και παρουσιάστηκα ψευδώς —και από μερικούς κακόβουλα— ως η ηγέτιδα του φανατισμού που στην πραγματικότητα προσπαθούσα να εξαλείψω.»¹⁶ Για αυτό θα μάθουμε περισσότερα στο επόμενο κεφάλαιο.