Κεφάλαιο 8 — Το Δείπνο του Γάμου του Αρνίου

GSAM 134.1«Άνθρωπος τις έκαμε δείπνον μέγα και εκάλεσε πολλούς· και απέστειλε τον δούλον αυτού τη ώρα του δείπνου διά να είπη προς τους κεκλημένους· Έρχεσθε, επειδή πάντα είναι ήδη έτοιμα».¹

GSAM 134.2«Μακάριοι οι κεκλημένοι εις το δείπνον του γάμου του Αρνίου».²

GSAM 134.3Το δείπνο είναι το τελευταίο γεύμα της ημέρας. Σε αυτή την παραβολή υπάρχουν τρεις προσκλήσεις για δείπνο. Αυτή η παραβολή δεν πρέπει να συγχέεται με τις προσκλήσεις για «μεσημεριανό» που αναφέρονται στο Κατά Ματθαίον 22:1-7. Το «μεσημεριανό» είναι το γεύμα της μέσης της ημέρας. Στην παραβολή που αφορά τις προσκλήσεις για το μεσημεριανό, μαθαίνουμε ότι εκείνοι που έκαναν την πρόσκληση «υπέστησαν κακό» και σκοτώθηκαν, και ότι ακόμη και ο γιος του βασιλιά σκοτώθηκε. Ο βασιλιάς που είχε στείλει την πρόσκληση «απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε».

GSAM 134.4Αυτή η παραβολή των προσκλήσεων για «μεσημεριανό», που δείχνει την τύχη εκείνων που αρχικά απέρριψαν την πρόσκληση, απεικόνιζε εύστοχα αυτό που πράγματι συνέβη σε όσους απέρριψαν το ευαγγέλιο του Χριστού και σκότωσαν αυτόν και τους αποστόλους του. Ο Κύριος έστειλε στρατούς εναντίον εκείνου του έθνους, οι οποίοι «απώλεσαν τους φονείς εκείνους, και κατέκαυσαν την πόλιν αυτών» — την Ιερουσαλήμ.

GSAM 134Η πρόσκληση στο δείπνο

GSAM 134.5Αυτή η πρόσκληση στο δείπνο στην παραβολή αναφέρεται αναμφίβολα στο δείπνο «του γάμου του Αρνίου». Μια ευλογία εκφέρεται σε όσους καλούνται σε αυτό το δείπνο «του γάμου». Το δείπνο του γάμου ακολουθεί τον γάμο. Ο γάμος του Αρνίου λαμβάνει χώρα πριν από την έλευση Του· διότι, όπως έχουμε ήδη δει, όταν ο Χριστός έρθει τελικά, θα «επιστρέψει εκ των γάμων».³

GSAM 135.1Αυτή η πρόσκληση στο δείπνο του γάμου, λοιπόν, πρέπει να είναι η ίδια με το μήνυμα του πρώτου αγγέλου της Αποκάλυψης 14 και τη διακήρυξη του καθορισμένου καιρού του δέκατου κεφαλαίου, που ήδη αναφέρθηκαν. Όπως καταγράφεται από τον Λουκά, αυτή η πρώτη πρόσκληση στο δείπνο απευθύνεται προς «τους κεκλημένους». Ποιοι ήταν εκείνοι που είχαν προσκληθεί; — Εκείνοι που είχαν ακούσει και αποδεχτεί το ευαγγέλιο του Χριστού. Δηλώνουν ότι αγαπούν τον Χριστό και ότι αγαπούν τη Δευτέρα Παρουσία Του ως την πλήρη εκπλήρωση της ελπίδας τους. Γιατί να μην απευθύνεται πρώτα η πρόσκληση σε αυτούς; Όπως ήταν απαραίτητο το Ευαγγέλιο να κηρυχθεί πρώτα στους Ιουδαίους που είχαν τις Γραφές και ισχυρίζονταν ότι περίμεναν την έλευση του Μεσσία,⁴ έτσι και το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού παρουσιάστηκε πρώτα σε εκείνους που ισχυρίζονταν ότι ήταν οπαδοί Του και ότι αγαπούσαν την εμφάνισή Του.

GSAM 135Η πρόσκληση προς εκείνους που είχαν κληθεί

GSAM 135.2Η πρώτη πρόσκληση στο δείπνο, καθώς απευθυνόταν σε όσους είχαν προσκληθεί, έπρεπε να απευθυνθεί στις εκκλησίες. Πράγματι, η διακήρυξη της επικείμενης έλευσης του Χριστού, από το έτος 1833 έως την άνοιξη του 1844, έγινε στις εκκλησίες και, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, υποστηρίχθηκε από τους ιεροκήρυκες αυτών των εκκλησιών. Η πρώτη δημοσίευση των απόψεων του Γουίλιαμ Μίλερ σχετικά με την επικείμενη έλευση του Χριστού έγινε σε μια βαπτιστική εφημερίδα του Μπράντον, στο Βερμόντ. Οι προσπάθειες του ίδιου και των συνεργατών του μέχρι τον Απρίλιο του 1844 πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε εκκλησιαστικά κτίρια ή αίθουσες που είχαν εξασφαλίσει οι εκκλησίες της εποχής.

GSAM 135.3Ο πάστορας Χάιμς περιγράφει έτσι το έργο του πάστορα Μίλερ μέχρι την άνοιξη του 1844:

GSAM 135.3«Εργάστηκε ανάμεσα σε όλα τα κόμματα και τις αιρέσεις, χωρίς να παρεμβαίνει στις οργανώσεις ή την πειθαρχία τους, πιστεύοντας ότι τα μέλη των διαφόρων κοινωνιών μπορούσαν να διατηρήσουν τη θέση τους και, ταυτόχρονα, να προετοιμαστούν για την έλευση του Βασιλιά τους».

GSAM 135.4Ο πάστορας Χάιμς, αναφερόμενος στους κοινούς κόπους του ιδίου και του πάστορα Μίλερ, δηλώνει περαιτέρω: «Οι περισσότεροι από τους ιεροκήρυκες και τις εκκλησίες που άνοιξαν τις πόρτες τους σε εμάς και στους αδελφούς μας που κήρυτταν τη διδασκαλία της Παρουσίας, συνεργάστηκαν μαζί μας μέχρι το τελευταίο έτος» — το έτος 1844.

GSAM 136Ανοιχτές πόρτες για το μήνυμα

GSAM 136.1Σχετικά με το έργο του και τη φύση του, ο Γουίλιαμ Μίλερ είπε:

GSAM 136.1«Μου έχουν ανοίξει πόρτες για να κηρύξω αυτή τη διδασκαλία της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού σχεδόν σε όλες τις ομολογίες, έτσι ώστε κατάφερα να ανταποκριθώ μόνο σε ένα μικρό μέρος των προσκλήσεων... Σε κάθε τόπο όπου έχω βρεθεί, τα πιο ευσεβή, αφοσιωμένα και ζωντανά μέλη των εκκλησιών αγκαλιάζουν με τη μεγαλύτερη προθυμία τις απόψεις που κηρύσσονται έτσι· ενώ ο κοσμικός ομολογητής, ο Φαρισαίος, ο φανατικός, ο υπερήφανος, ο αλαζόνας και ο εγωιστής, χλευάζουν και γελοιοποιούν τη διδασκαλία της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού».

GSAM 136.2Όσον αφορά τη φύση του μηνύματος της Παρουσίας, μπορεί να ειπωθεί γι’ αυτό το ίδιο που είπε ο Ντ’Ομπινέ για τη Μεταρρύθμιση: «Επιτεύχθηκε στο όνομα μιας πνευματικής αρχής. Είχε διακηρύξει ως δάσκαλό του τον λόγο του Θεού, ως σωτηρία την πίστη, ως όπλο το Άγιο Πνεύμα· και με αυτά ακριβώς τα μέσα είχε απορρίψει όλα τα κοσμικά στοιχεία».

GSAM 136Ένα ισχυρό κύμα αναζωπυρώσεων

GSAM 136.3Η φύση των αναζωπυρώσεων που ακολούθησαν την κήρυξη του μηνύματος της Παρουσίας περιγράφεται ως εξής από τον Λ. Ντ. Φλέμινγκ, πάστορα της Χριστιανικής Εκκλησίας της οδού Casco, στο Πόρτλαντ του Μέιν:—

GSAM 136.4«Το ενδιαφέρον που ξύπνησαν οι διαλέξεις του [του Γουίλιαμ Μίλερ] είναι του πιο μετρημένου και ψύχραιμου είδους, και αν και είναι η μεγαλύτερη αναζωπύρωση που έχω δει ποτέ, ωστόσο υπάρχει η ελάχιστη παθιασμένη ένταση. Φαίνεται να ασκεί τη μεγαλύτερη επιρροή στο ανδρικό τμήμα της κοινότητας. Αυτό που προκαλεί αυτό το αποτέλεσμα είναι το εξής: ο αδελφός Μίλερ απλώς παίρνει το ξίφος του Πνεύματος, ξεγυμνωμένο και ακάλυπτο, και τοποθετεί την κοφτερή του άκρη πάνω στην γυμνή καρδιά, και αυτή κόβει! Αυτό είναι όλο. Μπροστά στην άκρη αυτού του ισχυρού όπλου, η απιστία πέφτει, και η διδασκαλία της καθολικής σωτηρίας μαραίνεται. Τα ψευδή θεμέλια εξαφανίζονται, και οι έμποροι της Βαβέλ απορούν. Μου φαίνεται ότι αυτό πρέπει να είναι, σε κάποιο βαθμό, το πιο κοντινό στις αποστολικές αναζωπυρώσεις από οτιδήποτε έχουν δει οι σύγχρονοι καιροί.»

GSAM 137Μια εμπειρία στο Ρίτσμοντ του Μέιν

GSAM 137.1Ως παράδειγμα του έργου της αναζωπύρωσης που συνόδευε το κήρυγμα της διδασκαλίας της Παρουσίας, θα παραθέσουμε από την αναφορά ενός ατόμου που συμμετείχε ενεργά σε αυτό το κίνημα. Μιλώντας για μια τριμηνιαία συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Ρίτσμοντ του Μέιν, στην οποία εκπροσωπούνταν τριάντα εκκλησίες των Βαπτιστών της Ελεύθερης Θέλησης, λέει:—

GSAM 137.2«Καθώς μπήκα στον χώρο λατρείας, ο πάστορας Ρόλινς, ο οποίος καθόταν δίπλα στον άμβωνα στο πιο απομακρυσμένο άκρο του ναού, σηκώθηκε και είπε: ‘Αδελφέ Γουάιτ, θα βρεις μια θέση εδώ δίπλα μου’. Μετά το κήρυγμα, δόθηκε ο λόγος για σχόλια, και μίλησα ελεύθερα για τη χριστιανική ζωή και τους θριάμβους των δικαίων κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Πολλές φωνές φώναζαν: ‘Αμήν! Αμήν!’, και οι περισσότεροι σε εκείνο το μεγάλο εκκλησίασμα είχαν δάκρυα στα μάτια... Προς το τέλος της συνάντησης, αφού πήρε τη συγκατάθεσή μου, ο πάστορας Ρόλινς σηκώθηκε και είπε: “Ο αδελφός Γουάιτ, που κάθεται στα δεξιά μου, θα μιλήσει απόψε στο εκκλησιαστικό κέντρο του Ριντ για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ελάτε, αδελφοί, και ακούστε οι ίδιοι. Έχουμε αρκετό χώρο για να σας φιλοξενήσουμε όλους. Ελάτε, αδελφοί, δεν θα βλάψει κανέναν από εσάς να ακούσετε για αυτό το θέμα... Ήξερε πολύ καλά ότι οι περισσότεροι από τους αδελφούς του θα εγκατέλειπαν τη συνάντησή τους στο χωριό και θα διένυαν τρία μίλια για να με ακούσουν, και ότι η προγραμματισμένη συνεδρίασή τους για τις υποθέσεις θα διακοπτόταν. Και έτσι έγινε. Τα τρία τέταρτα των ιεροκηρύκων και σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι έφυγαν, και η αίθουσα συγκεντρώσεων του Ριντ γέμισε από νωρίς. Το θέμα μου ήταν το Κατά Ματθαίον 24. Το Πνεύμα του Θεού μου έδωσε μεγάλη ελευθερία. Το ενδιαφέρον ήταν εκπληκτικό.

GSAM 137.3«Καθώς έκλεινα με μια προτροπή προς τους χριστιανούς να αφιερωθούν πλήρως και να είναι έτοιμοι, και προς τους αμαρτωλούς να αναζητήσουν τον Χριστό και να ετοιμαστούν για την έλευση του Υιού του ανθρώπου, η δύναμη του Θεού κατέκλυσε το είναι μου σε τέτοιο βαθμό που έπρεπε να στηριχθώ κρατώντας τον άμβωνα και με τα δύο χέρια. Ήταν μια κατανυκτική στιγμή. Καθώς έβλεπα την κατάσταση των αμαρτωλών, χαμένων χωρίς τον Χριστό, τους καλούσα με δάκρυα, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές: ‘Έλα στον Χριστό, αμαρτωλέ, και σώσου όταν εμφανιστεί στη δόξα Του. Έλα, φτωχέ αμαρτωλέ, πριν να είναι πολύ αργά. Έλα, αμαρτωλέ, φτωχέ αμαρτωλέ, έλα’.

GSAM 138.1«Η ατμόσφαιρα ήταν τρομερά σοβαρή. Οι ιεροκήρυκες και ο λαός έκλαιγαν, μερικοί φωναχτά. Στο τέλος κάθε έκκλησης προς τον αμαρτωλό, ακουγόταν ένας γενικός στεναγμός σε ολόκληρη τη συνάθροιση. Στεκόμουν όρθιος εξηγώντας το κεφάλαιο και παρακαλώντας για πάνω από δύο ώρες, και είχα αρχίσει να βραχνιάζω. Σταμάτησα να μιλάω και έκλαψα δυνατά για αυτόν τον αγαπητό λαό με βαθύ συναίσθημα, όπως μόνο εκείνος ξέρει που ο Θεός έχει καλέσει να κηρύξει την αλήθεια Του στους αμαρτωλούς. Ήταν εννέα η ώρα, και το να δώσω την ευκαιρία σε άλλους να μιλήσουν θα σήμαινε να συνεχίσουμε τη συνάθροιση μέχρι τα μεσάνυχτα. Ήταν καλύτερο να κλείσουμε με το βαθύ συναίσθημα της στιγμής, αλλά όχι πριν όλοι έχουν την ευκαιρία να ταχθούν στο πλευρό του Κυρίου. Κάλεσα λοιπόν όλους τους παρευρισκόμενους που ήθελαν να προσευχηθούν μαζί μου, καθώς και όσους επιθυμούσαν να παρουσιαστούν ενώπιον του θρόνου του ελέους, ώστε να είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Σωτήρα με χαρά κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, να σηκωθούν. Κάθε ψυχή σε εκείνο το μεγάλο κτίριο, όπως με ενημέρωσαν αργότερα άτομα από διάφορα σημεία του, σηκώθηκε όρθια. Μετά από μια σύντομη περίοδο προσευχής, η συνάθροιση έληξε.

GSAM 138.2«Το επόμενο πρωί επέστρεψα στο χωριό, συνοδευόμενος από τουλάχιστον τα επτά όγδοα των παρευρισκομένων στην τριμηνιαία συνάθροιση των Βαπτιστών της Ελεύθερης Θέλησης. Όλοι έλεγαν πόσο λαμπρή ήταν η συνάθροιση στην οποία είχαν παρευρεθεί το προηγούμενο βράδυ.

GSAM 138Προσκλήσεις για το Μήνυμα σε Άλλα Μέρη

GSAM 138.3«Στο διάλειμμα, οι εκπρόσωποι και οι ιεροκήρυκες με προσκάλεσαν να συνεργαστώ μαζί τους για να κανονίσουμε πότε θα μπορούσα να δώσω διαλέξεις στις διάφορες εκκλησίες εκείνης της τριμηνιαίας συνάντησης που διέθεταν ευρύχωρους ναούς. Ήταν τότε στα μέσα Φεβρουαρίου, και αποφασίστηκε ότι δεν απέμεναν περισσότερες από έξι εβδομάδες με σταθερές συνθήκες για μετακινήσεις με έλκηθρο, δίνοντας έτσι στους ανθρώπους μια καλή ευκαιρία να παρακολουθήσουν τις συναθροίσεις. Επιλέχθηκαν δώδεκα από τα πιο σημαντικά μέρη για το έργο μου μέσα σε έξι εβδομάδες. Επρόκειτο να δώσω δέκα ομιλίες, κάτι που θα απαιτούσε να μιλάω είκοσι φορές την εβδομάδα. Αυτό μου άφηνε μόνο μισή μέρα κάθε εβδομάδα, την οποία συνήθως χρειαζόμουν για να διανύσω δεκαπέντε ή είκοσι μίλια μέχρι τον επόμενο τόπο συνάντησης.»⁵

GSAM 139Εκατοντάδες προσηλυτίστηκαν

GSAM 139.1Αναζωπυρώσεις και η μεταστροφή εκατοντάδων ανθρώπων παντού ακολούθησαν το κήρυγμα της διδασκαλίας της Δευτέρας Παρουσίας, και αυτό ίσχυε ιδιαίτερα καθώς πλησίαζε το τέλος του εβραϊκού έτους 1843 (21 Μαρτίου 1844). Ήταν κατά τη διάρκεια εκείνου του χειμώνα που ο συγγραφέας, στο γενέθλιο χωριό του — το Βίκτορ της Νέας Υόρκης — άκουσε για πρώτη φορά για το θέμα αυτό, και αν και ήταν μόλις δώδεκα ετών, αποδέχτηκε, στο βαθμό που το κατανοούσε, την πίστη στη Δευτέρα Παρουσία. Πραγματικά βαθιά ήταν η εντύπωση που άφησε στον κόσμο, όχι μόνο στις συγκεντρώσεις, αλλά παντού. Το Βίκτορ ήταν εκείνη την εποχή απλώς ένα χωριό με περίπου διακόσιους κατοίκους, αλλά η γύρω περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη. Ως αποτέλεσμα αυτής της σειράς συγκεντρώσεων που πραγματοποιήθηκαν σε αυτό το μικρό χωριό, αναφέρθηκαν πεντακόσιοι νεοφώτιστοι.

GSAM 139Μαρτυρία από το Methodist Year Book

GSAM 139.2Όσον αφορά το ισχυρό κύμα αναζωπυρώσεων που ακολούθησε την κήρυξη της Δευτέρας Παρουσίας, διαβάζουμε στο Methodist Year Book ότι «κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών από το 1840 έως το 1844, πραγματοποιήθηκαν 256.000 μεταστροφές στην Αμερική». Αυτό που ίσχυε στην Αμερική ίσχυε εξίσου και στις άλλες χώρες όπου απευθύνθηκε η πρόσκληση. «Μια ισχυρή δύναμη συνόδευε το κήρυγμα, και ψυχές μεταστρέφονταν παντού». Καθώς η πρώτη πρόσκληση στο δείπνο του γάμου απευθύνθηκε στις εκκλησίες —«τους προσκεκλημένους»—, μέσω αυτών επεκτάθηκε σε όλους όσους ήθελαν να έρθουν και να μοιραστούν τη σωτηρία που περίμενε τον λαό του Θεού. Είτε το μήνυμα κηρύχθηκε, είτε εκφράστηκε με προσευχή, είτε ψάλθηκε σε «μελωδίες της Παρουσίας», η ισχυρή κίνηση του Πνεύματος του Θεού συνόδευε το έργο.

GSAM 140Παιδιά που κηρύττουν στη Σουηδία

GSAM 140.1Σε αυτό το πλαίσιο θα παρατηρήσουμε πώς ο Κύριος εργάστηκε για να εισαγάγει την κήρυξη σε εκείνες τις χώρες όπου ο νόμος απαγόρευε την κήρυξη οτιδήποτε αντίθετου προς την «καθιερωμένη εκκλησία». Η Σουηδία ήταν μία από αυτές τις χώρες. Εκεί ο Κύριος χρησιμοποίησε μικρά παιδιά για να εισαγάγει το έργο. Η πρώτη τέτοια εκδήλωση έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1843, στο Έκσιο, στη νότια Σουηδία. Ένα μικρό κοριτσάκι, μόλις πέντε ετών, που δεν είχε μάθει ποτέ να διαβάζει ή να τραγουδά, μια μέρα, με τον πιο σοβαρό τρόπο, τραγούδησε σωστά έναν μακρύ λουθηρανικό ύμνο και, στη συνέχεια, με μεγάλη δύναμη κήρυξε ότι «ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού» και προέτρεψε την οικογένεια να ετοιμαστεί να συναντήσει τον Κύριο, διότι θα ερχόταν σύντομα. Τα αμετανόητα μέλη της οικογένειας επικαλέστηκαν το έλεος του Θεού και βρήκαν συγχώρεση. Αυτό το κίνημα εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, με άλλα παιδιά να διακηρύσσουν το μήνυμα. Το ίδιο κίνημα μεταξύ των παιδιών εκδηλώθηκε σε κάποιο βαθμό στη Νορβηγία και τη Γερμανία.

GSAM 140«Ναι! Έπρεπε να κηρύξω»

GSAM 140.2Το 1896, ενώ πραγματοποιούσα συγκεντρώσεις σε δεκαεπτά διαφορετικές περιοχές της Σουηδίας, πέρασα από διάφορα μέρη όπου τα παιδιά είχαν κηρύξει το 1843, και είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με όσους είχαν ακούσει το κήρυγμα, καθώς και με άνδρες που είχαν κηρύξει όταν ήταν παιδιά. Είπα σε έναν από αυτούς: «Κήρυξες το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας όταν ήσουν αγόρι;» Εκείνος απάντησε: «Κήρυξα! Ναι, έπρεπε να κηρύξω. Δεν είχα καμία επιλογή στο θέμα αυτό. Μια δύναμη με κατέλαβε, και είπα ό,τι με ανάγκασε να πω αυτή η δύναμη».

GSAM 140Μπόκιστ και Βάλμπομ στο Όρεμπρο της Σουηδίας

GSAM 140.3Στην κομητεία του Όρεμπρο, το έργο αυτό εξαπλώθηκε έως ότου ανέλαβαν να διακηρύξουν το μήνυμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Τότε οι πολιτικές αρχές, υποκινούμενες από τους ιερείς της «επίσημης εκκλησίας», συνέλαβαν δύο νεαρά αγόρια, τον Βάλμπομ, ηλικίας δεκαοκτώ ετών, και τον Όλε Μπόκιστ, ηλικίας δεκαπέντε ετών, δηλώνοντας ότι θα τους έκαναν δημόσιο παράδειγμα. Τους μαστίγωσαν τις γυμνές πλάτες με κλαδιά σημύδας και τους έβαλαν, με τις αιμορραγούσες πληγές τους, στη φυλακή του Όρεμπρο. Όταν οι πληγές αυτές επουλώθηκαν, τους έβγαλαν από τη φυλακή, απαιτώντας από αυτούς: «Θα σταματήσετε να κηρύττετε αυτή τη διδασκαλία;» Αν και τους χτύπησαν με κλαδιά για δεύτερη φορά, ανοίγοντας εκ νέου τις πληγές τους, η μόνη απάντηση που μπόρεσαν να πάρουν ήταν: «Θα κηρύττουμε αυτό που ο Κύριος μας προστάζει». Μέσω της μεσολάβησης μιας εξέχουσας ενορίτισσας στο Όρεμπρο, ο βασιλιάς Όσκαρ Α΄ έδωσε εντολή στις αρχές να απελευθερώσουν τα αγόρια από τη φυλακή και να αφήσουν τον λαό ήσυχο. Έτσι, η αλήθεια θριάμβευσε στη Σουηδία.

GSAM 141Η μαρτυρία του Μπόκιστ

GSAM 141.1Στο περιοδικό Review and Herald, της 7ης Οκτωβρίου 1890, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αφήγηση σχετικά με το κήρυγμα των παιδιών, γραμμένη από τον ίδιο τον Ο. Μπόκιστ. Λέει:—

GSAM 141.2«Το έτος 1843 ξέσπασε ένα θρησκευτικό κίνημα μεταξύ του λαού στην ενορία της Κάρλσκογκα, στο νομό Όρεμπρο. Οι ηγέτες αυτού του κινήματος ήταν παιδιά και νεαροί άνδρες, οι οποίοι ονομάζονταν ‘ραπάρε’. Αυτοί κήρυτταν με θεία δύναμη και διακήρυσσαν ενώπιον του λαού, με μεγάλη αποφασιστικότητα, ότι είχε έρθει η ώρα της κρίσης του Θεού.

GSAM 141.3«Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, εγώ, ο Ο. Μπόκιστ, τότε δεκαπέντε ετών, μαζί με έναν άλλο νεαρό, τον Έρικ Βάλμπομ, δεκαοκτώ ετών, επηρεαστήκαμε τόσο πολύ από αυτή την αόρατη δύναμη, ώστε δεν μπορούσαμε με κανέναν τρόπο να της αντισταθούμε. Μόλις μας κατέλαβε αυτή η ουράνια δύναμη, αρχίσαμε να μιλάμε στον λαό και να διακηρύσσουμε με δυνατή φωνή ότι είχε έρθει η ώρα της κρίσης, παραπέμποντάς τους στα εδάφια Ιωήλ 2:28-32 και Αποκάλυψη 14:6, 7.»

GSAM 141Παιδιά σε όραμα

GSAM 141.4Ο κόσμος μου είπε ότι όσοι επηρεάζονταν έτσι από αυτή την ουράνια δύναμη έχαναν κάθε επαφή με το περιβάλλον τους. Βρίσκονταν πραγματικά σε όραμα από τον Θεό και μιλούσαν με μια δύναμη που ασκούσε ισχυρή και πειστική επιρροή. Είπαν ότι αυτά τα μικρά παιδιά, ενώ βρίσκονταν υπό αυτή την επιρροή, μιλούσαν με τη δύναμη και την αξιοπρέπεια ενήλικων ανδρών και γυναικών. Έτσι, όσοι το έβλεπαν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο Κύριος που τα χρησιμοποιούσε προφητικά για να εκφράσουν αυτές τις σοβαρές αλήθειες. Ο συγγραφέας συνεχίζει:—

GSAM 142.1«Ο λαός συγκεντρωνόταν σε μεγάλους αριθμούς για να μας ακούσει, και οι συγκεντρώσεις μας συνεχίζονταν τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, με αποτέλεσμα να επέλθει μια μεγάλη θρησκευτική αφύπνιση. Νέοι και γέροντες συγκινήθηκαν από το Πνεύμα του Θεού και φώναζαν στον Κύριο ζητώντας έλεος, ομολογώντας τις αμαρτίες τους ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων.

GSAM 142.2«Όταν όμως ο ιερέας της εκκλησίας ενημερώθηκε για αυτό, καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες για να μας σιωπήσουν και, έτσι, να σταματήσουν τον επικρατούντα θρησκευτικό ενθουσιασμό· όμως, όλες οι προσπάθειες ήταν μάταιες. Ζητήθηκε τότε από τον σερίφη να διατάξει τη σύλληψή μας, και για έξι εβδομάδες έγινε μια άκαρπη αναζήτηση για να μας βρουν στο δάσος, όπου είχαμε καταφύγει.

GSAM 142.3«Τελικά, όμως, κληθήκαμε να εμφανιστούμε ενώπιον του πάστορα της εκκλησίας. Ο αριθμός μας είχε αυξηθεί, έτσι ώστε σαράντα νέοι άνδρες και γυναίκες παρουσιάστηκαν στο πρεσβυτέριο, όπου υποβληθήκαμε σε μια μακρά δίκη. Σε όλους εκτός από εμένα και τον Βάλμπομ επιτράπηκε να επιστρέψουν στα σπίτια τους· εμείς όμως συλληφθήκαμε και την επόμενη ημέρα κρατηθήκαμε στη φυλακή του Όρεμπρο, όπου μας έβαλαν μαζί με κλέφτες στο κελί 14, σαν να είχαμε διαπράξει κάποιο μεγάλο έγκλημα.»

GSAM 142Η μαρτυρία της αδελφής του Μπόκιστ

GSAM 142.4Στις 22 Σεπτεμβρίου 1896, η αδελφή του Μπόκιστ, ηλικίας εβδομήντα δύο ετών, παρευρέθηκε στη συνάντησή μας στο Όρεμπρο και μας μίλησε για την εμπειρία του αδελφού της· διότι ήταν μάρτυρας του μαστιγώματός του, της φυλάκισής του και της απελευθέρωσής του. Μας τραγούδησε τον ύμνο που τραγούδησαν ο Μπόκιστ και ο Βάλμπομ καθώς έβγαιναν από τη φυλακή και περπατούσαν προς τη γέφυρα πάνω από την τάφρο που περιβάλλει εκείνο το κάστρο του 16ου αιώνα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε το 1843 ως φυλακή. Η δύναμη του κινήματος του 1843 συνόδευε τη μαρτυρία και το τραγούδι του ύμνου. Μεταφρασμένος στα αγγλικά, ο ύμνος έχει ως εξής:—

GSAM 143Ύμνος που τραγούδησαν οι Μπόκιστ και Βάλμπομ

GSAM 144Ο νεαρός ιεροκήρυκας στην Κάρλσκογκα

GSAM 144.4Ένας κύριος στο Όρεμπρο μου διηγήθηκε ένα περιστατικό που συνέβη στην Κάρλσκογκα, όπου κατοικούσε το 1843. Είπε:—

GSAM 144.5«Ένα μικρό αγόρι οκτώ ετών, που δεν είχε μάθει ποτέ να διαβάζει τα γράμματα, άρχισε να κηρύττει το μήνυμα, παραθέτοντας πολλά εδάφια από τις Γραφές. Ο κόσμος έλεγε: ‘Αυτό το αγόρι είναι γεμάτο από τη Γραφή’. Αυτό το περιστατικό συνέβη αφού ο βασιλιάς Όσκαρ είχε μιλήσει υπέρ των διωκόμενων, οπότε ο ιερέας εκείνου του τόπου δεν μπόρεσε να φέρει το αγόρι ενώπιον του δικαστηρίου για να σταματήσει το έργο του· αλλά είπε στον κόσμο να φέρουν το αγόρι μπροστά του, και ότι θα το εξέθετε, και θα τους έδειχνε την άγνοιά του για τη Γραφή.

GSAM 144.6«Μπροστά σε ένα πλήθος ανθρώπων ο ιερέας άνοιξε το υμνολόγιό του και ζήτησε από το αγόρι να του διαβάσει. Το αγόρι απάντησε: ‘Δεν ξέρω να διαβάζω’, αλλά γυρίζοντας την πλάτη του στον ιερέα, τραγούδησε ολόκληρο τον ύμνο σωστά από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ ο ιερέας κοίταζε το βιβλίο με έκπληξη. Ο ιερέας είπε στον νεαρό: ‘Φαίνεται να τα ξέρεις όλα’. Ο νεαρός απάντησε: ‘Όχι. Δεν μας επιτρέπεται πάντα να λέμε όλα όσα γνωρίζουμε’.

GSAM 145.1«Ο ιερέας άνοιξε τότε την Καινή Διαθήκη και είπε στο αγόρι: “Διάβασέ μου από αυτό.” Το αγόρι απάντησε: “Δεν ξέρω να διαβάζω.” Ο ιερέας ρώτησε: “Τι ξέρεις όμως για τη Γραφή;” Η απάντησή του ήταν: “Ξέρω πού υπάρχει ένα κείμενο που περιέχει τη λέξη και δεκατέσσερις φορές.” Ο ιερέας είπε: «Όχι! Δεν υπάρχει τέτοιο απόσπασμα στη Γραφή». Ο νεαρός είπε: «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου διαβάσετε την Αποκάλυψη 18:13;» «Ναι», είπε ο ιερέας. Καθώς διάβαζε, ο κόσμος μέτρησε, και όντως η λέξη και εμφανιζόταν ακριβώς δεκατέσσερις φορές, και μεταξύ αυτών των δεκατεσσάρων φορών ήταν και η δέσμευση των ψυχών των ανθρώπων. Ο κόσμος φώναξε: «Ορίστε! Ορίστε! Το αγόρι ξέρει περισσότερα για τη Γραφή από τον ιερέα!» Πολύ πικραμένος, ο ιερέας άφησε το θέμα και, μετά από αυτό, άφησε τον κόσμο ήσυχο.»

GSAM 145.2Έτσι, από το στόμα των παιδιών ο Κύριος επιβεβαιώνει τον λόγο Του, και με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο έφερε την αλήθεια Του στα αυτιά του λαού, του οποίου οι νόμοι απαγόρευαν το κήρυγμα οποιασδήποτε διδασκαλίας εκτός από εκείνη της «καθιερωμένης θρησκείας».

GSAM 145Τα χαρίσματα του Πνεύματος που συνδέονται με το μήνυμα

GSAM 145.3Δεν ήταν μόνο στη Σουηδία που ο Κύριος, σε σχέση με το κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας, μίλησε στον λαό Του μέσω των χαρισμάτων του Πνεύματός Του. Στη Σκωτία, στην Αγγλία, αλλά και στην Αμερική, ο Κύριος έχει καθοδηγήσει τον λαό Του μέσω ειδικών αποκαλύψεων.

GSAM 145Τα οράματα του Γουίλιαμ Φόι

GSAM 145.4Το έτος 1842 ζούσε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης ένας μορφωμένος άνδρας με το όνομα Γουίλιαμ Φόι, ο οποίος ήταν εύγλωττος ομιλητής. Ήταν Βαπτιστής, αλλά ετοιμαζόταν να χειροτονηθεί ως ιεροκήρυκας της Επισκοπικής Εκκλησίας. Ο Κύριος του χάρισε ευγενικά δύο οράματα το έτος 1842, το ένα στις 18 Ιανουαρίου και το άλλο στις 4 Φεβρουαρίου. Αυτά τα οράματα έφεραν σαφείς ενδείξεις ότι ήταν γνήσιες εκδηλώσεις του Πνεύματος του Θεού. Προσκαλούνταν από τόπο σε τόπο να μιλήσει από τους άμβωνες, όχι μόνο από τους Επισκοπιανούς, αλλά και από τους Βαπτιστές και άλλες ομολογίες. Όταν μιλούσε, φορούσε πάντα το ράσο του κληρικού, όπως αυτό που φορούν οι ιεροκήρυκες αυτής της εκκλησίας κατά τη διάρκεια των λειτουργιών τους.

GSAM 146.1Τα οράματα του κ. Φόι αφορούσαν την επικείμενη έλευση του Χριστού, το ταξίδι του λαού του Θεού προς την ουράνια πόλη, τη νέα γη και τις δόξες της λυτρωμένης κατάστασης. Διαθέτοντας καλή γλωσσική δεξιότητα και εξαιρετικές περιγραφικές ικανότητες, προκαλούσε αίσθηση όπου κι αν πήγαινε. Κατόπιν πρόσκλησης, πήγαινε από πόλη σε πόλη για να διηγηθεί τα θαυμαστά πράγματα που είχε δει· και, προκειμένου να φιλοξενηθούν τα τεράστια πλήθη που συγκεντρώνονταν για να τον ακούσουν, εξασφαλίζονταν μεγάλες αίθουσες, όπου διηγούνταν σε χιλιάδες ανθρώπους όσα του είχαν αποκαλυφθεί για τον ουράνιο κόσμο, την ομορφιά της Νέας Ιερουσαλήμ και των αγγελικών στρατιών. Όταν αναφερόταν στην τρυφερή, συμπονετική αγάπη του Χριστού για τους φτωχούς αμαρτωλούς, προέτρεπε τους αμετανόητους να αναζητήσουν τον Θεό, και πολλοί ανταποκρίνονταν στις τρυφερές εκκλήσεις του.

GSAM 146Το όραμα των τριών σκαλοπατιών

GSAM 146.2Το έργο του συνεχίστηκε μέχρι το έτος 1844, κοντά στο τέλος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών. Τότε του δόθηκε μια άλλη αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος — ένα τρίτο όραμα, το οποίο δεν κατάλαβε. Σε αυτό του αποκαλύφθηκε η πορεία του λαού του Θεού προς την ουράνια πόλη. Είδε μια μεγάλη πλατφόρμα, ή σκαλοπάτι, πάνω στην οποία συγκεντρώνονταν πλήθη ανθρώπων. Περιστασιακά, κάποιος έπεφτε μέσα από αυτή την πλατφόρμα και χανόταν από τα μάτια του, και για έναν τέτοιο του λεγόταν: «Αποστάτησε». Στη συνέχεια, είδε τον λαό να ανεβαίνει σε ένα δεύτερο σκαλοπάτι, ή πλατφόρμα, και εκεί μερικοί έπεφταν μέσα από την πλατφόρμα και χάνονταν από τα μάτια του. Τελικά εμφανίστηκε μια τρίτη πλατφόρμα, η οποία εκτεινόταν μέχρι τις πύλες της ιερής πόλης. Μια μεγάλη ομάδα συγκεντρώθηκε μαζί με εκείνους που είχαν προχωρήσει σε αυτή την πλατφόρμα. Καθώς περίμενε τον Κύριο Ιησού να έρθει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεν κατάλαβε ότι ένα τρίτο μήνυμα επρόκειτο να ακολουθήσει το πρώτο και το δεύτερο μήνυμα της Αποκάλυψης 14. Κατά συνέπεια, το όραμα ήταν για αυτόν ανεξήγητο, και σταμάτησε να μιλάει δημόσια. Μετά το πέρας της προφητικής περιόδου, το έτος 1845, άκουσε κάποιον άλλον να περιγράφει το ίδιο όραμα, με την εξήγηση ότι «το πρώτο και το δεύτερο μήνυμα είχαν δοθεί, και ότι ένα τρίτο επρόκειτο να ακολουθήσει». Λίγο μετά από αυτό, ο κ. Φόι αρρώστησε και πέθανε.

GSAM 147.1Με τέτοιες εκδηλώσεις της δύναμης του Θεού σε σχέση με το κήρυγμα της έλευσης Του «στις πόρτες», και με τη χαρά χιλιάδων που αποστρέφονταν την αμαρτία για να υπηρετήσουν τον Κύριο και να περιμένουν την έλευσή Του, ο λαός ήταν διπλά βέβαιος ότι αυτό ήταν πράγματι το μήνυμα του Κυρίου προς τον κόσμο.

GSAM 147.2Όμως, η 21η Μαρτίου 1844 έφτασε και πέρασε, και ο Κύριος δεν ήρθε. Η πεποίθηση των αφοσιωμένων και στοχαστικών, ωστόσο, ήταν ότι είχαν ενεργήσει σε αρμονία με το θέλημα του Κυρίου και ότι, εν καιρώ, όλα θα γίνονταν σαφή.