Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
12 / 31
12 / 31

Глава 9 — Час ожидованя

John Norton Loughborough

GSAM 148.1„Тогды буде небесне царство подобне десятьом дївам, котры взяли свої лампы і вышли навстріч женїхови. Пять із них было мудрых, а пять немудрых. Немудры взяли свої лампы, але не взяли із собов олїю; мудры же взяли олїй до своїх посудин разом із лампами. А кідь женїх забарив ся, вшыткы задрімали і заснули.“1

GSAM 148.2Христос є женїхом у притчі.2 Выхід навстріч женїхови зато мусить означати рух Господнього народу навстріч Христови при Його приходї, бо предметом бесїды у двадцять четвертій і двадцять пятій главах Матея є приход Господа. Слово Господнє є лампов.3 Вшыткы дївы взяли свої лампы. Немудрість части дїв спочівала в тім, же они прияли лем теорію правды без того щірого посвячіня Господови, котре бы розвинуло дары благодати Духа в сердцї віруючого. Тоту роботу в притчі зображує „олїй у їх посудинах“. Забаріня женїха мусить означати якесь розчарованя тых, што вышли з надїёв стрітити свого Господа.

GSAM 148Час, на котрый ся одношать притча

GSAM 148.3Слово „тогды“, котрым ся зачінать притча, указує нам на час, на котрый ся она одношать. Оно безпосередньо слїдує за тым, што было повіджене в попереднїй главі: не по другім пришестю Господа, але по оголошіню притчі о фіґовім дереві, котра звістовала, же Христів приход є „при дверях“ і же настало поколїня, котре не помине, докы сам Христос не явить ся на небесных хмарах. Притча ся одношать і на час, кідь дехто із слуг, котры голосили звістку, говорить у своїх сердцях: „Мій Господь одкладать свій приход; і зачінають бити своїх співслуг, їсти і пити з пяными.“

GSAM 149Битя своїх співслуг

GSAM 149.1Тоты были „співслугами“, котры в згодї голосили єдну і ту саму звістку; але теперь часть із них одвертать ся од того, чого учіла, і „бє“ своїх співслуг, котры дають „пожыву у свій час“ — звістують о потребній приготові до стрічі з Господом, котрый скоро прийде. Они „бють“ так, як заміряли бити Єремію. Народ повів: „Пойте, і вдарьме го языком, і не слухайме ниякого його слова.“4 Так і тоты слугы зачали учіти способом, котрый перешкоджав роботї „вірных“ слуг. До тої самої ґрупы звернены тоты слова: „Спомяни зато, як єсь прияв і чув, і міцно тримай, і покай ся. Кідь же не будеш бдїти, прийду на тебе як злодїй, і не будеш знати, в котру годину на тебе прийду.“5

GSAM 149.2Притча о дївах ся одношать на час, кідь „співслугы“ одвертають ся од звісткы о близькім приходї Господа і „зачінають бити“. Они зачінають робити і штось інше — „їсти і пити з пяными“. Они пристають до гостин із тыми, котры хочуть догоджати своїм жадостям. Соломон повів о такых: „Не будь меджі тым, хто упивать ся віном, анї меджі тым, хто обжерать ся мясом; бо пяниця і ненажера прийдуть до убожества.“6

GSAM 149Перше розчарованя

GSAM 149.3Теперь настане вопрос: „Што в досвідї адвентистів одповідало тым словам?“ Были рухы, котры цїлком згоджовали ся з пророцтвом. Тоты, што голосили звістку аж до апріля 1844 року, робили меджі церьквами, і служителї розмаїтых церьквей єднали свої зусиля з їх зусилями. Так они были „співслугами“.

GSAM 150.1Тоты, што голосили звістку, учіли, же 2300 днів із Даніїла 8:14 скінчать ся разом із жыдовскым роком 1843, што припадало на наш 1844 рік. Они звістовали, же година Божого суду прийде при скінчіню того часу. Кажда церьковна спільнота в країнї тогды тримала ся погляду, же день суду зачнеть ся другым пришестём нашого Господа. Зато легко зрозуміти, же Адвентисты думали, же Господь прийде при скінчіню того пророчого часу. Они говорили: „Тот час може ся скінчіти з місяцём, 21 марца 1844 року, в кінцї природного жыдовского року 1843“. Так они ожидовали Спасителя наприкінцї марца або на зачатку апріля 1844 року.

GSAM 150Злы слугы ся проявили

GSAM 150.2Кідь настав і минув конець марца, а Господь не пришов, тоты, што перед тым робили з Господнїми вісниками, але не посвятили од сердця цїлого свого жывота звістцї, обернули ся проти нёй, зачали противити ся роботї і робити вшытко, што могли, жебы заступити дорогу тым, котры і дале учіли о близькім приходї Господа і голосили звістку о годинї суду. „У своїх сердцях“ они говорили: „Мій Господь одкладать свій приход“. Своїма устами они теперь учіли, же цїлый світ мусить ся навернути, докы Господь прийде; же вшыткы Жыды мусять ся вернути до Палестіни і обновити своє храмове богослужіня в Єрусалимі, докы прийде Месія. Декотры аж учіли, же Христів приход є „духовным приходом“, котрый ся дїє при навернутю, а так само при смерти Його народу.

GSAM 151Даваня „пожывы у свій час“

GSAM 151.1Кідь тоты так ся обернули проти своїх співслуг, тоты, што і дале міцно тримали ся віры, зберали віруючіх у салях і гаях, давали їм „пожыву у свій час“ — указовали їм, же знакы часів і сповнене пророцтво свідчать, так само як і перед їх розчарованём, же Христів приход є „близько, при самых дверях“.

GSAM 151Гостины в церьквах

GSAM 151.2Покы они тото робили, зачало ся штось дотогды незнане в протестантськых церьквах — скликаня людей до церькви на гостины і „забавы“. Вшыткых, хто хотїв прийти, звали разом із нима їсти їх лакоткы.

GSAM 151.3Перше, што сьме колись чули о чімсь такім в Америцї, было в маю 1844 року, якраз по розчарованю. Стало ся тото так: кідь Вільям Міллер у салї в Рочестері, Ню-Йорк, учів і напоминяв кількосто адвентистів, говорячи їм: „Мы сьме в часї ожидованя із двадцять пятої главы Матея; міцно тримайте свою віру; скоро дістанеме веце світла в тій справі“, у підвалї єдного з найвекшых молитовных домів Рочестера было назначене „свято“. Зобрав ся натовп людей, як членів церькви, так і невіруючіх; і покы началник богословского колеґію забавляв натовп, высміюючи Вільяма Міллера, їм продавали устрицї, морозиво, солодощі і за двадцять пять центів малу брошуру, котру тот чоловік приготував. Книжечка ся звала „Выкрытя міллеризму“.

GSAM 151.4Не минуло одтогды анї двох тыжднїв, як інша церьковна спільнота в тім самім містї назначіла „свято“ у громадскій салї, беручи двадцять пять центів за вступ і запрошуючи вшыткых охочіх прийти і разом із нима їсти устрицї, морозиво, колачі і солодощі. Там і тогды зачали ся тоты новочасны гостины в церьквах, котры розвили ся в „блазновскі вечіркы“, „мішкы з несподїванками“, „рыбны ставкы“, „цїлувальны вечіркы“ і так дале. Тот звычай гостин у церьквах ся розріс дотіль, же теперь новочасна церьковна будова не одповідать вымаганям, кідь не має своєї кухнї, коморы і їдальнї. Такый стан дїл ся зачав у „часї ожидованя“, точно як указано в притчі.

GSAM 152.1Сам Вільям Міллер говорить о тій подїї в Рочестері такыма словами:

GSAM 152.1„Єден із докторів богословія в Рочестері, пан _____ із церькви _____, написав брошуру проти міллеризму, скликав своїх панів і панї до дому Господнього, справив великы гостины з устриць і іншых ‚пікніковых страв‘, і, як Валтасар, пив їх каву і чай, їв їх дорогы лакоткы і продавав їх морозиво, солодощі і свою брошуру проти другого пришестя дорогого Спасителя.

GSAM 152.2„Вночі перед моїм одходом іншый із велебных панів справив пікніковы гостины в громадскім домі, або салї, і продавав, як і попереднїй, свої білеты, морозиво і солодощі. Мене потїшыло чути, же декотры церькви розмаїтых віроісповідань не схвалёвали такы вавилонскы гостины; і од душі надїю ся, же не вшыткы тоты сектантськы церькви будуть найдены ‚їдячі і пючі з пяными‘, кідь прийде Христос. Чудую ся, же тоты велебны паны не видять себе в зеркалї Божого слова; і радив бы їм прочітати Лукы 14:12-14; Матея 24:48-51; Лукы 13:25-28; 2 Петра 2:13; Юды 10-21. Тото справдї суть послїднї часы.“

GSAM 152.3Кебы пресвітер Міллер міг узрїти, до чого одтогды приступили церькви на своїх доброчінных гостинах із „гаданём перстеня в колачах, цїлувальныма вечірками за десять центів, ослячыма выставами, блазновскыма вечірками, святыма лотереями“ і іншыма грами на щастя і так дале, одступив бы із святым жахом.

GSAM 152Час ожидованя

GSAM 152.4Адвентисты находили потїху в біблічнім фактї, же зі звістованём близького приходу Господа буде споєный „час ожидованя“. Тото они видїли в словах нашого Спасителя в Матея 25:5, 6 і в Аввакума 2:1-3.

GSAM 153.1О їх поставі навеснї 1844 року цитуєме з „Північного крику“ з 9 мая 1844 року: —

GSAM 153.2„Кідь сьме перешли границю позірного скінчіня пророчых часів, найдали сьме ся в положіню, о котрім Бог наперед знав, же в нїм будуть Його дїти при кінцї видіня; і Він ся о тото постарав через пророка Аввакума, кідь говорить: ‚Стану на своїй вартї і поставлю ся на вежі, і буду позерати, жебы видїти, што Він повість менї і што я одповім, кідь буду напомянутый,‘ або, як стоїть на краю страницы, ‚кідь ся будуть зі мнов прїти‘. ‚І Господь одповів менї і повів: Запиши видіня і ясно го выріж на таблицях, жебы тот, хто го чітать, міг бігти. Бо видіня є іщі на назначеный час, але при кінцї [пророчых часів] проговорить і не обмане; хоць ся забарить [за границю їх позірного скінчіня], чекай на нёго; бо певно прийде, [при сповніню пророчых часів, за котры] ся не забарить.‘7

GSAM 153.3„Же тото напомінаня ся одношать на теперїшнїй час, ясно видно з того, як го Павел цитує в Посланю до Євреїв 10:36-39: ‚Бо вам треба терпезливости, жебы вы, сповнившы Божу волю, прияли обіцяне. Бо іщі малый час, і Тот, котрый має прийти, прийде і не забарить ся. А справедливый буде жыти віров; але кідь бы хто одступив, моя душа не буде мати в нїм уподобаня. Мы же не сьме із тых, што одступають на погибель, але із тых, што вірять на спасїня душі.‘

GSAM 153.4„Віриме, же сьме в тім часї, о котрім говорив Спаситель, кідь женїх ся забарює (Матея 25:5), — на котрый мало быти подобне небесне царство, — кідь ‚тот злый слуга [по позірнім несповніню часу] повість у своїм сердцї: Мій Господь одкладать свій приход, і зачне бити своїх співслуг, їсти і пити з пяными‘, а Господь має ‚прийти в день, кідь Го не чекать‘.

GSAM 154.1„Віриме, же теперь сьме в тім часї, о котрім говорив Петро, кідь їх ‚суд уж оддавна не отягать ся, а їх погибель не дрімать;‘ кідь они мали ‚тайно вводити згубны єресї.‘8 Тоты, говорить Петро, мали быти, так як были фалшывы пророци в часї писаня Писма. Як зато тоты з дому Ізраїля говорили: ‚Днї ся продовжують, і кажде видіня ся не сповнює,‘9 так мусив настати час, кідь бы ся здавало, же назначеный час уж минув, жебы насмішникы із 2 Петра 3:4 могли ся пытати: ‚Де є обітниця Його приходу?‘ і тїшыти себе тым, же ‚вшытко зостає так, як было од початку створїня.‘

GSAM 154.2„Віриме, же, маючи на увазї таке забаріня видіня, апостол Яков повів: ‚Будьте зато терпезливы, братя, аж до приходу Господа;‘ ‚будьте і вы терпезливы; укріпте свої сердця, бо приход Господа ся приближує.‘ І: ‚Гля, Судця стоїть перед дверьми.‘

GSAM 154.3„І віриме, же наш Спаситель, передвидячи, же ожидованый час мине, напомянув нас у дванадцятій главі Лукы: ‚Най суть вашы бедра підперезаны і вашы світилникы запалены; а вы будьте подобны людём, котры чекають свого Господа, кідь ся верне із свадьбы, жебы Му, кідь прийде і заклопле, зараз отворили.‘10 Чекати значіть, же час уж минув, бо до того часу не чекаєме. Зато наш Господь додає: ‚Блажены тоты слугы, котрых Господь, кідь прийде, найде бдячі.‘

GSAM 154.4„Будеме і дале, кідь Бог дасть, голосити: ‚Гля, Женїх іде; выйдїть Му навстріч;‘ і: ‚Прийшла година Його суду‘. І довірюєме, же не перестанеме і дале голосно волати до світа і церькви, жебы ся пробудили од своїх пісень о ‚мирї‘ і слухали Божы покликаня милосердя. Маєме намір і дале чекати і бдїти в ожидованю приходу Господа, вірячи, же він є уж зовсїм близько.“

GSAM 155Оборона їх роботы

GSAM 155.1Добре мож зрозуміти, як Адвентисты смотрїли на свою роботу перед 21 марцом 1844 року і якраз по тій датї, прочітавшы наступный урывок із статї під назвов „Оборона“ у „Віснику адвенту“ з 13 новембра 1844 року, котрый выдавали Дж. В. Гаймс, С. Блісс і А. Гейл: —

GSAM 155.2„Не поспішали сьме приймати свої погляды. Віриме, же сьме были честныма і щірыми глядателями правды. Послухали сьме приказ нашого Спасителя дослїджовати Писмо. Не сполїгали сьме ся на свою мудрість; але звертали сьме ся до Бога про ведїня і направлїня і старали сьме ся положыти себе на Його олтарь, довіряючи, же Він правильно направить нашы крокы. Розсмотрїли сьме вшыткы доводы, котры были поставлены проти нас, із щірым бажанём познати правду і быти охороненыма од блуду; але мусиме признати, же розмаїты і многоликы становиска нашых противників лем утвердили нас у нашых поглядах. Видїли сьме, же, ці сьме мали правду, ці сьме ся мылили, нашы противникы не могли мати правду; і не было меджі нима згоды. Доводы каждого были такы слабы і дїтинны, же мусили постоянно рушыти тото, што сами зробили; а своїма протилежныма і суперечныма поглядами указовали, же, як бы ся они не смотрїли на нашы погляды, не мали довіры до поглядів єден другого. А до того в цїлім нашім становиску не было анї єдного основного пункту, в котрім бы нас не підтримовав єден або веце з тых, котры ся намагали заперечіти скорый приход Господа. Покы нас підтримовало дословне розуміня Писма, нашы противникы ся дармо намагали доказати, же Писмо не треба розуміти дословно, хоць кажде пророцтво, котре ся сповнило, сповнило ся дословно аж до найменшых подробностей.

GSAM 156Пояснїня розчарованя

GSAM 156.1„Але час — 1843 рік, жыдовскый рік — минув, і мы зажили розчарованя, бо не узрїли Царя в Його красї. І вшыткы, хто нам противив ся, щіро думали, же доказана фалшывість каждой особитной черты нашої віры; і же мы бы мали, як честны люде, одречі ся цїлого свого становиска. Зато они із здивованём видїли, же мы іщі тримаме ся своєї надїї і іщі чекаєме нашого Царя.

GSAM 156.2„Мы, єднак, у своїм розчарованю не видїли причіны до упадку духа. Видїли сьме, же Писмо указовало, же мусить быти час ожидованя і же, покы видіня ся забарює, мусиме го чекати. Видїли сьме і тото, же при кінцї року тот час не міг быти цїлком скінченый, аж і при припущіню, же наше рахованя часу є правильне; і же тоты пророчы часы могли ся сповнити лем даколи в теперїшнїм роцї; і єднак сьме открыто і вповнї признали світови, же сьме ся помылили в точно назначенім часї, на котрый сьме смотрїли з таков довіров. Але хоць сьме ся так помылили, можеме в тій справі видїти Божу руку. Можеме видїти, же Він употребив тото звістованя як трівогу про світ і пробу про церьков. Оно привело Його народ до ожидованя. Выкликало тых, котры были охотны терпіти про Його імя. Указало, про кого крик о приходї Господа быв звістков великої радости, а про кого быв небажаным звуком у їх ушах. Указало цїлому всесвіту, хто бы радо привитав вертаня Господа, а хто бы Го одверг при Його другім пришестю, як Жыды при Його першім пришестю. І мы тото уважаєме за крок у сповнїню Божого наміру в тот ‚день Його приготовы‘, жебы Він вывів народ, котрый бы глядав лем волю Господа, жебы были приготовлены на Його приход.“

GSAM 157ІСТОРІЯ РУХУ ПО МАРЦЇ 1844 РОКУ

GSAM 157.1Коротка історія адвентистського руху по 21 марцї 1844 року є подана в наступнім урывку із „Знаків часів“ з 31 октобра 1844 року: —

GSAM 157.2„По сплынутю 1843 року — жыдовского року — переважна часть адвентистів утвердила ся в переконаню, же одтеперь не можеме з нияков певностёв раховати з окремыми датами. Они вірили, же сьме там, де указує наше рахованя часу, на кінцї вшыткых пророчых часів, при скінчіню котрых ся чекать пришестя; і хоць сьме мали чекати лем тот короткый час, о котрый ся наше рахованя може різнити од Божого часу, єднак они вірили, же уж не можеме мати нияку указку на точный час. Вшыткы взяли свої лампы і вышли навстріч Женїхови; але Женїх ся забарив за границю часу (1843), в котрім Го чекали. При тім забаріню видіня ся здавало, же вшыткы суть рішены чекати на нёго, вірячи, же не може быти одложене і же го мож чекати кажду хвилю. Скоро, єднак, было вельми ясно, же многы укладають планы до будучности, котры бы не укладали, кебы вірили, же Господь прийде того року; і же заснули, кідь ішло о жыве усвідомлїня скорого явлїня Господа. Іншыма словами, думали, же Він може прийти каждый день або же то може быти одложене на даякый короткый час, протягом котрого бы могли ужывати освіжуючій спочівок. Так і стало ся тото, о чім наш Спаситель повів, же буде: ‚А кідь Женїх забарив ся, вшыткы задрімали і заснули.‘

GSAM 157Увага звернена на осїнь 1844 року

GSAM 157.3„Іщі в маю 1843 року брат Міллер звернув нашу увагу на сьомый місяць жыдовского священного року як на час дотримованя тых прообразів, котры указують на друге пришестя; і минулої осени сьме смотрїли на тот час із великым заінтересованём. Кідь він минув, брат С. С. Сноу цїлком прияв погляд, же, подля прообразів, пришестя Господа, кідь оно настане, мусить настати десятого дня сьомого місяця; але не быв певный о роцї. Пізнїше увидїв, же пророчы часы насправдї не скінчать ся аж до теперїшнього 1844 року; тогды ся міцно поставив на тім, же близько 22 октобра — десятого дня сьомого місяця того року — узриме пришестя Господа славы. Тото він проповідовав у Ню-Йорку, Філадельфії і іншых місцях протягом минулої весны і лїта; і хоць многы прияли його погляды, єднак аж приблизно до юла не было видїти ниякого особитного прояву їх впливу.

GSAM 158Урожай лишеный на полях

GSAM 158.1„На зачатку поры декотры з нашых братів на северї Нью-Гемпшира были так переняты віров, же Господь прийде іщі перед наступнов зимов, же не обробляли свої поля. Близько середины юла — што было вечером півночі жыдовского дня-року (вечір-рано, рахуючи од апрілёвої новолунї, початку того жыдовского року), іншы, котры засїяли і засадили свої поля, были так переняты усвідомлїнём скорого явлїня Господа, же не могли, остаючи ся в згодї зі своёв віров, зобрати свій урожай. Декотры, выйдучи на свої поля косити траву, находили, же зовсїм не можуть продовжовати роботу, і, слухаючи свого усвідомлїня повинности, лишали свій урожай стояти на поли, жебы указати свою віру своїма дїлами і так осудити світ. Тото скоро ся розшырило по северї Нової Анґлії.

GSAM 158Суд має передходити пришестю

GSAM 158.2„В тім самім часї нашы братя в Мейнї прияли погляд, же суд мусить передходити пришестю; же він ся збігать із жнивами і є не лем на кінцї світа, але займає час безпосередньо перед кінцём. Подля того погляду они думали, же сьме в часї суду, же веде ся роздїлююча лїнїя і же Божы слугы суть печатаны на своїх чолах; а скінчіня того мало быти знаком про чотырёх ангелів, котры тримають чотыри вітры землї (Зъявлїня 7:1), жебы їх пустили.

GSAM 159Північне пробуджіня

GSAM 159.1„Близько середины юла Боже благословіня в навертаню одступників зачало спроводжати звістованя часу, і тоты, котры прияли єден або другый із спомянутых поглядів, указали значну зміну в своїй поведїнцї і нагле пробуджіня зі сну, як і было передповіджене. ‚А опівночі роздав ся крик: Гля, Женїх іде; выйдїть Му навстріч. Тогды вшыткы тоты дївы встали і приладили свої лампы.‘ Од юла тоты рухы были в розмаїтых частях Нової Анґлії і окремы єден од другого; але вшыткы были спроводжаны Божым благословінём у навертаню многых, чії лампы уж майже погасли, і в освячіню Його святых. На таборовім зібраню в Ексетері вшыткы тоты впливы ся стрїтили, зъєднали ся в єден великый рух і скоро ся розшырили меджі вшыткыма ґрупами адвентистів у країнї.“

Notes

  1. Матея 25:1-5. ↩
  2. Марка 2:18-20. ↩
  3. Псалом 119:105. ↩
  4. Єремії 18:18. ↩
  5. Зъявлїня 3:3. ↩
  6. Приповідкы 23:20, 21. ↩
  7. Аввакума 2:1-3. ↩
  8. 2 Петра 2:1, 3. ↩
  9. Єзекіїла 12:22, ↩
  10. Лукы 12:35, 36. ↩

Note

Back