Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
14 / 31
14 / 31

Глава 11 — Звістка другого ангела

John Norton Loughborough

GSAM 171.1«І за ним ішов іншый ангел, говорячы: Упав, упав Вавилон, то велике місто, бо напоїв вшыткы народы віном гнїву свого блуду.»1

GSAM 171.2«Тогды розгнїваный господар дому повів свому слузї: Выйди скоро на улицї і до улічок міста і приведи сюды убогых, скаліченых, хромых і слїпых.»2

GSAM 171.3Господь через своїх служителїв зрушив світ звістков: «Прийшла година Його суду», — звістков, на котрій ся могли зъєдинити вшыткы, што ся вызнавали за Його народ, кебы хотїли. То было перше позваня на шлюбну «вечерю». Оно было оголошене «тым, што были позваны».3 Кедь тоту вызву одметли з розмаїтыма выговорками, было дане друге позваня, котре одповідало звістцї другого ангела.4 Тым позванём Господь оддїлив народ, жебы аж до кінця часу ішов вшеред із штораз яснїшым світлом Його правды.

GSAM 171Друге позваня на шлюбну вечерю

GSAM 171.4Друга звістка — тота, што наслїдує по крику о годинї суду, — говорить: «Упав, упав Вавилон, то велике місто, бо напоїв вшыткы народы віном гнїву свого блуду.» А друге позваня на вечерю звучіть: «Выйдьте скоро на улицї і до улічок міста і приведіть сюды убогых, скаліченых, хромых і слїпых.» В каждім з тых текстів Писма народ, котрый ся вызнає за Господнїй, є названый «містом». Про свої суперечны і змятены віроучіня суть названы «Вавилоном». З іншого тексту Писма, котрый ся одношує до послїднїх часів, видиме, же безпосереднё перед Господнїм приходом є Його народ вызваный выйти з «Вавилона»: «Упав, упав Вавилон великый і став ся обыстём бісів, пристановищом вшыткого нечістого духа і клїтков вшыткого нечістого і огавного птаства.... Выйдьте з нёго, народе мій, жебы сьте не мали участи в його гріхах і жебы на вас не пришли його раны.»5

GSAM 172«Памятай, як єсь чув»

GSAM 172.1В посланю до церкви в Сардах чітаме: «Памятай теды, як єсь приняв і чув, і тримай ся того, і покай ся. Кедь же не будеш бдїти, прийду на тебе як злодїй, і не будеш знати, в котру годину прийду на тебе.»6 Здає ся, же церьков в Сардах вышла з Реформації по темнім часї дїяня «Єзавелї» — одступницькой церкви. Церкви в Сардах было повіджене, же была жывов церквов; але кедь чула і одметла науку о Господнїм приходї, сама ся поставила до такого положіня, же єй тота подїя могла застигнути як «злодїй в ночі». Такый, як пише апостол Павло в 1 Солунянам 5:1-5, буде стан тых, што волають: «Мир і безпечность», кедь є Господнїй приход близко. Ті, што ідуть за світлом правды, суть названы «дїтьми дня», і Господь на них не прийде як злодїй.

GSAM 172.2В тім пророчім описї семох церквей видиме, же безпосереднё по падї церкви в Сардах наслїдує філадельфійска церьков, або (як то слово значіть) церьков братньой любови. Такыма в дїйсности были 50 000 віруючіх, котры были звістков другого ангела выведжены зо вшыткых розмаїтых церквей і зъєдинены єднов звязков братньой любови на великій основній правдї о безпосереднїм пришестю Хріста.

GSAM 173Як ся оголошовала друга звістка

GSAM 173.1«Північный крик» з 12. септембра 1844 року містить высловлїня пресвітера Дж. В. Гаймса о звістцї другого ангела і обставинах, котры привели до єй оголошованя. Його лист є датованый: Макконнелсвілл, Огайо, 29. авґуста 1844 року, і звучіть так: —

GSAM 173.2«Кедь сьме в 1840 роцї зачали роботу з братом Міллером, він уж девять років переднашав. За тот час стояв майже сам. Але його труды были неперестайны і дїйственны: будили в тых, што ся вызнавали за віруючіх, правдиву надїю Божого народу і потребу приготовити ся на пришестя Господа; так само будили вшыткы верствы ненаверненых, жебы усвідомили собі свій погибельный стан і повинность без одкладаня покаяти ся і навернути ся до Бога, жебы ся приготовили в мирї стрїтити Жениха при Його приходї. То были головны цїлї його трудів. Він ся не намагав навертати людей до даякой секты або віросповідной ґрупы.

GSAM 173.3«Кедь сьме ся пересвідчіли о правдивости близкого пришестя і явнї приняли тоту науку, мали сьме тоты самы погляды і дїяли тым самым способом меджі розмаїтыма віросповідями, де нас Боже провидїня покликало робити. Повіли сьме служителям і церквям, же нашов роботов не є розбити їх, анї їх роздїлити і внести меджі них непокій. Мали сьме єдну ясну цїль: выдати тот „крик“, пересторогу о судї, котрый є „при дверях“, і пересвідчіти нашых ближнїх, жебы ся приготовили на тоту подїю.... Служителї і членове, котры мали хосен з нашых трудів, але щіро не приняли тоту науку, увидїли, же мусять або іти з нёв, проповідати єй і боронити, або в скрутнім часї, котрый уж над ними настав, будуть мати трудности з рішітелныма і твердыма віруючіма. Зато ся поставили проти наукы і постановили, єдны єдным способом, другы іншым, замовчати тоту справу. То поставило нашых братїв і сестры меджі нима до барз тяжкого положіня. Векшына з них любила свої церкви і не могла собі представити, же бы їх опустила. Але кедь їх высмівали, утискали і розмаїтым способом позбавляли давнїх прав і радостей, і кедь їм одопирали „покорм на свій час“, а од Суботы до Суботы їм в ушах звучала зводна пісня о „мирї і безпечности“, скоро ся одвыкли од своёй привязаности до віросповідных ґруп і повстали в повнотї своёй силы, стрясли ярмо і підняли крик: „Выйдьте з нёго, народе мій“.

GSAM 174В тяжкім положіню

GSAM 174.1«Такый стан рїчей поставив нас до тяжкого положіня: (1) бо сьме были якраз на кінцї нашого пророчого часу, в котрім сьме чекали, же Господь зобере ввесь свій народ до єдного; і (2) бо сьме все проповідали іншу науку, а теперь, кедь ся обставины змінили, было бы то покладане за нашу нечесность, кебы сьме ся приєднали до крику о оддїлїню і розбитю церквей, котры нас і нашу звістку приняли. Зато сьме вагали і надалї ся тримали свого першого становиска, аж покы церьков і служителї не зайшли так далеко, же сьме были змушены в Божім страху стати на оборону правды і потоптаных Божых дїтей.

GSAM 174Апостольскый приклад нашого поступованя

GSAM 174.2«„І войшов до сінаґоґы і сміло говорив за три місяцї, бесїдував і пересвідчовав о рїчах Божого царства. Але кедь декотры затверділи і не вірили, а перед народом зле говорили о тій дорозї, одступив од них і оддїлив учеників, бесїдуючы каждый день в школї якогось Тірана.“7 Аж кедь „декотры затверділи“ і „перед народом зле говорили о тій дорозї [Господнїм приходї]“, были нашы братя спонуканы выйти і оддїлити ся од церквей. Не могли знести того „злорїченя“ „злых слуг“, а церкви, котры могли утискати і „злорїчіти“ тым, што чекали на „блажену надїю“, были про них дочками таємного Вавилона. Так їх і оголосили і вышли до свободы євангелія. І хоць може не вшыткы сьме згодны в тім, што творить Вавилон, згодны сьме в потребї без одкладаня і назавсе ся оддїлити од вшыткых, што ся противлять науцї о близкім приходї і Божім царстві. Віриме, же то є справа жывота і смерти. Зостати в споїню з тыма сполоченствами, котры легко важать або заперечують Господнїй приход, значіть смерть. Выйти зо вшыткого людьского переданя, стати на Божім слові і каждый день чекати Господнё зъявлїня значіть жывот. Зато теперь говориме вшыткым, што суть даяк заплїтены до ярма неволї: „Выйдьте спомеджі них і оддїльте ся, говорить Господь, і нечістого ся не дотыкайте; і Я вас прийму і буду вам Отцём, а вы мі будете сынами і дївками, говорить Господь Вседержітель.“»8

GSAM 175Непояснима протидїя

GSAM 175.1Вільям Міллер так говорить о спорї, котрый в тім часї быв меджі церквами і Адвентистами: —

GSAM 175.2«Є барз неприродне і непоясниме, же хрістіанскы церкви одметають тоту науку і вылучують своїх членів про тоту блажену надїю. Знам, же декотры баптістскы церкви говорять, же їх не вылучують про їх віру, але про їх причащаня з віруючіма в пришестя. Тогды, кедь то не є про їх віру в приходячого Спасителя, чом мі забороняють проповідати з їх казательниць, кедь я ся николи не причащав інде, лем в баптістскій церкви? То є фалошна выговорка. Але методісты і пресвітеріаны не можуть мати таку выговорку, бо вызнають сполочне причащаня розмаїтых віросповідей. Про што вылучують они? Чув єм, же декотрых вылучіли за „співаня“ пісень о другім пришестю; іншых про шаленство, хоць єдине шаленство, котре їм доказали, было, же пильно чекали Хріста. О Боже, „прости їм, бо не знають, што роблять“.»

GSAM 176Сторрс о поставі церквей

GSAM 176.1Джордж Сторрс о поставі церквей до Адвентистів повів таке: —

GSAM 176.2«Котра з них в тій хвилї не говорить: „Сиджу як цариця“? І котра з них ся не тїшить думков, же даколи здобыє світ і же буде підпорядкованый єй вірї? Котра з них дозволить душі зостати меджі нима в мирї, кедь відкрито і без страху вызнає свою віру в пришестя, котре є при дверях? Цї не є умовов, жебы сьте могли меджі нима зостати в спокою, то, же ся „цїлком стримате“ од публічного вызнаваня віры в Господнїй приход в тім роцї, якы бы і не были вашы пересвідчіня в тій справі і як бы сьте і не чули потребу волати: „Бійте ся Бога і дайте Йому славу, бо прийшла година Його суду“?»

GSAM 176Свідоцтво Менсфілда

GSAM 176.3Л. Д. Менсфілд, пишучы з Онейды, Ню-Йорк, 21. марца 1844 року, свідчіть так: —

GSAM 176.4«Бог дїє на думкы своїх дорогых дїтей, котры чекають Господа з неба, і веде їх не лем к тому, жебы послухали ангела, „котрый має вічне євангеліє на оголошованя і говорить: Прийшла година Його суду“, але жебы послухали і наслїдный приказ: „Выйдьте з нёго, народе мій!“ Єм іщі більше пересвідченый, як даколи перед тым, же днешнї віросповідны організації творять немалу часть того Вавилона, котрый має быти силов поваленый і веце николи не буде найдженый.... Але видить ся мі, же в декотрых організаціях є подобность малому рогу особливо явна. Декотры приклады то обяснять.

GSAM 176Прояв духа насилного даву

GSAM 176.5«Єден брат, котрый в тім краю барз успішно робив на оголошованю Господнёго приходу, оголосив, же в означенім часї буде переднашати на єднім місцї. Господь то так урядив, же быв шістнадцять миль од означеного місця, але быв там служитель _____ на челї даву з дёхтём і пірём, жебы тым натерти і обсипати того слугу Всевышнёго Бога. Тот самый служитель недовго по тім зачав ряд зібрань, але вшытко было холодне і ледяне як ледовець на Северї — жадна душа не была пробуджена анї навернена. Наконець служитель повів, же, як думає, сам „буде мусити сїсти на лавку покаянників“.

GSAM 177.1«Одколи ту маме зібраня, єден ведучій церковной ґрупы в тім селї повів своїй ґрупі, же кебы дакотрый чоловік пришов до його дому і повів, же вірить, же Хрістос прийде в тім роцї, выгнав бы го за двері.»

GSAM 177Повинность супроти церквей

GSAM 177.2Ту наведеме свідоцтво з посланя до конференції вірячіх у пришестя, зобраных у Бостонї, Массачусетс, з дня 31. мая 1844 року, підписаного Вільямом Міллером, Ілоном Ґалушом, Н. Н. Вайтінґом, Аполлосом Гейлом і Дж. В. Гаймсом. Они говорять: —

GSAM 177.3«Можеме повісти слово і о нашій повинности супроти церквей. Небезпеку ту, як і у більшости іншых припадів, видиме в крайностях. Перша подоба той небезпекы є в тім, же дозволиме власти церкви, до котрой належиме, прымусити нас мовчати в такій справі повинности. Не маме сумнїву, же тысячі привели самы себе під осуд перед Богом, уступившы в тій справі небіблійным вымогам своїх церквей. Кебы были рішучі і вірны, были бы теперь у много безпечнїшім станї і были бы хосеннїшы, хоць бы мусили і терпіти.

GSAM 177.4«Друга подоба небезпекы є в тім, же ся піддаме духові помсты супроти церквей за їх несправедливость до нас і зачнеме без розбору воювати проти вшыткых такых орґанізацій. Што ся тыкать повинности Адвентистів супроти церквей, до котрых належать, кебы нас попросили дати раду, не могли бы сьме дати жадны вказівкы, котры бы платили про вшыткых. Мусять дїяти в страху Божім, як того вымагають обставины даной справы.

GSAM 178.1«Мусиме, однак, рішучо сповняти свою повинность і свідчіти о правдї пры каждій належній і годній нагодї. А кедь тым образиме церкви і они нам будуть грозити вылучінём, кедь не будеме мовчати (хоць кедь узнаме за добре розійти ся з церквов у згодї, може то быти лїпша путь), сповняйме свою повинность. А кедь нас вылучать, терпеливо зносьме кривду і будьме охотны з нашым Учітелём „выйти за браму, несучі Його ганьбу“.»

GSAM 178.2З тых цітат о поступованю церквей супроти тых, што голосили звістку другого ангела, легко видїти, чом ся о людях, зобраных до єдного духовного стада як першый плод того другого покликаня на «вечерю», говорить як о «скалїченых», «кулгавых» і «слїпых». То выразно указує на зле обходжіня, котре зазнали од «битя» своїх «співслуг», од котрых были оддїлены.

GSAM 178Оддїленый народ выбраный на принятя новых правд

GSAM 178.3Ясно мож видїти Господнїй замір у тім, же при голосїню звісткы другого ангела — другого покликаня на «вечерю» — і «північного крику» выдїлив окремый народ. Дорогоцїнны правды про послїднї днї мали быти вынайдены і зголошены. Тоту роботу не было мож зробити в церквах, «звязаных віроісповіданями», так само як апостольска церква не могла зголосити євангеліє світови, докы бы утримовала звязок із жыдівскыма сектами. Бог там покликав до оддїлїня,9 І так само покликав вірячіх у пришестя оддїлити ся од тых, што бы їх хотїли затримати в крузі своїх віроісповідань.

GSAM 179Сторрсовы «Шість проповідей»

GSAM 179.1Скоро по тім выходї, як видиме, ґрупы вірячіх у пришестя дістали світло о будучім покараню, выложене в брошурі Джорджа Сторрса «Шість проповідей». В нїй ся учіло, же чоловік є од природы смертный; же мертвы не мають свідомости меджі смертёв і воскресїнём; же конечне покараня безбожных буде повне знищіня; і же несмертность є Божым даром, котрый мож приняти лем віров у нашого Господа Ісуса Хріста.

GSAM 179.2Тысячі Адвентистів приняли тото ученя о природї чоловіка, але не вшыткы. Його одмітнутя не вызвало меджі нима незгод, бо ся то вважало лем за справу віры, а не за мірило морального стану. Зато сполочне усиля выстерігати світ перед близкым приходом Хріста зістало ненарушене. Предці то мало такый наслїдок, же розпалило гнїв церквей проти ним.

GSAM 179Неспособный вывернути «Шість проповідей»

GSAM 179.3Методістскый проповідник у містї, де єм жыв, котрый ся скорше, в роцї 1843, прилучів до проповіданя ученя о пришестю, дістав «Шість проповідей», прочітав їх і признав членам своёй церкви, же не може тото ученя вывернути. Але кедь зістив, же го многы членове його церкви приймають, порадив остатнїм, жебы книжку не чітали, бо «кедь єй прочітають, увірять тому ученю». В септембрї 1844 року, по вернутю з річной конференції, тот проповідник став на свою казательніцю, публічно ся зрїк ученя о пришестю і покірно просив церкву о одпущіня за то, же коли-небудь позвав предносячіх говорити в їх молитовнї.

GSAM 179Суд за єресь

GSAM 179.4По тім поступку проповідника скоро пришла спроба судити вірячіх у пришестя за єресь. Але кедь їм дозволили обороняти ся з Біблії, церква не дістала перемогы. Кількых вылучіли з той церкви, бо їх поступованя не было в згодї з церковныма правилами, а многы іншы з нёй вышли про тото вылучіня членів, о котрых не могли доказати, же їх віра є проти Святому Письму. Так было ученя о пришестю навсе вылучене з церкви, в котрій соткы нашли Спасителя і стали щастливыма в Бозї.

GSAM 180.1То, што ся стало в моїм роднім містї, ся дїяло і в сотках іншых церквей по цїлій країнї. Тоты, з котрыма так обходили їх давнї брата, находили велику потїху в словах пророка Ісаїї: «Слухайте слово Господнє, вы, што ся трясете перед Його словом: вашы брата, што вас ненавидїли і выганяли вас про Моє імя, говорили: Нехай ся прославить Господь; але Він ся явить на вашу радость, а они будуть заганьбены.»10

GSAM 180Виявленый гнїв безбожных

GSAM 180.2Як ся приближовав дїнь, в котрый очековали Господа, вірячі ся іщі ревнїше трудили, а безбожны іщі лютїше шалїли і насмівали ся, як то буде видно з наступного высловлїня редактора «Північного крику» з 31. октобра 1844 року: —

GSAM 180.3«Дїя, котру тот рух мав на безбожных, нас тыж сильно утвердила у вірі, же в нїм быв Бог. Кедь ся Божі дїти зобрали, жебы ся перед Ним склонили і упокорили та приготовили на Його явлїня, як ся і годило громадї грішників, котры могли быти спасены лем благодатёв, безбожны виявляли найвекшу злобу. Хоць сьме о нашых зобранях дали знати лем в нашій ґазетї і не позвали там публіку, синове Беліяла ся до них натискали і робили великый непокой. В суботу вечером, 12. дня того місяця [12. октобра 1844 року], сьме не мали зобраня в молитовнім домі, жебы костолник [доглядач] мав можность вычістити будову на Суботу [недїлю]. Але натовп ся вломив до дому і не дав ани той можности. Приматор, однак, без пожаданя безодкладно засяг і выгнав їх.

GSAM 181.1«На нашых зобранях наступной недїлї, кедь ся молитовный дом наповнив, густый натовп заповнив уліцю перед будовом. Многы з них были розгнїваны, же хтось вірить у пришестя Господа. Вечером про розбурїня люду зобраня не было; предці ся уліця уж скоро наповнила натовпом. Але приматор і його способна поліція швыдко засягли і опорожнили уліцю, пославшы кількых на стражніцю. Поступованя натовпу сьме могли прирівнати лем до поступованя тых, што окружыли двері Лота у вечір перед знищінём Содомы.... Тот їх выступ быв такый наглый, одночасный і розшыреный, же його виявлїня в першый дїнь жыдівского сьомого місяця нас утвердило в думцї, же то мусить быти тот місяць».

GSAM 181Насмішникы ся облекли у різы на вознесїня

GSAM 181.222. октобра 1844 року, в дїнь, кедь ся скінчіло 2300 днів, были вірячі в Парісї, Мейн, зобраны в молитовнї і ревно ся молили Богу, очекуючі, же Господь прийде того дня. Тогды ся коло дому зобрали насмішникы і співали глумливы піснї. Двоє з тых бешкетників ся облекли в довгы білы різы, вылїзли на стрїху, співали піснї і высмівали тых у домі, што ся молили і чекали на Господнїй приход.

GSAM 181.3Правдоподобно з той подїї взяли ся неправды, котры ся шырїли о тім, же Адвентисты ся облікали в різы на вознесїня. Бо хоць адвентистскы ґазеты понукали одміны аж до $500 за єден достовірный припад, же ся Адвентист у роцї 1844 облек до такых різ і так чекав на Господнїй приход, жаден такый припад не быв николи предложеный.

GSAM 182Видіня Гейзена Фосса, 1844

GSAM 182.1Приближно в тім часї жыв у Поландї, Мейн, молодый чоловік на імя Гейзен Фосс, котрый твердо вірив, же Господь прийде в десятый дїнь сьомого місяця. Быв то чоловік красного выгляду, приємного обходжіня і досить доброго образованя. Кілько тыжднїв перед скінчінём «північного крику» ся Господь до нього приближыв і дав му видіня, в котрім му была указана дорога адвентистского народу до Божого міста зо вшыткыма небезпеками. Дістав дакілько выстережных звісток, котры мав передати, і было му тыж указане, якы пробы і переслїдованя наслїдно прийнуть, кедь буде вірно розповідати то, што му было указане. Йому, як і панови Фою, были указаны три ступнї, по котрых мав Божый народ вповнї вступити на путь до святого міста. Бо твердо вірив у приход Господа «уж за пару днїв» (як тогды співали), не міг собі вытлумачіти тоту часть видіня, котра ся тыкала трьох ступнїв на путь. А кедьже быв од природы гордый духом, уникав кріжа і одмітнув видіня розповісти. Видіня ся повторило другый раз, і окрім того му было повіджене, же кедь і надале одмітне розповісти то, што му было указане, тягар буде од нього взятый і даный єдному з найслабшых Господнїх дїтей, котре буде вірно розповідати то, што Бог явить. Знова одмітнув. Тогды дістав третє видіня, і было му повіджене, же є од того ослобожденый, а тягар быв положеный на єдного з найслабшых меджі слабыма, котрый выконать Господнїй приказ.

GSAM 182Фосс не може розповісти своє видіня

GSAM 182.2То молодого чоловіка вылякало, і рішыв ся розповісти то, што му было указане, і зато оголосив час зобраня. Люде ся натиснули, жебы го видїти і чути. Подробно розповів свою пригоду, як одмітнув розповісти то, што му Господь указав, і што мало настати наслїдком його одмітнутя. «Теперь, — повів, — розповім видіня». Але біда! Было уж пізно: стояв перед людьми нїмый як статуя і наостаток у найглубшій муцї повів: «Не можу собі припомянути ани слово з видіня». Ламав рукы од болю і говорив: «Бог сповнив своє слово. Взяв од мене видіня». І у великій душевній муцї повів: «Я єм страченый чоловік». Од того часу стратив свою надїю в Хрістови і впав у безнадїйность. Веце уж николи не пришов на адвентистске зобраня і не мав особного інтересу о віру. Його поступованя было в многых оглядах, кедь повісти найменше, як поступованя чоловіка позбавленого лагідного впливу Духа Учітеля, чоловіка «полишеного своїм властным путям, жебы ся насытив своїма властныма дїлами». В такім душевнім станї умер у роцї 1893.

GSAM 183Фоссове видіня розповіджене іншым

GSAM 183.1Приближно три місяцї по тім, як собі не міг припомянути своє видіня, чув із сусїднёй ізбы, як хтось іншый розповідать видіня. Зобраня ся конало в обыватнім домі, в котрім быв і він. Просили го прийти на зобраня, але одмітнув. Повів, же тото видіня было таке подобне тому, што было указане йому, як лем двоє людей може розповісти єдну і ту саму річ. Так ся стало знамым, што видїв, але не міг собі припомянути, кедь то пробовав розповісти. Кедь потім увидїв тоту особу, повів: «То є тото знарядя, на котре Господь положыв тягар».

GSAM 183Болестне розчарованя

GSAM 183.2Десятый дїнь сьомого місяця по жыдівскім рахованю часу (22. октобра 1844 року) наконець пришов. Нашов тысячі і тысячі людей, котры в тім часї очековали сповнїня своїх надїй. Не приготовили нїч земного на час по тій датї. Ани не допускали думку: «Кедь то не прийде», але справили свої земны справы так, як кебы очековали, же того дня ся скінчіть їх природный жывот. Выстерігали безбожных і напоминали їх утечі перед будучім гнївом; і многы з них ся бояли, же звістка ся може указати правдивов. Давали рады своїм близкым і молили ся з нима, а з тыма, што не дали своє серце Богу, ся розпрощали. Коротко повіджене, розлучіли ся зо вшыткым земным із вшытков поважностёв чоловіка, котрый вірить, же має стати лицем у лице перед Судцёв цїлой землї. Так ся, од напятя ледво дыхаючі, зобрали на місцях своїх богослужінь і каждов хвілю очековали, же зачують «голос архангела і трубу Божу,» і увидять небеса палаючі славов свого приходячого Краля.

GSAM 184.1Годины помалы проходили, і кедь наконець сонце зайшло за западный обзій, жыдівскый десятый дїнь сьомого місяця ся скінчів. Тїнї ночі іщі раз розпростерли свій понурый покров над світом. Але з тов темнотов пришла до сердець вірячіх у пришестя така остра боль смутку, котра ся може прирівнати лем до жалю учеників нашого Господа, кедь ся з важкым сердцём вертали домів у ночі по розпятю і похованю Того, котрого іщі недавно тріумфално одпровадили до Єрусалима як свого Краля.

Notes

  1. Зъявлїня 14:8. ↩
  2. Лука 14:21. ↩
  3. Лука 14:17. ↩
  4. Лука 14:21; Зъявлїня 14:8. ↩
  5. Зъявлїня 18:2-4. ↩
  6. Зъявлїня 3:3. Повный выклад о семох церквах найде ся в книзї «Роздумы о Даніїлови і Зъявлїню». ↩
  7. Дїяня апостолів 19:8, 9. ↩
  8. 2 Корінтянам 6:17, 18. ↩
  9. Дїянїя апостолів 13:46. ↩
  10. Ісаїя 66:5. ↩

Note

Back