Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
31 / 31
31 / 31

Глава 28 — Двері, які жаден чоловік не може зачынити

John Norton Loughborough

GSAM 462.1„Поставив єм перед тобов одкрыты двері, і жаден чоловік не може їх зачынити; бо маєш мало силы, але сохранив єсь моє слово і не одрік єсь ся мого імена.“1

GSAM 462.2Такы слова суть звернены до тых, котры суть у філадельфійскім стані євангельской церкви. Тота церква выросла з проголошованя близького пришестя Хріста, то є з тых, котры міцно ся держали того, што чули о тій справі; бо о сардійскій церкві (котра безпосередньо передходила філадельфійскій) він говорить: „Спомяни собі зато, як єсь приняв і чув, і міцно ся того держ, і покай ся. Кедь же не будеш чувати, прийду на тебе як злодій, і не будеш знати, в котру годину прийду на тебе.“2

GSAM 462.3Отже, сардійска церква чула ученя о скорім приходї Господа. Тоты, котры ся міцно держали того, што чули, ішли далше в правдї, коли „свічник“ быв перенесеный, і створили філадельфійску церкву, котрій він повів: „За тото, же сохранив єсь слово моёй терпеливости, і я сохраню тебе од годины спокушіня, котра прийде на цїлый світ, жебы выпробовати тых, што жыють на земли. Гля, приходжу скоро: міцно держ тото, што маєш, жебы нико не взяв твою коруну.“3 Отже, якраз тій філадельфійскій церкві він говорить: „Поставив єм перед тобов одкрыты двері, і жаден чоловік не може їх зачынити.“

GSAM 462.4Ту є зато рішуче выголошіня Святого Писма, же тоты, котрых Боже провидіня побуджує іти остерігати світ перед приходом Господа і просити людей, жебы ся приготовили стрітити Бога, мають особитну Божу ласку в своїй роботї. Люде можуть пробовати перешкоджати, знищіти їх починаня, зачынити „двері слова“, але над вшыткым криком іщі все звучіть Божый голос: „Поставив єм перед тобов одкрыты двері.“

GSAM 463Поступ за сімдесят чотыри рокы

GSAM 463.1На попереднїх сторінках той книгы мы сьме накратко перешли сімдесят чотыри рокы, од 1831 до 1905, слїдуючі возник і поступ звісток о пришестю, а особливо звісткы третього ангела. Мы сьме показали, як із незнаности і бідности тота звістка з року на рік ішла наперед із зростаючов силов і моцов, аж покы єй місії не обняли цїлу землю. Певно, такый поступ не настав зато, же звістка подобає ся тїлесным сердцям; бо на першім місцї она несе Суботу Господню, а єй додержованя накладає тяжкый хрест, бо жадать оддїлити ся од світовых дїловых справ у найзанятїшый робочій день тыждня. Не ішла она наперед ани зато, же не было спротивлїня; бо з ним ся стрічала од самого початку, і то з найжорстокішым спротивлїньом ззовнї, а тыж із трудностями, котры выволавали непосвячены особы, што на якыйсь час дістали ся до наших рядів. О положіню, котре спричінили заміры і намаганя зовнїшнїх неприятелїв, можеме добре повісти словами псалмоспівця Давіда: „Кебы не Господь быв на нашім боцї, няй теперь повість Ізраїль: кебы не Господь быв на нашім боцї, коли люде повстали проти нас, тогды бы нас жывыми поглотили, коли їх гнїв запалав проти нас; тогды бы нас воды затопили, потік бы перейшов понад нашов душов; тогды бы горды воды перейшли понад нашов душов. Благословеный Господь, котрый нас не дав за здобыч їх зубам. Наша душа вырвала ся, як птах із сїтї птахарїв: сїть ся розірвала, а мы сьме ся вызволили. Наша поміч є в іменї Господа, котрый сотворив небо і землю.“4

GSAM 464Поміч у Господї

GSAM 464.1Господь выголошує, же поставив перед своїм народом „одкрыты двері, і жаден чоловік не може їх зачынити“. Не диво зато, же звістка все ішла наперед. То є Божа звістка до людей, і она мусить мати успіх. В Одкровіню 7:2 робота приготовлїня народу, котрый устоїть, коли прийде великый день Божого гнїву, є представлена ангелом, што „выходить од сходу“, або, як дакотры перекладають, „як сходжіня сонця“. Позерайте на світаня дня — наперед на сходї ся являть лучі світла; они ся зливають у веце ясности, аж покы не видно шырокый, ясный круг сонця. Коли „Краль дня“ выходить до зенїту, його світло, тепло і сила стають ся все выразнїшыма.

GSAM 464.2Такый справдї быв поступ звісткы третього ангела од 1848 року, коли правды, котры єй творять, дістали ясну подобу, і од котрого часу, як сьме показали, настав выразный і сталый, дивный ріст. Не можеме то інакше пояснити, лем так, же Господь сповнює своє слово тым, котры в тім часї, коли його спасіня має скоро прийти, „бережуть Суботу, жебы єй не осквернити,“5 і одвертають свою ногу од роблїня власной волї в Божый святый день, і так через „віру Ісуса“, як є выголошене у звістцї третього ангела в Одкровіню 14, додержують вшыткы „Божі заповіді“. О такых Господь повів через пророка Ісаію: „Тогды твоє світло вырве ся як зоря, і твоє здоровля скоро выросте; і твоя праведность [„Господь — наша праведность.“ Єремія 23:6] піде перед тобов; і слава Господня буде твоёв заднёю охранов.“6 З такыма запевненями як бы сьме могли чекати дачого іншого, як успіху дїла? „Кедь Бог за нас, хто може быти проти нас?“

GSAM 464Як можуть тоты мати успіх?

GSAM 464.3Коли позераме на тото положіня, в котрім у 1846 роцї пресвітер Джозеф Бейтс зачав писати тоту першу книгу, першу, котру Адвентисты сьомого дня коли выдали о питаню Суботы, маючі лем дванадцять і пів цента як єдины доступны грошы на цїлім світї, та і тоты мусїв выдати іщі перед скінчіньом першого дня писаня; і коли знову позераме на пресвітера Джеймса Уайта, як друковав свій першый малый листок „Сучасна правда“ за грошы, зароблены кошіньом сїна на луцї, та посылав тот часопис даром вшыткым, што хотїли чітати, і бісїдовав о тім як о звістцї, котра мала дійти аж до кінцїв земли, — позераючі на тоты малы початкы, міг бы чоловік словами людей з часів Амоса спытати: „Через кого повстане Яків? Бо він є малый.“7 Коли то порівняме з положіньом у 1905 роцї, коли правды звісткы суть публікованы у двадцятьох видавничых домах, розміщеных у розмаїтых частях світа, котры часто роблять аж на границї своїх сил, жебы задоволити потребу в чітаню, можеме справдї повісти: гля, „одкрыты двері“, котры іщі жаден чоловік не зачынив.

GSAM 465.1О тых, котры скорше думали, же дїло нїґда не буде мати успіху, можеме повісти словами, котрыми пророк Захарія докоряв тым, што думали перешкодити Божому дїлу при одбудованю Єрусалима: „Хто погордів днём малых початків?“8 О справах, котры перед нима выглядали як горы трудностей, Господь повів через пророка: —

GSAM 465Гора стала рівнинов

GSAM 465.2„Хто єсь ты, велико горо? Перед Зоровавелём станеш рівнинов; і він вынесе верхнїй камінь при голосных окликах: Ласка, ласка йому!“9 Так было в роботї звісткы третього ангела, і так буде, аж покы не буде вынесеный „верхнїй камінь“, або, іншыми словами, аж покы дїло не буде скінчене.

GSAM 465.3Позерайте на тоту горстку людей у 1846 роцї, бідных на средства, бідных у вшыткім, окрем віры в Бога і богатства правды, і видьте, до якой великости выросла їх робота. Подумайте о средствах, котры теперь маємо, о книгах уж приготовленых, переложеных і выдрукованых у розмаїтых языках земли, і о сотках колпортерів, котры приносять тоты книгы до людьскых домів у варті $400,000 річно. Кедь Боже благословіня і далше спочіне на дїлї, можеме чекати успіху. З тыма средствами і помічныма установами, котрых з місяця на місяць прибывать, з довіров у Хріста, не треба нам чекати ничого іншого, лем того, што Соломон оспівав о Божій церкві, коли она выходила зі свого стану на пустинї, „оперта на рамено свого Милого“, і коли він єй представляє, як ся являє „красна як місяць, ясна як сонце, страшна як військо під хоругвами.“10

GSAM 466З помочов дару пророцтва

GSAM 466.1Мы сьме не лем видїли, же Господнє провидіня одкрило дорогу ширіню правды, а його особитне благословіня спроводжало намаганя іти дорогами його провидіня, але при возникновіню і поступі звісткы третього ангела він тыж бісїдовав зі своїм народом через дар пророцтва. Не было то нове одкровіня, котре бы мало заступити Біблію, ани дачо, што бы мало перекрутити ученя Писма, але мало показати, де в тім віцї грозить одступлїня од простоты євангелія Хріста, де людям грозить, же піддадуть ся нахилам того часу і успокоять ся з подобов побожности без єй силы.

GSAM 466.2Коли позераме на тоту справу через приклад11 давных пророків, котрый Господь дав нам як єдно з правил, подля котрых треба такы проявы выпробовати, находять ся такы самы причіны, чом суть такы проявы потребны теперь, як были і тогды; а то, же в каждім віцї є небезпека, же пануючі, тому віку властны ученя і звыкы одведуть людей од дороги правды. Апостол Павел, коли бісїдує о проявованю дарів, котры Господь положыв у церкві, говорить, же суть „на здоконалїня святых, на дїло служіня, на збудованя тїла Хрістового; аж покы вшыткы не дійдеме до єдноты віры і познаня Сына Божого, до досконалого мужа, до міры зросту повноты Хріста; жебы сьме уж не были дїтьми, котры ся хитають і котры каждый вітер ученя носить через людьску облуду і лукаву хитрость, котров чігають, жебы звести; але, высловлюючі правду в любови, жебы сьме у вшыткім росли в нёго, котрый є голова, Хрістос: з нёго цїле тїло, добре споєне і скріплене помочов каждого суглоба, подля дїйствованя каждёй части в єй мірі, росте на власне збудованя в любови.“12

GSAM 467.1Тоты самы наміткы, котры ся теперь выставляють проти проявів дару пророцтва, могли бы з таков самов силов выставляти і в давных часах; то є, же маємо Писмо і зато не потребуєме такых дарів. Але тото саме Писмо нам говорить, же Хрістос положыв тоты дары у церкві, жебы вершили свою роботу, аж покы „не прийде тото, што є досконале [досконалый стан]“, і же церква має „не мати недостатку в жаднім дарі, ожидаючі пришестя нашого Господа Ісуса Хріста.“13

GSAM 467На што нам пророкы?

GSAM 467.2Люде в давных часах могли думати, же мають Божый моральный закон, написаный його властным перстом на камінных табліцях; же мають постановы, суды і настановы, котры Божі уста повіли Мойсеєви і котры были старанно записаны; і што іщі было потребне? Але попри вшыткы тоты прекрасны правды, котры мали, Богу ся сподобало бісїдовати до них „много раз і розмаїтыми способами через своїх святых пророків.“

GSAM 467.3Видиме, же свідоцтва розмаїтых пророків, як Ісаія, Єремія, Єзекіїл, Даниїл, Осія і іншы, в каждім припадї учили той самій великій засадї послушности Богу; але каждый пророк мав властны докоры людям свого часу за їх нахил дати ся одвести од священных і святых засад праведности пануючіма звыками віку, в котрім было дане пророцтво.

GSAM 468Потреба дарів

GSAM 468.1Може ся намітати, же маємо не лем прекрасны настановы Писма Старого Завіту, але навеце слова самого нашого Спасителя і апостолів; на што нам іщі далше світло? Але зістає факт, же тоты самы святы апостолы вказовали наперед на послїднї днї, коли „настануть небезпечны часы,“ і коли люде будуть „мати подобу побожности, але одречуть ся єй силы“, та тыж нам повіли, же „дакотры одступлять од віры, слухаючі зводячіх духів і ученя бісів.“

GSAM 468.2З огляду на вшытко тото народу, о котрім Павел бісїдує в писмі до Солунян, котрый не буде в темнотї, жебы го день Хріста застиг як злодій, але котрый буде дїтьми світла, ся дає напомінаня „вшытко выпробовати“ в справі „пророцтв“ і „міцно держати тото, што є добре.“14 То є то саме, як кебы їм повів, же народ, котрый буде ожидати приходу Господа Ісуса Хріста і котрый буде напослїдок найденый приготовленый на тот день, буде мати меджі собов „добры“, правдивы проявы дару пророцтва.

GSAM 468Знаки кінця

GSAM 468.3Жыєме в часї, коли на каждім боцї є множество знаків, же день Господнїй є близько. Жыєме якраз у тім часї, коли мав повстати народ, котрый буде додержовати вшыткы заповіді і тыж буде „мати свідоцтво Ісуса“15 — „Дух пророцтва.“16 Што находиме? Же за послїднї шістдесят років такый народ повстав, несучі якраз таку звістку, і меджі ним ся проявив дар пророцтва. Коли сьме выпробовали дар, проявленый через пані Е. Ґ. Уайт, подля біблійных правил, видїли сьме, же в каждім оглядї устоїть у пробі. Од початку до кінця у вшыткых писанях пані Уайт не найшов ся ани єден рядок, котрый бы давав хоч найменше позволїня на гріх або хоч найменше терпів даяке одступлїня од Божого слова. Тоты писаня ся нїґда не ставили над Біблію, але все напоминають до найстараннїшого штудованя Божого слова, указуючі на нёго як на великый взор, подля котрого будуть нашы справы розсуджованы на послїднїм судї. В єй писанях Хрістос є перед нами возвышеный як єдиный приклад, котрый маємо наслїдовати. Найвыразнїшым способом є выголошеный за нашу єдину надїю на побіду ту, за наше єдине прибіжыще од будучого гнїву, за єдине імя і єдиный спосіб, через котрого можеме быти спасены.

GSAM 469Особисте признаня

GSAM 469.1О пані Уайт і о характері єй роботы наводиме тото, што у 1877 роцї написав єден чоловік, котрый єй знав і многы рокы дослїджовав єй роботу; і по коло пятьдесят трох роках выпробованя, роках старанного спостеріганя, даю своє повне признаня каждому суду, в нїм высловленому: —

GSAM 469.2„Што ся тыче хрістіаньского характеру сестры Уайт, дозвольте мі повісти, же думаю, же о нїм дачо знаю. Знаю єй вісїмнадцять років, — веце як половину історії нашого народу. Быв єм у їх родинї много раз, даколи і по кілько тыжднях нараз. Они много раз были в нашім домі і нашій родинї. Путовав єм з нима скоро вшадь; быв єм з нима насамотї і перед людьми, на зібраню і поза зібраньом, і мав єм найліпшы можности дачо знати о жывотї, характері і дусї брата і сестры Уайт. Як служитель мусїв єм мати до дїла з розмаїтыми людьми і розмаїтыми характерами, аж думаю, же можу дачо розсудити о тім, якый чоловік є, принайменше по роках близького познаня.

GSAM 470.1„Знаю сестру Уайт як непышну, скромну, добросердечну, благородну жену. Тоты черты єй характеру не суть лем навонок присвоєны і выпестованы, але свобідно і легко выходять з єй природной вдачы. Она не є самодовольна, не пышнить ся своёв праведностьов і не є надута, як то все быває у фанатиків. Часто єм ся стрічав з фанатичныма людьми і все єм находив, же суть повны домаганя ся чести, повны пыхы, готовы высловити свій суд, хвастливы своёв святістьов і так далше, але у сестры Уайт єм все находив правый опак того вшыткого.

GSAM 470Приятелька бідных

GSAM 470.2„Каждый, і найхудобнїшый та найскромнїшый, може до нёй свобідно прийти по раду і потїху, і не буде одогнаный. Она все дбає о нуждных, обездоленых і страждучіх, помагає їм і заступує ся за них.

GSAM 470.3„Нїґда єм не познав чоловіка, котрый бы так постійно мав перед собов страх Божый. Нич не зачінать без усердной молитвы до Бога. Она старанно і постійно штудує Боже слово. Чув єм сестру Уайт бісїдовати соткы раз, прочітав єм вшыткы єй свідоцтва од початку до кінця, велику часть з них много раз, і нїґда єм у них не міг найти ани єдного неморального выслову або дачо, што бы не было цїлком чісте і хрістіаньске; нич, што бы одводило од Біблії і од Хріста; але находжу там найусерднїшы закликаня слухати Бога, любити Ісуса, вірити Писму і постійно го дослїджовати. Несчіслїны разы єм дістав велику духовну поміч зі свідоцтв. Справдї, нїґда єм їх не чітав без того, жебы єм почував докір за свій недостаток віры в Бога, недостаток одданости і недостаток усердности при спасованю душ. Кедь маю даякый суд, даяке духовне розпознаня, выголошую, же свідоцтва суть того самого духа і характеру як Писмо.

GSAM 470.4„За тридцять років [теперь можеме повісти шістдесят років] наш народ вірив тым свідоцтвам і чітав їх. Як то на нёго дїяло? Одводило го то од Божого закона? Привело го то до покинутя віры в Хріста? Привело го то до одкиненя Біблії? Зробило го то зопсутым, неморальным народом? Знаю, же при порівнаню з котрымколвек іншым хрістіаньскым віросповіданьом обстоїть добре.

GSAM 471.1„Єдну річ єм спостеріг, і то, же найзавзятїшы противникы видінь сестры Уайт признають, же она є хрістіанка. Як можуть таке признати, не розумію. Пробують то выправити, коли говорять, же она сама є зведена. Не можуть вказати ани на єдну пляму в цїлім єй жывотї, ани на єдно неморальне реченя у вшыткых єй писанях. Мусять признати, же велика часть єй писань є прекрасна і же каждый, хто бы жыв подля вшыткого, што она говорить, быв бы добрым хрістіанином, певным неба. То є надмірно чудне, кедь она є знарядьом дїявола, надхнена сатаном, або кедь єй писаня суть неморальны ці лем блудны вымыслы єй властного розуму.“

GSAM 471Чужі люди свідчать о писанях

GSAM 471.2Коли ся розсылують нашы часописы з писанями пані Уайт, глядають їх найскромнїшы, богобоязны і одданы люде. Коли повідомляють о тім, што чітають, говорять: „Особливо нас занимають писаня пані Уайт. Суть такы ужыточны в жывотї, такы повны настанов, котры ведуть чоловіка ближче до Господа і роблять го скромнїшым, богобоязнїшым і одданїшым. Тоты писаня суть такы близькы духу Писма, же коли їх чітаєме, здає ся нам, же пані Уайт мусить быти надхнена, жебы так писала, як пише.“ Таке є свідоцтво у десятках припадів од тых, што переписують ся з нашыма місійныма робітниками, і то тыж од такых, котры ани найменше не знають, же пані Уайт дістає свої думкы у святім видіню.

GSAM 471Жрідло спротивлїня

GSAM 471.3Коли маємо перед собов вплив того дару, наставать питаня: одкы і чом повстало спротивлїня проти проявованя того дару? І як скінчіли тоты, што ся противили? Старанно слїдуючі тоту справу од 1852 року, найшов єм, же спротивлїня проти того прояву переважно выходило од тых, котрым было докорене за хыбы в характері, за злы звычкы або за даякый неправый поступ у їх жывотї. Многы з напомянутых ся боронили, же не суть такы злы, як їх зображало свідоцтво, і же покажуть, же можуть міцно держати правду, хоть бы і ішли проти докору, котрый їм быв даный. Час показав, же велика векшына такых ся одрекла своёй віры і цїлком опустила ряды. Дакотры спознали свою хыбу і іщі міцнїше ся вхопили правды. Наставать питаня: кедь тых, што ся противлять тому дару, веде Господь, чом бы мали тратити свою духовность і одступати од Бога? Правило нашого Спасителя є, же дерево треба познавати по його плодах. Він найрішучіше твердить, же „зопсуте дерево не може приносити добры плоды“.

GSAM 472Неуспіх противників

GSAM 472.1Споминаме припады, коли повстало зорґанізоване спротивлїня проти свідоцтв пані Уайт з выголошіньом, же великый успіх прийде до їх роботы, як лем ся збавлять свідоцтв. Але їх надїї ся цїлком не сповнили. По роках боротьбы не дали веце доказів о ширіню правды о Суботї перед світом, як їм подобны дали перед сорок девятьма роками. Кедь їх дїло было особитным дїлом Господа, чом їх звістка не мала векшого успіху?

GSAM 472Де є успіх?

GSAM 472.2На другім боцї, коли позераме на тоту звістку, котров ся світови проголошують Божі заповіді і віра Ісуса, — звістку, з котров є споєный тот прояв дару пророцтва з його радами, настановами і докорами, — видиме, же од самого початку аж до теперішнёго часу поступовала певно і постійно наперед. Послухаючі Господнї рады через тот дар і поступуючі наперед у Господнїй силї, звістка, як сьме показали, обняла землю і скоро ся пробиває до „каждого народа, і племени, і языка, і люду.“

GSAM 473.1О єй поступі в минулости можеме повісти, же Боже слово ся сповнило в тім, што повів: „Жадна зброя, скована проти тебе, не буде мати успіху.“ Справдї, Божа рука ся проявила в успіху, котрый аж дотеперь спроводжав возник і поступ того великого адвентистського руху, а про будучность ся операме на певне сповнїня його слова: „Поставив єм перед тобов одкрыты двері, і жаден чоловік не може їх зачынити.“ В тій довірі можеме співати з повнов певностьов: —

GSAM 473.2„Бо він быв із нами, І він іщі є з нами, І обіцяв быти з нами Аж до кінця.“

Notes

  1. Одкровіня 3:8. ↩
  2. Одкровіня 3:3. ↩
  3. Одкровіня 3:10, 11. ↩
  4. Псалом 124:1-8. ↩
  5. Ісаія 56:1, 2. ↩
  6. Ісаія 58:8, 13. ↩
  7. Амос 7:2. ↩
  8. Захарія 4:10. ↩
  9. Захарія 4:7. ↩
  10. Пісня Соломона 6:10. ↩
  11. Якова 5:10. ↩
  12. Ефесянам 4:12-16. ↩
  13. 1 Коринтянам 1:6, 7. ↩
  14. 1 Солунянам 5:5, 20, 21. ↩
  15. Одкровіня 12:17. ↩
  16. Одкровіня 19:10. ↩

Note

Back