Κεφάλαιο 15 — Αυξανόμενο Φως και Μεγαλύτερα Θαύματα

GSAM 235.1«Αναφέρετε δε εις την μνήμην σας τας προτέρας ημέρας, εν αις αφού εφωτίσθητε, υπεμείνατε μέγαν αγώνα παθημάτων· ποτέ μεν θεατριζόμενοι με ονειδισμούς και θλίψεις, ποτέ δε γινόμενοι κοινωνοί των τα τοιαύτα παθόντων».¹

GSAM 235.2Η χρονική περίοδος από την απογοήτευση του 1844 μέχρι να φανερωθεί το καθαρό φως σχετικά με το αγιαστήριο και το άγγελμα του τρίτου αγγέλου, ήταν μια περίοδος ιδιαίτερης δοκιμασίας. Οι Αντβεντιστές που εξακολουθούσαν να επιμένουν ότι είχαν δίκιο στο προηγούμενο κίνημα, αποτελούσαν πράγματι «αντικείμενο χλευασμού» για όσους θεωρούσαν το μήνυμα ως πλήρη αποτυχία· και για τον λόγο αυτό υπέστησαν μεγάλες προσβολές. Αυτό μπορούσαν να το υπομείνουν με χαρά, όσο κρατιόντουσαν στον Κύριο με πίστη και μοιράζονταν την παρουσία του Αγίου Πνεύματός Του.

GSAM 235Δύο ειδικά σημεία επίθεσης

GSAM 235.3Ο Σατανάς είχε δύο ειδικά σημεία πειρασμού για τον λαό των Αντβεντιστών. Το πρώτο ήταν να κάνει όσους ήταν σταθεροί στην πεποίθηση ότι ο προφητικός χρόνος είχε τελειώσει, να πιστέψουν ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού ήταν μια πνευματική έλευση, και ότι με κάποιο τρόπο πραγματοποίησε αυτή την έλευση στο τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών. Το δεύτερο ήταν να παρασύρει όσους αμφιταλαντεύονταν σχετικά με την εμπειρία τους στο παρελθόν, ώστε να τα εγκαταλείψουν όλα. Έτσι, ενώ η αλήθεια σχετικά με το αγιαστήριο και το άγγελμα του τρίτου αγγέλου αποκαλυπτόταν σταδιακά από τις Γραφές, τα μηνύματα του Πνεύματος του Θεού, μέσω του χαρίσματος της προφητείας, επιβεβαίωναν το παρελθόν κίνημα, αποκαλώντας το «ένα λαμπρό φως» που ο Θεός έθεσε στην αρχή του μονοπατιού, για να φωτίζει καθ’ όλη τη διαδρομή μέχρι την πόλη, και έδειχναν τις βιβλικές αποδείξεις ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα είναι κυριολεκτική και προσωπική, και επομένως δεν θα μπορούσε να είναι το γεγονός στο τέλος των «ημερών».

GSAM 236Θαυμαστές Εκδηλώσεις

GSAM 236.1Αν ο Κύριος μιλούσε στον λαό Του μέσω οραμάτων σε αυτές τις έσχατες ημέρες, δεν θα περιμέναμε ότι στην ίδια την εκδήλωση θα υπήρχαν εμφανή σημεία του θείου; Αυτά τα σημεία είναι εμφανή στα οράματα της κυρίας Ε. Γ. Γουάιτ. Το φαινόμενο των οραμάτων καθεαυτό, όπως παρουσιάζεται στο Κεφάλαιο 13, είναι απλά θαυματουργό· υπάρχουν όμως πολλά θαυμαστά χαρακτηριστικά που συνδέονται με τα πρώιμα οράματά της, τα οποία θα παρατηρήσετε καθώς θα μελετάτε περαιτέρω το έργο αυτό· και θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από ένα χάρισμα αυτού του είδους, το οποίο ο Θεός προόρισε για να προσελκύσει την προσοχή του λαού και να τον οδηγήσει να πει, όπως ο Μωυσής: «Ας στρέψω και ας παρατηρήσω το μέγα τούτο θέαμα»; Η απλή δήλωση ενός φτωχού, ασθενικού, αδύναμου κοριτσιού, που φαινόταν να βρίσκεται στα πρόθυρα του τάφου, ότι ο Κύριος της είχε δώσει ένα όραμα, δεν θα αρκούσε για να επιτευχθεί αυτό. Οι θαυμαστές εκδηλώσεις που συνδέονταν με τα οράματα προκάλεσαν πράγματι ενδιαφέρον γι’ αυτά, και ζητήθηκε από το κορίτσι να πηγαίνει από τόπο σε τόπο και να διηγείται ό,τι ο Κύριος της είχε προστάξει να γνωστοποιήσει στους άλλους.

GSAM 236Αξιοσημείωτες Αποδείξεις στο Τρίτο Όραμα

GSAM 236.2Θα αναφερθώ εδώ σε μερικά γεγονότα σχετικά με το τρίτο όραμά της, αυτό που της δόθηκε στο σπίτι του πατέρα της, το οποίο αναφέρεται στο Κεφάλαιο 13, όπως μου τα διηγήθηκαν ο πατέρας και η μητέρα της κυρίας Γουάιτ, η αδελφή της, η κυρία Σάρα Μπέλντεν, και άλλοι.

GSAM 236.3Στο δωμάτιο όπου έλαβε χώρα το όραμα, βρισκόταν πάνω στη συρταριέρα μια πολύ μεγάλη οικογενειακή Γραφή. Ήταν ένα αντίτυπο από την έκδοση που τυπώθηκε στη Βοστώνη από τον Ιωσήφ Τιλ, το έτος 1822. Το βιβλίο έχει διαστάσεις δεκαοκτώ επί έντεκα ίντσες, πάχος τέσσερις ίντσες και ζυγίζει λίγο πάνω από δεκαοκτώ λίβρες. Ενώ βρισκόταν στο όραμα, σηκώθηκε και πήρε αυτή τη βαριά Γραφή στον αριστερό της βραχίονα, με το βιβλίο ανοιχτό, και την κράτησε σε ορθή γωνία με το σώμα της· και στη συνέχεια, για πάνω από μισή ώρα, με το δεξί της χέρι, γύριζε από σημείο σε σημείο και έδειχνε διάφορα εδάφια της Γραφής, τα οποία επαναλάμβανε ενώ τα μάτια της κοίταζαν προς τα πάνω και σε αντίθετη κατεύθυνση από το βιβλίο. Η αδελφή της Σάρα (που αργότερα έγινε σύζυγος του Στίβεν Μπέλντεν), ή, κατά καιρούς, κάποιο άλλο παρόν πρόσωπο, κοίταζε κάθε απόσπασμα στο οποίο έδειχνε το δάχτυλό της και έβλεπε καθαρά ότι σε κάθε περίπτωση επαναλάμβανε το απόσπασμα της Γραφής πάνω στο οποίο ακουμπούσε το δάχτυλό της. Η μητέρα Χάρμον είπε ότι η κόρη της Έλεν, στην φυσική της κατάσταση, «δεν ήταν σε θέση, λόγω έλλειψης δύναμης, να σηκώσει εκείνη τη βαριά Γραφή από τη συρταριέρα· αλλά στο όραμα την κρατούσε, φαινομενικά, τόσο εύκολα, σαν να ήταν απλώς μια Καινή Διαθήκη τσέπης».

GSAM 237.1Εδώ, πράγματι, υπήρχε ένα θαύμα! — ένα λεπτεπίλεπτο κορίτσι, που ζύγιζε μόνο εβδομήντα λίβρες, να κρατά μια βαριά Γραφή για πάνω από μισή ώρα σε μια στάση στην οποία ούτε ένας δυνατός άνδρας δεν θα μπορούσε να την κρατήσει για δύο λεπτά· επιπλέον, γυρνούσε από το ένα σημείο στο άλλο σε κείμενα της Γραφής που αποδεικνύονταν σε κάθε περίπτωση ότι ήταν το κείμενο που επαναλάμβανε, ενώ τα μάτια της ήταν στραμμένα προς τα πάνω και σε αντίθετη κατεύθυνση από το βιβλίο· και τέλος, μια φωνή που προερχόταν από ένα πρόσωπο χωρίς καμία κίνηση των πνευμόνων ή αναπνοή στο σώμα, και επαναλάμβανε σωστά τα καθορισμένα κείμενα της Γραφής — αυτό σίγουρα δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι προκλήθηκε από ανθρώπινη παρέμβαση ή ότι ήταν αποτέλεσμα ασθένειας. Όσοι το είδαν το θεώρησαν ως την πιο σαφή εκδήλωση του Πνεύματος Εκείνου που μίλησε από τον φλεγόμενο θάμνο. Τέτοιες εκδηλώσεις, όπως αυτές στο τρίτο όραμα της δεσποινίδας Χάρμον, όπου ήταν γνωστές, αποτελούσαν πειστική απόδειξη ότι στα οράματα υπήρχε μια δύναμη που ξεπερνούσε τα όρια του πεπερασμένου.

GSAM 237Το όραμα του Τόπσαμ

GSAM 237.2Λίγο μετά από αυτό το περιστατικό, η ομάδα των Αντβεντιστών στο Τόπσαμ, περίπου τριάντα μίλια βορειοανατολικά του Πόρτλαντ, στο Μέιν, ακούγοντας για τις πράξεις του Κυρίου με τη δεσποινίδα Έλεν Γ. Χάρμον, την προσκάλεσαν σε εκείνο τον τόπο. Η πρόσκληση έγινε δεκτή, και έτσι πραγματοποιήθηκε η πρώτη της επίσκεψη στο Τόπσαμ. Οι συγκεντρώσεις των Αντβεντιστών εκείνη την εποχή γίνονταν στο σπίτι του κ. Κέρτις. Η κυρία Φράνσις Λαντ (πρώην δεσποινίς Φράνσις Χάουλαντ), από το Όκλαντ της Καλιφόρνιας, μου έδωσε την ακόλουθη δήλωση, με ημερομηνία 19 Ιανουαρίου 1890:—

GSAM 238.1«Εγώ, μαζί με την οικογένεια του πατέρα μου, παρακολουθήσαμε τις συγκεντρώσεις της αδελφής Χάρμον στο Τόπσαμ, το 1845, και κατά τη διάρκεια αυτών των συγκεντρώσεων είχε ένα όραμα. Ήταν η πρώτη φορά που την είδαμε να έχει όραμα. Μία από αυτές τις παλιομοδίτικες Γραφές [η οικογενειακή Γραφή της έκδοσης Τιλ, βάρους δεκαοκτώ λιβρών] ανήκε στον αδελφό Κέρτις. Αυτή η μεγάλη Γραφή αφαιρέθηκε από τη συρταριέρα από την αδελφή Χάρμον ενώ βρισκόταν σε όραμα, και εκείνη υποδείκνυε εδάφια της Γραφής καθώς γύριζε σελίδα προς σελίδα, ενώ τα μάτια της κοίταζαν προς τα πάνω, μακριά από το βιβλίο. Τα εδάφια που επαναλάμβανε ήταν είτε λόγια διδασκαλίας, ενθάρρυνσης ή επίπληξης. Μια άλλη ιδιαιτερότητα της εκδήλωσης εκείνη τη στιγμή ήταν η θέση του βιβλίου. Το κρατούσε στην ανοιχτή παλάμη της υπό γωνία σαράντα πέντε μοιρών, και κανείς άλλος δεν ήταν σε θέση να κρατήσει οποιοδήποτε βιβλίο υπό παρόμοια γωνία χωρίς να γλιστρήσει αμέσως από τα χέρια· η αδελφή Χάρμον, όμως, κράτησε αυτή τη Γραφή υπό αυτή τη γωνία για αρκετά λεπτά, τόσο σταθερά σαν να ήταν κολλημένη στο χέρι της, ενώ εν τω μεταξύ περνούσε από τον έναν στον άλλον μέσα στο δωμάτιο.»

GSAM 238Η μαρτυρία της κυρίας Τρουσντέιλ

GSAM 238.2Μια άλλη κατάθεση σχετικά με το ίδιο αυτό όραμα προέρχεται από την κυρία Μ. Σ. Τρουσντέιλ, από το Τρέντον του Μιζούρι, με ημερομηνία 27 Ιανουαρίου 1891. Λέει:—

GSAM 238.3«Ήμουν δεκαπέντε ετών το 1845 και ήμουν παρούσα κατά την πρώτη επίσκεψη της αδελφής Χάρμον στο Τόπσαμ, όταν είχε το όραμα στο σπίτι του αδελφού Κέρτις, όπου πήρε τη μεγάλη οικογενειακή Γραφή και την κράτησε σε μια θέση στην οποία κανένας από τους άλλους δεν μπορούσε να κρατήσει ένα βιβλίο στα χέρια του χωρίς να του γλιστρήσει αμέσως.

GSAM 238.4«Η αδελφή Χάρμον παρέμεινε σε όραμα για πάνω από δύο ώρες. Ήταν η πιο θαυμάσια εκδήλωση της δύναμης του Θεού που έχω δει ποτέ, και την έχω δει σε όραμα περισσότερες από δώδεκα φορές. Αυτές ήταν πάντα στιγμές βαθιάς σοβαρότητας και ενδοσκόπησης, αλλά αυτή ξεπέρασε όλες τις άλλες. Ω! Πόσο τρέμαμε καθώς η Μεγαλειότητα του ουρανού μας δίδασκε μέσω του αδύναμου οργάνου Του· καθώς μας διάβαζε αποσπάσματα τόσο παρηγορητικά και κατάλληλα για τη δύσκολη κατάστασή μας· όπως Εβραίους 2:2, 3· Ιάκωβος 5:7, 8· Εβραίους 10:35, 39· Α΄ Πέτρου 1:7· Λουκά 12:32-37, εκτός από πολλά άλλα, κρατώντας τη μεγάλη οικογενειακή Γραφή τόσο ψηλά που αναγκάστηκα να σταθώ πάνω σε μια καρέκλα για να διαβάσω το σημείο που μου έδειχνε. Δεν νομίζω ότι η αδελφή Χάρμον ήταν πάνω από δύο ίντσες ψηλότερη.»

GSAM 239.1Τέτοιες εκδηλώσεις έπεισαν τους ειλικρινείς ότι κάποια δύναμη ανώτερη από την ανθρώπινη έλεγχε το ταπεινό όργανο, και έφτασαν προσκλήσεις από διάφορα μέρη της Νέας Αγγλίας για να έρθει και να δώσει τη μαρτυρία της.

GSAM 239Η χειρωνακτική εργασία ως αμαρτία

GSAM 239.2Λίγο μετά, η δεσποινίς Χάρμον έλαβε, μέσω οράματος, την οδηγία να επισκεφθεί το Πάρις του Μέιν, όπου ζούσαν άτομα που θεωρούσαν αμαρτία την άσκηση χειρωνακτικής εργασίας. Ο πάστορας Στίβενς, από το Γούντστοκ του Μέιν, ήταν ο ηγέτης αυτής της πλάνης και ασκούσε ισχυρή επιρροή στους άλλους. Προηγουμένως είχε διατελέσει μεθοδιστής ιεροκήρυκας και θεωρούνταν ταπεινός και πιστός χριστιανός. Είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών χάρη στον ζήλο του για την αλήθεια και στον φαινομενικά άγιο τρόπο ζωής του, γεγονός που οδήγησε ορισμένους να πιστεύουν ότι καθοδηγούνταν ειδικά από τον Θεό. Ο Κύριος έδωσε στη δεσποινίδα Χάρμον μια επίπληξη για εκείνον. Εκείνη δήλωσε ότι ο πάστορας Στίβενς ενεργούσε αντίθετα προς τον λόγο του Θεού, καθώς απέφευγε την εργασία, επέβαλε τις παρανοήσεις του στους άλλους και καταδίκαζε όλους όσους δεν τις αποδέχονταν. Απέρριψε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που του έδωσε ο Κύριος για να τον πείσει για το λάθος του και αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα σφάλματά του. Ακολουθούσε τις εντυπώσεις του και πραγματοποιούσε κουραστικά ταξίδια, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, όπου δεν δεχόταν παρά προσβολές, και θεωρούσε ότι σε όλα αυτά υπέφερε για χάρη του Χριστού. Η λογική και η κρίση του είχαν παραμεριστεί.

GSAM 239.3Όσον αφορά τη μαρτυρία της δεσποινίδας Χάρμον και την έκβαση της υπόθεσης, θα παραθέσω απόσπασμα από επιστολή που έλαβα από την κυρία Μ. Σ. Τρουσντέιλ, η οποία τότε κατοικούσε στο Πάρις του Μέιν. Αφού παρέθεσε ορισμένες λεπτομέρειες που συνάδουν με τα παραπάνω, αναφέρει:—

GSAM 240.1«Όλοι ομολόγησαν, εκτός από τον ηγέτη τους, τον Τζέσι Στίβενς. Η αδελφή Χάρμον τον προειδοποίησε ότι, αν δεν ταπεινωθεί ομολογώντας τα λάθη του, σύντομα θα έβαζε τέλος στην πορεία του. Όλοι κατάλαβαν ότι αυτό ήταν μια πρόβλεψη ότι με κάποιον τρόπο θα αυτοκτονούσε».

GSAM 240.2Ακολουθεί η συνέχεια της υπόθεσής του:—

GSAM 240.3«Αφού το μικρό του ποίμνιο τον εγκατέλειψε, έπεσε σε μελαγχολία και σύντομα μετά έχασε τα λογικά του, αρνούμενος να φάει οτιδήποτε είχε μαγειρευτεί από τους ασεβείς. Δεν είχε ακούσει για την επιστροφή μου από τη Μασαχουσέτη όταν του έφερα το δείπνο του. Με ρώτησε, καθώς έβγαζε το σκελετωμένο χέρι του μέσα από ένα μικρό άνοιγμα στο παράθυρο: ‘Ο Θεός σε έστειλε με αυτό, αδελφή Μαριάν;’ Παρατηρώντας την διστακτική μου απάντηση, αρνήθηκε να το δοκιμάσει. Η αξιολύπητη κατάστασή του, εγκλωβισμένος σε ένα μικρό δωμάτιο στο σπίτι του αδελφού του (ενός άπιστου), μου θύμισε την προειδοποίηση που του είχε σταλεί τόσο ευγενικά από τον ουρανό και την οποία απέρριψε τόσο πεισματικά. Δύο ημέρες μετά από αυτή τη θλιβερή επίσκεψη, μεταφέρθηκε στην οικογένειά του, όπου σύντομα έθεσε τέλος στη ζωή του αυτοκτονώντας, φτιάχνοντας ένα σχοινί από τα κλινοσκεπάσματά του.»²

GSAM 240Μια προφητεία που εκπληρώθηκε

GSAM 240.4Το καλοκαίρι του 1845, κατόπιν πρόσκλησης του Ότις Νίκολς, η δεσποινίς Χάρμον επισκέφθηκε τη Μασαχουσέτη, συνοδευόμενη από την αδελφή της Σάρα. Φιλοξενήθηκαν στην οικογένεια του κ. Νίκολς. Αυτός και η σύζυγός του τις μετέφεραν με την άμαξά τους σε διάφορα μέρη για να πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις, όπου η δεσποινίς Χάρμον παρέδιδε τις μαρτυρίες της. Έτσι, μπόρεσε να επισκεφθεί τη Βοστώνη, το Ρόξμπερι και το Κάρβερ. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή τους στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, συνέβη ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό.

GSAM 240.5Στη Βοστώνη και τα περίχωρά της υπήρχε μια ομάδα φανατικών ατόμων που επίσης υποστήριζαν ότι η εργασία ήταν αμαρτία, με κύριο μήνυμά τους: «Πωλήσατε τα υπάρχοντά σας και δότε ελεημοσύνην». Ισχυρίζονταν ότι βρισκόντουσαν στο έτος του ιωβηλαίου, ότι η γη έπρεπε να αναπαυθεί και ότι οι φτωχοί έπρεπε να συντηρούνται χωρίς εργασία. Ο Σάρτζεντ, ο Ρόμπινς και μερικοί άλλοι ήταν οι ηγέτες τους. Καταδίκασαν τα οράματα ως έργο του διαβόλου, επειδή είχαν αποκαλυφθεί τα δικά τους λάθη. Ήταν αυστηροί απέναντι σε όλους όσους δεν πίστευαν όπως αυτοί.

GSAM 241.1Ενώ η δεσποινίς Χάρμον και η αδελφή της επισκέπτονταν το σπίτι του κ. Νίκολς, ο Σάρτζεντ και ο Ρόμπινς ήρθαν από τη Βοστώνη για να ζητήσουν μια χάρη από αυτόν, και είπαν ότι είχαν έρθει για επίσκεψη και για να διανυκτερεύσουν απόψε μαζί του. Ο κ. Νίκολς απάντησε ότι χαιρόταν που είχαν έρθει, καθώς οι δεσποινίδες Σάρα και Έλεν Χάρμον βρίσκονταν στο σπίτι, και ήθελε να τις γνωρίσουν. Άλλαξαν αμέσως γνώμη και δεν μπόρεσαν να πεισθούν να μπουν στο σπίτι. Ο κ. Νίκολς ρώτησε αν η Έλεν μπορούσε να μεταφέρει το μήνυμά της στη Βοστώνη και αν θα την άκουγαν για να κρίνουν μετά. «Ναι», απάντησαν, «ελάτε στη Βοστώνη το επόμενο Σάμπαθ [εννοώντας την Κυριακή, καθώς δεν είχαν ακόμη υιοθετήσει το Σάββατο]· θα θέλαμε να έχουμε την ευκαιρία να την ακούσουμε».

GSAM 241.2Ο κ. Νίκολς μου διηγήθηκε αυτό το περιστατικό στο σπίτι του, στο Ντόρτσεστερ, το 1858. Είπε ότι είχε κάνει όλους τους υπολογισμούς του για να πάει στη Βοστώνη το πρωί της Κυριακής με την άμαξά του, ώστε να μεταφέρει τη δεσποινίδα Χάρμον στην προτεινόμενη συνάντηση. Εκείνο το βράδυ, κατά τη διάρκεια των οικογενειακών προσευχών, μεταφέρθηκε σε όραμα. Όταν συνήλθε, είπε: «Αδελφέ Νίκολς, δεν θα πάω στη Βοστώνη αύριο· ο Κύριος μου έδειξε ότι πρέπει να πάω στο Ράντολφ. Έχει ένα έργο για μένα εκεί». Ο κ. Νίκολς έδινε μεγάλη σημασία στο λόγο του. Είχε υποσχεθεί να την πάει στη Βοστώνη την επόμενη ημέρα και ρώτησε με ανησυχία: «Τι να κάνω με τη δέσμευσή μου προς τους Σάρτζεντ και Ρόμπινς;» «Μην ανησυχείς γι’ αυτό», είπε η δεσποινίς Χάρμον, «ο Κύριος μου έχει προστάξει να πάω από την άλλη πλευρά». «Λοιπόν», είπε ο κ. Νίκολς, «δεν το καταλαβαίνω». «Ο Κύριος μου έδειξε ότι θα το καταλάβουμε όταν φτάσουμε εκεί», είπε η δεσποινίς Χάρμον. «Λοιπόν», είπε ο κ. Νίκολς, «δεν υπάρχει τρόπος να φτάσεις εκεί εκτός αν πάμε εμείς και σε πάρουμε μαζί μας, αλλά δεν ξέρω πώς θα εξηγήσω τα πράγματα στους αδελφούς στη Βοστώνη».

GSAM 241.2Ο κ. Νίκολς μου ανέφερε επίσης ότι «η αδελφή Χάρμον είδε την υποκρισία τους στο όραμα, ότι δεν θα γινόταν συνάντηση στη Βοστώνη την Κυριακή, ότι ο Σάρτζεντ, ο Ρόμπινς και άλλοι που αντιτίθενται θα συναντιόνταν με τη μεγάλη ομάδα στο Ράντολφ (δεκατρία μίλια από τη Βοστώνη) την Κυριακή· και ότι πρέπει να συναντήσουμε τους αντιτιθέμενους στο Ράντολφ, στη συνάντησή τους την Κυριακή, και εκεί θα της δοθεί ένα μήνυμα για αυτούς, το οποίο θα πείσει τους ειλικρινείς, τους αμερόληπτους, αν τα οράματά της προέρχονταν από τον Κύριο ή από τον Σατανά». Αντί να πάνε στη Βοστώνη και μετά στο Ράντολφ, διανύοντας απόσταση είκοσι δύο μιλίων, πήγαν κατευθείαν στο Ράντολφ, φτάνοντας εκεί περίπου την ώρα της συνάντησης. Εκεί βρήκαν ακριβώς εκείνους που είχαν συμφωνήσει να τους συναντήσουν στη Βοστώνη. Ο κ. Νίκολς είπε τότε: «Τώρα καταλαβαίνω».

GSAM 242.1Αυτή η προσπάθεια των Σάρτζεντ και Ρόμπινς να αποφύγουν τη μαρτυρία της δεσποινίδας Χάρμον, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο της δόθηκαν οδηγίες ώστε να τους συναντήσει, άσκησαν μεγάλη επίδραση στις σκέψεις ορισμένων από τους παρόντες. Όσον αφορά την ίδια τη συνάντηση, θα παραθέσω την περιγραφή όπως δόθηκε από τον κ. Νίκολς:—

GSAM 242Αξιοσημείωτες Εκδηλώσεις

GSAM 242.2«Η αδελφή Έλεν μεταφέρθηκε σε όραμα με εξαιρετικές εκδηλώσεις και συνέχισε να μιλάει μέσα στο όραμα με καθαρή φωνή, η οποία γινόταν σαφώς κατανοητή από όλους τους παρόντες, μέχρι περίπου τη δύση του ηλίου. Ο Σάρτζεντ, ο Ρόμπινς και ο Φρεντς ήταν πολύ εξοργισμένοι, αλλά και ταραγμένοι, ακούγοντας την αδελφή Έλεν να μιλάει μέσα στο όραμα, το οποίο δήλωσαν ότι προερχόταν από τον διάβολο· εξάντλησαν όλη την επιρροή και τη σωματική τους δύναμη για να καταστρέψουν την επίδραση του οράματος. Ένωναν τις φωνές τους τραγουδώντας πολύ δυνατά και, στη συνέχεια, εναλλάξ μιλούσαν και διάβαζαν από τη Γραφή με δυνατή φωνή, προκειμένου να μην ακούγεται η Έλεν, μέχρι που εξαντλήθηκαν οι δυνάμεις τους και τα χέρια τους έτρεμαν τόσο πολύ που δεν μπορούσαν πλέον να διαβάσουν από τη Γραφή· όμως, εν μέσω όλης αυτής της σύγχυσης και του θορύβου, η καθαρή και διαπεραστική φωνή της Έλεν, καθώς μιλούσε σε όραμα, ακουγόταν καθαρά από όλους τους παρόντες. Η αντίσταση αυτών των ανδρών συνεχίστηκε όσο μπορούσαν να μιλούν και να τραγουδούν, παρά το γεγονός ότι μερικοί από τους ίδιους τους φίλους τους τους επέπληξαν και τους ζήτησαν να σταματήσουν. Αλλά ο Ρόμπινς είπε: ‘Έχετε υποκλιθεί σε ένα είδωλο: λατρεύετε ένα χρυσό μοσχάρι’.

GSAM 243.1«Ο κ. Θέιερ, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι το όραμά της προερχόταν από τον διάβολο, όπως ισχυριζόταν ο Ρόμπινς. Ήθελε να το δοκιμάσει με κάποιον τρόπο. Είχε ακούσει ότι τα οράματα που προέρχονταν από σατανική δύναμη σταματούσαν ανοίγοντας τη Γραφή και τοποθετώντας την πάνω στο άτομο που βρισκόταν σε όραμα, και ρώτησε τον Σάρτζεντ αν θα το δοκίμαζε με αυτόν τον τρόπο, κάτι που εκείνος αρνήθηκε να κάνει. Τότε ο κ. Θέιερ πήρε μια βαριά, μεγάλη οικογενειακή Γραφή σε σχήμα τετάρτου που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι και σπάνια χρησιμοποιούνταν, την άνοιξε και την έβαλε ανοιχτή πάνω στο στήθος της Έλεν ενώ βρισκόταν σε όραμα, καθώς εκείνη ήταν τότε γερμένη προς τα πίσω, ακουμπισμένη στον τοίχο στη γωνία του δωματίου. Αμέσως μόλις τοποθετήθηκε η Γραφή πάνω της, σηκώθηκε όρθια και περπάτησε προς το κέντρο του δωματίου, κρατώντας τη Γραφή ανοιχτή στο ένα χέρι, υψωμένη όσο πιο ψηλά μπορούσε να φτάσει, και με τα μάτια της σταθερά στραμμένα προς τα πάνω, δήλωσε με σοβαρό τρόπο: ‘Η εμπνευσμένη μαρτυρία από τον Θεό’, ή λόγια με το ίδιο νόημα. Και τότε, ενώ η Αγία Γραφή ήταν απλωμένη στο ένα της χέρι και τα μάτια της κοίταζαν προς τα πάνω και όχι στην Αγία Γραφή, συνέχισε για μεγάλο χρονικό διάστημα να γυρίζει τις σελίδες με το άλλο της χέρι, να τοποθετεί το δάχτυλό της σε συγκεκριμένα εδάφια και να προφέρει σωστά τις λέξεις τους με σοβαρή φωνή. Πολλοί από τους παρόντες κοίταζαν τα εδάφια που έδειχνε το δάχτυλό της, για να δουν αν τα έλεγε σωστά, καθώς τα μάτια της ταυτόχρονα κοίταζαν προς τα πάνω. Μερικά από τα αποσπάσματα στα οποία αναφερόταν ήταν κρίσεις εναντίον των ασεβών και των βλάσφημων· ενώ άλλα ήταν νουθεσίες και οδηγίες σχετικά με την παρούσα κατάστασή μας.

GSAM 243Το μακρύτερο όραμά της, πάνω από έξι ώρες

GSAM 243.2«Σε αυτή την κατάσταση παρέμεινε όλο το απόγευμα μέχρι λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, οπότε και βγήκε από το όραμα. Όταν η Έλεν σηκώθηκε όρθια μέσα στο όραμα, με τη βαριά ανοιχτή Γραφή στο χέρι της, και περπάτησε στο δωμάτιο, απαγγέλλοντας τα αποσπάσματα της Γραφής, οι Σάρτζεντ, Ρόμπινς και Φρεντς έμειναν άφωνοι. Για το υπόλοιπο διάστημα ήταν ταραγμένοι, μαζί με πολλούς άλλους· όμως έκλεισαν τα μάτια τους και το άντεξαν χωρίς να παραδεχτούν τα συναισθήματά τους.»³

GSAM 244Ο γάμος της δεσποινίδας Χάρμον

GSAM 244.1Στις 30 Αυγούστου 1846, η δεσποινίς Ε. Γ. Χάρμον και ο πάστορας Τζέιμς Γουάιτ ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και μαζί εργάστηκαν για την προώθηση του μηνύματος. Κατά τη διάρκεια του έτους 1847, οι προσπάθειές τους περιορίστηκαν κυρίως στο Μέιν και τη Μασαχουσέτη.

GSAM 244.2Το πρώτο Σάββατο του Απριλίου, δόθηκε στην κυρία Γουάιτ ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον όραμα, στο σπίτι του Στόκμπριτζ Χάουλαντ, στο Τόπσαμ, όπου συνήθως γίνονταν τότε οι συγκεντρώσεις. Αυτό το όραμα είναι εκείνο που αναφέρεται στα Early Writings, όπου είδε το αγιαστήριο και τα έπιπλά του, τον καιρό της θλίψεως, τους αγίους να φεύγουν από τις πόλεις, τους ασεβείς να τους περικυκλώνουν, τη σωτηρία τους με τη φωνή του Θεού, το ιωβηλαίο, την έλευση του Κυρίου με τη νεφελώδη άμαξα κ.λπ. Αξίζει να σημειωθούν μερικές από τις κινήσεις της ενώ βρισκόταν σε αυτό το όραμα.

GSAM 244Πολλές Γραφές που χρησιμοποιήθηκαν σε ένα όραμα

GSAM 244.3Η κυρία Φράνσις Λαντ (κόρη του Σ. Χάουλαντ), στις 19 Ιανουαρίου 1890, μου είπε:

GSAM 244.3«Στο πλάι του δωματίου όπου γίνονταν οι συναντήσεις, υπήρχε ένα τραπέζι πάνω στο οποίο βρίσκονταν διάφορα βιβλία, μεταξύ των οποίων και αρκετές Γραφές κανονικού μεγέθους. Ενώ βρισκόταν σε όραμα, η κυρία Γουάιτ σηκώθηκε όρθια, πήγε στο τραπέζι, πήρε μια Γραφή χωρίς να αγγίξει κανένα άλλο βιβλίο και, κρατώντας την ανοιχτή πάνω από το κεφάλι της με το αριστερό της χέρι, με τον δείκτη του δεξιού χεριού της να δείχνει το απόσπασμα της Γραφής που επαναλάμβανε καθώς στεκόταν μπροστά στο πρόσωπο για το οποίο προοριζόταν, και στη συνέχεια έβαλε το ανοιχτό βιβλίο στο στήθος του ατόμου μπροστά στο οποίο επαναλάμβανε το απόσπασμα της Γραφής. Επιστρέφοντας στο τραπέζι, πήρε μια άλλη Γραφή και, με τον ίδιο τρόπο, επανέλαβε ένα άλλο απόσπασμα της Γραφής και τοποθέτησε την ανοιχτή Γραφή στο στήθος του ατόμου στο οποίο απευθυνόταν. Αυτή η πράξη επαναλήφθηκε σε περίπου μισή ντουζίνα άτομα· μετά από αυτό, με χαριτωμένο τρόπο, κάθισε σε μια καρέκλα, ενώ τα μάτια της κοίταζαν συνεχώς προς τα πάνω και μακριά από το βιβλίο.»

GSAM 245.1Σχετικά με αυτό, η κυρία Τρουσντέιλ λέει:

GSAM 245.1«Ήμουν παρούσα [Απρίλιος 1847] όταν η αδελφή Γουάιτ πήγε στο τραπέζι και πήρε τη μία Αγία Γραφή μετά την άλλη από τα βιβλία που βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι, τοποθετώντας την Αγία Γραφή στο στήθος εκείνου για τον οποίο είχε ένα απόσπασμα από τις Γραφές. Αυτό έγινε ενώ τα μάτια της ήταν στραμμένα προς τον ουρανό. Σε αυτή την περίπτωση, κράτησε τη Γραφή πάνω από το κεφάλι της ενώ μου μιλούσε· και στη συνέχεια την έβαλε πάνω στο στήθος μου. Το απόσπασμα που μου δόθηκε ήταν η Β΄ Κορινθίους 6:17».⁴

GSAM 245.2Σε μια επιστολή της κυρίας Φράνσις Λαντ, αυτή αναφέρει τα ονόματα τριών προσώπων που ήταν παρόντα σε αυτή την περίσταση και πάνω στα στήθη των οποίων τοποθετήθηκαν οι Γραφές, ενώ η κυρία Γουάιτ τους μιλούσε για το απόσπασμα που αφορούσε τον καθένα, και μεταξύ των ονομάτων ήταν και αυτό της κυρίας Τρουσντέιλ.

GSAM 245Το πρώτο έργο ήταν μεταξύ των πιστών της Δευτέρας Παρουσίας

GSAM 245.3Το έργο της δεσποινίδας Χάρμον, υπό την καθοδήγηση του προφητικού χαρίσματος, από τον Ιανουάριο του 1845 έως την άνοιξη του 1846, δηλαδή σχεδόν δεκαοκτώ μήνες, αφορούσε τους «πιστούς» στην επικείμενη έλευση του Χριστού, με τους οποίους είχε προηγουμένως συναναστραφεί. Μετά τη λήξη των 2.300 ημερών (22 Οκτωβρίου 1844), έως ότου γίνει κατανοητή η αιτία της απογοήτευσής τους και η φύση του γεγονότος που συνέβη τότε, θα υπήρχε κίνδυνος οι πιστοί να παρασυρθούν σε λανθασμένες απόψεις ή να εγκαταλείψουν εντελώς την εμπειρία τους από το παρελθόν. Το μήνυμά της προς αυτούς ήταν: «Το παρελθόν κίνημα ήταν από τον Θεό. Κρατήστε γερά την πίστη σας. Ο Κύριος έχει ακόμα ένα έργο για τον λαό Του. Μελετήστε τη Γραφή. Ερευνήστε τον Λόγο, και θα βρείτε το φως».

GSAM 245.4Αυτή η οδηγία είναι σε αρμονία με το σχέδιο του Κυρίου. Ο σκοπός Του ήταν πάντα τα ειδικά μηνύματά Του για τον λαό Του να αναδύονται, την κατάλληλη στιγμή, από τον Λόγο Του, και τότε το χάρισμα της προφητείας έρχεται «δευτερευόντως», για να επιβεβαιώσει και να ενδυναμώσει τους πιστούς.

GSAM 246.1Μια εντυπωσιακή απεικόνιση αυτού του γεγονότος βρίσκεται στην περίπτωση του Κορνήλιου, όπως καταγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων. Ένας άγγελος του Θεού εμφανίστηκε σ’ αυτόν και του έδωσε ένα όραμα στο ίδιο του το σπίτι. Αυτός ο άγγελος γνώριζε καλά τις αλήθειες του Ευαγγελίου και θα μπορούσε να τις διδάξει στον Κορνήλιο, αλλά είχε σταλεί για να υπηρετήσει κάποιον που ήταν κληρονόμος της σωτηρίας, δίνοντας στον Κορνήλιο ένα όραμα. Τον διαβεβαίωσε ότι η λατρεία και η αφιέρωσή του είχαν γίνει αποδεκτές από τον Κύριο. Δεν του κήρυξε το Ευαγγέλιο, αλλά απλώς του είπε να καλέσει τον Πέτρο, ο οποίος διέμενε στο σπίτι του Σίμωνα του βυρσοδέψη, στην Ιόππη. Ο Πέτρος ήρθε και, βασιζόμενος στις Γραφές, κήρυξε στον Κορνήλιο το Ευαγγέλιο του Χριστού.

GSAM 246Η θέση του χαρίσματος της προφητείας

GSAM 246.2Σε αυτό το σημείο θα ήταν σκόπιμο να σημειώσουμε τη σειρά της ανάπτυξης των χαρισμάτων, όπως την έχει ορίσει ο Κύριος στο λόγο Του. Ο Παύλος αναφέρεται σε αυτό στην επιστολή του προς τους Κορινθίους, όπου λέει: «Άλλους μεν έθεσεν ο Θεός εν τη εκκλησία πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας».⁵

GSAM 246.3Όταν εξετάζουμε τη δήλωση του αποστόλου σχετικά με τη σχέση αυτών των χαρισμάτων στο ευαγγελικό έργο, καταλαβαίνουμε αμέσως γιατί τηρείται αυτή η σειρά. Συγκρίνοντας αυτά τα χαρίσματα, ο Παύλος λέει: «Ώστε αι γλώσσαι είναι διά σημείον ουχί προς τους πιστεύοντας, αλλά προς τους απίστους· η προφητεία όμως είναι ουχί προς τους απίστους, αλλά προς τους πιστεύοντας.»⁶ Η σειρά που ορίζει ο Κύριος είναι τα ειδικά μηνύματά Του προς τον κόσμο να προέρχονται από τον Λόγο Του· και, κατά συνέπεια, παρακινεί τους ανθρώπους να ερευνούν τις Γραφές και να βγαίνουν ως απόστολοι, φορτωμένοι με τα μηνύματα του Κυρίου, διακηρύσσοντάς τα από τη Γραφή, η οποία έχει αντέξει στη δοκιμασία των αιώνων. Καθώς αναδύονται πιστοί, το χάρισμα της προφητείας έρχεται «δευτερευόντως», εκπληρώνοντας το ρόλο του «προς την τελειοποίησιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, διά την οικοδομήν του σώματος του Χριστού».⁷