Κεφάλαιο 14 — Η κλειστή πόρτα

GSAM 214.1«Ενώ δε απήρχοντο διά να αγοράσωσιν, ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ' αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα.»¹

GSAM 214.2Η έλευση του Νυμφίου που παρουσιάζεται σε αυτή την παραβολή δεν είναι η έλευση του Χριστού στη γη, αλλά στο γάμο. Ο γάμος είναι ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα πριν από την έλευση του Κυρίου. Αυτό εκφράζεται στο Ευαγγέλιο που κατέγραψε ο Λουκάς ως εξής: «Ας ήναι αι οσφύες σας περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι· και σεις όμοιοι με ανθρώπους, οίτινες προσμένουσι τον κύριον αυτών, πότε θέλει επιστρέψει εκ των γάμων, διά να ανοίξωσιν ευθύς εις αυτόν όταν έλθη και κρούση».²

GSAM 214Η αποδοχή μιας Βασιλείας που ονομάζεται γάμος

GSAM 214.3Η έλευση του Νυμφίου στον γάμο απεικονίζεται στο Δανιήλ 7:13, 14, όπου ο Χριστός έρχεται στον Πατέρα για να λάβει τη βασιλεία Του. Στην αρχαιότητα, η άφιξη ενός βασιλιά στην πρωτεύουσά του για να παραλάβει τον θρόνο και τη βασιλεία του ονομαζόταν γάμος. Αυτό το γεγονός —η παραλαβή της πρωτεύουσας ως νύφης— γιορταζόταν με την πολυτέλεια και την επιδεικτικότητα ενός πραγματικού γάμου. Έτσι, όταν ο Χριστός παραλαμβάνει από τον Πατέρα στον ουρανό τη βασιλεία Του, λέγεται ότι παντρεύεται τη νύφη Του —τη Νέα Ιερουσαλήμ (Αποκάλυψη 21:9)· και αυτό ονομάζεται στην παραβολή «ο γάμος».

GSAM 214.4Μετά τη λήξη των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών, στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο λαός της Παρουσίας, ο οποίος συνέκρινε τα γεγονότα της εμπειρίας του με τα στοιχεία που σχετίζονταν με έναν ανατολικό γάμο, είπε: «Ο Χριστός μπήκε στον γάμο». Καθώς έλαβαν σαφέστερο φως σχετικά με τη φύση του γεγονότος που επρόκειτο να λάβει χώρα στο τέλος των 2.300 ημερών, η πίστη τους ακολούθησε τον Χριστό στο έργο στο οποίο είχε εισέλθει· έτσι, με πίστη, «μπήκαν μαζί Του στον γάμο».

GSAM 215«Θα επιστρέψω»

GSAM 215.1Σε ένα όραμα που δόθηκε στη δεσποινίδα Χάρμον το 1845, όπου ο Χριστός περνούσε από το πρώτο στο δεύτερο διαμέρισμα του ουράνιου αγιαστηρίου, συναντάμε τα εξής λόγια: «‘Περιμένετε εδώ· πηγαίνω στον Πατέρα μου για να παραλάβω τη βασιλεία· κρατήστε τα ρούχα σας άσπιλα, και σε λίγο θα επιστρέψω από το γάμο και θα σας παραλάβω κοντά μου.’ Τότε, μια νεφελώδης άμαξα, με τροχούς σαν φλεγόμενη φωτιά, περιτριγυρισμένη από αγγέλους, έφτασε εκεί όπου βρισκόταν ο Ιησούς. Αυτός ανέβηκε στην άμαξα και μεταφέρθηκε στο Άγιο των Αγίων, όπου καθόταν ο Πατέρας».³

GSAM 215Έλεος αφού κλείσει η πόρτα

GSAM 215.2Η κλειστή πόρτα αυτής της παραβολής φαίνεται να αναφέρεται σε ένα γεγονός που συμβαίνει πριν από την πραγματική έλευση του Υιού του ανθρώπου μέσα στα σύννεφα του ουρανού· διότι, αφού κλείσει η πόρτα, έρχονται οι άλλες παρθένες και χτυπούν, και τους λέγεται να «αγρυπνούν», επειδή δεν γνωρίζουν ούτε την ημέρα ούτε την ώρα της έλευσής Του. Και πάλι, αυτή η πόρτα κλείνει αφού οι σοφές παρθένες μπουν μαζί με τον Νυμφίο στον γάμο.

GSAM 215.3Από τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτή την παραβολή των παρθένων φαίνεται ότι, μετά την είσοδο στο γάμο, υπάρχει ακόμα ευκαιρία ακόμη και για τις «ανόητες» παρθένες να κάνουν μια αποδεκτή προετοιμασία για να συναντήσουν τον Νυμφίο. Τους δίνεται η εντολή να «αγρυπνούν». Η αγρυπνία και η αναμονή είναι χαρακτηριστικά που συνδέονται με την αληθινή προετοιμασία για τη συνάντηση με τον Κύριο. Φαίνεται, επομένως, ότι το έλεος δεν αποσύρεται όταν κλείνει η πόρτα σε αυτή την παραβολή.

GSAM 215Όχι η πόρτα του Λουκά 13:25-28

GSAM 215.4Στο παρελθόν, έχουν γίνει λάθη λόγω της σύγχυσης μεταξύ της πόρτας για την οποία γίνεται λόγος σε αυτή την παραβολή και της πόρτας που αναφέρεται στο Κατά Λουκά 13:25-28, όπου αναγράφεται: «Αφού σηκωθή ο οικοδεσπότης και αποκλείση την θύραν, και αρχίσητε να στέκησθε έξω και να κρούητε την θύραν, λέγοντες· Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς· και εκείνος αποκριθείς σας είπη, δεν σας εξεύρω πόθεν είσθε.... Φύγετε απ' εμού πάντες οι εργάται της αδικίας. Εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία του Θεού, εαυτούς δε εκβαλλομένους έξω». Από τα παραπάνω είναι πολύ προφανές ότι, όταν κλείσει αυτή η πόρτα, η μοίρα εκείνων που έχουν αποκλειστεί έχει ήδη αποφασιστεί. Τότε θα έχει έρθει η βασιλεία του Θεού· διότι θα δουν τους σωζόμενους μέσα στη βασιλεία. Αντίθετα, στην παραβολή των παρθένων ο Κύριος δεν έχει έρθει ακόμη στη βασιλεία Του, αλλά έχει πάει στον Πατέρα Του για να παραλάβει τη βασιλεία Του.

GSAM 216Μια κλειστή πόρτα στην τυπική λατρεία

GSAM 216.1Όσοι με πίστη ακολούθησαν τον Χριστό στο έργο Του, μετά το τέλος της περιόδου των 2.300 ημερών —22 Οκτωβρίου 1844— είδαν ότι, όταν ερχόταν η Ημέρα του Εξιλασμού στην τυπική λατρεία, ο αρχιερέας έκλεινε την πόρτα του εξωτερικού χώρου και άνοιγε την πόρτα προς το Άγιο των Αγίων, για να εκτελέσει εκεί το έργο Του, δηλαδή να εξαλείψει τις αμαρτίες που είχαν ομολογηθεί στο αγιαστήριο· και ότι, ομοίως, ο Χριστός, ο Αρχιερέας μας, είχε κλείσει την πόρτα του εξωτερικού χώρου του ουράνιου ναού και είχε ανοίξει εκείνο το δωμάτιο στο οποίο φαινόταν «η κιβωτός της διαθήκης αυτού».⁴

GSAM 216Ποιοι βρίσκονταν σε πλάνη;

GSAM 216.2Εκείνη την εποχή υπήρχαν μεταξύ των πιστών των Αντβεντιστών κάποιοι που δεν είχαν ακόμη λάβει σαφές φως σχετικά με τη λατρευτική τελετή του Χριστού στο αγιαστήριο, καθώς η προσοχή τους δεν είχε ακόμη στραφεί στο άγγελμα του τρίτου αγγέλου. Αυτοί έπεσαν σε πλάνη συγχέοντας αυτή την εξωτερική πόρτα του αγιαστηρίου με την κλειστή πόρτα στο Λουκά 13:25-28. Ωστόσο, αυτοί δεν ήταν Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας. Ποιοι όμως ήταν, πώς προέκυψε αυτή η διδασκαλία και ποιες περιστάσεις οδήγησαν σε τέτοια συμπεράσματα, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε.

GSAM 217.1Οι άνθρωποι που είχαν αποχωρήσει από τις ονομαστικές εκκλησίες υπό την κήρυξη του μηνύματος της Παρουσίας, καθώς και εκείνοι από τους οποίους είχαν αποχωρήσει, αναφέρονται στη μαρτυρία προς την πέμπτη και την έκτη από τις επτά εκκλησίες της Αποκάλυψης. Η προειδοποίηση προς την πέμπτη εκκλησία, της Σάρδης, αναφέρει: «Ενθυμού λοιπόν πως έλαβες και ήκουσας, και φύλαττε αυτά και μετανόησον. Εάν λοιπόν δεν αγρυπνήσης, θέλω ελθεί επί σε ως κλέπτης, και δεν θέλεις γνωρίσει ποίαν ώραν θέλω ελθεί επί σε».⁵ Από αυτή τη διατύπωση είναι προφανές ότι τα πρόσωπα στα οποία απευθύνεται αυτή η προειδοποίηση είχαν ακούσει την κήρυξη της έλευσης του Κυρίου. Είχαν δηλώσει ότι την είχαν δεχτεί, αλλά τώρα ήταν έτοιμοι να την αποκηρύξουν.

GSAM 217Η Εκκλησία της Φιλαδέλφειας

GSAM 217.2Στη συνέχεια αναφέρεται η Εκκλησία της Φιλαδέλφειας, η έκτη κατάσταση της ευαγγελικής εκκλησίας. Αυτή η εκκλησία αντιπροσωπεύει τον λαό που είχε βγει έξω υπό την κήρυξη του πρώτου και του δεύτερου μηνύματος της Αποκάλυψης 14. Σε αυτή την εκκλησία ο Κύριος λέει: «Ιδού, έρχομαι ταχέως· κράτει εκείνο το οποίον έχεις, διά να μη λάβη μηδείς τον στέφανόν σου.»⁶ Σε αυτούς απευθύνονται περαιτέρω με τα ακόλουθα λόγια: «Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων το κλειδίον του Δαβίδ, όστις ανοίγει και ουδείς κλείει, και κλείει και ουδείς ανοίγει· Εξεύρω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν και εφύλαξας τον λόγον μου και δεν ηρνήθης το όνομά μου».⁷

GSAM 217Τι είναι η κλειστή πόρτα αυτής της παραβολής;

GSAM 217.3Τι πρέπει να κατανοήσουμε με την ανοιχτή και την κλειστή πόρτα στην περικοπή που μόλις παραθέσαμε; Πιστεύουμε ότι μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να βρεθεί στη συνοδευτική εξήγηση: Ενώ υπήρχαν μεταξύ των Αντβεντιστών εκείνοι που είχαν λάβει προχωρημένο φως και δίδασκαν ότι ο Σωτήρας είχε μεταφέρει τη λατρεία Του από το πρώτο στο δεύτερο διαμέρισμα του ουράνιου αγιαστηρίου, και παρουσίαζαν σωστά το ζήτημα της ανοιχτής και της κλειστής πόρτας σε όσους ήθελαν να ακούσουν, μια άλλη ομάδα αντιτάχθηκε σε αυτή την αλήθεια και προσπαθούσε να εδραιώσει την πίστη στη διδασκαλία ότι η ανοιχτή πόρτα ήταν κλειστή, και η κλειστή πόρτα ανοιχτή. Με αυτόν τον τρόπο εμπόδιζαν τον δρόμο, ή παρεμπόδιζαν το έργο, των υπηρέτων του Κυρίου εδώ στη γη. Οι πόρτες του ουράνιου αγιαστηρίου ανοίγουν και κλείνουν με τη δύναμη του Χριστού — «όστις ανοίγει και ουδείς κλείει». Στην επιστολή προς την εκκλησία της Φιλαδέλφειας, οι άνθρωποι που κρατούν σταθερά, τηρούν τον λόγο και δεν αρνούνται το όνομά Του, κερδίζουν μια νίκη που ανοίγει μια πόρτα που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κλείσει. Αυτό αναμφίβολα αναφέρεται στην πόρτα πρόσβασης προς τον λαό, την οποία οι άνθρωποι, φαινομενικά (όπως θα δούμε), είχαν ουσιαστικά κλείσει· αλλά ως αναγνώριση της σταθερότητάς τους, ο Κύριος θέτει μπροστά στους πιστούς μια «ανοιχτή πόρτα» που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κλείσει.

GSAM 218Μια Πύλη Λόγου

GSAM 218.1Στις Γραφές αναφέρονται πολλά παραδείγματα όπου η πόρτα χρησιμοποιείται με αυτή την έννοια. Ο Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, λέει: «Ηνοίχθη εις εμέ θύρα μεγάλη και ενεργητική, και είναι πολλοί εναντίοι.»⁸ Επίσης, στη δεύτερη επιστολή του προς τους Κορινθίους, λέει: «Ότε δε ήλθον εις την Τρωάδα διά να κηρύξω το ευαγγέλιον του Χριστού, και ηνοίχθη εις εμέ θύρα εν Κυρίω, δεν έλαβον άνεσιν εις το πνεύμά μου, διότι δεν εύρον Τίτον τον αδελφόν μου.»⁹ Επίσης, έκανε αίτημα στους Κολοσσαείς με τον εξής τρόπο: «Εμμένετε εις την προσευχήν, αγρυπνούντες εις αυτήν μετά ευχαριστίας, προσευχόμενοι ενταυτώ και περί ημών, να ανοίξη εις ημάς ο Θεός θύραν του λόγου, διά να λαλήσωμεν το μυστήριον του Χριστού, διά το οποίον και είμαι δεδεμένος».¹⁰

GSAM 218.2Από αυτές τις γραφές φαίνεται ότι οι ευκαιρίες για την κήρυξη της αλήθειας ονομάζονται ανοιχτές πόρτες· και από τα λόγια που ειπώθηκαν στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας φαίνεται ότι, την εποχή που αυτός ο λαός κλήθηκε να βγει, οι άνθρωποι κατέβαλαν έντονες προσπάθειες να κλείσουν την πόρτα του λόγου εναντίον τους. Καθώς η εκκλησία της Φιλαδέλφειας περνούσε τη δοκιμασία, κρατώντας σταθερά τον «λόγο» και το «όνομά» Του, ο λόγος του Κυρίου προς αυτούς ήταν ότι θα έβαζε μπροστά τους μια ανοιχτή πόρτα που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κλείσει.

GSAM 219Η κατάσταση μετά τις 22 Οκτωβρίου 1844

GSAM 219.1Έχοντας μπροστά μας την υπόθεση όπως περιγράφεται στα λόγια της προφητείας, ας ρίξουμε μια αναδρομική ματιά στην κατάσταση καθώς εξελίσσονταν τα γεγονότα. Όπως έχει ήδη παρουσιαστεί, μέχρι τον Απρίλιο του 1844, οι εκκλησίες ήταν ανοιχτές για την κήρυξη του μηνύματος της Παρουσίας, με τις εκκλήσεις για εργάτες να είναι περισσότερες από όσες μπορούσαν να καλύψουν οι ζωντανοί κήρυκες. Μετά την απογοήτευση, την άνοιξη του 1844, όσοι δεν είχαν αγκαλιάσει με ειλικρίνεια τη διδασκαλία, στράφηκαν να της αντιταχθούν. Όταν, το καλοκαίρι του 1844, καθώς κηρύχθηκε το άγγελμα του δεύτερου αγγέλου της Αποκάλυψης 14 και η «μεσονύκτια κραυγή» (Ματθαίος 25), ξέσπασε η πιο πικρή δίωξη εναντίον εκείνων που ακόμα τολμούσαν να επιβεβαιώσουν την πίστη τους στην επικείμενη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Αυτοί οι αντίπαλοι προσπάθησαν με διάφορα μέσα να καταστείλουν το θέμα και με κάθε δυνατό τρόπο να εμποδίσουν το έργο εκείνων που εξακολουθούσαν να διακηρύττουν ότι «ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού». Ο Γουίλιαμ Μίλερ είπε για αυτή την αντίσταση: «Είναι η πιο αφύσικη και ανεξήγητη». Τόσο αποφασιστική ήταν η αντίσταση κοντά στο τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών, ώστε ο Τζορτζ Στορς είπε γι’ αυτήν: «Τελειώσαμε με τις ονομαστικές εκκλησίες και όλους τους ασεβείς, εκτός από το βαθμό που αυτή η κραυγή μπορεί να τους επηρεάσει».

GSAM 219.2Μετά το πέρας της περιόδου, καθώς η αντίσταση και η χλεύη από τους ασεβείς εντάθηκαν διπλά και τριπλά, ο Γουίλιαμ Μίλερ είπε για την κατάσταση: «Έχουμε ολοκληρώσει το έργο μας στο να προειδοποιήσουμε τους αμαρτωλούς και στο να προσπαθήσουμε να αφυπνίσουμε μια τυπική εκκλησία. Ο Θεός, με την πρόνοιά Του, έχει κλείσει την πόρτα».¹¹

GSAM 219Η γενική σκληροκαρδία των αμαρτωλών

GSAM 219.3Αυτή η στάση του ειρωνικού κόσμου όχι μόνο σκλήρυνε τους αμαρτωλούς απέναντι στη διδασκαλία της Δευτέρας Παρουσίας, αλλά η μαρτυρία εκείνων που ανήκαν στις ονομαστικές εκκλησίες ήταν η εξής: «Όταν αναλογισθεί κανείς πόσο “σπάνιες και σποραδικές” είναι οι περιπτώσεις των γνησίων καθιερώσεων και σε τι απαράμιλλο σχεδόν βαθμό έχει φθάσει η θρασύτητα και η σκληρότητα των αμαρτωλών, θα έφθανε ίσως στο σημείο να φωνάξει άθελά του: “Λησμόνησε την ευσπλαχνία ο Θεός; ή έκλεισε η θύρα του ελέους;”»¹²

GSAM 220.1Από έναν άλλο εργάτη διαβάζουμε ακόμη περισσότερα για την κατάσταση μετά το τέλος της προφητικής περιόδου: «Ήταν τότε σχεδόν αδύνατο να αποκτήσουμε πρόσβαση στους άπιστους, καθώς η απογοήτευση του 1844 είχε μπερδέψει τόσο πολύ τα μυαλά πολλών, και δεν ήθελαν να ακούσουν καμία εξήγηση για το θέμα.»¹³

GSAM 220Όλες οι πόρτες πρόσβασης στους άπιστους έκλεισαν

GSAM 220.2Μια τέτοια κατάσταση φαινόταν, προς το παρόν, να κλείνει την πόρτα πρόσβασης σε όλους εκτός από εκείνους που εξακολουθούσαν να κρατούν σφιχτά την πίστη και την ελπίδα τους στην επικείμενη έλευση του Χριστού. Καθώς η πόρτα του λόγου φαινόταν τόσο εντελώς κλειστή, και ο λαός των Αντβεντιστών είδε ότι υπήρχε μια κλειστή πόρτα στην παραβολή που αφορούσε την εμπειρία τους, μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτό πώς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς: ή, όπως το εξέφρασαν ορισμένοι, ότι «η πόρτα του ελέους είχε κλείσει», ειδικά αν θεωρούσαν ότι η κλειστή πόρτα σε αυτή την παραβολή και η κλειστή πόρτα στο Λουκά 13 ήταν η ίδια. Αν ο λαός αρνιόταν κατηγορηματικά να ακούσει, σκληρύνοντας έτσι την καρδιά του, πώς θα μπορούσε να μεταστραφεί;

GSAM 220Ποιος δίδαξε πρώτος την ψευδή κλειστή πόρτα;

GSAM 220.3Τώρα προκύπτει το ερώτημα: Ποιος ξεκίνησε τη διδασκαλία της δοξασίας «καμία ευσπλαχνία για τους αμαρτωλούς»; Ποιος την πίστεψε; Και ποιος την απέρριψε; Ως απάντηση στο πρώτο ερώτημα, θα επιστήσουμε την προσοχή στην αναφορά μιας επίσκεψης που πραγματοποίησε ο Τζ. Β. Χάιμς την άνοιξη του 1845 στην πολιτεία του Μέιν. Λέει:—

GSAM 220.4«Ο αδελφός Ιωσήφ Τέρνερ και άλλοι υιοθέτησαν τη θέση ότι βρισκόμασταν στο μεγάλο Σάββατο — ότι τα έξι χιλιάδες χρόνια είχαν τελειώσει — και, κατά συνέπεια, κανένας Αντβεντιστής δεν έπρεπε να εκτελεί πλέον χειρωνακτική εργασία. Το να το πράξουν αυτό θα οδηγούσε σίγουρα, κατά την εκτίμησή τους, στην τελική τους καταστροφή.

GSAM 220.5«Ενώ παρέμεναν σε αυτή τη στάση αδράνειας όσον αφορά την κοσμική χειρωνακτική εργασία, ένα νέο φως, όπως πιστευόταν, έλαμψε στο μυαλό του αδελφού Τέρνερ, δηλαδή ότι ο Νυμφίος ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ — ότι ήρθε την δέκατη ημέρα του έβδομου μήνα του περασμένου εβραϊκού έτους — ότι τότε έλαβε χώρα ο γάμος — ότι όλες οι παρθένες τότε, κατά κάποιον τρόπο, εισήλθον μετ’ αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα!—καμία από αυτές δεν μπορούσε να χαθεί, και καμία από έξω δεν μπορούσε να σωθεί. Έτσι ολοκληρώθηκαν όλες οι πνευματικές υποθέσεις αυτού του μεγαλοπρεπούς πλανήτη.»¹⁴

GSAM 221Ποιος αντιτάχθηκε σθεναρά στην ψευδή θεωρία;

GSAM 221.1Ο πάστορας Τέρνερ άρχισε να διδάσκει τη διδασκαλία του «όχι πλέον έλεος» στο Πάρις του Μέιν, και για λίγο καιρό είχε αρκετούς οπαδούς σε εκείνη την περιοχή της χώρας. Καθώς υπήρχε μια τόσο απόλυτη κλειστή πόρτα πρόσβασης προς τους ανθρώπους εκτός των Αντβεντιστών, είτε ήταν ομολογούντες είτε όχι, πολλοί φυσικά στράφηκαν προς την άποψη του Τέρνερ για το θέμα.

GSAM 221.2Για να μην παρερμηνευθεί ο όρος Αντβεντιστές, θα αναφερόμαστε εφεξής σε αυτόν τον λαό ως Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας· και πολλοί από αυτή την ομάδα ήταν εκείνοι που αποδέχονταν τις απόψεις του κ. Τέρνερ. Δεν είχαν ακόμη δει ούτε ακούσει την αλήθεια για το Σάββατο, ούτε είχαν ακούσει για το άγγελμα του τρίτου αγγέλου. Για αυτούς ακριβώς μιλάει η κυρία Γουάιτ ως εξής σε μία από τις εκδόσεις της:—

GSAM 221.3«Μετά το πέρας της περιόδου αναμονής το 1844, οι Αντβεντιστές εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι η έλευση του Σωτήρα ήταν πολύ κοντά· θεωρούσαν ότι είχαν φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή και ότι το έργο του Χριστού ως μεσολαβητή του ανθρώπου ενώπιον του Θεού είχε παύσει. Αφού είχαν δώσει την προειδοποίηση για την επικείμενη κρίση, ένιωθαν ότι το έργο τους για τον κόσμο είχε ολοκληρωθεί, και έχασαν το βάρος της ψυχής τους για τη σωτηρία των αμαρτωλών, ενώ η θρασύτητα και η βλάσφημη χλεύη των ασεβών τους φαινόταν ως μια ακόμη απόδειξη ότι το Πνεύμα του Θεού είχε αποσυρθεί από όσους απέρριπταν το έλεός Του. Όλα αυτά τους ενίσχυσαν στην πεποίθηση ότι η περίοδος της δοκιμασίας είχε τελειώσει ή, όπως το εξέφραζαν, ‘η πόρτα του ελέους είχε κλείσει’. Όπως έχει αναφερθεί, οι Αντβεντιστές ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα ενωμένοι στην πεποίθηση ότι η πόρτα του ελέους είχε κλείσει.»¹⁵

GSAM 222.1Σε αυτό το απόσπασμα η κυρία Γουάιτ εκθέτει τη θέση που υιοθέτησαν οι Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας. Δεν υπονοεί καν ότι η ίδια το πίστευε. Όπως φάνηκε παραπάνω, η διδασκαλία αυτή διδάχθηκε για πρώτη φορά από τον Ιωσήφ Τέρνερ, στο Πάρις του Μέιν. Η κυρία Γουάιτ (τότε δεσποινίς Χάρμον) συνάντησε τον Ιωσήφ Τέρνερ στον προαναφερθέντα τόπο στις αρχές της άνοιξης του 1845 και τον άκουσε να διακηρύσσει τη διδασκαλία του ότι «δεν υπάρχει πλέον χειρωνακτική εργασία για τους Αντβεντιστές, ούτε έλεος για τους αμαρτωλούς», και του είπε ξεκάθαρα ότι «διδάσκει μια ψευδή διδασκαλία· ότι υπήρχε ακόμα έλεος για τους αμαρτωλούς και για όσους δεν είχαν απορρίψει την αλήθεια εν γνώσει τους».

GSAM 222Αντίθεση στη θεωρία της «απουσίας ελέους»

GSAM 222.2Ο Τζ. Ν. Άντριους, ο οποίος κατοικούσε στο Πάρις του Μέιν το 1844 και το 1845 και ο οποίος ήταν πλήρως εξοικειωμένος με την πορεία των ανθρώπων εκεί, καθώς και με εκείνη του Ιωσήφ Τέρνερ, ο οποίος δίδασκε ότι δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς, λέει για τη θέση της δεσποινίδας Χάρμον σχετικά με το θέμα εκείνη την εποχή: «Αντί τα οράματα να τους οδηγήσουν να υιοθετήσουν αυτή την άποψη, διόρθωσαν εκείνους που την είχαν υιοθετήσει και εξακολουθούσαν να την υποστηρίζουν».¹⁶

GSAM 222.3Η δεσποινίς Χάρμον πραγματοποίησε μια δεύτερη επίσκεψη στο Πάρις του Μέιν το καλοκαίρι του 1845. Σχετικά με αυτή την επίσκεψη θα παραθέσω τα λόγια της κυρίας Τρουσντέιλ, η οποία τότε κατοικούσε στο Πάρις. Λέει:—

GSAM 222.4«Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της δεσποινίδας Χάρμον στο Πάρις του Μέιν, το καλοκαίρι του 1845, της ανέφερα τις λεπτομέρειες σχετικά με μια αγαπητή μου φίλη, της οποίας ο πατέρας τής είχε στερήσει τη δυνατότητα να παρευρίσκεται στις συγκεντρώσεις μας, με αποτέλεσμα να μην έχει απορρίψει το φως. Εκείνη απάντησε χαμογελώντας: ‘Ο Θεός δεν μου έχει δείξει ποτέ ότι δεν υπάρχει σωτηρία για τέτοιους ανθρώπους. Μόνο εκείνοι που τους έχει παρουσιαστεί το φως της αλήθειας και το έχουν απορρίψει εν γνώσει τους.’»¹⁷

GSAM 222.5Μιλά επίσης σχετικά με μια τρίτη επίσκεψη της δεσποινίδας Χάρμον στο Πάρις, το 1846, ως εξής:—

GSAM 222Μια άλλη καταδίκη της ψευδούς θεωρίας

GSAM 222.6«Μια άλλη περίπτωση που αξίζει να αναφερθεί ήταν ένα όραμα που δόθηκε το 1846, στο Πάρις του Μέιν. Στην δεσποινίδα Χάρμον αποκαλύφθηκε ότι, όταν ο Σατανάς δεν μπορούσε να εμποδίσει τους ειλικρινείς να εκπληρώσουν πλήρως το καθήκον τους, θα χρησιμοποιούσε την πονηριά του για να τους ωθήσει πέρα από το καθήκον. Μια καλή αδελφή έλεγε στις εκκλησίες ότι ο Θεός τις είχε απορρίψει επειδή είχαν απορρίψει το μήνυμα που είχε σταλεί από τον ουρανό για να τις σώσει. Στην αδελφή Χάρμον αποκαλύφθηκε ότι δεν υπήρχε καμία αλήθεια στο μήνυμά της, καθώς υπήρχαν πολλοί στις εκκλησίες που θα αγκάλιαζαν ακόμη την αλήθεια· ότι οι καλοί άγγελοι θα εργάζονταν ακόμη για τις ψυχές σε αυτές τις εκκλησίες, και όταν το έκαναν αυτό, αυτοί [οι άγγελοι] θα άφηναν αυτή την αδελφή, μαζί με το μήνυμά της [εννοώντας το μήνυμά της «χωρίς έλεος»], έξω από την πόρτα.»¹⁸

GSAM 223Καμία αντίφαση

GSAM 223.1Επειδή υπάρχουν κάποιοι που επιδιώκουν με μεγάλο ζήλο να αποδείξουν ότι η κυρία Γουάιτ κάποτε δίδασκε τη θεωρία του «όχι πια έλεος για τους αμαρτωλούς», αλλά τώρα διδάσκει το αντίθετο, θα παρουσιάσω μαρτυρίες από όσους γνώριζαν το έργο της από το 1845, σχετικά με τους κόπους της για τη μεταστροφή των αμαρτωλών. Ακολουθεί μια δήλωση του Άιρα Άμπι, από το Μπρούκφιλντ, στην κομητεία Μάντισον, της πολιτείας της Νέας Υόρκης:—

GSAM 223.2«Μεταξύ των ετών 1846 και 1850, ο αδελφός και η αδελφή Γουάιτ ήρθαν στο σπίτι μας και έδειξαν μεγάλο ζήλο για τα παιδιά και όσους δεν είχαν απορρίψει την αλήθεια. Αγωνίζονταν για τις μη μεταστραμμένες ψυχές, και δεν θυμάμαι ποτέ να άκουσα την αδελφή Γουάιτ να λέει ότι δεν υπήρχε ελπίδα για τους αποστάτες και όσους δεν είχαν απορρίψει την αλήθεια.»¹⁹

GSAM 223Μαρτυρία των Αντβεντιστών της Πρώτης Ημέρας

GSAM 223.3Όσον αφορά το τι γνωρίζουν οι Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας της Νέας Αγγλίας για το ακραίο δόγμα της κλειστής πόρτας, ας μαρτυρήσει η ακόλουθη επιστολή:—

GSAM 223.4«Από τις 5 έως τις 9 Αυγούστου 1891, πραγματοποίησα μια συζήτηση με τον πάστορα Μάιλς Γκραντ, στο Μπρούκστον, μια πόλη με περίπου 30.000 κατοίκους. Η συζήτηση έλαβε χώρα σε μια μεγάλη σκηνή, υπό την προεδρία του κ. Ιωάννη Μπάρμπουρ, πρώην προέδρου του δημοτικού συμβουλίου. Η πόλη αυτή απέχει περίπου είκοσι μίλια από τη Βοστώνη. Η συζήτηση αφορούσε το ζήτημα του Σαββάτου, αλλά ο κ. Γκραντ προσπάθησε να εισάγει στη συζήτηση το θέμα της εμπειρίας της αδελφής Γουάιτ σε αυτό το έργο. Την κατηγόρησε ότι ‘της είχε αποκαλυφθεί, ήδη από το 1844, ότι η περίοδος της δοκιμασίας είχε λήξει και δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς’».

GSAM 224.1«Σε απάντηση, του είπα ότι οι Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας υιοθέτησαν αυτή τη θέση, σχεδόν όλοι τους, κάποτε, πριν διαχωριστούμε από αυτούς, και ότι, αντί η κυρία Γουάιτ να υποστηρίζει καθόλου αυτή τη θέση, ένα από τα πρώτα πράγματα που της αποκαλύφθηκαν ήταν ότι η θέση αυτή ήταν ‘ψευδής’ και ότι υπήρχε ακόμα έλεος για τους αμαρτωλούς. Είπα: ‘Αυτό είναι αλήθεια, και ο πάστορας Γκραντ ξέρει ότι είναι αλήθεια’. Καθώς το έλεγα αυτό, πολλοί από τους Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας που βρίσκονταν μπροστά μου [η ομάδα αυτή αποτελούσε ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πλήθους που γέμιζε τη μεγάλη σκηνή] κούνησαν το κεφάλι τους σε εμφατική και θετική συγκατάθεση με τη δήλωση. Αρκεί να πούμε ότι ο πάστορας Γκραντ δεν ανέφερε ξανά αυτό το σημείο στη συζήτηση». Υπογραφή: «Τζορτζ Ε. Φάιφιλντ, South Lancaster, Mass., 6 Δεκεμβρίου 1895».

GSAM 224Η κυρία Γουάιτ αναζητούσε πάντα τη σωτηρία των αμαρτωλών

GSAM 224.3Το γεγονός ότι η κυρία Γουάιτ εργάστηκε για τη μεταστροφή των αμαρτωλών από το 1844 έως σήμερα, αποδεικνύεται περαιτέρω από τα εξής στοιχεία: Αυτή και ο πάστορας Γουάιτ πραγματοποίησαν μια συνάντηση στο σπίτι του Άλμπερτ Μπέλντεν, στο Ρόκι Χιλ του Κονέκτικατ, η οποία ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 1848. Σε αυτή τη συνάντηση καταβλήθηκε προσπάθεια για ορισμένους από τον κόσμο. Ο πάστορας Γουάιτ και η σύζυγός του έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τέτοιες ψυχές. Σχετικά με αυτό το θέμα, θα παραθέσουμε τη μαρτυρία ενός ατόμου από αυτή την κατηγορία που πήρε το βάπτισμα από τον πάστορα Γουάιτ. Ο Ιωάννης Υ. Γουίλκοξ, γράφοντας από το Κένσινγκτον του Κονέκτικατ στις 22 Φεβρουαρίου 1891, λέει:—

GSAM 224.4«Οδηγήθηκα στην αλήθεια την εποχή που οι συγκεντρώσεις γίνονταν στο ημιτελές δωμάτιο του σπιτιού του αδελφού Α. Μπέλντεν, στο Ρόκι Χιλ του Κονέκτικατ. Η αποδοχή του φωτός της παρούσας αλήθειας από μέρους μου έγινε χάρη στις προσπάθειες του αδελφού και της αδελφής Γουάιτ. Βαπτίστηκα λίγο αργότερα από τον αδελφό Γουάιτ. Αν δεν ήταν η ενθάρρυνση και η δύναμη που έλαβα από αυτούς, δεν ξέρω αν θα τολμούσα ποτέ να σκεφτώ ή να αισθανθώ ότι ήμουν αποδεκτός από τον Κύριο. Ενδιαφέρονταν βαθιά για μένα και εργάστηκαν για να με βοηθήσουν».

GSAM 225.1Ο πάστορας Γουάιτ αναφέρθηκε σε εκείνη τη συνάντηση σε μια επιστολή προς τον Στόκμπριτζ Χάουλαντ, στο Τόπσαμ του Μέιν, λέγοντας: «Ο αδελφός Μπέιτς παρουσίασε τις εντολές με μεγάλη σαφήνεια, και η σημασία τους τονίστηκε έντονα μέσω πολύ ισχυρών μαρτυριών. Ο λόγος είχε ως αποτέλεσμα να εδραιώσει όσους ήταν ήδη στην αλήθεια και να αφυπνίσει όσους δεν είχαν αποφασίσει πλήρως».

GSAM 225Εργασία για τους αμαρτωλούς στο Όσγουεγκο της Νέας Υόρκης

GSAM 225.2Το 1849 ο πάστορας Τζέιμς Γουάιτ και η σύζυγός του εργάστηκαν στο Όσγουεγκο της Νέας Υόρκης. Σε εκείνες τις συναντήσεις, ο Χάιραμ Πατς και μια δεσποινίδα Μπένσον, οι οποίοι ήταν αρραβωνιασμένοι, μεταστράφηκαν στον Θεό και στην παρούσα αλήθεια.

GSAM 225.3Τον Μάρτιο του 1850, πραγματοποιήθηκαν και πάλι συναντήσεις στο Όσγουεγκο. Στο περιοδικό Present Truth του Απριλίου, ο πάστορας Γουάιτ, μιλώντας για αυτές τις συναντήσεις, είπε:

GSAM 225.3«Ένα πολύ ενδιαφέρον έργο βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη ανάμεσα στα παιδιά του υπολοίπου σε αυτή την πόλη. Η σωτηρία τους υπήρξε το κύριο θέμα στις συναθροίσεις μας τα δύο τελευταία Σάββατα, και ο Θεός μας έχει ευλογήσει θαυμαστά. Η αλήθεια είχε θετική επίδραση τόσο σε εμάς όσο και στα παιδιά μας. Το βράδυ που ακολούθησε την τελευταία πρώτη ημέρα, πραγματοποιήσαμε μια συνάντηση ειδικά για αυτά, και το Πνεύμα του Κυρίου εκχύθηκε ανάμεσά μας. Όλα τα παιδιά προσκύνησαν ενώπιον του Κυρίου και φάνηκε να αντιλαμβάνονται τη σημασία της τήρησης των εντολών, ειδικά της πέμπτης, και της αναζήτησης της σωτηρίας μέσω του Ιησού Χριστού. Αυτή ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις που έχω δει ποτέ.»

GSAM 225.4Στο τεύχος της Present Truth του Νοεμβρίου 1849, ο πάστορας Γουάιτ δημοσίευσε μια αναφορά για έναν αριθμό ατόμων που μεταστράφηκαν και βαπτίστηκαν· και στο τελευταίο τεύχος αυτής της εφημερίδας το 1850 υπάρχει μια αναφορά για μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Γουέιτσφιλντ του Βερμόντ, καθώς και για την παρουσία του Χέμαν Τσόρτσιλ, ο οποίος είχε μόλις μεταστραφεί από τον κόσμο. Στο άρθρο αναφέρεται ως «αδελφός». Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό, αν δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς;

GSAM 226Μαρτυρία είκοσι ενός μαρτύρων

GSAM 226.1Σε αυτό το πλαίσιο παραθέτουμε μια μαρτυρία που υπογράφηκε, το 1888, από είκοσι ένα άτομα, καθένα από τα οποία συμμετείχε στο κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας το έτος 1844 και ήταν εξοικειωμένο με την εμφάνιση του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου. Όλοι είχαν ασπαστεί το μήνυμα πριν από το 1851, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς είχαν συνδεθεί με τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας σχεδόν από την αρχή της εμφάνισης του μηνύματος:—

GSAM 226.2«Εμείς, οι κάτωθι υπογράφοντες, έχοντας γνωρίσει καλά το κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας το 1844 κατά την παρέλευση του καθορισμένου καιρού, και έχοντας επίσης αγκαλιάσει την αλήθεια του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου ήδη από το 1850, με την παρούσα υπογράφουμε με χαρά τα ονόματά μας στην ακόλουθη δήλωση σχετικά με τη διδασκαλία της κλειστής πόρτας που υποστήριζαν οι πιστοί στο άγγελμα του τρίτου αγγέλου από την εμφάνισή του μέχρι την τελευταία αναφερόμενη ημερομηνία και εφεξής.

GSAM 226.3«Πίστευαν, σύμφωνα με την Αποκάλυψη 3:7, 8 και άλλες γραφές, ότι με το πέρας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών του Δανιήλ 8:14, ο Χριστός ολοκλήρωσε το έργο Του στο πρώτο διαμέρισμα του ουράνιου αγιαστηρίου, μετέφερε τη διακονία Του στα Άγια των Αγίων και άρχισε το έργο της κρίσης, αλλάζοντας τη σχέση Του ως προς αυτό το θέμα με το σχέδιο της σωτηρίας. Εδώ υπήρχε μια πόρτα που άνοιξε και μια πόρτα που έκλεισε.

GSAM 226.4«Πίστευαν ότι όσοι είχαν το σαφές φως σχετικά με το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και στράφηκαν εναντίον του, αντιτιθέμενοι σφοδρά σε αυτό, απορρίφθηκαν από τον Θεό. Ωστόσο, δεν πίστευαν ότι όσοι δεν είχαν λάβει το φως ή όσοι δεν είχαν φτάσει στην ηλικία της ευθύνης πριν από το 1844, αν αναζητούσαν τον Θεό με ειλικρινή καρδιά, θα απορρίπτονταν.

GSAM 226.5«Ενώ πίστευαν, μαζί με τον Γουίλιαμ Μίλερ και τη μεγάλη πλειοψηφία των Αντβεντιστών αμέσως μετά την παρέλευση του καθορισμένου καιρού, ότι το έργο τους για τον κόσμο είχε ολοκληρωθεί και ότι ο Κύριος θα ερχόταν πολύ σύντομα, ωστόσο, αφού το φως σχετικά με το αγιαστήριο και το τρίτο μήνυμα εξήγησε την απογοήτευσή τους, δεν πίστευαν ότι το έλεος είχε παρέλθει, εκτός από εκείνους που είχαν απορρίψει το φως.»

GSAM 227.1Υπογραφές: «Τζ. Μπ. Σουίτ, South Saginaw, Mich.; Σαμουήλ Μάρτιν, West Rindge, N.H.; Άιρα Άμπι, North Brookfield, Ν.Υ.; κυρία Ρ. Μπ. Άμπι, North Brookfield, Ν.Υ.; κυρία Νταϊάνα Άμπι, North Brookfield, Ν.Υ.; κυρία Λ. Μπ. Άμπι, North Brookfield, Ν.Υ.; Χέμαν Σ. Γκέρνι, Μέμφις, Μίσιγκαν; Αν Ε. Γκέρνι, Μέμφις, Μίσιγκαν; Γουίλιαμ Γκίφορντ, Μέμφις, Μίσιγκαν· η κυρία Μαρία Σ. Τσέις, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· Σ. Μ. Χάουλαντ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Φ. Χ. Λαντ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Μελόρα Α. Άσλεϊ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Καρολάιν Α. Ντοτζ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Σάρα Μπ. Γουίπλ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Ουρία Σμιθ, Μπάτλ Κρικ, Μίσιγκαν· η κυρία Παουλίνα Ρ. Χέλιγκας, Μολίν, Κάνσας· ο Ρ. Γ. Λόκγουντ, Σεντ Χέλενα, Καλιφόρνια· η κυρία Ρ. Γ. Λόκγουντ, Σεντ Χέλενα, Καλιφόρνια· ο Ρούμπεν Λάβλαντ, Νορθ Χάιντ Παρκ, Βερμόντ· η κυρία Μπελίντα Λάβλαντ, Νορθ Χάιντ Παρκ, Βερμόντ.»

GSAM 227Ένα όραμα που παρερμηνεύτηκε

GSAM 227.2Έχει γίνει μια προσπάθεια να ερμηνευθεί ένα όραμα που δόθηκε στην κυρία Γουάιτ, στο Τόπσαμ του Μέιν, στις 24 Μαρτίου 1849, ως διδασκαλία αυτής της εσφαλμένης δοξασίας — ότι δεν υπάρχει πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς. Αυτό το όραμα δόθηκε ακριβώς την εποχή που εισάγονταν τα «χτυπήματα του Ρότσεστερ» (Πνευματισμός). Η κυρία Γουάιτ είδε ότι τα μυστηριώδη σημεία και θαύματα καθώς και οι ψευδείς μεταρρυθμίσεις θα αυξάνονταν και θα εξαπλώνονταν. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν ήταν μεταρρυθμίσεις από το λάθος προς την αλήθεια (δεν είπε ότι δεν θα υπήρχαν ποτέ τέτοιες μεταρρυθμίσεις, αλλά ότι αυτές που της αποκαλύφθηκαν, όπου χρησιμοποιούσαν ανθρώπινη επιρροή, ήταν τέτοιες), αλλά από το κακό προς το χειρότερο· διότι όσοι δήλωναν αλλαγή καρδιάς είχαν απλώς τυλίξει γύρω τους ένα θρησκευτικό ένδυμα που κάλυπτε την ανομία μιας ασεβούς καρδιάς. Μερικοί φαινόταν να έχουν πραγματικά μεταστραφεί, και έτσι ήταν σε θέση να εξαπατήσουν τον λαό του Θεού· αλλά αν μπορούσε κανείς να δει τις καρδιές τους, θα φαίνονταν τόσο μαύρες όσο πάντα.

GSAM 227.3Στη συνέχεια είπε: «Ο άγγελος που με συνόδευε μου είπε να αναζητήσω τον πόνο της ψυχής για τους αμαρτωλούς, όπως γινόταν παλαιότερα. Κοίταξα, αλλά δεν μπόρεσα να τον δω· διότι ο καιρός της σωτηρίας τους έχει παρέλθει».²⁰

GSAM 228.1Έχει υποστηριχθεί ότι αυτό το όραμα δίδασκε ότι δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς, αλλά ρωτάμε: Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό, όταν η ίδια είχε αντιταχθεί σε αυτή τη διδασκαλία από την πρώτη στιγμή που ο Ιωσήφ Τέρνερ την δίδαξε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1845, και εργαζόταν με ζήλο καθ’ όλη τη διάρκεια για τη μεταστροφή και τη σωτηρία των αμαρτωλών;

GSAM 228.2Στο Supplement to Experience and Views, που εκδόθηκε το 1854, η κυρία Γουάιτ λέει: «Οι ‘ψευδείς μεταρρυθμίσεις’ στις οποίες γίνεται αναφορά δεν έχουν ακόμη φανεί πλήρως. Αυτό το όραμα αφορά πιο συγκεκριμένα εκείνους που έχουν ακούσει και έχουν απορρίψει το φως της διδασκαλίας της Δευτέρας Παρουσίας. Έχουν παραδοθεί σε ισχυρές πλάνες. Αυτοί δεν θα έχουν την ‘αγωνία της ψυχής για τους αμαρτωλούς’ όπως παλαιότερα».²¹

GSAM 228.3Οι αντίπαλοι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν περισσότερα για το τι έβλεπε η κυρία Γουάιτ σε αυτό το όραμα από ό,τι η ίδια. Ας το εξετάσουμε για λίγο σε σχέση με τη δική τους εκδοχή, δηλαδή ότι έβλεπε την κατάσταση των αμαρτωλών αντί για τους αναγεννητιστές. Έτσι, κοίταξε τους αμαρτωλούς για να βρει μια «αγωνία της ψυχής για τους αμαρτωλούς, αλλά δεν μπόρεσε να τη δει». Ποιος βρήκε ποτέ αγωνία ψυχής για τους αμαρτωλούς απλώς κοιτάζοντας τους αμαρτωλούς; Αλλά, ρωτάμε, τι γίνεται με τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παραπάνω μαρτυρία, τα οποία απλώς χρησιμοποιούσαν ανθρώπινη επιρροή και μεσμερισμό για να κερδίσουν προσήλυτους, και το αποκαλούσαν έργο του Πνεύματος του Θεού; Είναι αυτοί οι αντίπαλοι, που ήταν τόσο πρόθυμοι να δείξουν ότι η κυρία Γουάιτ δίδασκε την ακραία θεωρία της «κλειστής πόρτας», έτοιμοι να παραδεχτούν ότι αυτοί οι αναγεννητιστές ήταν άγιοι άνθρωποι και κέρδιζαν γνήσιους προσήλυτους;

GSAM 228.4Είναι προφανές σε κάθε αντικειμενικό νου ότι η κατηγορία των ατόμων στα οποία αναφέρεται το κείμενο σε αυτό το πλαίσιο ήταν εκείνοι που δήλωναν ότι είχαν αυτή την αγωνία της ψυχής, ενώ είχαν απορρίψει το φως και την αλήθεια και χρησιμοποιούσαν τον μεσμερισμό για να κερδίσουν προσήλυτους. Τέτοιοι δεν θα μπορούσαν να έχουν γνήσια αγωνία της ψυχής για τους αμαρτωλούς, όταν οι ίδιοι ήταν υποκείμενα καταδίκης· διότι «ο καιρός της [δικής τους] σωτηρίας έχει περάσει».

GSAM 229.1Από το όραμα της κυρίας Γουάιτ της 24ης Μαρτίου 1849, ορισμένοι προσπάθησαν να συνάγουν το συμπέρασμα ότι αυτό δίδασκε ότι δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς· αλλά έχουμε ήδη δείξει ότι το 1845, στο Πάρις του Μέιν, δίδαξε ότι υπήρχε έλεος για όλους όσους δεν είχαν απορρίψει το φως και την αλήθεια εν γνώσει και με πλήρη κατανόηση. Σε ένα όραμα που δόθηκε στον ίδιο τόπο το 1846, αποκαλύφθηκε ότι ο Κύριος είχε «λαό στις εκκλησίες που δεν είχε απορρίψει την αλήθεια». Σε εκείνους που σκέφτονταν διαφορετικά, δόθηκε επίπληξη, λέγοντας ότι οι άγγελοι του Θεού θα εργάζονταν ακόμη για αυτούς, και όταν θα εργάζονταν, όσοι τους καταδίκαζαν θα έμεναν έξω.

GSAM 229.2Και πάλι, τον Απρίλιο του 1848, ο πάστορας Γουάιτ και η σύζυγός του εργάζονταν στο Ρόκι Χιλ του Κονέκτικατ για τη μεταστροφή των αμαρτωλών. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι το όραμα της 24ης Μαρτίου 1849 συνάδει με εκείνο που δόθηκε στο Πάρις του Μέιν το 1846, καθώς και με την πορεία που ακολούθησαν αυτοί οι υπηρέτες του Θεού τον Απρίλιο του 1848.

GSAM 229Η ήττα ενός ψευδοαναγεννητιστή

GSAM 229.3Αυτό το όραμα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο Κονέκτικατ, το έτος 1849. Ένας ιεροκήρυκας εργαζόταν εκεί με μεγάλο ζήλο για να εξασφαλίσει προσήλυτους, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι είχε το χάρισμα των γλωσσών. Προσπαθούσε να αποκτήσει επιρροή πάνω στη μικρή ομάδα των τηρητών του Σαββάτου στο Ρόκι Χιλ. Μία από αυτούς την αποκαλούσε «αγαπητή αγία του Κυρίου». Παρουσία του, η κυρία Γουάιτ είχε ένα όραμα που έδειχνε την παραπλανητική φύση του έργου του και ότι η «αγαπητή αγία» του ακολουθούσε μια πορεία που δεν ήταν σύμφωνη με την έβδομη εντολή. Αυτή η «αγία» κυρία αρνήθηκε την κατηγορία, και ο ιεροκήρυκας έκανε μια έντονη έκκληση, προσπαθώντας να κερδίσει τη συμπάθεια για την «φτωχή αγία του Κυρίου», όπως την αποκαλούσε. Την επόμενη νύχτα, αυτή η νεαρή γυναίκα υπέστη κρίση χολέρας και νόμιζε ότι θα πέθαινε. Έστειλε να φωνάξουν την κυρία Γουάιτ και ομολόγησε ότι όσα της είχαν αποκαλυφθεί σχετικά με την ίδια ήταν αληθινά· ότι ήταν ένοχη ακριβώς για αυτό που είχε δηλώσει η κυρία Γουάιτ. Έτσι, αυτός ο ψευδής εργάτης απέτυχε να εξαπατήσει εκείνη την ομάδα, και η φύση του έργου του αποκαλύφθηκε, γεγονός που έθεσε ξαφνικά τέλος στις προσπάθειές του σε εκείνο τον τόπο.

GSAM 230Ένας άλλος ψευδοαναγεννητιστής στο Όσγουεγκο της Νέας Υόρκης

GSAM 230.1Ως περαιτέρω παράδειγμα της αρχής που εκτίθεται στην παραπάνω μαρτυρία, και για να δείξουμε πώς ο πάστορας Γουάιτ και η σύζυγός του εξακολουθούσαν να εργάζονται το 1849-50 για τη μεταστροφή των αμαρτωλών, παραθέτουμε τα ακόλουθα γεγονότα, τα οποία μου διηγήθηκαν ο Ελάιας Γκούντγουιν και άλλοι από τα πρώτα μέλη της εκκλησίας στο Όσγουεγκο, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης:—

GSAM 230.2Τότε (1849) κατοικούσε στην περιοχή ένας νεαρός άνδρας με το όνομα Χάιραμ Πατς. Ήταν αρραβωνιασμένος με μια νεαρή κοπέλα, την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα. Ήταν μη μεταστραμμένοι άνθρωποι, αλλά παρακολουθούσαν τις συγκεντρώσεις που διοργάνωνε ο πάστορας Γουάιτ και η σύζυγός του, και είχαν σχεδόν πεισθεί να γίνουν χριστιανοί. Εκείνη την εποχή ξεκίνησε μια αναζωπύρωση σε μία από τις εκκλησίες του Όσγουεγκο, όχι από τους ιεροκήρυκες, αλλά από ένα εξέχον λαϊκό μέλος, τον ταμία των κομητειακών ταμείων. Ο άνδρας αυτός φαινόταν πολύ ζηλωτικός και δήλωνε ότι ένιωθε μεγάλο βάρος για τους αμαρτωλούς. Στριφογύριζε τα χέρια του καθώς προσευχόταν για τους μη μεταστραμμένους, φαινόμενος να βρίσκεται σε μεγάλη αγωνία λόγω της χαμένης κατάστασής τους.

GSAM 230.3Ο κ. Πατς και η αρραβωνιαστικιά του πήγαν σε αυτές τις συγκεντρώσεις αναζωπύρωσης και δεν ήξεραν πώς να αποφασίσουν. Ήταν παρόντες σε μια περίπτωση όπου η κυρία Γουάιτ είχε ένα όραμα στο οποίο της υποδείχθηκε το Ωσηέ 5:6, 7, που λέει: «Μετά των ποιμνίων αυτών και μετά των αγελών αυτών θέλουσιν υπάγει διά να ζητήσωσι τον Κύριον· αλλά δεν θέλουσιν ευρεί· απεμακρύνθη απ' αυτών. Εφέρθησαν απίστως προς τον Κύριον· διότι εγέννησαν τέκνα αλλότρια· τώρα δε εις μην θέλει καταφάγει αυτούς και τας κληρονομίας αυτών». Της αποκαλύφθηκε ότι όσοι διοργάνωναν αυτή την αναζωπύρωση δεν ήταν εντάξει με τον Θεό και ότι δεν ένιωθαν πραγματικό βάρος στην ψυχή τους για τους αμαρτωλούς.

GSAM 231Μια πρόβλεψη αποτυχίας

GSAM 231.1Τότε είπε στον κ. Πατς: «Μου είπαν να σου πω ότι, σε αυτή την περίπτωση, η δήλωση του κειμένου θα εκπληρωθεί κατά γράμμα. Περίμενε έναν μήνα, και θα διαπιστώσεις ο ίδιος τον χαρακτήρα των προσώπων που ασχολούνται με αυτή την αναζωπύρωση και που δηλώνουν ότι έχουν τόσο μεγάλο βάρος στην ψυχή τους για τους αμαρτωλούς». Ο κ. Πατς είπε: «Θα περιμένω».

GSAM 231.2Μέσα σε δύο εβδομάδες από τη στιγμή που δόθηκε αυτό το όραμα, ο εν λόγω ταμίας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ένιωθε τέτοια αγωνία της ψυχής για τους αμαρτωλούς, μέσα στην προσποιητή του αγωνία έσπασε ένα αιμοφόρο αγγείο στο στομάχι του και έπρεπε να μεταφερθεί στο κρεβάτι του λόγω απώλειας αίματος. Τα καθήκοντα του γραφείου του ταμία έπρεπε να αναλάβει ο σερίφης της κομητείας, ο οποίος, μαζί με έναν από τους αστυφύλακες, εξέτασε το υπόλοιπο που αναγραφόταν στο βιβλίο του ταμία και στη συνέχεια μέτρησε τα χρήματα, προκειμένου να αναλάβει τη διαχείριση των υποθέσεων, όταν, ω του θαύματος, διαπιστώθηκε έλλειμμα στα χρήματα ύψους ακριβώς 1.000 δολαρίων.

GSAM 231.3Στον σερίφη και στον αστυφύλακα φαινόταν αδύνατο ένας άνθρωπος τόσο αφοσιωμένος στην αναζωπύρωση της πίστης να είναι ένοχος για την κατάχρηση των χρημάτων. Σκέφτηκαν ότι πρέπει να τα είχε πληρώσει και να ξέχασε να κάνει την κατάλληλη εγγραφή στο βιβλίο· ή ίσως τα είχε καταθέσει στην τράπεζα και δεν εμφανίζονταν στον λογαριασμό στο χρηματοκιβώτιο. Σε κάθε περίπτωση, έπρεπε να ζητήσουν από αυτόν μια ικανοποιητική εξήγηση, αλλά αυτό έπρεπε να γίνει με προσοχή· διότι αν είχε τα χρήματα, αναμφίβολα θα προσπαθούσε να τα κρύψει. Συμφωνήθηκε λοιπόν ένας από αυτούς να προχωρήσει μπροστά και να κρυφτεί στο υπόστεγο πίσω από το σπίτι, ώστε να παρακολουθεί την πίσω πόρτα σε περίπτωση που γίνονταν οποιεσδήποτε κινήσεις, ενώ ο σερίφης θα έμπαινε από την μπροστινή πόρτα. Όταν ο σερίφης πλησίασε το σπίτι και μπήκε από την μπροστινή πόρτα, εντόπισε το φόρεμα μιας γυναίκας που μόλις έβγαινε από την πίσω πόρτα. Ο άνδρας στο υπόστεγο είδε τη γυναίκα να πηγαίνει γρήγορα σε έναν σωρό χιονιού, να σκάβει μια τρύπα στο χιόνι, να τοποθετεί κάτι εκεί, το οποίο κάλυψε με χιόνι, και να επιστρέφει στο σπίτι.

GSAM 232.1Ο σερίφης πλησίασε το κρεβάτι του ταμία και, αφού ρώτησε για την κατάσταση της υγείας του, άφησε να εννοηθεί η αμηχανία που επικρατούσε στο γραφείο, υπονοώντας ότι ο ίδιος θα μπορούσε πιθανώς να εξηγήσει το πρόβλημα. Ο άνδρας, πολύ ταραγμένος, ύψωσε το χέρι του προς τον ουρανό και, καλώντας τον Θεό ως μάρτυρα, είπε ότι δεν γνώριζε τίποτα για τα χρήματα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή μπήκε η σύζυγος και θέλησε να μάθει τι συνέβαινε και γιατί ο σύζυγός της ήταν τόσο ταραγμένος. Ο άνδρας απάντησε: «Νομίζουν ότι έχουμε τα χρήματά τους». Η γυναίκα τότε σήκωσε τα χέρια της με τον ίδιο τρόπο και κάλεσε τον Θεό ως μάρτυρα ότι δεν είχαν τα χρήματα και, επιπλέον, δεν γνώριζαν τίποτα σχετικά με αυτά. Μόλις τελείωσε αυτή τη φράση, ο αστυφύλακας, ο οποίος είχε βιαστεί να βγει από την κρυψώνα του και να φτάσει στον σωρό χιονιού καθώς εκείνη έμπαινε στο σπίτι, παρενέβη με τα εξής λόγια: «Κυρία, τι είναι αυτό; Σας είδα να βγαίνετε βιαστικά από το σπίτι και να το αφήνετε στον σωρό χιονιού, και να το, ο χαμένος σάκος με τα χρήματα, με την ένδειξη 1.000 δολάρια».

GSAM 232.2Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνη η συνάθροιση κατέρρευσε ξαφνικά. Ο κ. Πάτς και η αρραβωνιαστικιά του, αφού έμαθαν τον χαρακτήρα εκείνου που διεξήγαγε τη συνάθροιση, πήραν θέση υπέρ της αλήθειας και εντάχθηκαν στους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, εκκλησία της οποίας παρέμειναν άξια μέλη μέχρι την ημέρα του θανάτου τους.

GSAM 232.3Αυτό το όραμα, όπως είναι σαφές, δόθηκε προς το συμφέρον και για το ειδικό όφελος των μη μεταστραμμένων, και είχε ως αποτέλεσμα τη μεταστροφή των αμαρτωλών, ενώ αφορούσε άμεσα εκείνους που ήταν οι ίδιοι αμαρτωλοί και απορριφθέντες από τον Κύριο λόγω της υποκρισίας τους. Είχαν φερθεί «απίστως προς τον Κύριον·» προσποιούμενοι ότι ένιωθαν μεγάλη αγωνία της ψυχής για τους αμαρτωλούς, γέννησαν μόνο «τέκνα αλλότρια».

GSAM 232Ένας υποκριτής εργάτης στο Κάμντεν της Νέας Υόρκης

GSAM 232.4Μεταξύ των άλλων τόπων που επισκέφθηκαν ο πάστορας και η κυρία Γουάιτ κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1849-50, ήταν η πόλη Κάμντεν της Νέας Υόρκης, περίπου σαράντα μίλια από το Όσγουεγκο, όπου εξακολουθούσαν να ζουν. Για αυτή τη συνάντηση, η κυρία Γουάιτ λέει:

GSAM 232.4«Πριν πάμε, μου δείχτηκε η μικρή ομάδα που ομολογούσε την αλήθεια εκεί, και ανάμεσά τους είδα μια γυναίκα που έδειχνε μεγάλη ευσέβεια, αλλά ήταν υποκρίτρια και εξαπατούσε τον λαό του Θεού.»²²

GSAM 233.1Τον Ιανουάριο του 1884, ενώ εργαζόμουν στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, έμαθα τις ακόλουθες λεπτομέρειες από τον κ. Πρέστον, ο οποίος ήταν κάτοικος του Κάμντεν την εποχή της προαναφερθείσας συνέλευσης και στον οποίο ο πάστορας Γουάιτ και η σύζυγός του έμειναν κατά τη διάρκεια της συνάντησης:—

GSAM 233.2«Αυτή η γυναίκα δίδασκε ακραίες απόψεις σχετικά με το θέμα του αγιασμού, λέγοντας ότι υπήρχε μια κατάσταση τελειότητας που έπρεπε να επιτευχθεί, όπου ένα άτομο θα βρισκόταν εντελώς υπεράνω του νόμου του Θεού· και ισχυριζόταν ότι είχε φτάσει σε αυτή την τέλεια κατάσταση. Με αυτή τη διδασκαλία περί αγιότητας τάραζε τα μυαλά ορισμένων από τους δικούς μας στο Κάμντεν. Στην αδελφή Γουάιτ αποκαλύφθηκε ότι, παρά την προσποιητή αγιότητα αυτής της γυναίκας, η καρδιά της ήταν μαύρη από αμαρτία, και στη ζωή της ήταν διεφθαρμένη.

GSAM 233.3«Ενώ βρισκόταν σε αυτόν τον τόπο, δόθηκε στην αδελφή Γουάιτ ένα άλλο όραμα, παρουσία αυτής της γυναίκας, η οποία φαινόταν να έχει μεγάλο βάρος στην ψυχή της για τους μη μεταστραμμένους· αλλά η αδελφή Γουάιτ της είπε ότι δεν ήταν γνήσιος πόνος της ψυχής για τους αμαρτωλούς, επειδή η ίδια η πορεία της ζωής της ήταν τέτοια που η ίδια δεν στεκόταν ορθά ενώπιον του Θεού. ‘Έτσι’, είπε ο κ. Πρέστον, ‘αυτό που ονομάζεται όραμα του Κάμντεν αφορούσε συγκεκριμένα και ειδικά την περίπτωση αυτής της γυναίκας, και όχι την κατάσταση των αμαρτωλών γενικά, και έτσι το κατανοήσαμε τότε.’»

GSAM 233.4Αφού η κυρία Γουάιτ περιέγραψε το όραμά της, η γυναίκα σηκώθηκε και είπε: «Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά μου, και αν μπορούσατε να τη δείτε, θα διαπιστώνατε ότι είναι αγνή και καθαρή». Έτσι έληξε η συνάντηση. Λίγο καιρό μετά, όμως, η γυναίκα αρρώστησε σοβαρά και νόμιζε ότι πέθαινε. Είπε: «Πρέπει να δω την αδελφή Γουάιτ· έχω να της ομολογήσω κάτι. Της είπα ότι ήμουν καλή γυναίκα, ότι ήμουν αγνή. Δεν είναι έτσι. Είμαι ασεβής γυναίκα. Αυτός ο άνδρας με τον οποίο ζω δεν είναι ο σύζυγός μου. Άφησα έναν καλό σύζυγο στην Αγγλία και ένα μικρό παιδί, και το έσκασα με αυτόν τον άνδρα. Δεν παντρευτήκαμε ποτέ. Προσποιούμουν ότι ήμουν γιατρός και πουλούσα φάρμακα για τα οποία ορκίστηκα στο δικαστήριο ότι μου κόστιζαν 1 δολάριο το μπουκάλι, ενώ στην πραγματικότητα μου κόστιζαν μόνο δώδεκα σεντ το μπουκάλι. Επίσης, ορκίστηκα ότι μια αγελάδα που πουλήσαμε σε έναν φτωχό άνδρα μας κόστισε 30 δολάρια, ενώ στην πραγματικότητα μας κόστισε μόνο 20 δολάρια».²³

GSAM 234.1Σε τέτοιους υποκριτές και προσποιητές αναφέρονται τα λόγια της κυρίας Γουάιτ σχετικά με τον «πόνο της ψυχής για τους αμαρτωλούς», και όχι στους αμαρτωλούς γενικά. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα που παρουσιάστηκαν παραπάνω, τα οποία δείχνουν ότι η διδασκαλία του «όχι πια έλεος» για τους αμαρτωλούς καταδικάστηκε πλήρως από την πρώτη στιγμή που κηρύχθηκε την άνοιξη του 1845· και ότι η κυρία Γουάιτ εργάστηκε με ζήλο για τη μεταστροφή των αμαρτωλών καθ’ όλη τη διάρκεια από εκείνη την ημερομηνία, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι το 1851, όταν εκδόθηκε το έργο της με τίτλο Experience and Views, σκόπευε να διδάξει ότι δεν υπήρχε «πλέον σωτηρία για τους αμαρτωλούς»;

GSAM 234Ένας οπαδός της θεωρίας «χωρίς έλεος»

GSAM 234.2Ακόμη και το 1848, υπήρχαν εδώ και εκεί μεμονωμένα άτομα που υποστήριζαν ότι δεν υπήρχε πλέον έλεος για τους αμαρτωλούς. Αυτοί, ωστόσο, δεν ήταν Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας. Ένας από αυτούς, με το όνομα Σουίτ, κατοικούσε στην πόλη Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Αμέσως μετά την δημόσια ομολογία της πίστης μου και το βαπτισμό μου στους Αντβεντιστές της Πρώτης Ημέρας, παρευρέθηκα σε μια συνάντηση σε σκηνή στην Κανάνταϊγκουα της Νέας Υόρκης, την οποία διεξήγαγαν οι πάστορες Τζ. Σ. Μπάιγουότερ και Τζορτζ Γ. Μπέρναμ. Αυτός ο άνδρας, ο Σουίτ, ήταν παρών και εξέφρασε πολύ σοβαρές αμφιβολίες ως προς την αυθεντικότητα της θρησκευτικής μου εμπειρίας, επειδή «θεωρούσε ότι δεν ήταν πλέον δυνατόν οι αμαρτωλοί να μεταστραφούν».