Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
17 / 31
17 / 31

Глава 14 — Зачынены двері

John Norton Loughborough

GSAM 214.1«Кедь они пішли куповати, пришов жених; і тоты, што были приправлены, вошли з ним на свадьбу, і двері ся зачынили.»1

GSAM 214.2Приход Жениха, описаный у тім подобенстві, не є приходом Хріста на землю, але на свадьбу. Свадьба є подія, котра ся одбывать перед приходом Господа. В Євангелію, записанім Луком, є то высказане так: «Най будуть вашы бедра перепоясаны, а вашы світилникы най горять; і вы сами будьте подобны людям, што чекають свого пана, коли ся верне із свадьбы, жебы му, кедь прийде і заклопле, зараз отворили.»2

GSAM 214Принятя царства назване свадьбов

GSAM 214.3Приход Жениха на свадьбу є зображеный у Даниїла 7:13, 14, де Хрістос приходить до Отця, жебы приняти своє царство. В давных часах ся приход краля до його головного міста, жебы приняти свій престол і царство, называв свадьбов. Тоту подію — принятя головного міста як невісты — святковали з великов славов і пишностьов справжньої свадьбы. Так ся і о Хрістови говорить, же ся женить із свойов невістов — Новым Єрусалимом (Обявліня 21:9), кедь од Отця в небі приймать своє царство; а то ся в подобенстві называть «свадьбов».

GSAM 214.4По скончіню 2300 днів, 22. октобра 1844 року, адвентистськый народ, котрый порівновав події свого досвіду з тым, што ся одбывать при свадьбі на Сході, говорив: «Хрістос вошов на свадьбу». Кедь дістали ясніше світло о суті події, котра ся мала стати на кінцю 2300 днів, їх віра слідовала за Хрістом у роботі, до котрої Він приступив; так віров они «вошли з Ним на свадьбу».

GSAM 215«Я ся верну»

GSAM 215.1У видіню, данім панні Гармон у 1845 році, о переході Хріста із першого до другого одділіня небесного святилища находжуєме тоты слова: «„Чекайте ту; іду до свого Отця приняти царство; храньте своє облечіня без плямы, і о малу хвилю ся верну із свадьбы і возьму вас до себе“. Втогды до місця, де быв Ісус, пришов хмарный віз із колесами, подобныма палаючому огню, обкруженый ангелами. Він вступив до воза, і Його однесли до найсвятішого місця, де сидів Отець».3

GSAM 215Милость по зачыніню дверей

GSAM 215.2Зачынены двері того подобенства ся, здає, односять до події, котра ся стає перед справжнім приходом Сына чоловічого на хмарах небесных; бо по зачыніню дверей приходять остатні дівы і клоплють, а їм ся говорить, жебы «бділи», бо не знають ани дня, ани годины Його приходу. Окрім того, тоты двері ся зачыняють аж по тім, як мудры дівы войдуть із Женихом на свадьбу.

GSAM 215.3Із слов, ужытых у тім подобенстві о дівах, бы ся здало, же по вході на свадьбу є іщі можность, жебы ся і «нерозумны» дівы належыто приправили на стрічу з Женихом. Є їм приказане «бдіти». Бдіня і чеканя суть рисы, звязаны із справжньов приправов на стрічу з Господом. З того бы выходило, же милость не є однята, кедь ся двері в тім подобенстві зачынять.

GSAM 215То не суть двері з Лукы 13:25-28

GSAM 215.4В минулости ся робили хыбы, кедь ся двері, о котрых ся говорить у тім подобенстві, заміняли з дверми, спомянутыма у Лукы 13:25-28, де ся пише: «Кедь господарь дому встане і зачынить двері, а вы зачнете стояти вонка і клопати на двері, говорячи: Господи, Господи, отворь нам; а Він вам одповість і повість: Не знаю вас, одкы сте.... Одступте од мене, вшыткы, што чините неправость. Там буде плач і скрегот зубів, кедь узрите Авраама, Ісаака, Якова і вшыткых пророків у Царстві Божім, а себе выгнаных вон.» Із тых слов є цалком явне, же кедь ся тоты двері зачынять, доля тых, што зістали вонка, є рішена. Царство Боже втогды уж пришло; бо увидять спасеных у царстві. Напроти тому, в подобенстві о дівах Господь іщі не пришов до свого царства, але одышов до свого Отця, жебы своє царство приняти.

GSAM 216Зачынены двері в предобразній службі

GSAM 216.1Тоты, што віров слідовали за Хрістом у Його роботі по скончіню періоду 2300 днів — 22. октобра 1844 року, — увиділи, же кедь у предобразній службі настав день примиріня, первосвященник зачынив двері зовнішнього одділіня і отворив двері до святого святых, жебы там выконати своє діло выгладжіня гріхів, вызнаных у святилищі; і же так само Хрістос, наш первосвященник, зачынив двері зовнішнього одділіня небесного храму і отворив тот одділ, у котрім было видно «ковчег Його завіту».4

GSAM 216Хто ся мылив?

GSAM 216.2В тім часі были меджі адвентистськыма віруючіма такы, што іщі не дістали ясне світло о службі Хріста у святилищі, бо їх увага іщі не была обернена до звістки третього ангела. Тоты ся мылили, кедь заміняли тоты зовнішні двері святилища із зачыненыма дверми у Лукы 13:25-28. Але тоты не были Адвентисты сьомого дня. Хто они были, як возникла тота наука і якы обставины привели до такых заключінь, то ся будеме старати указати.

GSAM 217.1Народ, котрый ся одділив од церквей християнськых лем по мені під впливом проголошованя звістки о пришестю, як і тоты, од котрых ся так одділив, суть ословлены у свідоцтві до пятой і шестой із семох церквей Обявліня. Напомінаня пятій, сардській церкви, звучіть: «Памятай теды, як ты приняв і чув, і тримай міцно, і кай ся. Бо кедь не будеш бдіти, прийду на тебе як злодій, і не будеш знати, в котру годину прийду на тебе.»5 Із тых слов є явне, же тоты особы, до котрых ся так говорило, чули проголошованя Господнього приходу. Они вызнавали, же го приняли, але теперь ся го уж готували зречи.

GSAM 217Філадельфійська церква

GSAM 217.2Дале ся споминать філадельфійська церква, шестый стан євангельской церкви. Тота церква зображує народ, котрый быв выведеный проголошованьом першой і другой звістки з Обявліня 14. Тій церкви Господь говорить: «Гля, скоро прийду; тримай міцно то, што маєш, жебы нихто не взяв твою коруну.»6 Дале ся до них говорить тыма словами: «То говорить Святый, Правдивый, котрый має ключ Давидів, котрый отворять, і нихто не зачынять, і зачынять, і нихто не отворять: Знаю твої діла; гля, поставив єм перед тобов отворены двері, і нихто їх не може зачынити; бо маєш малу силу, але заховав єсь моє слово і не одрік єсь моє мено.»7

GSAM 217Што суть зачынены двері того подобенства?

GSAM 217.3Што треба розуміти під отвореныма і зачыненыма дверми у щойно наведенім місці Писма? Думаєме, же задоволюючу одповідь на тоту вопросу мож найти в наступнім поясніню: Кедь меджі Адвентистами были такы, што дістали дальше світло і учили, же Спаситель переніс свою службу із першого до другого одділіня небесного святилища, і правильно поясньовали вопросу отвореных і зачыненых дверей тым, што хотіли слухати, інша ґрупа ся тій правді противила і старала ся утвердити віру в науку, же отворены двері суть зачынены, а зачынены двері отворены. Тым загороджовали путь, або перешкоджовали роботі Господніх слуг ту на земли. Двері небесного святилища ся отворяють і зачыняють силов Хріста — «Котрый отворять, і нихто не зачынять». В ословліню філадельфійской церкви народ, котрый ся міцно тримать, заховує слово і не одрікає Його мено, здобывать побіду, котра отворять двері, якы нихто не може зачынити. То ся без сумніву одношать до дверей приступу до людей, котры люде, як ся здало (як іщі увидиме), успішно зачынили; але як признаня їх непохыбности Господь ставить перед вірныма «отворены двері», котры нихто не може зачынити.

GSAM 218Двері проповіданя

GSAM 218.1В Писмі є много прикладів, де ся двері ужывають у тім смыслі. Павел, пишучи Коринтянам, говорить: «Отворили ся мі великы і успішны двері, і противників є много.»8 А в другім листі Коринтянам говорить: «Кедь єм пришов до Троады проповідати Євангеліє Хріста, і Господь мі отворив двері, не мав єм спокою в своїм дусі, бо єм не нашов Тита, свого брата.»9 Так само просив Колоссян тыма словами: «Перебывайте в молитві і бдійте в ній із благодаріньом; притім моліть ся і за нас, жебы нам Бог отворив двері проповіданя, жебы сьме говорили тайну Хріста, про котру єм і в кайданах.»10

GSAM 218.2Із тых місць Писма выходить, же можности проголошованя правды ся называють отвореныма дверми; а із слов, высказаных філадельфійській церкви, бы ся здало, же в часі, кедь быв тот народ вызваный выйти, ся люде усіловно старали зачынити перед ним двері проповіданя. Кедь філадельфійська церква проходила пробов і міцно ся тримала Його «слова» і «мена», Господнє слово до них было, же перед них поставить отворены двері, котры нихто не буде мочи зачынити.

GSAM 219Сітуація по 22. октобрі 1844 року

GSAM 219.1Маючи перед собов тоту справу так, як є описана словами пророцтва, позерайме назад на сітуацію, як ся розвивали події. Як уж было указане, аж до апріля 1844 року были церкви отворены проголошованю звістки о пришестю, а позвань робітників было веце, як могли высполнити проповідникы, котры втогды жыли. По розчарованю навесні 1844 року тоты, што не приняли науку щірим сердцьом, зачали ся їй противити. Кедь в літі 1844 року была проголошована звістка другого ангела з Обявліня 14 і «північный крик» (Матей 25), підняло ся найгірше переслідованя тых, што ся іщі осмілили вызнавати свою віру в близкый приход Господа. Тоты противникы ся розлічныма способами старали тот предмет затлумити і вшыткыма можливостями перешкоджовати роботі тых, што іщі проголошовали: «пришла година Його суду». Вільям Міллер о тім опорі повів: «Є то найнеприродніше і найнепоясниміше». Опір коло кінця 2300 днів быв так завзятый, же о нім Дж. Сторрс повів: «Скінчіли сьме з церквами християнськыма лем по мені і зо вшыткыма безбожныма, окрім того, наскілько їх може тот крик іщі доткнути».

GSAM 219.2По скончіню того періоду, кедь опір і посміхы безбожных іщі вдвічі і втрічі змоцніли, Вільям Міллер о тій сітуації повів: «Выконили сьме своє діло, кедь сьме перестерігали грішників і старали ся збудити церкву, котра має лем зовнішню побожность. Бог у своїм провидіню зачынив двері».11

GSAM 219Загальна затверділость грішників

GSAM 219.3Тоте поступованя світа, котрый ся посміховав, не лем затвердило грішників проти наукы о пришестю, але і тоты в церквах християнськых лем по мені свідчіли так: «Кедь си припомнеме, як „мало є і як рідко ся лучають“ припады справжнього наверніня і як майже небывала є зухвалость і затверділость грішників, майже мимоволі зволаме: „Чі Бог забыв быти милостивым? Або суть двері милости зачынены?“»12

GSAM 220.1Од іншой робітниці іщі чітаме о сітуації по скончіню пророчого періоду: «Втогды было майже неможливе дістати ся до невіруючіх; розчарованя в 1844 році так змішало думкы многых, же не хотіли слухати жадне поясніня той справы».13

GSAM 220Вшыткы двері приступу до невіруючіх зачынены

GSAM 220.2Здало ся, же такый стан на тот час зачынив двері приступу до вшыткых, окрім тых, што ся іщі міцно тримали своєї віры і надії на скорый приход Хріста. Кедь ся двері проповіданя здавали так цалком зачынены, а адвентистськый народ видів, же в подобенстві были зачынены двері, котры ся односять до його досвіду, є легко порозуміти, як пришли до заключіня, же про грішників уж не є милости; або, як то дакотры высказали, же «двері милости ся зачынили», особитно кедь думали, же зачынены двері в тім подобенстві і зачынены двері у Лукы 13 суть тоты самы. Кедь люде цалком одмовляли слухати і так затверджовали своє сердце, як ся могли навернути?

GSAM 220Хто першый учів фалошну науку о зачыненых дверях?

GSAM 220.3Теперь наставать вопроса: Хто зачав учіти науку, же «про грішників уж не є милости»? Хто їй вірив? І хто ю одкинув? Як одповідь на першу вопросу обернеме увагу на справу о навщіві, котру Джошуа В. Гаймс выконав навесні 1845 року в штаті Мейн. Говорить: —

GSAM 220.4«Брат Джозеф Тернер і іншы стали на тім, же сьме у великій Суботі — же шість тисяч років ся скінчіло, — а зато жаден Адвентист уж не має выконовати жадну ручну роботу. Кебы то робив, подля їх розуміня бы то певно привело до його остатньой загубы.

GSAM 220.5«Покля в тім стані безділности чекали, што ся тыкать світской ручной роботы, нове світло, як ся думало, освітило розум брата Тернера, а то, же Жених УЖ ПРИШОВ — же пришов десятого дня сьомого місяця минулого жыдівского року — же ся втогды одбыла свадьба — же втогды вшыткы дівы в дакотрім смыслі вошли з Ним на свадьбу, і двері ся зачынили! — нихто з них не міг быти загубленый, а нихто з тых вонка не міг быти спасеный. Так были вшыткы духовны справы того могутнього світа докінчены».14

GSAM 221Хто ся рішучо противив фалошній теорії?

GSAM 221.1Пресвітер Тернер зачав учіти свою науку, же «милости уж не є», в Парісі, Мейн, і на короткый час мав у тій части краю досить много послідовників. Кедь были двері приступу до людей, што не были Адвентистами, так цалком зачынены, чі уж тоты люде вызнавали віру, або ні, многы цалком природно зачали приймати Тернерів погляд на тот предмет.

GSAM 221.2Жебы назва Адвентисты не была зле порозумлена, одтеперь будеме тот народ называти Адвентистами першого дня; а много з той ґрупы приймало погляды пана Тернера. Они іщі не виділи ани не чули правду о Суботі, ани не чули о звістці третього ангела. О них пані Уайт в єднім із своїх видань говорить так: —

GSAM 221.3«По тім, як в 1844 році минув час чеканя, Адвентисты іщі вірили, же приход Спасителя є барз близко; были пересвідчены, же дойшли до важного перелому і же робота Хріста як чоловічого заступника перед Богом ся скінчіла. Кедь дали пересторогу о близкім суді, мали чутя, же їх робота про світ є скінчена, і стратили душевну турботу о спасіня грішників, покля смілы, богохульны посміхы безбожных ся їм здавали дальшым доказом, же Дух Божый быв однятый од тых, што одкинули Його милость. То вшытко їх утверджовало у вірі, же час пробы ся скінчів, або, як то высказали, „двері милости ся зачынили“. Як уж было повіджене, Адвентисты были короткый час зъєдинены у вірі, же двері милости суть зачынены».15

GSAM 222.1В тім наведжіню пані Уайт описує становиско, котре приняли Адвентисты першого дня. Ани лем не назначує, же тому вірила сама. Як было указане выше, тоту науку першый учів Джозеф Тернер в Парісі, Мейн. Пані Уайт (втогды панна Гармон) стрітила Джозефа Тернера на выше спомянутім місці на початку весны 1845 року і чула, як проголошовав свою науку, же «про Адвентистів уж не є ручной роботы, а про грішників уж не є милости», і ясно му повіла, же «учіть фалошну науку; же про грішників іщі є милость, як і про тых, што не одкинули правду з повным розуміньом».

GSAM 222Проти теорії, же «милости не є»

GSAM 222.2Дж. Н. Ендрюс, котрый в 1844 і 1845 роках бывав у Парісі, Мейн, і добрі знав поступованя тамтешніх людей, як і Джозефа Тернера, котрый учів, же про грішників уж не є милости, говорить о втогдышнім становиску панны Гармон до того предмету: «Видіня їх не вели до принятя того погляду, але направляли тых, што ся го іщі тримали».16

GSAM 222.3Панна Гармон другый раз навщівила Паріс, Мейн, в літі 1845 року. О тій навщіві наведу слова пані Труздейл, котра втогды бывала в Парісі. Говорить: —

GSAM 222.4«Під час навщівы панны Гармон у Парісі, Мейн, в літі 1845 року єм їй розповіла подробности о своїй милій приятельці, котрій отець заборонив ходити на нашы зібраня, так же світло не одкинула. Она з усмішков одповіла: „Бог мі николи не указав, же про такы особы не є спасіня. То ся тыкать лем тых, котрым было представлене світло правды і котры го свідомо одкинули“».17

GSAM 222.5Она о третій навщіві панны Гармон у Парісі в 1846 році говорить іщі так: —

GSAM 222Дальше покарханя фалошной теорії

GSAM 222.6«Інша подія, котру годно спомянути, было видіня, дане в 1846 році в Парісі, Мейн. Панні Гармон было указане, же кедь Сатана не зможе заборонити людям щірого сердца выконати вшытку свою повинность, ужыє свою обертность, жебы їх погнав за границі повинности. Єдна добра сестра говорила церквам, же їх Бог одкинув, бо одкинули звістку, послану з неба на їх спасіня. Сестрі Гармон было указане, же в звістці той сестры не є правды, бо в церквах є много такых, што іщі приймуть правду; же добры ангелы іщі підуть робити про душы в тых церквах, а кедь то зроблять, зоставлять они [ангелы] тоту сестру з єй звістков [мысліть ся єй звістка, же „милости не є“] вонка за дверми».18

GSAM 223Жадне протирічіня

GSAM 223.1Кедьже суть такы, што ся барз усіловно старають доказати, же пані Уайт колись учіла теорію, же «про грішників уж не є милости», але теперь учіть протилежне, подам свідчіня тых, што знали єй роботу од 1845 року, о єй труді на наверніня грішників. Наступне є высловліня Айры Еббі з Брукфілда, окрес Мадісон, штат Ню-Йорк: —

GSAM 223.2«Меджі роками 1846 і 1850 пришли брат і сестра Уайт до нашого дому і барз усіловно ся старали о діти і о тых, што не одкинули правду. Робили про ненавернены душы, і николи си не памятам, жебы єм чув сестру Уайт говорити, же про тых, што одпали од віры, і про тых, што не одкинули правду, не є надії».19

GSAM 223Свідоцтво Адвентистів першого дня

GSAM 223.3О тім, што Адвентисты першого дня в Новій Анґлії знають о крайнім ученю о зачыненых дверях, най свідчіть наступный лист: —

GSAM 223.4«Од 5 до 9 авґуста 1891 року я мав діспуту з пресвітером Майлзом Ґрантом у Брукстоні, місті з коло 30 000 жытелями. Діспута проходила у великім наметі, а председав їй пан Джон Барбур, колишнїй председа міськой рады. Тото місто є коло двадцять миль од Бостона. Діспута была о Суботї, але пан Ґрант пробовав втягнути до нёй справу досвіду сестры Уайт у тій роботї. Він обвиняв єй, же „їй іщі в 1844 роцї было показане, же час пробованя минув і веце нїт милости про грішників“».

GSAM 224.1«У відповідь я повів йому, же Адвентисты першого дня, майже вшыткы, єден час тримали ся того погляду, іщі перед тым, як сьме ся од них оддїлили, а пані Уайт того погляду зовсїм не підпоровала; навпаки, єдно з першых, што їй было показане, было, же тот погляд є „фалошный“ і же про грішників іщі є милость. Я повів: „Так то є, і пресвітер Ґрант знає, же то так є“. Кедь я то повів, многы з Адвентистів першого дня передо мнов [вони творили значну часть людей у повнім великім наметі] рішучо і певно кивали головами на знак згоди з тым тверджінём. Досить повісти, же пресвітер Ґрант уж тото питаня в діспутї веце не спомянув». Підписане: «Джордж Е. Файфілд, Саут-Ланкастер, Массачусетс, 6 децембра 1895 року».

GSAM 224Пані Уайт все глядала спасіня грішників

GSAM 224.3Же пані Уайт од 1844 року аж до днешнёго часу трудила ся про навернутя грішників, доказують і наступны факты. Вна з пресвітером Уайтом вела зібраня в домі Алберта Белдена в Рокі-Гіллї, Коннектікут, котре ся зачало 20 апріля 1848 року. На тім зібраню ся трудили і про декотрых людей із світа. Пресвітер Уайт і його жена проявили особитный інтерес о такы душі. О тім подаме свідоцтво єдного з них, котрого покрестив пресвітер Уайт. Джон Й. Вілкокс у листї з Кензінґтона, Коннектікут, з 22 фебруара 1891 року пише: —

GSAM 224.4«Я быв приведеный до правды в часї, кедь зібраня проходили в недокінченій горішній ізбі дому брата А. Белдена в Рокі-Гіллї, Коннектікут. Світло сучасной правды я прияв завдякы роботї брата і сестры Уайт. Скоро по тім ня покрестив брат Уайт. Кебы не підбуда і сила, котры єм од них дістав, не знам, ці бы єм ся даколи осмілив подумати або почутити, же ня Господь прияв. Вони ся о мене глубоко інтересовали і трудили ся, жебы мі помогли».

GSAM 225.1Пресвітер Уайт о тім зібраню написав у листї Стокбріджови Гауландови в Топшемі, Мейн: «Брат Бейтс представив заповіді у вельми яснім світлї, а їх важность была вложена до сердець вельми силныма свідоцтвами. Слово укріпило тых, котры уж были в правдї, і пробудило тых, котры іщі не были цїлком рішены».

GSAM 225Робота про грішників в Освеґу, Ню-Йорк

GSAM 225.2У 1849 роцї пресвітер Джеймс Уайт і його жена трудили ся в Освеґу, Ню-Йорк. На тых зібранях Гайрам Патч і панна Бенсон, котры были заручены, навернули ся до Бога і до сучасной правды.

GSAM 225.3У марцї 1850 року в Освеґу знову проходили зібраня. У апрілёвім числї «Сучасной правды» пресвітер Уайт, говорячы о тых зібранях, повів:

GSAM 225.3«Теперь меджі дїтьми останку в тім містї проходить вельми занимава робота. Їх спасіня было головнов темов нашых зібрань за остатнї дві Суботы, і Бог нас чудесно благословив. Правда добрі подїяла як на нас, так і на нашы дїти. Вечур по остатнїм першім дни тыждня сьме мали зібраня особитно про них, і Дух Господнїй быв вылятый меджі нами. Вшыткы дїти склонили ся перед Господом, і было видїти, же чують важность додержованя заповідей, особитно пятой, і гляданя спасіня через Ісуса Хріста. То было єдно з найзанимавшых зібрань, котры єм коли видїв».

GSAM 225.4У «Сучасній правдї» з новембра 1849 року пресвітер Уайт опубліковав розповідь о многых, котры ся навернули і были покрещены; а в остатнїм числї той ґазеты за 1850 рік є розповідь о зібраню у Вейтсфілдї, Вермонт, і о участи Гімена Черчілла, котрый ся якраз навернув із світа. У статї його называють «братом». Як бы то было можливе, кебы про грішників уж не было милости?

GSAM 226Свідоцтво двадцять єдного свідка

GSAM 226.1У тій звязи подаєме свідоцтво, котре у 1888 роцї підписало двадцять єдно осіб. Кажда з них была в адвентистськім русї у 1844 роцї і знала возник звісткы третього ангела. Вшыткы прияли звістку іщі перед 1851 роком, причім векшына з них была злучена з Адвентистами сьомого дня майже од самого вознику звісткы: —

GSAM 226.2«Мы, долупідписаны, будучы добрі обзнакомлены з адвентистськым рухом у 1844 роцї, кедь минув вызначеный час, і приявшы правду звісткы третього ангела уж у 1850 роцї, охотно кладеме свої підписы під наступне выголошіня о ученю о зачыненых дверях, котрого ся віруючі у звістку третього ангела тримали од часу єй вознику аж до послїднёй спомянутой даты і далше.

GSAM 226.3«Вони вірили у згодї з Одкровінём 3:7, 8 та іншыма місцями Писма, же на кінцї 2300 днів з Даниїла 8:14 Хрістос докінчив Свою роботу в першій части небесного святилища, перенїс Своє служіня до найсвятїшого місця і зачав роботу суду, змінившы тым Своє поставлїня у планї спасіня. Ту были єдны двері отворены, а другы зачынены.

GSAM 226.4«Вони вірили, же тоты, котры мали ясне світло о звістцї першого ангела, але обернули ся проти нёй і гірько їй противили ся, были одвергнуты Богом. Але не вірили, же тоты, котры не мали світла, або тоты, котры перед 1844 роком іщі не досягли віку одповідалности, будуть одвергнуты, кедь будуть глядати Бога з щірого сердця.

GSAM 226.5«Гоц безпосереднё по тім, як минув вызначеный час, вірили разом з Вільямом Міллером і великым множеством Адвентистів, же їх робота про світ є докінчена і же Господь прийде вельми скоро, єднак по тім, як світло о святилищу і третїй звістцї обяснило їх розчарованя, не вірили, же час милости минув, окрем про тых, котры одвергли світло».

GSAM 227.1Підписаны: «Дж. Б. Світ, Саут-Саґіно, Мічиґан; Семюел Мартін, Вест-Ріндж, Нью-Гемпшир; Айра Еббі, Норт-Брукфілд, Ню-Йорк; пані Р. Б. Еббі, Норт-Брукфілд, Ню-Йорк; пані Даяна Еббі, Норт-Брукфілд, Ню-Йорк; пані Л. Б. Еббі, Норт-Брукфілд, Ню-Йорк; Гімен С. Ґерні, Мемфіс, Мічиґан; Енн Е. Ґерні, Мемфіс, Мічиґан; Вільям Ґіффорд, Мемфіс, Мічиґан; пані Мері С. Чейс, Батл-Крік, Мічиґан; С. М. Гауланд, Батл-Крік, Мічиґан; пані Ф. Г. Лант, Батл-Крік, Мічиґан; пані Мелора А. Ешлі, Батл-Крік, Мічиґан; пані Керолайн А. Додж, Батл-Крік, Мічиґан; пані Сера Б. Віппл, Батл-Крік, Мічиґан; пані Урія Сміт, Батл-Крік, Мічиґан; пані Поліна Р. Геліґас, Молін, Канзас; Р. Ґ. Локвуд, Сент-Геліна, Каліфорнія; пані Р. Ґ. Локвуд, Сент-Геліна, Каліфорнія; Рубен Лавленд, Норт-Гайд-Парк, Вермонт; пані Белінда Лавленд, Норт-Гайд-Парк, Вермонт».

GSAM 227Неправилно вытолковане видіня

GSAM 227.2Была зроблена спроба вытолковати видіня дане пані Уайт у Топшемі, Мейн, 24 марца 1849 року так, як кебы учіло тому хыбному ученю — же про грішників веце нїт милости. Тото видіня было дане якраз в часї, кедь ся зачали «рочестерськы стуканя» (шпірітізм). Пані Уайт видїла, же таємны знаменя і чуда та фалошны реформації будуть наростати і шырити ся. Тоты реформації не были реформаціями од блуду до правды (вна не повіла, же такы реформації уж нїколи не будуть, але же такы были тоты, котры їй были показаны і при котрых ужывали людьскый вплив), але од злого до іщі горшого; бо тоты, котры выголошовали переміну сердця, лем одїли на себе реліґійне рубо, котре закрыло неправость злого сердця. Декотры выглядали, же ся насправды навернули, і так могли зводити Божый народ; але кебы было мож видїти їх сердця, выглядали бы такы чорны, як перед тым.

GSAM 227.3Потім вна повіла: «Ангел, котрый ня спроваджав, мі повелїв глядати душевну муку за грішників, яка бывала перед тым. Я позерала, але не могла єй видїти, бо час їх спасіня минув».20

GSAM 228.1Твердило ся, же тото видіня учіло, же про грішників веце нїт милости, але мы ся питаєме: як бы то могло быти, кедь вна была проти того ученя од самого часу, як його Джозеф Тернер першый раз зачав учіти навеснї 1845 року, і по цїлый час ревно трудила ся про навернутя і спасіня грішників?

GSAM 228.2У «Додатку до „Досвідів і видінь“», выданім у 1854 роцї, пані Уайт говорить: «Спомянуты „фалошны реформації“ ся іщі повнїше проявлять. Тото видіня ся одношує особитно на тых, котры чули і одвергли світло ученя о пришестю. Вони суть выданы силным оманам. Такы не будуть мати „душевну муку за грішників“, як перед тым».21

GSAM 228.3Противникы твердять, же знають о тім, што пані Уайт в тім видіню видїла, веце як вна сама. Позрийме ся на тото хвилю у звязи з їх вытолкованём, то є же вна видїла стан грішників, а не проповідників духовного пробуджіня. Значіть, вна позерала на грішників, жебы найти «душевну муку за грішників, але не могла єй видїти». Хто коли нашов душевну муку за грішників лем тым, же позерав на грішників? Але мы ся питаєме: а што з особами спомянутыма у вышше наведенім свідоцтві, котры лем ужывали людьскый вплив і мезмерізм, жебы здобыти наверненых, і называли то роботов Духа Божого? Ці суть тоты противникы, котры так настійчіво хотїли доказати, же пані Уайт учіла крайню теорію «зачыненых дверей», готовы признати, же тоты проповідникы пробуджіня были святыма людьми і здобывали справдї наверненых?

GSAM 228.4Каждій щірій душі є явне, же особами, о котрых ся ту говорило, были тоты, котры выголошовали, же мають тоту душевну муку, а притім одвергли світло і правду та ужывали мезмерізм, жебы здобыти наверненых. Такы не могли мати правдиву душевну муку за грішників, кедь сами были засуджены на погибель, бо «час їх [їх властного] спасіня минув».

GSAM 229.1З видіня пані Уайт з 24 марца 1849 року ся декотры люди пробовали добрати до заключіня, же учіло, же про грішників веце нїт милости. Але мы сьме уж показали, же у 1845 роцї в Парісі, Мейн, вна учіла, же милость є про вшыткых, котры свідомо і з порозумінём не одвергли світло і правду. У видіню данім на тім самім місцї у 1846 роцї было показане, же Господь має «народ у церквах, котрый не одверг правду». Тым особам, котры думали інакше, было дане напомянаня, же Божі ангелы ся іщі будуть трудити про такых, а кедь ся будуть трудити, тоты, котры їх осуджовали, будуть зоставлены вонка.

GSAM 229.2І знову, в апрілї 1848 року пресвітер Уайт і його жена ся трудили у Рокі-Гіллї, Коннектікут, про навернутя грішників. Вшытко тото доказує, же видіня з 24 марца 1849 року є у згодї з тым, котре было дане в Парісі, Мейн, у 1846 роцї, і з поступованём тых Божых служителїв у апрілї 1848 року.

GSAM 229Фалошный проповідник пробуджіня пораженый

GSAM 229.3Тото видіня было першый раз опубліковане в Коннектікутї у 1849 роцї. Єден служитель ся там вельми ревно трудив, жебы здобыти наверненых, і аж выголошовав, же має дар языків. Намагав ся здобыти вплив над малов громадов соботарїв у Рокі-Гіллї. Єдну з них называв «драгов святов Господнёв». У його присутности пані Уайт мала видіня, котре одкрывало обманливый характер його роботы і же його «драга свята» ходить путём, котрый не є у згодї зо сьомов заповідёв. Тота «свята» жена заперечіла обвинїня, а служитель єй силно обгайовав, стараючы ся здобыти співчутя про «небогу святу Господню», як єй называв. У наступній ночі тота молода жена мала напад холеры морбус і думала, же умре. Послала по пані Уайт і вызнала, же то, што о нїй было показане, є правда і же є винна якраз у тім, што пані Уайт повіла. Так ся тому фалошному робітникови не подарило оманути тоту громаду, а характер його роботы быв одкрытый, што нараз скончіло його роботу на тім місцї.

GSAM 230Далшый фалошный проповідник пробуджіня в Освеґу, Ню-Йорк

GSAM 230.1Як далшый приклад засады выложеной у вышше наведенім свідоцтві і жебы показати, як ся пресвітер Уайт і його жена іщі в роках 1849–50 трудили про навернутя грішників, подаєме наступны факты, котры мі розповіли Еліас Ґудвін та іншы давнї членове церкви в Освеґу, у штатї Ню-Йорк: —

GSAM 230.2Втогды (1849) на тім місцї жыв молодый чоловік на мено Гайрам Патч. Быв зарученый з молодов дївков, з котров ся скоро потім оженив. Были то ненавернены люди, але ходили на зібраня, котры вели пресвітер Уайт і його жена, і были уж майже пересвідчены стати ся хрістіанами. У тім часї в єдній з церквей в Освеґу зачало ся духовне пробуджіня, котре не вели служителї, але єден вызначный світськый член, скарбник окружных фондів. Тот чоловік выглядав вельми ревный і выголошовав, же має велику журбу за грішників. Кедь ся молив за ненаверненых, ламав собі рукы і выглядав, же го їх погибельный стан приводить до найвекшого страданя.

GSAM 230.3Пан Патч і його наречена ходили на тоты зібраня пробуджіня і не знали, як ся рішити. Раз были присутны, кедь пані Уайт мала видіня, у котрім єй было указане на Осії 5:6, 7, де ся пише: «Із своїма отарами і зо своїма стадами підуть глядати Господа, але не найдуть Його; Він одступив од них. Зрадливо поступили проти Господа; бо зродили чужы дїти: теперь їх місяць пожере разом з їх подїлами.» Їй было показане, же тоты, котры вели тото пробуджіня, не стояли праведно перед Богом і же не мали правдивой журбы душі за грішників.

GSAM 231Предповідь неуспіху

GSAM 231.1Потім вна повіла панови Патчови: «Мі было повелїне повісти вам, же в тім припадї ся слова того стиха сповнять дословно. Пождайте місяць, і сами спознате характер людей, котры ся трудять у тім пробуджіню і выголошують, же мають таку велику журбу за грішників». Пан Патч повів: «Пождам».

GSAM 231.2До двох тыжднїв од часу, як было дане тото видіня, спомянутому скарбникови, котрый выголошовав таку душевну муку за грішників, у його удаванім страданю пукла жыла в желудку, і про страту крови мусив лїгнути до постелї. Справы скарбничого уряду мусив перебрати окружный шеріф, котрый з єдным з урядовых стражників позрїв на остаток, якій мав быти подля скарбниковой книгы, а потім перераховали грошы, готуючы ся перебрати справы. І гля, хыбовало рівно 1 000 доларів.

GSAM 231.3Шеріфови і стражникови ся здавало неможливым, жебы чоловік, котрый є такый ревный у пробуджіню, быв винный у взятю грошів. Думали, же їх мусив выдати і забыв зробити належный запис до книгы; або їх може вложыв до банкы, але не были записаны в рахунку в скринї. У каждім припадї мусили од нёго дістати достаточне обяснїня, але треба было поступовати обережно, бо кебы грошы мав, без похыбы бы ся їх старав сховати. Зато ся договорили, же єден з них піде вперед і сховає ся в шопі за домом, жебы позоровати заднї двері, кебы ся там дашто дїяло, а шеріф войде переднїма дверми. Кедь шеріф пришов к дому і вошов переднїма дверми, збачыв сукню жены, котра якраз выходила заднїма дверми. Чоловік у шопі видїв, як жена скоро підошла ку купі снїгу, выгребла в снїгу яму і дашто там положыла, засипала то снїгом і вернула ся до дому.

GSAM 232.1Шеріф пришов ку постелї скарбника і, по тім як ся попытав на його здоровля, натякнув на їх трудности в урядї, з тым же він бы їх може міг обяснити. Чоловік, вельми знепокоєный, підняв руку ку небу і, призываючы Бога за свідка, повів, же о грошах нич не знає. Якраз втогды вошла жена і хотїла знати, што ся робить і чом є єй муж такый знепокоєный. Чоловік одповів: «Думають, же маємо їх грошы». Жена втогды так само підняла рукы і призывала Бога за свідка, же грошы не мають і, окрем того, нич о них не знають. Якраз кедь доповіла тоту речіню, втрутив ся стражник, котрый ся, покля вна входила до дому, поспішив із свойой схованкы ку купі снїгу, і повів: «Пані, што є тото? Я видїв, як сьте выбігли з дому і положыли тото до купы снїгу. І ту то є: тот страченый мішок з грошми, на котрім є назначене 1 000 доларів».

GSAM 232.2Як ся дало чекати, тото пробуджіня нараз упало. Пан Патч і його наречена, кедь спознали характер того, котрый пробуджіня вів, стали на сторону правды і злучіли ся з Адвентистами сьомого дня, достойныма членами котрой церкви зостали аж до дня свойой смерти.

GSAM 232.3Як є ясно видїти, тото видіня было дане в інтересї і на особитный хосен ненаверненых і привело ку навернутю грішників, а безпосереднё ся дотыкало тых, котры сами были грішниками і были одвергнуты Господом про своє лицемірство. Вони «зрадливо поступили проти Господа;» выголошуючы велику душевну муку за грішників, зродили лем «чужы дїти».

GSAM 232Лицемірна робітниця в Кемденї, Ню-Йорк

GSAM 232.4Меджі іншыма місцями, котры пресвітер Уайт і пані Уайт навщівили в зимі 1849–50, было містечко Кемден, Ню-Йорк, коло сорок миль од Освеґа, де іщі жыли. О тім зібраню пані Уайт говорить:

GSAM 232.4«Іщі перед одходом мі была показана мала громада, котра там вызнавала правду, і меджі нёв єм видїла жену, котра выголошовала велику побожность, але была лицемірницёв і зводила Божый народ».22

GSAM 233.1У януарї 1884 року, кедь єм ся трудив у штатї Ню-Йорк, єм ся дознав наступны подробности од пана Престона, котрый в часї вышше спомянутой конференції жыв у Кемденї і у котрого пресвітер Уайт і його жена перебывали за зібраня: —

GSAM 233.2«Тота жена учіла крайнім поглядам на освячіня, говорячы, же мож досягнути такый стан досконалости, в котрім чоловік буде цїлком над Божым законом; і вна твердила, же досягла того досконалого стану. Тым ученём о святости знепокоювала мыслі декотрых нашых людей у Кемденї. Сестрї Уайт было показане, же при вшыткій єй удаваній святости має сердце чорне од гріха і єй жывот є пороченый.

GSAM 233.3«Покля была на тім місцї, сестра Уайт дістала далше видіня в присутности той жены, котра выглядала, же має велику журбу душі за ненаверненых; але сестра Уайт їй повіла, же то не є правдива душевна мука за грішників, бо єй властный способ жывота є такый, же вна сама не стоїть праведно перед Богом. „Так“, повів пан Престон, „то, што ся называє кемденськым видінём, ся певно і особитно одношовало на припад той жены, а не на стан грішників обще, і так сьме тому втогды розуміли“.»

GSAM 233.4По тім як пані Уайт розповіла своє видіня, жена встала і повіла: «Бог знає моє сердце, і кебы сьте го могли видїти, видїли бы сьте, же є непорочне і чысте». Так ся зібраня скончіло. Але незадовго потім жена тяжко охоріла і думала, же умирать. Повіла: «Мушу видїти сестру Уайт; маю їй дашто вызнати. Я єм їй повіла, же єм добра жена, же єм чыста. Не є то так. Я єм зла жена. Тот чоловік, з котрым жыю, не є мій муж. Я єм зоставила доброго мужа в Анґлії і єдно мале дїтя та втекла з тым чоловіком. Нїколи сьме ся не собашыли. Выдавала єм ся за лїкаря і продавала лїкы, о котрых єм на судї присягла, же ня стояли 1 долар за фляшку, але стояли ня лем дванадцять центів за фляшку. Теж єм присягла, же корова, котру сьме продали єдному бідному чоловікови, нас стояла 30 доларів, а стояла нас лем 20 доларів».23

GSAM 234.1На такых лицемірных притворників ся односять слова пані Уайт о «душевній муцї за грішників», а не на грішників обще. Кедь возьмеме до увагы вышше наведены факты, котры показують, же ученя о тім, же про грішників «веце нїт милости», было цїлком осуджене од самого початку його проповідованя навеснї 1845 року і же пані Уайт ся од того часу все ревно трудила про навернутя грішників, хто може вірити, же у 1851 роцї, кедь была выдана єй робота з назвов «Досвіды і видіня», мала намір учіти, же «веце нїт спасіня про грішників»?

GSAM 234Чоловік, котрый не признавав далшу милость

GSAM 234.2Іщі і в 1848 роцї ся ту і там находив чоловік, котрый ся тримав погляду, же про грішників веце нїт милости. Але то не были Адвентисты сьомого дня. Єден з них, на мено Світ, жыв у містї Рочестер, Ню-Йорк. Скоро по тім, як єм публічно вызнав віру і быв покрещеный меджі Адвентистами першого дня, брав єм участь у наметовім зібраню в Канандейґві, Ню-Йорк, котре вели пресвітеры Дж. С. Байвотер і Джордж В. Бернем. Тот чоловік Світ быв присутный і высловив вельми важны похыбности о правдивости мого реліґійного досвіду, бо «думав, же теперь уж не є можливе, жебы ся грішникы навернули».

Notes

  1. Матей 25:10. ↩
  2. Лука 12:35, 36. ↩
  3. Ранні писаня, с. 55. ↩
  4. Обявліня 11:19. ↩
  5. Обявліня 3:3. ↩
  6. Обявліня 3:11. ↩
  7. Обявліня 3:7, 8. ↩
  8. 1 Коринтянам 16:9. ↩
  9. 2 Коринтянам 2:12, 13. ↩
  10. Колоссянам 4:2, 3. ↩
  11. Вісник пришестя, 11. децембра 1844 року. ↩
  12. Серкілвілл, Огайо, Реліґійный далекогляд, 1844. ↩
  13. Пані Еллен Ґ. Уайт в Огляді пришестя, 20. новембра 1883 року. ↩
  14. Справа пресвітера Гаймса о роботі в Мейні, у Ранній сторожі, місто Ню-Йорк, 6. юнія 1845 року. ↩
  15. Дух пророцтва, т. 4, с. 268, 271. ↩
  16. Лист Дж. Н. Ендрюса, септембер 1874 року. ↩
  17. Лист пані Труздейл із 17. авґуста 1875 року. ↩
  18. Лист пані Труздейл із 27. януара 1891 року. ↩
  19. Лист Айры Еббі, марец 1885 року, наведженый в Огляді і віснику із 7. апріля 1885 року. ↩
  20. «Раннї писаня», с. 45. ↩
  21. Позрийте обяснїня в «Раннїх писанях», с. 45. ↩
  22. «Нарысы жывота Еллен Ґ. Уайт», с. 129. ↩
  23. Розповідь пана Престона о кемденськім зібраню потверджує выголошіня в «Нарысах жывота Еллен Ґ. Уайт», с. 129–130, і притім подає вышше наведены подробности, котры там не суть спомянуты. ↩

Note

Back